دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
اینجا ویلوبروکه،
کوچیک‌ترین شهر با بزرگ‌ترین دل
درست وسط کانزاس.
می‌دونین، من همه‌ی این شهرو می‌شناسم،
و همه‌ی داستاناشونو.
ولی هیچ داستانی دیوونه‌وارتر از
داستان گیل داتری و مجوز سکس با سلبریتی نیست.
سلام اُلی.
و اون هم گیله.
تو این حوالی نور چشم همه‌ست.
می‌دونین، دوست ندارم بین اهالی شهر فرق بذارم
ولی گور باباش، برام مهم نیست.
گیل مورد علاقمه.
و همین چند هفته دیگه،
همه‌مون جمع می‌شیم می‌ریم عروسیش با تام،
عشق دوران دبیرستانش.
‏- سلام فرانک. ‏- صبح بخیر!
‏- و اما من، خب، اسمم فرانکه. ‏- سلام فرانک!
اگه از فضا نفهمیدین کارم چیه،
شاید این کیسه‌ی گنده‌ی نامه راهنمایی‌تون کنه.
هنوز موندین؟
خب، بذارین یه سرنخ دیگه بدم.
من پستچی‌ام.
حالا گرفتین؟ خب، بسه دیگه از من.
این داستان در واقع مال گیله.
یه گردباد داره تو افق شکل می‌گیره،
و همه‌ش با یه گفت‌وگوی بی‌گناه شروع می‌شه
تو آرایشگاهی که توش کار می‌کنه
‏- با بهترین دوستش، اتو. ‏- سلام.
‏- صبح بخیر! ‏- سلام! سلام عزیزم!
سلام رونالد! ببخشید دیر کردم!
گیل جون، داشتیم درباره‌ی
مجوز سلبریتی حرف می‌زدیم. مال تو کیه؟
‏- مجوز سلبریتی؟ ‏- آره.
‏- اون چیه؟ ‏- خب می‌دونی،
یعنی هر کدوم از یه زوج یه سلبریتی انتخاب می‌کنه که
اگه فرصتش پیش بیاد، باهاش سکس کنه.
آها!
و اون یکی هم مجوزشو می‌ده.
مال من لیام نیسونه.
‏- اوه. ‏- چون حدس می‌زنم تو تخت‌خواب،
یه سری مهارت‌های خاص داره.
وای، چقدر بدی!
معلومه که مجوز من تامه.
آخه کوارتربک اصلی وایلدکتس بود.
باشه، ولی اگه مجبور بودی یکی رو انتخاب کنی که دوست‌پسرت نباشه؟
‏- نامزدمه، اتو. ‏- آها.
بالاخره راضیش کردم گاوو بخره، بعد اینکه همه‌ی شیرو مفت بهش دادم.
‏- بگیر که اومد، مامان! ‏- عزیزم، مگه نمی‌دونم؟
من درست کنارت وایمیستم،
و مثل دفعه‌ی دوازدهمی که فهرست شیندلر می‌بینم زار می‌زنم.
فکر کردم ۱۱ بار دیدیش.
دیشب دوباره دیدم.
خلاصه، باید واسه روز بزرگ یه کت‌شلوار شیک بگیرم
وقتی آخر هفته لس‌آنجلسم.
‏- آره! ‏- اوهوم.
داری می‌ری نمایشگاه آرایش موی ساحل غربی.
واقعاً حسودیم می‌شه.
خب، آماده شو که موچو حسودیت شه.
‏«موچو حسود»؟ به‌به.
‏- یه‌کم اسپانیایی هم قاطی می‌کنی؟ ‏- اوهوم.
کی می‌دونست دوزبونه‌ای؟
عزیزم، من تو همه‌چی دوطرفه‌ام.
دوهفته‌ای؟
‏- باشه، گرفتیم. ‏- گرفتمت.
خلاصه، حرفم اینه، حدس بزن کی تو نمایشگاهه؟
‏- کی؟ ‏- استاد بزرگ آرایش مو...
صبر کن...
رمی فونتین.
رمی فونتین قراره اونجا باشه؟
‏- آره! ‏- رمی فونتین!
رمی فونتینِ سلطان فرِ شلاقی؟
خودِ اعلی‌حضرت.
‏- حسودیم بیشتر شد. ‏- اوهوم.
من هیچ‌وقت کالیفرنیا نرفتم. اصلاً از ایالت بیرون نرفتم.
عزیزم، چرا با من نمیای؟
یه سفر سه‌روزه‌ی سریع.
با همه‌ی ستاره‌های هالیوود می‌پلکیم
تو یونیورسال سیتی‌واک.
اَه. نمی‌تونم، اینجا کلی کار دارم.
دارم تامو مجبور می‌کنم بعداً منو ببره شهر واسه یه جشن امضای کتاب
و عروسی هم دو هفته دیگه‌ست، پس...
لس‌آنجلس محشر به نظر می‌آد.
مگه نه، رونالد؟
لس‌آنجلس؟ اَه.
‏- آدماش زیادن. ‏- آره، رونالد هم همینو گفت.
و اما قضیه‌ی مجوز،
تنها سلبریتی‌ای که تا حالا ازش خوشم اومده
یه سرگروه تشویق‌کننده‌ی وایلدکتسه.
چه نازی.
تو همیشه بیگلِ زیر و روی پنیرخامه‌ای من بودی.
آخی. ولی اگه مجبور بودی یه سلبریتی انتخاب کنی...
تیلدا سوئینتون. مجوزم اون می‌شد.
اوه.
‏- تو چی؟ ‏- نمی‌دونم.
راستش هیچ‌وقت بهش فکر نکردم.
خب، جان هام چطور؟
بهش فکر نمی‌کردی
وقتی از دوش دستی استفاده می‌کردی؟
وقتی حدوداً ۱۶ سالم بود...
تا ۱۹.
حالا واقعاً پشیمونم که بهت گفتم.
دیگه هیچ‌وقت نمی‌کشیم.
اوف. از نظر من که خوبه. خیلی گرونه.
خلاصه، عالیه.
مجوز سلبریتیت جان هامه.
باشه. می‌شه بریم سر بعدی؟
‏- هر چی بیگلم بخواد. ‏- ممنون، پنیرخامه‌ایِ من!
‏«یه پیاز متوسط خرد کنید.
‏«ریز.»
‏«یه ساقه کرفس خرد کنید.
‏«ریز. دو حبه سیر خرد کنید.
‏«نیم کیلو گوشت چرخ‌کرده بریزید.»
فوق‌العاده‌ست.
نه، بیراه نمی‌گی. تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‏«نمک و فلفل به میل خودتون.
‏«با یکی دو لیوان آب لوله‌کشی نوش جان کنید.»
واو.
‏- وای، ممنون. ‏- هوهو!
آره. فقط...
‏- خیلی ممنون. ‏- سلام.
خیلی ممنون که اومدین.
واقعاً ممنونم.
سلام. من گیلم. خیلی طرفدارتونم.
نه فقط کتاب آشپزی. بازیتونو تو تلویزیون دیدم،
‏- و فیلما... ‏- ممنون.
‏- ...حتی قبل از «مورنینگ شو». ‏- چه لطفی.
ببخشید، ادبم کجا رفت؟ ایشون نامزدمه، تام.
من هیچی از شما ندیدم.
بیست‌وهفتم عروسی می‌کنیم.
وای، چقدر بامزه‌این. یه کار خاص براتون می‌کنم.
‏- واقعاً؟ ‏- آره. آره، می‌کنم.
من که خیانت نمی‌کنم.
اوهوم.
آره.
چه بوی خوبی می‌ده.
باشه.
‏- نوش جان. ‏- خیلی ممنون.
خواهش می‌کنم.
وای خدای من!
از نزدیک حتی از تو کتاب آشپزی هم مهربون‌تره.
باید اعتراف کنم، هیچ‌وقت نظر خاصی درباره‌ش نداشتم.
ولی حق با تو بود. محشره.
‏- یه طرفدار جدید پیدا کرد. ‏- جدی؟
می‌خوای مجوز سلبریتیتو عوض کنی بذاری جنیفر انیستون؟
می‌دونی چیه؟
آره حتماً. چرا که نه؟
باشه، جنیفر انیستون.
ولی یعنی اگه یه جا تیلدا سوئینتون رو دیدی،
باید دستت به خودت باشه.
گرفتم. اگه تیلدا سوئینتون در بزنه
و بخواد بپره تو تخت، بهش می‌گم: «امروز نه، تیلدا.»
امروز نه!
‏- یادته ماشین کجاست؟ ‏- آره، اون‌طرفه.
نامزدت همه‌چی یادشه.
‏- آها! جز کلیدام. ‏- اوه.
که تو کاپشنمه، که جا گذاشتمش تو.
‏- باشه. ‏- ببخشید.
‏- اشکالی نداره. ‏- دو دقیقه.
خب. تخم‌مرغ همزده، نون تست کره‌ای، پنکیک.
فقط آب اضافه کن. چه خوشمزه.
جو دوسر فوری با عسل.
بیگل با پنیرخامه‌ای. «بیگل با پنیرخامه‌ای.»
کجاست پس؟
آقا! آقا؟
سلام. ببخشید آقا.
نامزدم بیشتر از یه ساعت پیش اومد این پشت.
تام؟ الو؟
‏- اینجا رو بگرد. ‏- ممنون.
کسی هست؟
آره. آره، همون‌جا.
خب نظرت چیه؟ از فصل یک شروع کنیم، یا...
حتماً. می‌گم دستیارم دی‌وی‌دی‌ها رو بفرسته.
تام؟
گیل! داشتم بهت پیام می‌دادم.
فکر کردم دنبال کاپشنتی. ولی تو داری...
تو داری...
گیل، این همون مجوز آزادم بود. یادته؟
تحت‌اللفظی گرفتیش؟
وایسا. دارم یه‌کم نگران می‌شم.
یه لحظه. راستش...
تام گفت تو مشکلی نداری.
وگرنه اصلاً این کارو نمی‌کردم، می‌دونی؟
به تعهدتون خیلی احترام می‌ذارم.
تام، گفتی مشکلی نداره.
آره، قبلاً حرفشو زدیم.
خب چه خبره؟ نمی‌فهمم.
گیل، به جنیفر انیستون قضیه‌ی مجوزو بگو.
‏- جن صدام کن. ‏- این اتفاق نمی‌افته.
فقط اومدم کاپشنمو بردارم و پیداش نکردم.
آره. بعد دیدم خیلی پریشونه،
گفتم: «خب، بذار کمکش کنم.»
بعد گفتم: «این آدم خیلی خاصیه.»
‏- آخی. ‏- خب، خودت که می‌دونی.
داری باهاش ازدواج می‌کنی.
بعد قضیه‌ی مجوز سلبریتی رو بهم گفت،
و گفتم: «خب، چه اشکالی داره؟»
همین‌جاییم. چرا که نه؟
واسه عروسیتون داستان خوبی می‌شه.
واسه منم نیم ساعت خوش.
ولی می‌دونی چیه؟ من خیلی آدم شهودی‌ام،
و یه‌جورایی دارم حس می‌کنم تو اصلاً با این قضیه حال نمی‌کنی.
خیلی خوشحالم نظرتو عوض کردی.
فکر کردم یه بازی مسخره‌ی کوچیکه.
نه مجوز واقعی سکس با ریچلِ «فرندز».
فراموشش کن، گیل.
آخر هفته تو لس‌آنجلس حسابی خوش می‌گذرونیم.
آره.
‏- این تو چیه؟ ‏- همه‌ش برس موئه.
من... من آرایشگرم.
نگران نباش. من... مشکلی ندارم.
تو سرم پلاک فولادی دارم،
و مدارک دکترمم همین‌جاست.
آره، با یه پیناتا تصادف کردم.
فکر می‌کنی من داغونم؟ پیناتا رو باید ببینی.
خب، یونیورسال سیتی‌واک. بابا گامپ شریمپ. هورا!
به لس‌آنجلس خوش آمدید.
برای ایمنی خود، مراقب رانش گِل...
سلام. اسم من گیله.
‏...و زلزله باشید.
ببین، هیچ راه قشنگی واسه گفتنش نیست.
باید یه ریدن حسابی بکنم، الان برمی‌گردم.
هوم.
بی‌خیال، عمراً خودش باشه.
‏- وای خدا. ‏- خودشه.
وای خدا.
آقای هنری وینکلر. عاشقتونیم.
‏- خیلی ممنون. ‏- وای... اتو!
آقای وینکلر، ببینین، ببینین.
‏- از صورتتون خالکوبی دارم! ‏- دقیقاً شبیه خودمه.
آره، تو کی‌وست که خرمست بودم زدمش.
پشیمون نیستم.
‏- پشیمون نیستم. ‏- اتو!
‏- می‌شه عکس بگیریم؟ ‏- باعث افتخاره.
‏- واقعاً؟ ‏- بیا، بیا.
آره؟ زود بگیریم.
پرواز دارم.
می‌خواین من عکس بگیرم؟
آره. بیاین این‌طرف.
نور همه‌چیزه. بفرمایید.
‏«هپی دیز». «نایت شیفت». «ارستد دیولاپمنت».
‏- «بری». ‏- هی، اینا کارنامه‌ی منن.
هنریِ لامصب وینکلر!
پرواز دارم.
‏- ممنون، ممنون. ‏- باشه.
