‫در روزگاران دور، دانشمندان با هندسه،
اندازه و گسترۀ ‫زمین را برای نخستین بار شناختند.
‫پس باید دید که آیا می‌شود با هندسه
‫گستره و اندازۀ سرنوشتی را که در دست داریم، سنجید؟
‫این داستان جادوگریست که قاره‌ای پهناور را بازیچۀ خود کرد.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫کجا خیال داری پرواز کنی، پرندۀ کوچولوی من؟
‫واقعاً بچۀ پردردسری هستی.
سال 1213 میلادی شهر توس (مشهد قدیم) شمال شرقی ایران
توس
قسمت اول: آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است
‫سرزندگی بازارو خیلی دوست دارم.
‫بانو.
‫وقتی عدۀ سوگواری‌تون برای ارباب مرحوم تموم شد، بیایم خرید.
‫«عِدّه» در فقه اسلامی یعنی دوره‌ی انتظارِ زن بعد از طلاق یا مرگ شوهر که در آن معمولاً حق ازدواج دوباره ندارد.
‫فکر خوبیه.
‫ولی امروز امیدوارم خدا ما رو به یه کنیز خوب برسونه.
‫البته به خوبی تو که پیدا نمی‌شه.
‫همه‌شون سخت‌کوشن.
‫مثلاً این زن تو آشپزی مهارت داره.
‫این یکی خیاط ماهریه.
‫و این یکی خوش‌صحبته،
‫پس شاید هم‌صحبت خوبی براتون باشه، فاطیمابانو.
‫شاید.
‫ولی چیزی که الان بیشتر از همه توش کمک لازم داریم...
‫نظافته. اون عمارت بزرگ رو من تنهایی نمی‌تونم جمع‌وجور کنم.
‫آره... منم هنوز وسایل شوهر مرحوممو کامل مرتب نکردم.
‫فهمیدم...
‫پس این زن چطوره؟
‫واقعاً استعداد نظافت داره.
‫اسم من انیس‌ـه.
‫نظافت یعنی بدونی چی رو می‌خوای نگه داری،
‫نه اینکه چی رو می‌خوای دور بریزی.
‫روزگارتون مرتب و منظم میشه. قول می‌دم.
‫عالی میشه.
‫قیمتش چقدره؟
‫می‌ذارم با هشتصد درهم ببریدش.
‫می‌دونم کنیز ارزون نیست، ولی بازم...
احمدآقا، خواهش می‌کنم. نمی‌تونین یه کم ارزون‌تر حساب کنین؟
‫معمولاً قبول نمی‌کنم،
‫ولی می‌تونم استثنا قائل بشم و نصف قیمت بدمش به شما.
‫چی؟
‫ولی در عوض...
‫بیا.
‫برو. همون کاری رو بکن که یادت دادم.
‫وای، چه نازه.
‫این کیه؟
‫همین چند روز پیش گرفتمش. اسمش ستاره‌ست.
‫آه، اسمتم که ستاره‌ست، چه خوشگل.
اممم، ‫یه کم خجالتیه، ولی همون‌طور که می‌بینین، لبخند دل‌نشینی داره.
‫اگه درست آموزش ببینه، فکر کنم بتونه خدمتکار یه آدم بلندمرتبه بشه.
‫پس پیشنهادم اینه.
‫فاطیمابانو...
‫خونۀ شما خونۀ دانش‌پروریه...
‫و ذهن تیز ارباب‌زاده محمد حتی همین‌جا تو توس هم می‌درخشه.
‫درس خوندن تو خونۀ شما براش اعتبار واقعی میاره.
‫پس ممکنه زحمت بدم یه مدت پیش خودتون نگهش دارین؟
‫با معامله‌ش موافقت کردی؟
‫خواهش می‌کنم. الان فقط شما صلاحیت داری معلمش باشی، خان‌داداش.
‫من هنوز تو عده‌ام و بیرون از خانواده‌مون معلمی نمی‌شناسم.
‫تازه، برده باشه یا نه، طلب علم وظیفۀ هر مسلمونه.