‏- ممنون خانم. ‏- ممنون.
‏- طرفدارتونم. ‏- ممنون.
‏- هی! ‏- هی!
آره، قبلاً همینو می‌گفتم.
ممنون. مواظب خودتون باشین.
واو! و می‌گن قهرمانتو نبین.
‏- چه آدم نازنینی. ‏- وای! باورنکردنیه.
هی، چی کار... کیفو زمین نذار.
اینو گم کنیم، مُردیم.
گاهی استثنا قائل می‌شیم
حتی واسه مهم‌ترین قوانین...
‏...وقتی پای سلبریتی وسطه.
ببخشید. یه لحظه حواسم پرت شد. می‌شه تکرار کنین؟
گفتم گاهی استثنا قائل می‌شیم
حتی واسه مهم‌ترین قوانین، وقتی پای سلبریتی وسطه.
هی.
اولین سلبریتی هالیوودیمو دیدم.
عمراً. کی؟ یه سرنخ بده.
‏- یهودی. ‏- هنری وینکلر.
‏- آره! ‏- آره!
وای خدا! واو!
خب. دیگه قطعاً تو هالیوودیم، نه؟ واو.
به فرودگاه لس‌آنجلس خوش آمدید...
سوار شو.
هیچ‌وقت کیف از دستت خارج شد؟
اِ... ببخشید.
ما ایتالیایی بلد نیستیم.
خب، پس دوباره می‌پرسم.
هیچ‌وقت کیف از دستت خارج شد؟
ببخشید، گفتین «دوباره می‌پرسم»، ولی انصافاً
این اولین باریه که سؤالو می‌شنویم
به زبونی که بفهمیم.
و نه، مطمئنتون می‌کنم،
کل سفر کیف کنارم بوده.
هوم.
می‌دونی، تو نوجوونی،
فقط دو تا رؤیا داشتم.
اولی این بود که از شرّ چیزی که اون موقع
یه آکنه‌ی واقعاً وحشتناک بود خلاص شم.
اوه.
رؤیای دوم، برچیدن نظام مالی فاسد جهانی بود،
و به جاش طوفانی از آشوب و هرج‌ومرج بگذارم.
یا بزرگ یا هیچی، درسته؟
رؤیای شماره‌ی یک
تا نوزده‌سالگی محقق شد.
‏- می‌بینی؟ ببین. ‏- آره، آره، آره.
‏- قشنگه. ‏- کاملاً صاف.
‏- مثل عروسک چینی. ‏- مثل تخم‌مرغ پوست‌کنده.
ولی رؤیای شماره‌ی دو...
خب، از نظر فنی شاید رؤیای شماره‌ی سه باشه
چون یه مدت کوتاهی رؤیای شماره‌ی دو
خوندن یه آریا از «لا بوهم» تو لا اسکالا بود.
‏- واو. ‏- وای خدا.
ولی اون خیلی، می‌دونی...
آخرش که شد، زندگی اجتماعی می‌خواستم.
‏- آره، آره، آره. ‏- اوهوم. آره.
پس رؤیای...
بذارین بگیم رؤیای شماره‌ی سه، فقط همون موند: یه رؤیا.
همون برچیدن نظام مالی.
همون.
یه عمر فداکاری،
درد و اندوه
منو به چیزی که تو این کیفه رسونده.
رؤیای من، شماره‌ی سه.
‏- عجب سفری. ‏- محشره.
‏- نوبت توئه. ‏- می‌خوای من...
آره.
کاملاً مطمئنی
که هیچ‌وقت کیفمو ول نکردی؟
کاملاً مطمئنم.
جونمو سرش شرط می‌بندم.
وای خدا! وای خدا!
یا خداوند!
سرجیو، می‌تونی توضیح بدی؟
دارم فکر می‌کنم... دقیق‌تر فکر می‌کنم...
بله، یه لحظه تو فرودگاه کیفو گذاشت زمین.
خیلی عصبانی شدم.
ولی بله، گذاشتش زمین. خیلی از دستت عصبانی شدم. اِ...
‏- «گیل داتری، آرایشگر.» ‏- خدایا.
این حشره‌ی کوچولو رو پیدا کنین
و کیفمو برام برگردونین!
باز هم، من...
می‌دونی چیه؟
فکر کنم... فکر کنم منظورو گرفتم.
می‌خواین... می‌خواین پیدا کنم...
می‌خواین دختره رو پیدا کنم و بعد...
هنوز به نقش کوتاه فکر می‌کنی؟ نه نه.
بله! بله! بله!
دیگه تو کانزاس نیستیم.
آره. مگه نه؟
به شهر فرشته‌ها خوش اومدین، رفقا...
‏- هورا! ‏- ...جایی که خیاباناش با طلا فرش شده.
ممنون. اسم من گیله.
‏- ایشون... ‏- نه، نه.
اسم لازم نیست.
فقط مقصدو بگید.
آره. هتل سان‌ست گرندور.
‏- ۳۲۲۵... ‏- ۳۲۲۵ بلوار هالیوود. خوب می‌شناسمش.
هوم.
یه نصیحت کوچیک بهتون می‌کنم
که به همه‌ی تازه‌واردا می‌کنم.
خیلیا میان این شهر فکر می‌کنن یک‌شبه
الیزابت پرکینزِ بعدی می‌شن.
ولی یه چیزی بهتون بگم.
لیز پرکینز یه‌شبه معشوقه‌ی تام هنکس تو «بیگ»
‏- نشد. ‏- هوم.
و تو نمی‌تونی کاری رو بکنی که لیز پرکینز می‌کنه.
باید خودت باشی!
فقط یه لیز پرکینز هست،
و اسمش اتفاقاً الیزابت پرکینزه.
می‌دونید چیه؟ خیلی خسته‌م.
اشکالی نداره بزنم کنار یه چرت کوتاه بزنم؟
نمی‌تونید برسونید؟
می‌دونید چیه؟ ادامه می‌دم.
می‌تونم... می‌تونم. ادامه می‌دم.
همه اینجا یه شخصیتی‌ان
‏- نه؟ ‏- آره.
کیفو تحویل دادی؟ یه مشکلی پیش اومد.
رئیس راضی نبود، واسه همین...
مارکو رو جلوی چشمم کشت.
وای خدا. خیلی متأسفم، سرجیو.
باید این گیل داتری رو پیدا کنم،
وگرنه لودوویکا منم می‌کشه.
آره، این «گیل» رو پیدا می‌کنیم.
و هرچقدر هم واسه مارکو عزاداریم...
زندگی‌شو جشن می‌گیریم، نه؟
آره، عمرش کوتاه بود
ولی خوش‌شانس بود که جزو معدود کسایی بود
که هنری وینکلر رو دوست خوبش می‌دونست.
‏- ها؟ ‏- اوه!
تیتر رو یادم رفت.
تو فرودگاه هنریِ لامصب وینکلر رو دیدیم!
‏- جدی؟ ‏- آره.
‏- وینی باربارینو. ‏- خودشه.
بفرما. گیل داتری.
امروز صبح رسیده فرودگاه.
یکشنبه برمی‌گرده.
رزرو هتل نداره.
‏- باید اون کیفو پیدا کنیم. ‏- بذار یه چیزی بگم.
کیفو پیدا می‌کنیم،
و گیل داتری یه گلوله می‌خوره تو پس کله‌ش.
رسیدیم.
درست کنار پیاده‌راه مشاهیر هالیوود.
چشماتو باز نگه دار،
‏- چون لیز پرکینز ممکنه هر جایی باشه. ‏- اوه.
اینجا محشره.
واقعاً هست.
رمی فونتینه!
می‌دونی که فرِ شلاقی رو اون ساخته، نه؟
آره. چی؟ معلومه.
منم به‌اندازه‌ی تو دیوونه‌ی فونتینم.
فقط مطمئن شدم.
خب، دو شب رزرو دارید.
می‌تونم اتاق طبقه‌ی آخر بدم.
به‌به. طبقه‌ی آخر. چه باکلاس.
فقط بگو آسانسور دارید؟
عزیزم، اینجا هالیووده.
تقریباً هر هتلی آسانسور داره.
‏- باورنکردنیه. ‏- واو.
اتاقتون تا یه ساعت دیگه آماده نمی‌شه.
چمدوناتونو نگه می‌داریم،
و می‌تونید تو بلوار هالیوودِ بی‌همتا قدم بزنید.
وای خدای من.
طاقت ندارم. اصلاً از کجا شروع کنیم؟
آها! لیست جاهای دیدنی‌مو نشونت می‌دم.
‏- باشه. ‏- اینجا یه برگری معرکه‌ست.
‏- اوم! ‏- و بهترین کافه‌ی
این طرف خط میسون-دیکسون...
همین‌جاست.
حالا اگه خرید بخوای، لوازم آرایش، وسایل خونه،
برو اینجا و بگو همه‌ی آدامساشونو نشونت بدن.
‏- آها. ‏- یا اگه... ساک زدن برات
بیشتر باب میلته، برو اینجا،
برو پشت ساختمون، پشت سطل زباله.
سراغ گلن استاین رو بگیر. بهترینه.
خب! پس منتظر چی هستیم؟
آره!
‏- اوم. ‏- اوم!
می‌شه آدامساتونو نشون بدین؟
واو.
‏- موفق باشی. ‏- باشه.
آها!
تامه. جواب بدم؟
‏- اه. نده. ‏- فقط می‌گم...
نه، فاصله‌تو حفظ کن. حرفی نمونده.
چی می‌خوای؟
تا دوشنبه باید به تشریفات بگیم اگه کنسل می‌کنیم.
وگرنه کل بیعانه رو از دست می‌دیم.
پول کمی نیست، گیل.
خب، شاید باید از دوست خوبت جنیفر انیستون بپرسی.
فکر کنم از پس هزینه‌ش برمیاد.
آره. شاید با کُسش پذیرایی کنه، تام.
‏- همونو بخور. ‏- آره، بخورش!
‏- خداحافظ. ‏- نه، نکن...
قطع کردم روش.
آره. گیل خودمه.
دختر. آفرین بهت، عروسک.
آره، آفرین به من.
اوه. این می‌تونه باحال باشه.
‏- می‌خوای فال بگیریم؟ ‏- هوم...
‏- چرا؟ ‏- من که پایه‌ی تفریحم،
ولی یه‌کم کثیف به نظر می‌آد، نه؟
از زبون کسی که همین الان ساک گرفت،
پشت سطل زباله تو یه گودال نمی‌دونم چی.
محض اطلاع، گلن گفت اون گودال آب تصفیه‌شده بود.
‏- باشه. ‏- ولی می‌دونی،
این فال و اینا همه‌ش «بی‌اس»ه، نه؟
آره، اگه «بی‌اس» یعنی «بهترین پیشگو».
اون در واقع می‌شه «بی‌پی».
باشه، آقای دانشکده‌ی حقوق هاروارد.
قرار نبود اون کارتو رو کنم.
‏- بینگو. خودشه. ‏- آره، حالا فقط باید این عکسو بررسی کنیم
که کجا گرفته شده.
خب، بیرونه.
آره، شبیه آسیاست.
‏- شاید ژاپن؟ ‏- مثل خاور دور.
رنگارنگه. مرد عنکبوتی هم هست.
‏- اون سوپرمنه؟ ‏- آره.
خب، رک بگیم. این یه‌کم طول می‌کشه.
بهتره یه قوری قهوه بذارم.
سلام، من گیلم...
‏- ۲۰ دلار پیش‌پرداخت. ‏- باشه.
فقط یه ده‌دلاری و دو تا پنج‌دلاری دارم. اشکالی نداره؟
آره. این کاملاً راه معتبری واسه ساختن ۲۰ دلاره.
‏- باشه. ‏- هوم.
حالا دارم به تو نگاه می‌کنم...
‏...و به روحت گوش می‌دم.
و حس می‌کنم یه چیزی ذهنتو مشغول کرده.
درست می‌گم؟
وای خدا. از کجا فهمیدی؟
کار من دونستنه. واسه همینم اون ده‌دلاری و دو تا پنج‌دلاری.
ولی ممنون می‌شم اگه بشه
بخش پولی‌شو کنار بذاریم.
خب، داشتم سعی می‌کردم فراموشش کنم،
ولی معلومه یه چیزی رو گرفتی.
نامزد کردم،
و واقعاً واقعاً نامزدم تامو دوست دارم.
ولی... یه اتفاقی افتاد و نمی‌دونم چی کار کنم.
بذار باهاش ارتباط بگیرم.
هوم.
حس می‌کنم واقعاً این تامو دوست داری.
هوم. و اونم تو رو دوست داره.
‏- این‌ها رو از کجا فهمید؟ ‏- هیس.
‏- اتو! ‏- ببخشید.
ولی... هر کدومتون یه توافقی داشتین، درسته؟
که بتونین با یه سلبریتی خاص سکس کنین،
اگه فرصتش پیش بیاد.
بله، دقیقاً!
و تام با جنیفر انیستون ته یه کتاب‌فروشی زیاده‌روی کرد.
بله. واو. حالا چی کار کنم؟
باید حساب رو برابر کنی.
زمین بازی رو صاف کنی.
اگه می‌خوای رابطه‌تو با تام ادامه بدی،
باید با سلبریتی موردعلاقه‌ت سکس کنی.
اوه.
خب، این اتفاق نمی‌افته.
فکر می‌کنی جان هام جذابت نمی‌بینه؟
من...
لعنتی! ۲۰ دلار مفته، نه؟
نه، من... من... نمی‌دونم.
فقط این راه خیلی عجیبی به نظر می‌آد واسه...
نه. حتی اگه بخوامم، چه‌جوری پیداش کنم؟
تو هالیوودی. جان هام تو هالیوود زندگی می‌کنه.
این دیوونگیه.
خب، گاهی دیوونه‌وارترین مشکلا دیوونه‌وارترین راه‌حل‌ها رو می‌خوان.
و گاهی، خواهر من، دیوونه‌وارترین راه‌حل‌ها...
عاقلانه‌ترینن.
پس اگه بخوام رابطه‌مو با تام درست کنم...
باید با جان هام سکس کنی.
نمی‌دونم اتو. واقعاً فکر می‌کنی باید این کارو بکنیم؟
چرا که نه؟
یادت باشه، تام هم بهت مجوز داد.
درسته.
ولی همایش مو چی می‌شه؟
راستش من مشکلی ندارم.
فقط به‌موقع برسیم واسه «بلواوتِ بلواوت»ِ رمی فونتین.
همایش میاد و می‌ره.
چند بار پیش میاد جان هامو بکنی؟
نکته‌ی خوبیه.
ولی اصلاً از کجا شروع کنیم؟
بیست دلار، یه نقشه می‌گیری با آدرس خونه‌ی
‏- همه‌ی ستاره‌های گنده‌ی هالی‌ویرد. ‏- آره.
تنها شهر آمریکا که اگه یه فنجون قهوه بخوای،
باید تو آژانس هنرمندان خلاق وقت بگیری.
‏- سلام. ببخشید آقا. من گیلم. ‏- سلام گیل.
یه نقشه با آدرس خونه‌ی جان هام می‌خوایم.
شوخیت گرفته خانم؟ ستاره تا دلت بخواد دارم.
‏- عالیه. ‏- جانی کارسون دارم.
اد مک‌ماهون دارم. داک سورینسن دارم.
‏- هر کی بخوای. ‏- خب، جان هام چطور؟
اوه.
نه. نه، جان هام ندارم.
تو هر شهر دیگه‌ای می‌گفتم دفترچه‌ی تلفنو نگاه کن.
ولی تو این شهر می‌گم واسه خودت وقت بگیر
تو آژانس هنرمندان خلاق.
هوم.
سی-ای-ای
سلام، من گیلم.
‏- سلام. ‏- سلام.
اومدیم جان هامو ببینیم. اینجاست؟
اوه. خب، نه.
ولی ایجنت جان هام آقای لئو مارتینه.
راستش رفیق خوبمه.
نه، نیست.
یه بار ماشینشو شارژ کردی، خنگ.
ولش کن. واسه لئو مارتین پیغام می‌گیرم.
‏- شما با کی هستید؟ ‏- من با دوستم اتو.
آخی. منم با دوستم گیل.
باشه، عالیه.
احتمالاً تا دوشنبه می‌رسه رو میز لئو.
نه نه نه. این... این خیلی دیره.
‏- تا اون‌موقع رفتیم. ‏- متأسفم.
باشه... ممنون. لطف کردید.
خب، سعیمونو کردیم.
‏- ولی خیلی نزدیک بودیم. ‏- می‌دونم.
چی کار کنیم؟ نمی‌خوام گریه‌تو ببینم.
هی، بچه‌ها.
به‌عنوان ایجنت کارآموز، تو ارزیابی موقعیت خیلی خوبم.
و می‌فهمم که شما واقعاً باید قبل از دوشنبه جان هامو ببینید.
‏- بله. ‏- آره. آره، باید ببینیم.
فقط آخر هفته اینجاییم.
با نامزدم یه قرار مجوز سلبریتی داشتم،
ولی تحت‌اللفظی گرفتش.
حالا باید با جان هام سکس کنم
که حساب برابر شه و رابطه‌م حفظ شه.
گرفتم. اون کارو کرد. حالا نوبت توئه.
‏- بله. ‏- دقیقاً.
می‌شه کمکمون کنی؟
یه کاری می‌کنم. با من بیاید.
ببخشید.
‏- یه چیزی بپرسم. ‏- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‏- این آدمو دیدید؟ ‏- امروز نه.
این دو نفرو دیدید؟ این آدمو دیدید؟
‏- هیچ‌کدوم از این دوتا؟ ‏- نه، ندیدم.
‏- ببخشید. نه، ندیدمشون. ‏- چارلز بویل.
زیاد اینو می‌شنوم. ندیدیشون؟
‏- هیچ‌کدوم؟ ‏- نه. مطمئنم.
‏- آها آره، اون دوتا رو دیدم. ‏- دیدی؟
‏- آره. ‏- کجان؟
چه می‌دونم.
کل روز کلی آدم از اینجا رد می‌شن.
نمی‌تونم ثبت کنم هر کی بعدش کجا می‌ره، می‌دونی؟
همین که حساب نقشه‌های تو دستمو نگه دارم خودش کاریه.
یعنی چند تاست؟ دو تا؟ چهار تا؟ ده تا؟
حتی ممکنه نه تا باشه. ولی خب هالیوود همینه.
این همون چیزیه که حسابدارای استودیو
تو پارامونت پیکچرز بهش می‌گن «حسابداری خلاقانه».
خب، این وقت تلف کردنه. چطوره بریم قهوه بخوریم؟
قهوه؟ تو این شهر اگه قهوه بخوای،
باید تو آژانس هنرمندان خلاق وقت بگیری.
‏- باشه. ‏- که حالا که فکر می‌کنم،
دقیقاً همون‌جاییه که به دوستاتون گفتم برن.
سی-ای-ای
چشماتونو باز کنید. به پشت‌صحنه‌ی صنعت سرگرمی خوش اومدید، رفقا،
جای تصمیمای واقعی،
جایی که کل یه کارنامه ساخته و نابود می‌شه
با یه کنترل-شیفت-دیلیت از همین اتاق.
‏- واو. ‏- هی، اینو ببین.
رابرتِ «شارک تنک». بوی خون میاد.
چطوری داداش؟ کی می‌ریم گلف، ها؟
‏- لطفاً با من حرف نزن. ‏- چشم، بابی بیزینس.
هی، اینو ببین.
مامانم برام درستشون کرده. به نظرم خیلی باحالن.
‏- اینجا باید بزرگ دید. ‏- خوشم اومد.
و یه روز شاید دیگه سی‌ای‌ای نباشه.
می‌شه سی‌ای و سی‌ای: آژانس هنرمندان خلاق و کیلب.
عاشقشم! ولی فقط می‌پرسم.
اشکالی نداره ما این پشت باشیم؟
از نظر فنی نه، ولی تو این کار همه‌چی به اعتمادبه‌نفس نشون دادنه.
ادا درمیاری تا بشی. ببین.
هی مگان. چه خبر؟ رو چی کار می‌کنی؟
‏- قرارداد داری؟ ‏- نه. بس کن.
‏- به میزم دست نزن. ‏- قرارداد گنده؟
ببین، آمارِ
آقای جاناتان دنیل هام رو می‌خوایم.
اوه! لئو مارتین! رفیق خودم.
بچه‌ها، ایشون آقای لئو مارتینه، ایجنت ستاره‌ها.
درصد تضمینی از فروش بخوای، با این یارو حرف می‌زنی.
سلام. کیلب. بیست‌ونهم ماشینتو شارژ کردم.
هیچی؟ نه؟
خب، این کیسه‌استخون خوشگل گیله،
و این کله‌پوک هم اتوئه.
حالا این گیل باید هرچه زودتر با آقای جان هام حال کنه.
باور کنید همه‌چی روبه‌راهه، آقای مارتین.
آره، نگران نباشید. ما طرفدار دیوونه‌ی تعقیب‌کننده یا این‌جور چیزا نیستیم.
خب، نظرتون چیه؟
خیلی خیلی متأسفم که باعث شدیم اخراج شی.
من واقعاً خیلی احمقم.
واقعاً احمقم که فکر کردم می‌تونم ایجنت بشم.
ذهنیتشو ندارم!
حالا به مامانم چی بگم؟
‏- اِ... ‏- ازش بپرس.
کیلب، امکانش هست
که ما رو برسونی هتل؟
‏- آره. ‏- ممنون.
‏- مرسی. ‏- می‌تونم.
یا می‌تونم مستقیم ببرمتون خونه‌ی آقای جان هام
چون آدرسو از میز مگان کش رفتم.
کیلب، ای حروم‌زاده‌ی نازنین.
‏- چی؟ ‏- آره!
شوخیت گرفته؟
خسته‌ای؟
آره. همیشه خسته‌م.
همیشه خسته، آره.
همینه، آژانس هنرمندان خلاق.
فکر کردم یه‌کم، اِ...
‏...شیک‌تر باشه.
پارکینگه.
هورا! یه لحظه.
خودشه. خودشه!
خودشه؟ هی! هی!
‏- وایسا... ‏- دنبال ماشین نمی‌دوم.
چه... خلی؟ اون بالا تابلوی ایست هست.
‏- پس خودت بدو دنبالش. ‏- باشه!
باشه. نه. بی‌خیال. دنبالش نمی‌دوم.
نه، دنبالش نمی‌دوی.
‏- ماشین این‌طرفه. ‏- باشه.
وای! باشه.
باید ساکت باشیم.
خب منتظر چی هستی، گیل؟ زنگش بزن.
زنگش بزنم؟ آخه تازه دیدمش!
‏«زنگش بزنم؟ آخه تازه دیدمش!»
چقدر بامزه‌ایم.
شوخی‌های خنده‌دار به کنار،
فکر می‌کنی سلبریتی‌ها معمولاً غریبه‌هایی با درخواست سکس رو راه می‌دن؟
هوم.
نکته‌ی خوبیه.
فکر کنم باید ببریمت اون‌ور این در
که هام‌داگ رودررو ببینتت.
اوهوم. اون‌وقت مجبوره بکنتت.
یه فکری دارم.
لباساتو دربیار.
باسنتو گرفتم!
وای. هوی!
آروم و قشنگ.
‏- جای پا گرفتم. ‏- باشه.
فقط برو اون‌ور و ما آروم
‏- می‌ذاریمت پایین.
وایسا، وایسا!
اوپس.
‏- خوبی؟ ‏- آخ!
‏- ولی آره، خوبم. ‏- باشه!
دیدی؟ یه طناب لباسی همه‌چیو حل می‌کنه.
معلوم شد قفل نبود.
اینجا رو ببین. واو.
جان هام خوب پیشرفت کرده.
‏- وایسا. چطور شدم؟ ‏- محشر.
و این نظر حرفه‌ای منه.
ببخشید!
‏- شما کی هستید؟ ‏- «ویرد ال» یانکوویچی.
شاید.
با جان هام زندگی می‌کنی؟
نه. یه سال پیش این خونه رو ازش خریدم.
‏- شما جانو می‌شناسید؟ ‏- دقیقاً نه.
خب، دقیقاً چه‌جوری اومدید تو؟
یه طناب لباسی درست کردیم.
‏- معلومه! ‏- از لباسای خودمون.
گفتم فکر خوبیه.
می‌دونید...
نکته‌ی بامزه‌ی هالیوود.
‏- چی کار می‌کنه؟ ‏- می‌خواد چی...
مردم فکر می‌کنن پارودیه.
انگار همه‌مون داریم ادا درمیاریم.
جز وقتی پای دفاع از ملکمون وسط باشه.
چی کار کنیم؟
به‌به، به‌به.
گیل و دوستاش حالا بدجور تو هچل افتادن.
چه‌جوری از این یکی در می‌رن؟
یه راه‌حل زیرکانه لازم دارن، اونم سریع.
خب، گاهی بهترین فکر
همون فکریه که چند دقیقه پیش داشتی.
یه فکری دارم.
‏- زود، لباساتو دربیار. ‏- باشه!
شما فکر می‌کنید
فقط چون یه بلیت کنسرت من خریدید،
حق دارید به حریم من تجاوز کنید؟
حالا! بمکش!
شلوارم! پلیورم!
پیرهن! باز شلوار!
بدو!
دارم میام سراغتون!
خوبی؟
هی!
این درخت منه! برید درخت خودتونو پیدا کنید!
تو کی هستی؟
من کی‌ام؟ برو بابا. من اینم.
دو روزه اینجا کمین کردم
که از «ویرد ال» یانکوویچ عکس بگیرم،
و شما لوم دادید!
خیلی ببخشید. واقعاً قصد نداشتیم...
آها! ایناهاشید!
بدو! بدو!
‏- بخورش! ‏- بدو! بدو!
بخورش!
یه تخم‌مرغ بردار و بزنش!
‏- لعنتی! ‏- هی! هی!
ببخشید! نمی‌خواستیم بپریم وسط کارتون.
واقعاً واقعاً ببخشید.
نه نه نه. من... من... ببخشید، من...
نمی‌خواستم این‌قدر پرخاشگر باشم. من... از دست شما عصبانی نیستم.
‏- ها؟ ‏- از دست خودم عصبانی‌ام.
‏- از دست همین یارو. ‏- اوه.
خب می‌دونی چیه؟ ما هم تو ساختن اون موقعیت نقش داشتیم،
‏- و عذر می‌خوایم، نه بچه‌ها؟ ‏- آره. همه‌مون
‏- اون تو خیلی خیلی استرس داشتیم. ‏- آره.