‫گمونم همین‌طوره.
‫تلاوت، پایۀ همۀ آموختنیاست.
‫اولین قدم تو این مسیر، درست خوندن قرآنه.
‫حالا بعد از من تکرار کن.
‫بسم الله الرحمن الرحیم.
‫نوبت توئه...
‫بگو. سعی کن بگی.
‫بی‌فایده‌ست. این دختر مطلقاً هیچ استعدادی نداره.
‫هر کاری می‌کنم، فقط لبخند می‌زنه و هیچ علاقه‌ای به یاد گرفتن نشون نمی‌ده.
‫ولی من قول دادم نگهش دارم.
‫تخفیفی رو که برای اون کنیز گرفتی، جبران می‌کنم.
‫معذرت می‌خوام، خان‌داداش.
‫می‌گم بیاد دنبالت. یه مدت اینجا صبر کن، باشه؟
‫مغازۀ احمدآقا، درسته؟ من می‌رم.
‫آره. ببخشیدا...
‫باید فرار کنم.
‫نمی‌خوام بفروشنم به یه جای نامعلوم. می‌رم خونه.
‫گم شدم.
‫راه خروج کجاست؟
‫یه پسر؟
‫و ذهن تیز ارباب‌زاده محمد حتی همین‌جا تو توس هم می‌درخشه.
‫ببخشید.
‫در کجاست؟
‫ایـ... این کار خیلی ناشایسته.
‫زن نباید با موهای بی‌پوشش خودشو جلوی مرد نشون بده.
‫اشکالی نداره. من هنوز کوچیکم.
‫زیادی نزدیک شدی.
‫تازه، به نظر من تو هم هنوز بچه‌ای،
‫ارباب‌زاده محمد.
‫اصلاً تو کی هستی؟
‫اسم منـ
‫آه! بالاخره پیدات کردم!
‫بعد از اینکه فرار کردی، همه‌جا رو دنبالت گشتم.
‫گلای رزتون خیلی قشنگ بودن، اومدم نگاهشون کنم.
‫دنبال راه خروج می‌گشت.
‫باورنکردنیه. چطور خواستی فرار کنی؟
‫آروم، آروم. برادرم هر لحظه ممکنه با احمدآقا برگرده.
‫شرمنده.
‫می‌خواستی برگردی، نه؟
‫نه تو خونۀ اون آقاهه.
‫به خونه‌ای که با مادرم توش زندگی می‌کردم.
‫مادرم مرد، و اربابش منو فروخت.
‫پس دیگه خونۀ تو نیست.
‫تو برده‌ای.
‫اگه می‌خوای یه خونۀ واقعی داشته باشی که بهش برگردی،
‫سخت درس بخون تا یه ارباب خوب بخردت.
‫پس من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت درس نمی‌خونم!
‫نمی‌خوام درس بخونم! دیگه قیافۀ ناز هم به خودم نمی‌گیرم!
‫فقط باعث میشه ارزشم بیشتر بشه!
‫اگه درس بخونم، دوباره منو یه جای حتی دورتر از این می‌فروشن!
‫از رفتن به جاهایی که هیچ‌چیشونو نمی‌شناسم خسته شدم!
‫هی، کوچولو. اسمت ستاره‌ست، درسته؟
‫پس برای همین اومدی اینجا درس بخونی؟
‫سرنوشت‌هامون شاید خیلی فرق داشته باشه، اما...
‫بگو ببینم، زمرد...
‫میشه از آشپزخونه یه تشت آب برام بیاری؟
‫پشت‌بوم؟
‫این خوبه؟
‫بله، ممنون.
‫می‌خوام اینو بندازم تو حیاط، باشه؟
‫ارباب‌زاده؟
‫واقعاً اون دختر هیچ امیدی نداره؟
‫ایـ... این چی بود؟ چه خبره؟
‫اون صدای الان چی بود؟ همه حالشون خوبه؟
‫رعد و برق به خونه زد؟
‫مـ... مطمئنین دشمن بهمون حمله نکرده؟
‫کار اون وحشیای بیابونگرده؟
تشت؟
‫همه‌شون وحشت کردن.