تحقیرم نکنید. می‌دونم مردم درباره‌ی پاپاراتزی چی فکر می‌کنن.
که بی‌رحمن،
آشغال‌های لاشخور که حموم نمی‌رن. و...
واسه همین تلاش می‌کنم
که آدم خوبی باشم، می‌دونی؟
و بعد یه بار از کوره در می‌رم،
و همه‌ی اون زحمت به گا می‌ره.
لعنتی!
خودتو سرزنش نکن.
آه. اوه.
ماشینم! نه!
چقدر احمقم!
عالی شد. عالی شد.
مثلاً: «سلام مامان.
زنگ زدم بگم ماشینمو بردن،
و امروزم اخراج شدم.
روزت چطور بود؟ خوب بود؟
رفتی کلاس هیپ‌هاپ؟ خوش گذشت؟
یا حس کردی پیری و وسطش زدی بیرون؟»
بیا اینجا.
بیا اینجا. چیزی نیست.
ولی به نیمه‌ی پرِ لیوان نگاه کن.
‏«ویرد ال» یانکوویچ رو دیدیم.
‏- آره! خیلی باحاله، نه؟ ‏- مگه نه؟
و اون یکی مرده کی بود؟
فکر کنم پن جیلت بود.
عجب. نمی‌دونم چرا، ولی آره.
‏- دیدی؟ ‏- ولی گیل، بدون ماشین،
چه‌جوری جان هامو پیدا کنیم؟
وایسا.
گفتی جان هام؟
آره. باید تا یکشنبه پیداش کنم و باهاش بخوابم.
‏- چرا؟ ‏- هام...
جام مقدس منه.
سال ۲۰۰۷، یه عکاس تازه‌کار بودم
تو مجله‌ی پیپل.
تازه‌وارد محل بودم.
ولی خوب بودم. خیلی خوب.
هر سلبریتی بگی،
ردشو می‌زدم و عکس بی‌نقص می‌گرفتم.
‏- چی داری برام؟ ‏- بنکس تو باها لم داده.
بنکس تو باها؟
پریس داره پاسترامی می‌ترکونه.
اسپیرز تو اسپانیا غارنوردی.
لوهان تو لیسبون ولوئه. کروز کریسمس سرود می‌خونه.
تارا تو تولوم. بیانسه تو باربادوس.
مری‌کیت تو مراکش مدیتیشن.
اشرایبر سگشو می‌بره بیرون.
آره!
می‌ترکوندم. یه بارم شکست نخوردم.
تو دفتر بهم می‌گفتن
‏«آقای همیشه عکسشو می‌گیره، حتی وقتی عکس گرفتنش سخته.»
طولانی بود، ولی توصیف دقیقی بود.
اینو ببین.
بعد یه روز، سردبیرم یه مأموریت آسون بهم داد.
از ستاره‌ی سریال داغ جدید «مدمن» عکس بگیر.
بازیگری که اسمشو نشنیده بودم، به اسم جان هام.
خبر نداشتم قراره نهنگ سفید من بشه.
‏- در می‌رفت. ‏- پاپاراتزی ممنوع.
‏- برو. ‏- بی‌خیال!
بار پشت بار...
لعنتی!
‏...روز پشت روز،
شب پشت شب.
ددلاین رسیده بود و اصلاً نمی‌دونستم چی کار کنم.
ولی بعد...
هوم؟
بگو ببینم.
همین الان اونجاست؟
‏...یه خبر داغ.
و این‌بار نمی‌ذاشتم در بره.
و اونجا بود،
نهنگ سفید نرم.
گرفتمت، حروم‌زاده!
این لحظه‌ی من بود که هویتمو تثبیت کنم
به‌عنوان آقای همیشه عکسشو می‌گیره، حتی وقتی... سخت بود...
یا یه همچین چیزی.
دکمه رو زدم.
ولی بعد... هیچی.
فیلم نداشت!
و رفته بود.
بعدش همه‌چی سرازیر شد. مواد، الکل، قمار.
کارمو از دست دادم. تو ماشین زندگی می‌کردم.
موهامو واسه کلاه‌گیس فروختم.
طولی نکشید که شروع کردم به...
فروختن کلاه‌گیسام واسه مو.
ولی حقیقت اینه که اون روز بیشتر از کارمو از دست دادم.
یه چیزی رو اینجا از دست دادم.
آره، این روزا هنوز واسه چندرغاز فریلنس کار می‌کنم،
ولی خیلی وقته
از دوران آقای همیشه عکسشو می‌گیره حتی وقتی...
اَه. چی بود؟
حتی وقتی عکس گرفتنش سخت بود.
آره. یه همچین چیزی.
ولی این روزا...
همیشه یه حلقه فیلم اضافه
‏- همراهم دارم. ‏- اوهوم.
ولی الان همه‌چی دیجیتاله.
یادآوریه، جکو!
که هیچ‌وقت چیز مهمو جا نذاری.
‏- اوهوم. ‏- آها.
خلاصه، این داستان کوتاهم بود.
‏- این‌قدرام کوتاه نبود. ‏- به نظر من داستان عالی‌ای بود، اِ...
‏- وینسنت. ‏- خوشبختم، وینسنت.
من گیلم. اینا اتو و کیلبن.
شاید دیوونگی به نظر بیاد،
ولی واقعاً به تخصصت احتیاج داریم
واسه ردیابی سلبریتی‌ها. می‌خوای...
با ما بیای جان هامو پیدا کنیم؟
به‌به، به‌به.
نهنگ سفید بلمی‌گلده.
‏- چی؟ ‏- بلیم بلیم.
هی. آره!
‏- بریم. ‏- هیجان‌انگیزه.
داریم جست می‌زنیم. ما رو ببین.
‏- کیفم؟ ‏- اِ...
‏- نشد. ‏- هنوز.
ولی سرنخ‌های خیلی خوبی داریم.
پس اومدید بگید کیفم دستتون نیست؟
اِ، آره... بله، همین کارو کردیم.
و اینکه یه‌کم گشنه‌مونه،
گفتیم حالا که تو رمیم...
‏- رستوران تم‌دار. ‏- اوه.
بشین.
ممنون. قبلش یه چیزی خوردم.
سرجیو.
‏- سرجیو، سرجیو، سرجیو. ‏- ممنون.
مسخره‌ست.
اوه! اینو ببین.
‏- ممنون. ‏- گشنه‌ته.
پس شاید فقط باید بخوری!
یالا، همگی.
نه، عاشق باهام. یادت نیست؟
مجله‌ی پیپل سال ۲۰۰۷ اون عکسامو داشت.
یهو دیگه دلم ایتالیایی نمی‌خواد.
بریم همون تایی نزدیک خونه‌ت.
باشه.
کس دیگه‌ای گشنه‌ست؟
‏- نه! ‏- باید بریم کیفو بیاریم.
‏- کیفو میاریم. ‏- براوی.
براوی، میمون‌های کوچولو، براوی.
اون کیف کوفتی رو پیدا کنید!
چمدونامون. بیا تو!
بابی اسنپس. سلام، وینسنتم.
می‌رم سر خلاصه‌ش.
دنبال آقای جاناتان هام می‌گردم.
ببخشید آقا،
قرار بود دو تا تخت داشته باشیم.
می‌تونم تخت تاشو بیارم.
ممنون! وایسا.
بذار انعام بدم.
نمی‌خوام تو سمت اشتباه تاریخ باشم.
وای نه. همه‌ی پول نقدمو خرج کردم.
کارت اعتباری بدم؟
این روزا واسه همه‌چی می‌شه.
فقط تو لس‌آنجلس.
‏- اتو؟ ‏- بله؟
چقدر انعام بدم؟ مثلاً ۷۵ سنت؟
‏- اینا با انعام زندگی می‌کنن. ‏- باشه.
‏- ممنون. ‏- قابلی نداشت.
خبری شد؟
هیچی.
عین روحه، لامصب.
اوه، وایسا.
گاهی حتی یه روح هم
باید بیاد بالا نفس بکشه.
بینگو! گرفتیمت، گیل داتری!
گرفتمت!
گرفتمت! گرفتیمت!
مطمئنی اونجاست؟ مطمئنی؟
‏- باشه، الان اونجاست؟ ‏- چی؟
باشه. ممنون داداش!
ممنون داداش!
خب، کی آماده‌ست آقای جاناتان دنیل هام رو ببینه؟
عمراً! عمراً!
من آماده‌ام خیلی بیشتر از دیدن باهاش بکنم!
اوه! اه!
‏- وایسا، گرفتی؟ ‏- آره.
باید لباس بپوشم. باید موهامو درست کنم.
درسته. باشه.
اینجا چی کار می‌کنیم؟
باید همین الان بریم. از دستش نمی‌دیم.
وسایل موتو بیار.
‏- تو راه خوشگلت می‌کنیم. ‏- باشه.
آره. فکر کنم همینه.
آره. این‌طرف.
وای، موهامو یادم رفت!
نگران نباش. عالی شدی.
این نظر حرفه‌ای منه.
اتو، بدون تو چی کار می‌کردم؟
حدس می‌زنم مرده بودی.
هوم.
گمشو بابا!
فکر نمی‌کردم یه ستاره‌ی گنده‌ی سینما اینجا زندگی کنه.
فکر کنم باید مدیر مالیشو اخراج کنه.
وایسا، اون جان هامه؟
نه، اون جان اسلتریه.
تو «مدمن» با جان هام بازی می‌کرد، یادته؟
آها! نقش راجر استرلینگ. باحاله!
فکر کردم می‌ریم خونه‌ی جان هام.
این یارو خیلی به جان هام نزدیک‌تره تا هر کدوم از ما، باشه؟
اینجا کسی رو نمی‌بینم
که شماره‌ی هام تو کامپیوترِ تلفنش باشه، تو می‌بینی؟
‏- کسی نگفت... ‏- «کامپیوترِ تلفن»؟
اتو، تو با جان هام رفیق صمیمی‌ای؟ نه، نیستی.
کیلب، تو دوست‌سکسی شخصی جان هامی؟
‏- چی؟ نه. ‏- نه، فکر نکنم، باشه؟
این یه سرنخه!
کار هر روز من پیدا کردن سلبریتیه،
و این‌جوری انجامش می‌دم!
باشه. حق با توئه. ببخشید. فقط آروم باش.
اگه بن‌بست باشه، بن‌بسته، باشه؟
باشه، جان اسلتری بیش از ده ساله نقش نگرفته،
ولی سال‌ها با جان هام کار کرده، باشه؟
پس چی کار کنیم؟ امتحان نکنیم؟
فقط می‌گم شاید بشه یه‌کم آروم‌تر.
تو چطوره یه‌کم آروم‌تر شی؟
‏- وینسنت، نگام کن! ‏- تو بس کنی؟
‏- فکر می‌کنی... ‏- همه یه تیمیم!
باید خودتو جمع کنی.
باشه. ببخشید، فقط اینکه
این دو تا خنگول رو مخمن.
‏- چی صدام کردی؟ ‏- چیزی نیست.
ببخشید. خیلی چیزا کشیدم.
کاملاً درک می‌کنم.
ولی باید حواسمون به هدف باشه.
که فرو کردن کیر هام تو کُس گیله.
درسته.
اِ، سلام؟ سلام.
‏- وایسا! ‏- هوی.
من حق قانونی دارم از خودم در برابر متجاوزان دفاع کنم.
نه، ما متجاوز نیستیم. فقط می‌خوایم...
ماده‌ی ۶۰۲ قانون جزای کالیفرنیا مخالفه.
ورود به ملک دیگری بدون اجازه تجاوز به ملک است.
بنابراین حق قانونی دارم که حالتو بگیرم
و اسم هیچ‌کسم ننویسم.
اوه!
آخ، آخ، آخ.
‏- اوپس. ‏- همه‌چیو ببرید.
کلید گاوصندوق تو انباریه، تو یه قوطی سوپ تقلبی.
آخ!
فکر کنم سوپ جو با گوشته.
تو رو خدا بهم آسیب نزنید.
نه، ما... نیومدیم آسیب بزنیم.
چی می‌گی؟ همین الان زدی!
واسه چی این کارو کردی؟ من کاریت نداشتم.
فقط می‌خواستم بترسونمت.
خیلی ببخشید. دفاع از خود بود.
خب، چرا وقتی جلسه دارم یواشکی میای سراغم؟
با کی؟
تعهد به خود، به‌اندازه‌ی هر جلسه‌ای مهمه.
راستش،
اومدیم چون مجوز سلبریتی نامزدم
جنیفر انیستون بود، و کرد.
حالا باید مجوز خودم، جان هام، رو پیدا کنم.
‏- باید حدس می‌زدم. ‏- می‌تونی کمک کنی پیداش کنیم؟
آره، می‌تونم. ولی نمی‌کنم.
باشه. درک می‌کنم.
اولین نفری نیستی که با همچین درخواستی میاد سراغم.
همه از جی.دی.اچ کیر می‌خوان.
قدیما غنیمتو با هم تقسیم می‌کردیم.
آره. آفترپارتی گلدن گلوب، ۲۰۰۷؟
‏- ولش کن. ‏- اوهوم.
این روزا...
بذار بگم چی کار می‌کنم.
دوستات یه دور بزنن، منم ترتیبتو می‌دم.
این هنوز یه ارزشی داره، نه؟
تو رو خدا، من تو هفتمین سریال برتر تاریخ بودم،
به گفته‌ی مجله‌ی رولینگ استون.
و اول می‌شد اگه «ساینفلد»، «فلی‌بگ»،
‏«بریکینگ بد»، «د وایر»، ‏«سیمپسون‌ها» و «سوپرانوها» نبودن.
ولی هومر سیمپسون که اینجا آماده نایستاده،
خب، نظرت چیه؟
این جشن عجیبو تموم کنیم؟
پیشنهاد خیلی لطفیه، آقای اسلتری.
کاملاً درست می‌گی.
‏- ولی چیزی نیست که دنبالشم. ‏- باشه.
دوستات می‌تونن تماشا کنن،
ولی باید تو کمد باشن،
و سروصدا نکنن. حواسم پرت می‌شه.
این بن‌بسته. بریم از اینجا.
‏- ممنون. ‏- ببخشید که مزاحم شدیم.
باشه. منم ازت خوشم نیومد.
یه چیزی بگم، لپ‌گلی،
زنامو مثل مردام دوست دارم، حسابی چاق.
‏- چی؟ ‏- گفتم روز بخیر!
صورتتو می‌ندازم پایین. دیدی؟ اوناهاش رو زمین.
حالا چی کار می‌کنی؟ صورتت رو زمینه.
وایسید بچه‌ها.
بذارید من امتحان کنم.
آقای اسلتری.
ماده‌ی ۶۰۲ قانون جزای کالیفرنیا. برید.
اورویل و ویلبر.
‏- چی؟ ‏- برادران رایت.
هواپیما رو اختراع کردن.
آره. معلومه. خب که چی؟
خب که چی؟ اونا برادر بودن، جان.
شریک بودن. برابر بودن.
با هم یه چیز عالی ساختن، و حسابی گرفت.
هواپیما یه بمب بود.
ولی چی سر برادرا اومد؟
اورویل که قهرمانه، نه؟
تو کتابای تاریخه.
ولی ویلبر...
طاقت فشارو نداشت، داشت؟
جرئتشو نداشت.
پس چی کار کرد؟
تن داد به اینکه یه پاورقی باشه،
یه سؤال مسابقه‌ای،
و سال‌های آخر و باارزش عمرشو تلف کرد
با کیسه‌بوکس تو گاراژ.
ربطشو می‌گیری، جان؟
‏- من اورویلم؟ ‏- تو ویلبری.
باشه، آره، ربطشو کاملاً می‌گیرم.
جان...
وقتی می‌بینم چه‌جوری اون کیسه رو می‌زنی،
می‌بینم که آتیش هنوز تو دلت می‌سوزه.
پس فقط یه سؤال ازت دارم.
می‌خوای بقیه‌ی عمرتو با این باور بگذرونی
که تو برادرِ رایتِ اشتباهی هستی؟
یا شروع می‌کنی به باور اینکه
ته دلت،
می‌شه دو تا برادر رایتِ درست وجود داشته باشه؟
درست می‌گم، برادر؟
خلاصه، حلقه‌ی فیلمو به‌عنوان یادآوری نگه می‌دارم.
این‌قدرام کوتاه نبود.
حالا چه‌جوری هامو پیدا کنیم؟
اول باید به ایجنتش تو سی‌ای‌ای زنگ بزنیم.
امتحانش کردیم. اون قطار رفته.
می‌دونم تو بل‌ایر خونه داره.
یه سال پیش فروختش.
فکر کردم هنوز رفیقید.
آره، هنوز رفیقیم.
فقط جفتمون سرمون شلوغه.
این روزا بیشتر پیام می‌دیم. وایسا ببینم.
چیه؟
نمی... نمی‌گیریش.
از اینجا برو بالا سمت سان‌ست.
مطمئنی هنوز اینجا زندگی می‌کنه؟ اون پیام مال کیه؟
‏- شیش ماه پیش. ‏- باشه.
خیلی کمک کرد.
شاید تو، اتو، بتونی یه فکر بهتر بدی
قبل از اینکه این یکی رو خفه کنی،
مثل کیرت تو یه شنبه‌شب تنهایی!
‏- هی هی! ‏- می‌خوای بیای؟ بیا!
‏- ازت نمی‌ترسم! ‏- بیا! بیا دیگه!
هی، ببین. ببین ببین.
ایناهاش. شاتو مارمونت.
واو. حتی از اونی که تصور می‌کردم قشنگ‌تره
وقتی سی دقیقه پیش اسمشو شنیدم.
بیاید!
سلام، من گیلم.
‏- سلام. ‏- جان هام اینجاست؟
همچین اطلاعاتی نمی‌دیم.
فکر کنم وقتشه بمب نوترونی رو بندازیم.
‏- بریم. سلام. ‏- سلام.
‏- من جان اسلتری‌ام. ‏- می‌دونم کی هستید.
خب، باشه.
حالا شد.
خب، آمارو بده.
قضیه‌ی رفیقم جانی هامرِ استیکس چیه؟
نمی‌تونم کمک کنم. سیاست هتله.
واو. سرسخته. حرکتی ندارم.
‏- آره، خوبه. ‏- اشکالی نداره.
واقعاً هر کاری تونستی کردی.
پذیرش. چطور می‌تونم کمک کنم؟
یه پرس پنکیک آناناس‌نارگیل به اتاق ۲۰۳.
‏- همین الان، قربان. ‏- بس کن.
وقتِ هامره.
خب، اون ۲۰۳ ـه.
تو در می‌زنی؟
نه، تو بزن. باشه.
‏- کاری داشتید؟ ‏- سلام. اومدیم جان هامو ببینیم.
وقت قبلی دارید؟
‏- نه، ولی من، اِ، جان... ‏- اسلتری! آره، می‌دونم.
‏- چه خبر داداش؟ ‏- سلام.
به کارت احترام می‌ذارم، داداش.
‏- ممنون داداش. ‏- خوشبختم. آره.
خب، روز خوبی داشته باشید.
‏- نه نه، برگرد. ‏- وایسا.
وایسا. آخ!
‏- آخ! آخ! آخ! ‏- اوه! آخ!
‏- برو کنار. ‏- آخ! آخ!
آخ! آخ!
اسلت‌من!
‏- آخ! آخ! آخ! ‏- برو کنار.
‏- بس کن! ‏- آخ! آخ!
‏- چی کار می‌کنی؟ ‏- آخ!
‏- نکن! نه! ‏- آخ! آخ!
بس کن!
آخ! آخ!
تو رو خدا بس کن. فقط بس کن.
آخ! آخ! هی، جان هام!
چه خبره؟ چرا این‌جوری زدیش، آقا؟
خیلی بدتر از این می‌کنم
اگه گورتونو از اینجا گم نکنید.
بدتر از زدن تو صورتش؟ می‌خوای چی کارش کنی؟
حسابی مریضش می‌کنم.
‏- چی؟ چه‌جوری؟ ‏- سؤال بسه.
مگه اینکه بخواید همه‌تونو خیلی خیلی مریض کنم.
فقط گوش کن، باشه؟ خیلی سریع توضیح می‌دم.
سرفصلش: مجوز سلبریتی.
مال نامزدم انیستون بود. مال من هام.
اون کرد. من نکردم، و باید بکنم.
کاملاً درک می‌کنم. و با وضعیتت همدردی می‌کنم.
پس مریضتون نمی‌کنم.
ولی نمی‌تونم راهتون بدم.
برید قبل از اینکه نظرم عوض شه
و حسابی مریضتون کنم.
خب، کسی نمی‌خواد مریض شه، نه بچه‌ها؟
‏- نه، نمی‌خوام مریض شم. ‏- تازه خوب شدم.
‏- باشه. بریم از اینجا. ‏- یا مسیح.
نمی‌دونم، شاید کل این فکر،
اینکه فکر کنم سکس با جان هام
رابطه‌مو درست می‌کنه، مسخره‌ست. احمقانه‌ست.
یه فرض کاملاً بی‌معنی. یعنی، چرا؟
نه گیل، نه.
زیادی جلو اومدیم که ول کنیم.
آره گیل. جان اسلتری راست می‌گه.
اگه تیمی کار کنیم، واقعاً هر کاری از دستمون برمیاد.
نگران نباش گیل، یه‌جوری می‌بریمت اون تو.
راست می‌گه.
و بعد اونو می‌بریم اون تو.
آخی! بچه‌ها. می‌دونم امروز تازه همدیگه رو دیدیم،
ولی واقعاً حس می‌کنم بیشتر از یه هفته‌ست همدیگه رو می‌شناسیم.
‏- هی. ‏- اوه!
خواستم قبل از رفتنتون بگیرمتون.
وقتی گفتم همدردی می‌کنم، دقیقاً حقیقتو نگفتم.
حقیقت اینه که بیشتر از همدردی می‌کنم.
همدلی می‌کنم.
که خیلی فرق داره. سرچ کن.
باشه.
رو گوشیت. سرچ کن. اِ...
اوه!
‏- یعنی می‌گی... ‏- درسته.
اسمش ربکا بود.
مکزیک بودیم.
ربکا عاشق گاوبازی بود. من متنفر بودم، ولی عاشق اون بودم.
بعد، آشوب.
گاو از حصار می‌پره، مستقیم می‌ره سمت ربکا.
می‌کشمش کنار، ولی قرمز پوشیده.
تو چند ثانیه تموم شد. پام سر خورد.
جگر ربکا بود.
یا مسیح!
آره. پس آره، با چیزی که می‌کشی همدلی می‌کنم.
راستش این خیلی با وضعیت گیل فرق داره.
باشه، شاید بیشتر همدردی می‌کنم تا همدلی.
خلاصه، چه مجوز سلبریتی‌ای که زیاده‌روی شده
چه گاوی که شکم ربکای منو دریده،
می‌دونم چه حسیه وقتی یکی بین تو و عشقت می‌افته.
واسه همین رفتم
‏- از طرفتون با آقای هام حرف زدم. ‏- چی؟
واقعاً؟ چی گفت؟
دنبال پروژه‌ی فیلم بعدیشه.
گفت اگه بتونید یه ایده‌ی فیلم عالی بیارید که توش بازی کنه،
یکی که تماشاگرو برق بگیره ولی با خود جان هم حرف بزنه،
اون‌وقت قول می‌ده هر کمکی بخواید بکنه.
هر کمکی بخوایم؟
وایسا، یعنی باید یه ایده‌ی فیلم بهش پیچ کنیم؟
نه، بیشتر از ایده. یه داستان کامل و پرداخت‌شده می‌خواد.
و البته، من به‌عنوان تهیه‌کننده میام تو کار.
باید پول جور کنم واسه خاک‌سپاری درست ربکا.
‏- وایسا، هنوز خاکش نکردی؟ ‏- هنوز نه.
‏- الان کجاست؟ ‏- تو کار من دخالت نکن.
بچه‌ها، فکر کنم می‌تونیم یه چیز
اگه فکرامونو بذاریم رو هم.
نمی‌دونم چه‌جوری قبل از برگشتن یه ایده‌ی کامل فیلم در بیاریم.
نگفتم که آسونه.
ایده‌ای دارید؟
‏- نه. هنوز فکرم پیش جگره. ‏- آره.
یه چیزی درباره‌ی، اِ، یه سگ چطوره؟
نه، قبلاً ساخته شده. «مارلی و من»؟
آها. درسته.
لعنتی. خدا، چه ایده‌ی خوبیه.
اگه اون «مارلی و من»ِ کوفتی نبود!
باشه باشه. چطوره، اِ...
اَه، ایده‌ی سگِ اتو از سرم بیرون نمی‌ره.
‏- می‌دونم. ‏- «مارلی و من» نذاشت،
‏- ولی دقیقاً ایده‌ی بی‌نقصی بود. ‏- بود.
تازه، فکری به ذهنم نمی‌رسه چون گشنمه.
تو کیفم صندلی عقب پروتئین‌بار دارم.
‏- می‌خوایش؟ ‏- آره لطفاً. دارم می‌میرم.
آره. منم یکی می‌خوام.
تو هم می‌خوای؟ من دوتا.
اوه!
گربه چطور؟
‏- اسم گربه مارلیه؟ ‏- آره معلومه.
‏- پس بازم «مارلی و من»ه. ‏- چطور؟
قرار بود قفل باشه؟
نه، احتمالاً گیر کرده.
باشه. هیا!
‏- گارفیلد. ‏- هنوز بلدم.
اَه، از دوشنبه‌ها متنفرم!
سفته. اِ...
اینجا پروتئین‌بار نمی‌بینم.
‏- چی؟ ‏- فقط یه مشت کاغذ.
‏- این کیف من نیست. ‏- چی؟
‏«فوق سری.» این دیگه چیه؟
‏- اداره‌ی ثبت اختراعات آمریکا. ‏- اون دیگه چیه؟
اوه!
نمی‌دونم. حس بدی دارم.
مطمئنی باید اینا رو نگاه کنیم؟
مال یکی دیگه‌ست. عجیبه.
بچه‌ها، تو این چند ماهی که سی‌ای‌ای بودم کلی فیلم‌نامه خوندم.
این از همه‌شون بهتره.
خشونت داره، دسیسه داره، جاسوسی داره، هویت دوگانه داره.
سرنوشت کل دنیا در خطره.