‫ارباب‌زاده، شوخی کوچیکتون زیادی از حد گذشت.
‫اگه بپرسم، چرا شما دوتا این‌قدر آروم و خونسردین؟
‫خب، چرا نباشیم؟
‫می‌دونستیم قراره به زمین بخوره، برای همین گوشامونو گرفتیم.
‫و احتیاط لازم رو انجام دادین. درسته؟
‫خب، ام... بله، گمونم.
‫شاید یادگیری دقیقاً همین باشه.
‫در این لحظه، تو نمی‌دونی کجایی،
‫چه اتفاقی داره می‌افته،
‫یا قراره چه بلایی سرت بیاد.
‫زندگیت پر از ناشناخته‌هاست.
‫از یه نظر، دایی و بقیۀ آدمای اون پایین هم همین‌طورن.
‫ولی اگه درس بخونی و دانا بشی،
‫تو هر دردسری که بیفتی، بهترین راهِ عملو می‌فهمی.
‫این هیچ‌وقت چیز بدی نیست.
‫درس خوندن یعنی این؟
‫خان‌دایی!
‫ببخشید ترسوندمتون! کار من بود!
‫این تشت آب کاملاً کج‌وکوله شده و دیگه روی بقیه جا نمی‌گیره.
‫دیگه حس خوبی بهم نمی‌ده.
‫ببر تعمیرش کنن.
‫من به آشپزی می‌رسم.
عه‌وا! ‫سلام، ستاره.
‫اگه دربارۀ هر چیزی سؤال داشتی، راحت بپرس.
‫مـ... می‌پرسم.
‫و این‌گونه، ستاره خودش را در حال خدمت در خانه‌ای اهل علم یافت،
‫در حالی که سخت درس می‌خواند.
‫خیلی خوشگل شدین، بانو!
‫ممنون. ولی راستش، یه کم معذبم.
‫مسخره‌بازی درنیارین.
‫امروز اولین روزیه که بعد از عده دوباره به حمام می‌رین.
‫برین سرحال بشین، آرایش کنین، مو و دستاتونو حنا بذارین،
‫و با زنای دیگه حسابی گپ بزنین.
‫چشم چشم!
‫یه روز تو رو هم با خودم می‌برم،
‫ستاره.
‫«و آنچه در آسمان‌هاست از آنِ خداست،
‫و آنچه در زمین است نیز.»
‫تلاوتم هنوز یه جورایی با تلاوت خان‌دایی فرق داره.
‫دوباره ازش می‌خوام یادم بده.
‫مادر، می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫اِ، مادر کجاست؟
‫بانو فاطیما رفتن حمام.
‫بهتون نگفته بودن؟
‫چی؟ اوه، امروز بود؟
‫اون بالا جز درس‌، جا برای چیز دیگه‌ای نیست؟
‫همون‌طور که گفتم، لطفاً بی چارقد از اتاقت بیرون نیا.
‫و همون‌طور که من گفتم، هنوز کوچیکم.
‫تازه، شما هم فقط دوازده سالته، ارباب‌زاده محمد.
‫چه اشکالی داره کسی که هنوز ریش درنیاورده
‫پا توی اتاق یه زن بذاره؟
‫من بچه نیستم!
‫منم تو چشم تو نابالغ به نظر میام؟
‫استادم بهم گفت از راه‌ورسم دنیا خیلی بی‌خبرم.
‫استاد فقهت؟
‫بله، استاد کمال‌الدین. پدرم قبل از مرگش منو بهش معرفی کرد.
‫ولی این اواخر، گاهی حس می‌کنم نگاه ما به چیزا فرق داره.
‫حتی به سوألایی که ازش می‌پرسم جواب روشن نمی‌ده.
‫تو تجربۀ خیلی کمی داری که چنین چیزهایی رو بفهمی.
‫من... قصد دارم به سفر برم.
‫می‌خوام به نیشابور سفر کنم و پیش استادان نامدارش برم.
‫و به همون‌جا هم بسنده نمی‌کنم. بالاخره به شهرهای دیگه هم می‌رم
‫و با حکمت و خرد
‫از هر منبعی، نه فقط اسلام،
‫در جست‌وجوی حقیقت روبه‌رو می‌شم.
‫باور دارم این همون مسیریه که پدرم، که خودش دانشمند بود، برای من می‌خواست.
‫این خیلی تحسین‌برانگیزه.
‫خب، من لباس برای شستن دارم، پس باید برم.
‫باشه.
‫«و آنچه در آسمان‌هاست از آن خداوندست، و آنچه در زمین است نیز.»
‫هرچقدر هم سخت درس بخونم،
‫هیچ‌وقت به پای ارباب محمد نمی‌رسم، نه؟
‫خب، مادر، من دیگه می‌رم.
‫حتماً.
‫مراقب خودت باش.
‫خب، من دیگه می‌رم.
‫تا یه بخشی از راه همرات میام.
‫ممنون، خان‌دایی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫دختر.
‫شنیدم هنوز نمی‌تونی بخونی.
‫بله.
‫فهمیدم.
‫برات نامه می‌نویسم.
‫وقتی در آینده معلم شدم،
‫باید بتونم درسا رو به بچه‌های کم‌سن‌وسالی مثل تو منتقل کنم.
‫پس تا جایی که بتونم ساده می‌نویسم.
‫من وسیلۀ تمرینتم؟
‫از تو می‌خوام سخت درس بخونی تا بتونی نامه‌ها رو برای مادرم بخونی.
‫فهمیدی، ستاره؟
‫هیچ‌وقت یاد گرفتنو متوقف نکن، باشه؟
‫فهمیدم. نمی‌کنم.
‫دیگه می‌رم.
‫محمد، پسری از توس که بعدها دانشمندی نامدار می‌شد،
‫و ستاره، دختری برده.
‫این آخرین باری بود که آن دو رو در رو همدیگر را می‌دیدند.
هشت سال بعد
‫«به نام خداوند بخشندۀ مهربان.»
‫ها؟
‫این شبه‌نظامی‌های توس‌ان.
زمردخانوم؟
‫حتماً می‌رن اطراف بیرون شهرو شناسایی کنن.
‫ظاهراً کوچ‌نشینای مسلح توی منطقه دیده شدن.
‫برادر کوچیکم هم یه جایی بینشونه.
‫البته مدت‌هاست ندیدمش.
عه؟
‫من و میکائیل تو سرزمینی خیلی دور تو غرب به دنیا اومدیم.
یه ‫سرزمین کنار دریا.
‫وقتی خورشید غروب می‌کرد، همه‌چیز به رنگ بنفش قشنگ درمی‌اومد.
‫دریا؟
‫فقیر بودیم،
‫ولی چقدر تماشای دریا رو دوست داشتم.
‫ستاره؟
‫بله! همین الان!
‫تو اتاق همیشگی، درسته؟
‫خدای من، ببین چقدر خوشحاله.
‫شروع می‌کنم.
‫«مادر. دایی.»
‫«در هشت سالی که از رفتنم گذشته، رشته‌های زیادی از دانش رو آموخته‌ام،
‫از جمله فلسفه، ریاضیات، پزشکی و نجوم.»
‫نیشابور شهر بزرگی‌ست که دانشمندان نامدار در آن گرد می‌آیند.
‫برای مثال، استاد فضل‌الدین داماد
‫در دانش پزشکی‌ای که ابن‌سینا بنیان گذاشته بود، مرا آموزش داد.
‫برخلاف الهیات که در آن فقط آنچه را به تو یاد داده‌اند تکرار می‌کنی،
‫علم دانشی است که بر تجربۀ واقعی دانشمندان از جهان بنا شده.
‫این شیوۀ یادگیری را بسیار پسندیده‌تر می‌دانم.
‫«و همچنین...»