‏- یعنی چی می‌گی؟ ‏- می‌گم،
جان هامو بذار تو این داستان، خودش خودشو می‌نویسه.
این پیچ فیلم ماست.
وایسا. می‌گی ما
این پرونده‌ها رو کنیم پیچ فیلم؟
کیلب راست می‌گه. اینا جزئیات واقعی‌ان که از خودت درنمی‌آری.
فقط باید یه‌ذره شکلشون بدیم.
عین فیلم‌نامه‌نویسا حرف می‌زنی.
مگه نه؟
‏- آره. ‏- آره.
جالبه که می‌گی،
چون اولش اومدم هالیوود که فیلم‌نامه‌نویس بشم.
‏- چی؟ ‏- آره. ولی بعد پنج تا نون‌خور داشتم،
پس مجبور شدم فوری بی‌خیالش شم.
‏- وایسا، پنج تا بچه داری؟ ‏- آره.
همه‌شون امسال می‌رن دانشگاه.
وینسنت، تو باید فیلم جان هام رو بنویسی.
باید بنویسی.
و کیلب، اگه با همون جسارتی
که الان به ما نشون می‌دی بهش بفروشیش،
می‌دونم عاشقش می‌شه.
و... و جان اسلتری،
حس می‌کنم واسه یکی از نقشا عالی‌ای.
‏- وای. آره. ‏- واقعاً؟
‏- ایتالیایی بلدی؟ ‏- آره!
خب، نه، ولی...
لهجه‌ی انگلیسیم بد نیست.
یه چای میل دارید؟
نه ممنون. دل‌درد دارم، نه؟
لهجه‌ی ژاپنیمم
بد نیست، می‌دونی؟
خب، می‌گم همین الان بریم به جان هام پیچ کنیم، ها؟
یه لحظه. هنوز باید جمعش کنیم، شکلش بدیم و برق بندازیم
تا این پیچ آماده‌ی عرضه شه.
بقیه‌شو می‌خورید؟
‏- شوخیت گرفته؟ ‏- نه؟
‏- وای خدا. ‏- اوه.
‏- چی شده؟ ‏- چه خبره؟
این‌جوری نذاشتینش؟
نه.
‏- سلام، گیل... ‏- داتری.
وای خدا.
اصلاً می‌دونی چقدر زندگی ما رو به‌هم ریختی؟
اصلاً نمی‌دونن.
باشه. کیفو بده، از سرتون می‌ریم کنار.
باشه. آروم. کیفو بده بهش.
وایسا، پس پیچ فیلم نداریم.
وایسا. اسلتری...
من حواسشونو پرت می‌کنم، تو حمله کن.
نه نه. من تا حالا با آدم واقعی دعوا نکردم.
‏- بالا میارم. ‏- هی!
به‌زودی شروع می‌کنم به شلیک. و اینو نمی‌خوای.
ببخشید.
خب. یه تخت تاشو داره میاد...
‏- وای خدا. ‏- این یارو کیه؟
هی، لبخند بزن.
بدو. بدو!
نمی‌بینم!
یالا! باشه!
بدو!
از پله‌ها!
کیفو بده من.
به «بلواوتِ بلواوت» خوش اومدید.
و این هم سلطان فرِ شلاقی، رمی فونتین!
دلتون برام تنگ شده؟
واسه رمی سروصدا کنید!
کی فرِ شلاقی می‌خواد؟ تو؟ تو؟
دیدمشون! فکر کنم دیدمشون.
بگیرش، برش گردون، شلاقش کن.
همین الان انگشتت کردن.
رمی!
یه‌کم کتامین زدم. واسه همین یه‌کم ترسناکه.
دوستت دارم، دوستت دارم، یه بوس بده.
رمیه. الان نه، عزیزم.
اوه! اونجا. خروجی. بریم.
‏- باشه. ‏- برو برو برو!
وایسا، صبر کن.
‏- اتو، چی کار می‌کنی؟ ‏- اعتماد کن.
رمی دوستتون داره.
حتماً محبتتونو سر میز فروش به رمی نشون بدید.
همه واسه دیدار و سلام ثبت‌نام کردن؟
نمی‌دونم این چه کوفتیه. از اون‌طرف برو.
خوب شلاقش کن. حسابی شلاقش کن.
نه نه نه. گیل. اتو! اتو. گیل.
‏- جنون فرِ شلاقیه. ‏- وینسنت!
کیلب!
‏- گیل! ‏- اتو!
جان اسلتری!
‏- می‌خوام فرامو توش شلاق کنم. ‏- گیل، باید بریم.
دست بزنید واسه رمی... وای خدا. اسلحه داره.
‏- پیدات کردم. ‏- برو برو. برو!
اِ... باشه.
بسه!
دیگه ندوید.
‏- خسته‌م. بدش. ‏- وایسا، وایسا.
باشه، شلیک نکن. حلش می‌کنیم.
نه نه نه. چیزی واسه حل کردن نیست.
‏- خداحافظ، گیل داتری. ‏- نه نه نه.
وای خدا. وای خدا.
‏- خوبی؟ ‏- آره آره.
پلاک فلزی تو سرم جونمو نجات داد.
‏- اینا کی‌ان؟ ‏- برگرد اینجا.
اوه!
نیکولو.
نیکولو. وای نه. نیکولو.
تصادفی بود، قسم می‌خورم.
نمی‌دونم چطور شد.
‏- خیلی خیلی متأسفم. ‏- تو.
می‌دونی چیه؟ منم می‌تونم تصادف درست کنم.
آماده شو که بسوزی تو...
اوه!
با برنامه‌ی من در بیفتی، می‌سوزی.
تحت‌اللفظی.
اون فونتین ۳ایکس‌ال‌ه، نه؟
بله. همونه.
می‌دونی می‌گن سگ بهترین دوست آدمه؟ آره؟
‏- آره. ‏- منم می‌گم،
ولی این فرکننده هم دوست خیلی خوبِ...
اوه!
بدش من.
برو برو! بریم!
ببخشید، یه‌کم معطل شدیم...
اوه. آه.
این یه نمونه‌ی کلاسیک از دو تا آدم رو زمینه.
کجاییم؟ شما کی هستید؟ از ما چی می‌خواید؟
‏- نه نه. برگرد. ‏- نه نه، برگرد!
برگرد!
‏- چیه، می‌خوان بکشنمون؟ ‏- نمی‌دونم. نمی‌خوام بمیرم.
منم نمی‌خوام.
وایسا. اتو.
بله؟
تازه یادم اومد...
‏- می‌تونم مچ پامو دربیارم. ‏- ها؟
‏- باشه، بکن. بکن. ‏- باشه.
‏- کردی؟ ‏- آره.
ولی هیچ فایده‌ای نداشت، پس برش می‌گردونم سر جاش، باشه؟
‏- آره. برش گردون. بکن. ‏- درد داره.
آخ.
آخ، گیل.
خیلی متأسفم که راضیت کردم با من بیای لس‌آنجلس.
اتو، این کارو نکن.
تو پایدارترین، مهربون‌ترین و وفادارترین دوستم بودی
از وقتی پدرمادرم با هم خودکشی کردن.
و همون‌طور که قبلاً بهت گفتم،
هیچ‌وقت ادعا نمی‌کنم می‌فهمم چی کشیدی.
یعنی مادر و پدرتو اون‌جوری تو تخت خودت پیدا کنی.
‏- اونم تولدت. ‏- آره.
ولی تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که دوستت باشم.
هر جور که شد.
تا آخرش.
گیل داتری.
آرایشگر.
بالاخره همدیگه رو دیدیم.
صورت بی‌نقص در برابر صورت بی‌نقص.
تو کی هستی؟
کجاییم؟
شاید این سالون رو از فیلم ‏«خون روی واگن» بشناسی.
ببخشید، نه. من بیشتر اهل فیلمای سیاه‌وسفید هولوکاستم.
سال‌هاست متروکه‌ست.
یه لوکیشن شهر ارواح.
طنز ساختن نظم مالی دنیای جدید
از خرابه‌های اسطوره‌ی قلابی آمریکایی...
حسابی راستم می‌کنه.
اولش فکر کردم یه مأمور اجیرشده‌ای. ولی نه.
نچ‌نچ.
تو فقط یه دختری از کانزاسی که تو شهر من پیدات شد
و نمی‌دونم دنبال چی بودی.
سکس با جان هام.
آها، مثل قضیه‌ی مجوز سلبریتی؟
‏- دقیقاً. ‏- موفق باشی.
ممنون. خیلی ممنون.
‏- بکشیدش. ‏- اوهوم.
وایسا، چی؟
الان چی گفت؟
‏- دوست کوچولوشم همین‌طور. ‏- نه نه نه، تو رو خدا.
انجامش بدیم. تو رو خدا اتو نه!
وایسا!
رمی فونتین کدوم خریه؟
سلطان فرِ شلاقیه.
و بعد بهش گفتم،
‏«با برنامه‌ی من در بیفتی، می‌سوزی.
تحت‌اللفظی.» فقط... یه چیزی بود که به ذهنم رسید.
یه شعار.
کسی هست؟
دوستات می‌گن چیزی داری که مال منه.
کی هستی؟ کدوم دوستا؟
دوستای کمپ؟ لیبرمنی؟
کیلب، هرچی می‌گه بکن. می‌کشتمون.
لیبرمن، به خدا قسم، اگه این یکی از کارای توئه
اصلاً بامزه هم نیست چون من واقعاً دوستایی دارم
‏- که الان واقعاً تو خطرن. ‏- کیلب، گیلم!
گزارش‌هامو بیار به ۲۵۹۳۳
سند کنیون وی، سانتا کلاریتا، کالیفرنیا، ۹۱۳۸۷.
و تا یه ساعت دیگه بیارشون.
وگرنه دوستات می‌میرن!
یا لیبرمن حسابی سطحشو برده بالا،
یا گیل و اتو واقعاً تو خطر جدی‌ان.
‏- باید بریم اون آدرس. ‏- وایسا.
کیو گول می‌زنیم؟
نمی‌ذارن همین‌جوری قدم بزنیم بریم تو،
دوستامونو نجات بدیم و قدم‌زنان برگردیم بیرون.
بی‌خیال، قبول کنیم. اونا...
همین الانم مردن.
وینسنت. هی، هی.
این چرا اینجاست؟
فقط یه حلقه فیلمه، بابا.
‏- این چرا اینجاست؟ ‏- فقط یه حلقه فیلمه.
‏- چرا اینجاست؟ ‏- یه حلقه فیلمه!
‏- وینسنت! ‏- باشه، یادم می‌ندازه
که هیچ‌وقت چیز مهمو جا نذارم!
‏- بریم دوستامونو نجات بدیم. ‏- بلیم بلیم.
می‌تونم برم؟
چون اگه برنامه‌مو تموم نکنم، ‏۶۰۰ دلار ضرر می‌کنم.
‏- آقا، باید آروم باشید. ‏- نه نه...
اینجا رو می‌شناسم.
یه قسمت «قایق عشق» اینجا گرفتیم.
واقعاً؟ اینجا؟
یه قسمت تک‌لوکیشن بود.
وایسا، چند سالته؟
اینو شنیدید؟ چه خبره؟
‏- اتو! ‏- گیل! وای خدا. وای خدا.
خدا رو شکر خوبی.
گرفتمش.
ممنون.
وای، خدا رو شکر.
‏- سلام. خوبی؟ ‏- آره آره.
‏- هی. ‏- سلام.
گزارش‌هام، لطفاً.
گزارش‌ها...
هوی هوی. آروم، اسلتری. همه آروم باشن.
گزارش‌ها دستمونه. همین نزدیکی‌ان.
ولی اول یه تضمین می‌خوایم که زنده از اینجا می‌ریم بیرون.
چی؟ بهم اعتماد نداری؟
خانم، من فقط به سه چیز اعتماد دارم.
مامانم، مرگ، و مالیات.
و تا جایی که می‌دونم، هنوز زنده‌ام.
توربوتکس دارم، و کسی بهم شیر نمی‌ده.
پس آره، ما هم چند تا درخواست داریم.
تو جایگاه چونه زدن نیستی.
ما یه‌کم جور دیگه می‌بینیم،
چون به نظرمون بدون اون مدارک،
چیزی که می‌خوای رو نداری.
و به نظرم تنها کسایی که می‌دونن مدارک کجاست ماییم.
پس انگار الان ما رو زنده لازم داری.
چی می‌خوای؟
به گنده‌بکات بگو اسلحه‌هاشونو بندازن و کارمون نداشته باشن.
ما سالم می‌ریم بیرون. تو مدارکتو می‌گیری. برد-برده.
باشه.
همگی، اسلحه‌هاتونو بندازید تو سطل و یه استراحتی بکنید.
حالا راضی شدی؟
خب، حس می‌کنم هرچی خواستیم انجام دادن.
اسلحه‌ها رو انداختن تو سطل... یه چیزی دادن،
‏- ما هم باید بدیم. ‏- رأی؟
آره. همه موافقن؟
‏- وینسنت؟ ‏- باشه.
گزارش‌ها رو بده. آره.
بفرما.
همون‌جا. یکی دیگه.
اینا... آره، همون‌جا. بفرما.
‏- یکی دیگه هم داریم. ‏- کمک می‌خوای؟
‏- گیل، کمکم می‌کنی؟ ‏- آره حتماً.
‏- باشه. ‏- همون‌جا. و یکی دیگه.
یکی دیگه. یالا.
ایناهاش. و یکی دیگه، یکی دیگه.
خب، تموم شد.
‏- پیچ فیلممون پرید. ‏- حداقل زنده‌ایم.
کیلب، عجب مذاکره‌کننده‌ای هستی.
‏- آره. ‏- واو.
همه‌ش اینجاست.
هی.
‏- بکشیدشون. ‏- وایسا، چی؟
وایسا وایسا... نه نه نه.
وایسا، وایسا، وایسا.
باید پیش‌بینی می‌کردیم برمی‌گردن
و اسلحه برمی‌دارن.
آره. خودتو سرزنش نکن. منم ندیدم.
اینا قاتل حرفه‌این، نه؟
‏- جفتمون ندیدیم. ‏- همه ندیدیم.
‏- آره. ‏- دارم خودمو می‌خورم.
درست جلوی چشمم بود.
اسلتری، الان وقت خوبیه واسه
چند تا از اون حرکتا.
گفتم که، نمی‌تونم... نمی‌تونم.
خشونت واقعی حالمو بد می‌کنه.
جان، هیچ ماشین پرنده‌ای هرگز از نیویورک به پاریس نمی‌پره.
‏- چی؟ ‏- اورویل رایت اینو گفت.
حالا می‌فهمی چی می‌گم؟
آره.
آره، می‌فهمم.
همه برید عقب.
‏- از پسش برمیام. ‏- باشه.
رفقا، رفقا.
کسی نمی‌خواد آسیب ببینه، نه؟
پس چطوره این‌جوری حلش کنیم؟
اوه!
هیا!
‏- هی هی. ‏- بد نبود، نه؟
هی پسرا. بیاید!
بگیر که اومد.
خیلی کندی.
‏- آفرین. ‏- نچ.
چه گهی؟
اینم طلاقت.
‏- هی، تو مال منی! ‏- تو هم می‌خوای، کچل؟
بگیر که اومد.
باحاله. کل روز می‌تونم بکنم.
چشمتو گرفتم، کسکش.
اوه!
داری می‌ری بالا، کسکش.
گرفتمت، عوضی!
فریزر نقش زمین شد.
اسلتری، ای حروم‌زاده.
اوه!
هنوز بلدم.
این واسه نیکو و مارکو
و همه‌ی دلشوره‌ی بیخودی که بهم دادی
تو یازده ساعت‌ونیم گذشته.
‏- نه نه نه. ‏- دوستامو می‌کشی،
منم دوستاتو می‌کشم. بای‌بای.
نه نه نه. تو رو خدا.
ها؟
می‌سوزه.
‏- اوپس. ‏- صورت مسئله رو پاک کردیم.
مشتت بدجوره. «صورت مسئله رو پاک کردیم.»
واو.
کجا یاد گرفتی؟
خودآموزم. کاملاً خودآموز.
‏- تو گاراژم یه سر تمرینی دارم. ‏- دیدی؟ جونمو نجات داد.
‏- باید بگم... ‏- باورنکردنی.
گه توش.
دینگ‌دینگ.
راند دو، کسکشا.
یکی‌یکی حالشونو می‌گیرم.
واو، فکر کردم خیلی بیشتر وقت و انرژی می‌بره.
آره، اسلحه‌ی مرده‌ها رو برداشتیم.
‏- زدیم به دلش. ‏- یه‌کم بداهه.
اسلحه راحتش می‌کنه.
تو عمرم تیر نزده بودم.
‏- ممنون. ‏- اصلاً معلوم نبود.
‏- لعنتی. ‏- بگیرینش!
‏- تام؟ بعداً زنگ می‌زنم. ‏- گیل.
بیعانه رو تمدید کردم.
بعداً حرف می‌زنیم. الان واقعاً وسط یه کاریم.
بعداً زنگ می‌زنم.
الان رو تردمیلی؟
برگرد اینجا!
یه دلیل خوب بیار که چرا نکشیمت... همین حالا.
‏- دوستای خیلی قدرتمندی دارم. ‏- اوهوم.
‏- می‌تونیم معامله کنیم. ‏- مثلاً؟
بذارید توضیح بدم.
‏- نظرتون چیه؟ ‏- آره آره.
‏- یه فرصت بده. ‏- مطمئنی؟
‏- آره. ‏- بذار توضیح بده.
‏- گوش می‌دیم. ‏- باشه. اگه...
کیلب!
همین الان گفتیم گوش می‌دیم چی می‌گه.
ببخشید. آدرنالینه. مجبور بودم.
باشه. ادامه بده، اِ...
‏- لودوویکا. ‏- چه اسم قشنگی.
‏- ممنون. ‏- نشنیده بودم...
وینسنت. چی گفتم؟
می‌دونم، ولی دیدی اون تو می‌خواستن چی کارمون کنن.
‏- می‌خواست همه‌مونو بکشه. ‏- گفتیم حداقل گوش می‌دیم
ببینیم چی پیشنهاد می‌ده...
‏- بچه‌ها، چه خبره؟ ‏- چرا به حرفت گوش نمی‌دن؟
لودوویکا، بذار من...
همین الانشم رو لبه‌ای، پس یه لحظه خفه شو، باشه؟
‏- اتو، نزنش. ‏- آره؟ ببخشید. آره.
‏- اسلتری. ‏- چیه؟
باید یکی بزنی قبل از اینکه گوش بدیم؟
نه. خوبم. سهممو اون تو زدم.
خب. همه آرومن؟
‏- آره. ‏- آره، خیلی آرومم. خیلی.
‏- لودوویکا. ‏- بله؟
‏- صحنه مال شماست. ‏- واقعاً؟ الان؟
‏- خب؟ پس اگه ولم کنید... ‏- اوه!
بچه‌ها، این دیگه چه گهیه؟
همه‌تون خارجید.
وایسا. وایسا.
ها؟ خوشت اومد؟
باشه باشه. باشه، زدیش. خوبه.
‏- وای خدا. ‏- گیل.
گفت «وایسا». چرا تو...
منم رفتم تو حسش. چی بگم؟
آدمم. بی‌نقص نیستم.
معلومه. معلومه. نه، قضاوت نمی‌کنیم.
یا خدا.
کاری که شروع کردیم تموم کنیم، ها؟
‏- آماده‌اید؟ ‏- آره!
همه‌ی مدارک دستته؟
واو، اون قلم لکه‌بر واقعاً کار می‌کنه.
‏- مگه نه؟ ‏- آره.
برگشتید. ازتون خوشم میاد،
ولی اگه دست‌خالی بیاید،
حرفه‌ای موظفم مریضتون کنم.
یه پیچ فیلم واسه هام داریم.
درباره‌ی چیه؟ تو دو دقیقه یا کمتر بگو.
خب ترنس، می‌تونستم پیچ شفاهی بدم.
آسون بود. ولی یه کار بهتر می‌کنم
چون گاهی یه دسته کاغذ پراکنده
به هزار تا پیچ می‌ارزه.
‏- این خونه؟ ‏- آره.
می‌خوای بگی از کجا اومده؟
نه.
باشه.
واو.
این همون نقشیه که جان هام می‌ترکونتش.
آره!
فکر کنم بالاخره وقتشه آقای هام رو ببینید.
سلام. من جانم. چه خبر؟
واو. باعث افتخاره که می‌بینمتون.
اسم من گیله، و اینا دوستامن.
‏- اتو، کیلب، وینسنت و... ‏- اسلت‌من! یه پیام بهت بدهکارم.
داداش، اصلاً مهم نیست.
همه‌چی خوبه.
خب، دوستم ترنس می‌گه یه فیلم دارید که بهم پیچ کنید؟
بله، داریم، و حسابی می‌ترکونه.
بهتره که بترکونه، چون اگه بترکونه،
واقعاً هر کاری براتون می‌کنم.
‏- رو حرفت حساب می‌کنم. ‏- باشه، و اسلتری،
‏- تو هم توش بازی می‌کنی؟ ‏- چی؟
دان دریپر و راجر استرلینگ، دوباره با هم؟
آره!
باید برنامه‌مو چک کنم، ولی آره.
و وینس اینجا نویسنده‌ی عالی‌ایه.
فیلم‌نامه رو می‌نویسه.
آها، کاتبِ همه‌کاره. بله قربان.
و حدس می‌زنم تو مذاکره‌کننده‌ای؟
آره. تو سی‌ای‌ای کار می‌کردم ولی الان بین دو آژانسم.
خب، زیاد طول نمی‌کشه، اگه این کار اونی بشه که فکر می‌کنم، درسته؟
آره، درست می‌گه.
حالا موهای من چی؟
کی بهش می‌رسه؟ فکری دارید؟
اِ، دارید بهش نگاه می‌کنید. سه سال تجربه‌ی روی‌هم.
عالیه. هیجان‌زده‌ام.
بشنویم این پیچو.
ببین جانی، می‌تونستم پیچ شفاهی بدم.
آسون بود. ولی یه کار بهتر می‌کنم
چون گاهی یه زونکن پر از کاغذ پراکنده
‏- به هزار تا پیچ می‌ارزه. ‏- باشه، ولی نمی‌خوام بخونمش.
‏- تو... ‏- فقط داستانو بگو.
بگم... می‌خواد داستانو بشنوه.
‏- من بگم؟ ‏- آره آره آره.
چی بگم؟ بچه‌ها؟ داستانِ جاسوسیه.
از هویت‌های دوگانه.
‏- یه شبکه‌ی مخفی جهانی... ‏- همین‌جا نگهت می‌دارم
چون فکر کنم دنیاشو گرفتم. ولی قلبش کجاست؟
‏- قلب؟ ‏- قلب، قلب.
اینجاست که شخصیت تو میاد.
مردیه که به آزمون گذاشته شده...
‏- آره. ‏- تا اینکه بالاخره می‌فهمه
قضیه چیه. آدمایی که دوستشون داری.
خوشم اومد، ولی نمی‌خوام زیادی ساده‌سازی شده باشه.
نگرانش نباش. دقیقاً برعکس ساده‌ست.
کل ژانر رو منفجر می‌کنه،
و همه‌ش حول یه دسته کاغذ پراکنده‌ست
که نباید دست آدم اشتباهی بیفته وگرنه...
اینو بشنو، جان.
‏- یه گند بزرگ. ‏- گند بزرگ. باهوشانه‌ست.
خب، پس باهوشه و قلب داره.
‏- بله. ‏- ولی تخم داره؟
رفیق، گنده‌هاشو.
اینو ببین. یه مرد، دو تا مشت، بیست‌سی تا آدم‌کش رو می‌کشه.
نمی‌دونم، انگار همون هشت نفر بودن
که هی تکرار می‌شدن.
ولی واقعی. خام. بی‌سانسور.
‏- فیزیکی. احشایی. ‏- مو به تنم سیخ شد.
‏- این دیوونگیه. این تخم داره! ‏- آره!
آره.
رد می‌کنم.
‏- چی؟ ‏- چی؟
آره. با احترام، ردش می‌کنم.
ولی ممنون که اومدید. چه باحال. باید برم یه زوم، پس...
وایسا وایسا. همین؟
چیش رو دوست نداری؟ ما به هیچی گیر نیستیم.
‏- آره، هرچی رو می‌شه عوض کرد. ‏- واقعاً همه‌چیو.
نه. آره، نه، اصلاً حسش نمی‌کنم.
ترنس راهنماییتون می‌کنه بیرون. بازم ممنون.
‏- باحال بود. ‏- رفیق...
شنیدید که. همه بیرون. همه بیرون. بریم.
باختید. گاهی پیش میاد. رسمش همینه.
دختره کجاست؟
چی؟
این زوم نیست.
خجالت بکش، جان هام.
این‌همه راه اومدیم. جونمونو به خطر انداختیم که پیدات کنیم.
واسه چی؟
به هرکدوممون قول دادی بی‌اینکه قصد داشته باشی عمل کنی.
اون آدمی نیستی که فکر می‌کردم.
کاملاً حق با توئه.
حقیقتش اینه که...
فقط می‌ترسم.
‏- ببخشید آقای هام. از کنارم رد شد... ‏- ترنس، اشکالی نداره.
مریضش نکن.
‏- مریضت می‌کنه، گیل. ‏- بچه‌ها، ببینید.
وانمود کردم می‌تونم پروژه‌تونو راه بندازم
چون فکر کردم اینو می‌خواید بشنوید.
حقیقت اینه که واسه هیچ‌کدومتون کاری ازم برنمیاد.
من فقط یه بازیگرم.
از راه‌اندازی جزئیات یه فیلم
بیشتر از شما چیزی نمی‌دونم.
‏- درست نمی‌گم؟ ‏- راستش، آره.
مرد بالغی‌ام، ولی تو دلم هنوز یه...
بچه‌ی کوچولوام.
همون سرگردون دست‌وپاچلفتی که بالاخره جاشو پیدا کرد
وقتی کلاس اول نقش وینی‌دِ‌پو رو گرفت.
اوه.
معلمم گفت یکی از بهترین پوهای سال بودم.
شرط می‌بندم پوی عالی‌ای بودی.
‏- همون‌جا بود که میکروب بازیگری گرفتم. ‏- ها.
و هیچ‌وقت خوب نشدم.
تو دبیرستان «گادسپل» اجرا کردم.