‫«اگر ستارۀ کوچک ما، ستاره، لطف کند و گوش بدهد،
‫لطفاً دربارۀ اقلیدس و بطلمیوس برایش بگویید.»
‫با من بیا.
‫ممنون که این‌همه کتاب ارزشمندو نشونم می‌دین.
‫حرفشو نزن. طلب علم وظیفۀ هر مسلمونه.
‫اینو شوهر دانشمند مرحومم به من می‌گفت.
‫اصول اقلیدس اون یکیه.
‫باشه.
‫«نقطه آن است که جزئی ندارد.»
‫«خط، طولی است بی‌پهنا.»
‫«دو سرِ خط، نقطه‌اند.»
‫انگار چیزهای بدیهی رو خیلی قلمبه‌سلمبه بیان می‌کنه.
‫ولی چه چیزی «بدیهی»ها رو بدیهی می‌کنه؟
‫با گرد آوردن نمونه‌ها، یکی‌یکی، اصول جهان‌شمول رو اثبات می‌کنیم.
‫زیادی سخت بود؟
‫بله، ببخشید. فقط نمی‌فهمم چطور می‌تونم این دانشو به کار ببرم.
کتاب ‫التَّفهیم لِأَوائلِ صناعة التَّنجیمِ از ابوریحان بیرونی.
‫خلاصه‌ش همون کتاب التفهیم‌ـه، ابوریحان به سفارش یه دختر به اسم ریحانه نوشته بودتش.
‫کتابش دربارۀ نجومه؟
‫ملموس‌تره، نه؟
بیا، ‫اینو ببین.
‫«قطر زمین دو هزار و صد و شصت و سه و یک‌سوم فرسخ است،
‫و محیط آن شش هزار و هشتصد فرسخ.»
‫این آدم تا آخر دنیا سفر کرده؟
‫البته که نه. چنین چیزی ممکن نیست.
‫با ساختن یه مثلث قائم‌الزاویه از نقطه‌ای روی زمین،
‫قلۀ کوه و مرکز زمین،
‫میشه شعاع زمینو به دست آورد.
‫قلۀ کوه؟
‫همینطور میشه محیط زمینو با زاویۀ سایه‌ها محاسبه کرد.
‫با سایه‌ها؟
‫همۀ اینا از دانش جهان‌شمولی به دست اومده که تو اصول وجود داره.
‫خب؟ علاقه‌ت برنگیخته شد؟
‫داره می‌سوزه!
‫ها؟
‫این اواخر خرابکاری پشت خرابکاری به بار میاریا...
‫ببخشید، انیس‌خانوم.
‫گوش کن، ستاره‌جون.
‫کنیزا کارای مختلفی انجام می‌دن.
‫بعضی کنیزا آموزش می‌بینن تا اربابشونو سرگرم کنن.
‫گاهی حتی قول آزادی هم بهمون می‌دن.
‫ولی نباید زیادی امید ببندی.
‫تصمیم این چیزا دست ما نیست.
‫ما آدم نیستیم. مال و اموالیم.
‫دخترا، یالا...
‫جمع بشین.
‫میشه زمردو هم صدا کنی؟
‫چی شده؟
‫شبه‌نظامی‌های توس از کوچ‌نشینا شکست خوردن.
‫آسمان دعای ما را نه با رحمت، که با آتش پاسخ داد.
‫به‌جای باران، اخگرهای آتش بر سراسر سرزمین فرو ریختند و بعد سکوت آمد،
‫سکوتی که جای شعله‌ها را گرفت.
‫اعلیحضرت، همون‌طور که می‌بینین، ما
‫احمقایی رو که علیه ما سلاح برداشتن سرکوب کردیم.
‫ظرف چند روز وارد شهر خواهیم شد.
‫آه...
‫راستی، داخل توس دانشمندی هست؟
‫اعلیحضرت؟
‫دنبال چیزی می‌گردم، آخه.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
قسمت دوم: رزهایی که در صفر می‌شکفند
‫قسمت بعد: «رزهایی که در صفر می‌شکفند.»