بریم سر بخش «مدمن».
خب، «مدمن» فراتر از رؤیاهام ترکوند.
از همه‌ی کارایی که تو ۲۰۰۷ کردم، احتمالاً پرسروصداترینش بود.
چه روزایی. تا دلت بخواد جنس.
بعد دور و برمو نگاه کردم. مردم جور دیگه منو می‌دیدن.
‏«جان هام» رو می‌دیدن،
مردِ بزرگ‌تر از زندگی با اون فک عالی
و خط موی بی‌نقص. می‌دونی؟
پس کم‌کم شروع کردم به بازتاب دادن
چیزی که فکر می‌کردم می‌خوان.
اون جان هامی که رو بیلبوردا می‌بینن، من نیستم.
من فقط اون یارو پشت پرده‌ام،
که اهرم‌ها رو می‌کشه.
فکر کنم همه‌مون این‌همه راه واسه هیچی اومدیم.
ببخشید وقتتونو تلف کردم.
‏- بریم. ‏- وایسا، وایسا.
شاید نتونم تو راه‌اندازی این پروژه کمکتون کنم،
ولی می‌تونم یه کاری براتون بکنم.
کیلب، چطوره به سی‌ای‌ای زنگ بزنم
و اکیداً پیشنهاد بدم کارتو بهت برگردونن؟
‏- محشر می‌شه... ‏- آره.
و اسلتری، گیر افتادم تو فیلم دانشجویی بچه‌ی وکیلم،
ولی شرط می‌بندم می‌تونم راضی‌شون کنم نقشو به تو بدن.
واو. ممنون داداش.
می‌گن فیلم دانشجویی گاهی دروازه‌ی کارای بزرگ‌تره.
‏- وینسنت؟ ‏- بله؟
می‌خواستی فیلم‌نامه‌نویس بشی؟
خب...
این روزا بیشتر عکاسم.
اشکالی نداره یه عکس ازت بگیرم؟
‏- باعث افتخارمه. ‏- آره!
یه چیز طبیعی؟ این‌جوری؟
عالیه.
فقط عالی.
و اتو، یه چیزی برات دارم.
کیف هدیه‌مو از جوایز سینما و تلویزیون.
کلی چیز توشه که هیچ‌وقت استفاده نمی‌کنم،
از جمله چند تا بلیت ویژه‌ی مجیک مانتین.
وای، مجیک مانتین. می‌خوام برم.
‏- ممنون. ‏- کمترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‏- بچه‌ها... ‏- ممنون بابت همه‌چی، جان. یعنی...
وایسا. گیل چی؟
اون که اصلاً دلیل اومدن ما به اینجاست.
درسته. گیل چی؟
آره. جان. نوبت گیله.
‏- بچه‌ها. ‏- اوه.
گیل، رؤیای تو چیه؟
می‌خواستی آرایشگر فیلم بشی، درسته؟
اِ...
نه.
راستش، اِ...
یه درخواست دیگه دارم.
ما... ما شما دوتا رو تنها می‌ذاریم.
بیاید. بریم. آره.
بفرما، مامان.
برگشتم تو بازی.
دستیار جوان.
صدا. صدابرداری. سرعت.
صحنه‌ی هیئت‌مدیره. برداشت هفت.
کلاکت. اکشن.
چند بار باید بهتون بگم اینجا چه خبره؟
چی کار می‌کنی؟ نخند...
انگار هیچ‌کس نمی‌دونه... هیچ‌کس هماهنگ نیست.
ببخشید ۱۵ سال دیر شد.
وایسا، چی؟
راستی...
استعفا می‌دم.
ببخشید، شما کی هستید؟ این چیه؟
دبی، کی رو راه دادی تو دفترم؟
وایسا ببینم. ها! ای حروم‌زاده.
نهنگ سفیدشو گرفت.
عجب.
وینسنت، ای حروم‌زاده.
رفته. می‌خوای برم بیارمش؟
نه. اشکالی نداره. پیام می‌دم. یادم بنداز. بذارش تو لیست.
و این درباره‌ی...
فقط بنویس «حروم‌زاده». خودم می‌فهمم یعنی چی.
خودم می‌فهمم یعنی چی.
حس می‌کنم...
‏«بالای ابرها شناورم.»
‏«زنجیرهای دیروز مثل مه صبح آب می‌شوند.»
‏«همچنان که با بال‌های تازه اوج می‌گیرم،
به‌سوی آبیِ بی‌پایان...»
‏- «در ابرهای پاک و روشن.» ‏- «در ابرهای پاک و روشن.»
‏- «نو می‌شوم.» ‏- «نو می‌شوم.»
چی؟
کسی رو ندیدم این شعرو بلد باشه.
کی جی.ام. استنسل رو دوست نداره؟
شوخیت گرفته؟ من دیوونه‌ی استنسلم.
می‌دونم عجیبه، ولی می‌تونم تصور کنم من و تو
‏- با بال‌ها به‌سوی آبیِ بی‌پایان اوج بگیریم. ‏- اوهوم.
عالی نمی‌شد؟
شاید یه زندگی دیگه.
حتماً.
یه زندگی دیگه.
جان هام.
کی فکرشو می‌کرد؟
حیف که داری ازدواج می‌کنی.
چون دلم می‌خواست ببرمت به یه جای جادویی تو سنت بلارتس.
سومر تو سنت بلارتس محشر به نظر می‌آد.
خیلی شرمنده‌م می‌کنی.
ولی آره، دارم ازدواج می‌کنم
پس نمی‌تونم با تو بیام سنت بلارتس.
ولی...
صادقانه بگم، خیلی خوب بود که باهات سکس کردم.
و ممنون بابت همه‌چی.
‏- خوش باشی. ‏- تو هم.
عجب روزی.
فرودگاه لس‌آنجلس، لطفاً. چشم.
خوبه که داری از شهر می‌ری.
حتماً درباره‌ی اون گندی که بالا اومد شنیدی
تو اون لوکیشن متروکه‌ی فیلم‌برداری، اون شب.
‏- بفرما. از کنارم رد شو. ‏- اِ...
نه، من... نشنیدم.
‏- چی شد؟ ‏- نشنیدی؟ اوه...
ده‌ها جسد اونجا پیدا کردن.
اصلاً نمی‌شه هضمش کرد.
یعنی همچین چیزی تا حالا اتفاق نیفتاده بود.
ببخشید، فکر کنم می‌شناسمتون.
شما اتفاقاً الیزابت پرکینز نیستید؟
بله.
سلام.
بیا اینجا، سالی.
مراسم چند دقیقه دیگه شروع می‌شه.
‏- می‌دونی با ساقدوشا چی جواب می‌ده؟ ‏- چی؟
یه‌کم چرب‌زبونیِ اسلتری.
چطوره یه‌کم... چطوره یه‌کم کیلب...
باشه.
پس وقتی گفتم می‌تونی عروس رو ببوسی،
اون علامتته که، اِ...
خب، بذار مؤدبانه نگهش دارم.
مطمئن نیستم متوجه شدم.
هوم. هیچ‌کس مثل دختر من فرِ شلاقی نمی‌زنه.
هی، هنوز با همه‌ی این قضیه حالت خوبه، نه؟
نه. آره. آره، نه. نه، حالم خوبه.
‏- مطمئنی؟ ‏- آره.
یعنی تام اصلاً بی‌نقص نیست.
مثلاً خیلی کار می‌کنه.
بیشتر از حدی که دوست دارم می‌خوره.
خیلی بلند خروپف می‌کنه.
هیچ‌وقت چیزایی مثل «ممنون» یا «ببخشید» نمی‌گه.
و وقتی اون هیسترکتومی کامل رو کردم،
و واقعاً واقعاً لازم داشتم کنارم باشه،
‏- عملاً غیبش زد. ‏- آره.
فکر کنم قضیه انتخاب زهرِ خودته.
و فکر کنم تام زهر منه.
حتماً همه‌ی اینا رو تو عهدت بگو.
و حالا، وقت سؤال ۶۴٬۰۰۰ دلاریه.
گیل الیزابت داتری، آیا تام سورسپ مک‌نودلمن را
به همسری می‌پذیری، از امروز به بعد،
در خوشی و ناخوشی،
در بیماری و سلامتی، تا زمانی که مرگ جدایتان کند؟
من...
گیل؟
نه، من... من...
واو. ببخشید. نمی‌خوام باهات ازدواج کنم.
آخ! خدا رو شکر.
تام، تو تمام دنیای من بودی.
ولی یه جهان کامل اون بیرون منتظره که کشفش کنم.
سلبریتی هست، هتل شیک هست، دوستی‌های غیرمنتظره هست.
‏- سلام. ‏- سلام.
نمی‌خوام اذیتت کنم.
ولی فکر کنم مجبورم، تام.
این به‌خاطر قضیه‌ی انیستونه؟
اگه بگم فقط نصفه‌کاره تمومش کردم چیزی عوض می‌شه؟
گیل!
‏- گیل! ‏- جان.
اوه!
جان.
اینجا چی کار می‌کنی؟
گیل، تو تنها زنی هستی که تا حالا دیدم
که کاری کرده حس خوبی به خودِ واقعیم داشته باشم.
واسه همین ۱۴۰۰ مایل با این بالن پرواز کردم که بگم
می‌خوام با تو باشم. تا ابد.
واو. جان هام...
هیچ‌وقت خوابشم نمی‌دیدم دوباره ببینمت.
ولی همون‌طور که می‌بینی، تازه از یه چیزی دارم درمیام.
سلام جان.
قطعاً پایه‌ی گشتنم. شاید بتونیم ساده نگهش داریم؟
کاملاً. چطوره فقط بازش بذاریم و عجیبش کنیم؟
باز و عجیب عالیه.
بیا بالا.
برو گیل، برو.
بله.
این دیگه چه کوفتیه؟
و اگه کنجکاوید چی سر گیل و آقای هام اومد...
نمی‌دونم.
همین الان با اون بالن بردش، و همین لحظه داره اتفاق می‌افته.
من که فالگیر نیستم.
و راستشو بخواید، از کی وظیفه‌ی من شد
که هر جزئیات ریز این داستانو قاشق‌قاشق بهتون بدم؟
یعنی شما ۳۵ سالتونه، درسته؟
یه چیزایی رو خودتون می‌تونید بفهمید.
راستشو بخواید، خودم کلی مشکل دارم.
نه اینکه مهم باشه،
چون واسه شما همه‌ش اینه: «گیل چی شد؟»
‏«گیل، گیل، گیل.»
آخه بی‌دلیل نیست،
واقعاً کلی گه‌کاری کشیدم، می‌دونید؟
اصلاً می‌دونید لخته‌ی خون تو پا یعنی چی؟
یه کابوس کیریه، همینه.
و بعد دخترم، اصلاً نمی‌خوام وارد اون قضیه شم.
هشت ماهه جواب تلفنامو نمی‌ده. هشت ماه!
و روی همه‌ی اینا، این ماجرای سقفم هست.
سقف‌کاره گفت ۶۰۰ دلار. یه پاپاسی بیشتر نه.
و صورت‌حساب دو برابرشو داد.
این یارو یه جنایتکار کیریه. باید بیفته زندان.
هیچ‌وقت، هیچ‌وقت اسکات لیندهوم رو واسه هیچ کاری تو خونه‌تون نگیرید.
* ادامه دارد *
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
همه‌تونو مریض می‌کنم.
همه‌تونو خیلی مریض می‌کنم.
حالا برید قبل از اینکه نظرم عوض شه و حسابی مریضتون کنم.
سؤال بسه.
مگه اینکه بخواید همه‌تونو خیلی خیلی مریض کنم.
کسی نمی‌خواد مریض شه، نه بچه‌ها؟
نه، نمی‌خوام مریض شم.
تازه خوب شدم.
سلام، من اسکات لیندهومم، سقف‌کاری اسکات لیندهوم.
ببینید، هر داستانی دو طرف داره.
چیزی که «پستچی» دوست‌داشتنی محله‌مون یادش می‌ره بگه
آشیانه‌ی راکون‌هاییه که زیر شیروونیش زندگی می‌کنن.
خدایا! چی؟ من باید پولشو بدم؟
عقلتو از دست دادی؟
‏۶۰۰ دلار واسه تعویض ساده‌ی شیروونیه.
ببین. دیدی؟ «شامل موارد غیرمنتظره نمی‌شود.»
و راستی، ۶۰۰ دلار به‌زور پول میخای کوفتی رو می‌ده.
باور نمی‌کنی؟ برو هوم دیپو خودت ببین.
و نگو وقت نداری.
چون مطمئنم از فروردین تا حالا کار نگرفتی.
شاید دو برابر گرفتم، ولی می‌دونی چیه؟
اون سقف کیریش بیست سال آینده آب‌بندی می‌مونه، باشه؟
ختم کلام.
یا خدا. این چه گهیه؟
سلام اسکات، گیل داتری هستم.
احتمالاً از مراسم ختم مامان‌بابام ندیدمت.
خلاصه، داستان عجیبیه.
راستش الان تو یه بالن هوای گرمم،
و سقف خونه‌مو می‌بینم.
به نظر می‌آد یه‌کم تعمیر لازم داره.
نظرت چیه؟ خلاصه، عجله‌ای نیست.
هر وقت تونستی زنگ بزن.
من گیل داتری‌ام... و مجوز سکس با سلبریتی.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.