دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫چه غلطا؟ این لابد نصفه‌شب ‫خزیده اومده توی بغلم، این کوچولو...
‫خیلی‌خب، یکم تلویزیون ببینیم
‫« گربه‌های خیابونی » ‫« فصل اول، قسمت اول: ویرانی »
‫زود باشید دیگه، کسکش‌ها. ‫بزنید بترکونیدش.
‫عین ما هستن، نه؟ ‫هر غلطی دلمون خواست می‌کنیم
‫- آره، آشوب ‫- آره!
‫اون تلویزیون رو بنداز ‫وسط پنجره‌ی کوفتی
‫- آره! آره! ‫- همینـه!
‫- بذار بسوزه لامصب ‫- غارت و سرقت
‫- خودشـه ‫- چاقو زدن
‫یه کیسه‌ی بزرگ برنج. یالا
‫- تابحال چاقو خوردی؟ ‫- آره
‫- تو تابحال چاقو خوردی؟ ‫- چاقو؟ نه
‫- ولی انگشتم کردن ‫- کی کرده؟
‫چندتا پسر. تعطیلات تابستون بود
‫یه مشت پسر که توی خیابون قوطی لگد ‫می‌کردن. می‌دونی که از کدوم قماش هستن
‫- آره ‫- خیلی حوصله‌شون سر رفته بود. منو دیدن
‫- از دُمم گرفتن بلندم کردن ‫- سوراخ کونت رو دیدن
‫منو بردن خونه‌شون. باباشون واسشون ‫یه خونه‌ی درختی درست کرده بود.
‫- بالای نردبون. توی خونه‌ی درختی ‫- اونجا هر اتفاقی میفته
‫رازهایی که تا ابد بین خودشون می‌مونه
‫داشتن توی عالم بچگی سِیر می‌کردن، ‫منو هم دست‌مالی کردن
‫- پس پسره انگشتش رو کرد توی کونت؟ ‫- آره بابا
‫بعدش منو گذاشت زمین، ‫خودش رفت، من هم خوابم برد
‫مأموریت انجام شد
‫داریم دنبال خونه‌ی من می‌گردیم؟
‫یکم امون بده، بچه‌جون. ‫تازه بیدار شدم.
‫هنوز حتی خمیازه نکشیدم و ‫به بدنم کِش ندادم. می‌دونی؟
‫نمی‌خوای یه کشی به بدنت بدی؟
‫نکنه توی ارتشی چیزی هستیم؟
‫- سلام، اراذل ‫- سیکتیر
‫چه فوق‌العاده
‫- «فوق‌العاده» ‫- آره، فوق‌العاده رو گاییدم
‫کله‌ی سحر دهنش رو باز کرده ‫میگه «فوق‌العاده»! کون‌نشور!
‫داشتیم در مورد انگشت شدنِ ‫این تخمالو حرف می‌زدیم
‫بعدش تو تِلِپ اومدی و میگی «فوق‌العاده»
‫- چی؟ ‫- این دیگه چجور مکالمه‌ایـه؟
‫فوق‌العاده‌ست؟ ‫اینکه کونت رو انگشت کنن؟
‫لابد واکنش ایشون به انگشت ‫شدن همینـه!
‫«وای، فوق‌العاده‌ست! ادامه بده!»
‫ناخن‌های کثیفش میره توی ماتحتت
‫آره! میره پیش دامپزشک. ‫یه دماسنج می‌کنن توی کونش.
‫- «آخ! مامانی، میشه بریم پیش دامپزشک؟» ‫- «چرا؟»
‫«چون می‌خوام یه حالی به سوراخم بدن!»
‫من که نخواستم چیزی بکنن توی کونم
‫اون فقط واسه اینـه که ‫تشخیص بدن تب دارم یا نه
‫کاملاً هم جنبه‌ی بهداشتی‌درمانی داره
‫پسرک کثیف
‫اونجا... چه خبره؟
‫- کون لق همه‌شون ‫- آره بابا، تو ناموس‌شون خورده
‫ما خمیازه‌مون رو کشیدیم و ‫بدن‌مون رو کش دادیم
‫گاس خمیازه‌شو کشید. ‫ولی هنوز بدنش رو کش نداده.
‫نه، باید یه کشی به خودت بدی. ‫جدی میگم، وگرنه آرتروز می‌گیری.
‫من که به خودم کش دادم، ‫صبحونه‌مو میل کردم،
‫اِسکرچرم رو تا حد مرگ خراشیدم
‫- باید بیاید ببینید ‫- بعد فاز بچه‌کونی‌ها رو گرفتی و اومدی اینجا
‫- نه بچه‌ام، نه کونی ‫- طبق معمول
‫- سلام ‫- سلام، اولیو
‫- چه خبرا؟ ‫- گاس هنوز به خودش کش نداده
‫گاییدید بابا! میشه بحث رو عوض کنیم؟ ‫اون بچه کجاست؟
‫من اینجام!
‫تو کجا زندگی می‌کنی، اولیو؟
‫بالا جای مخصوص خودمو دارم
‫- چرا این پایین زندگی نمی‌کنی؟ ‫- چون بوی زِنا میده
‫- آها ‫- فوق‌العاده
‫آره جدی یکم هوای تازه می‌خوام
‫فقط... می‌خواستم بهت بگم واقعاً ‫شانس آوردی که اومدی پیش من
‫- چطور؟ ‫- خب...
‫چون احتمالاً من بهترین گربه‌ی محله‌ام
‫- جدی؟ ‫- خودم نمی‌تونم در مورد خودم نظر بدم
‫از کی باید بپرسم؟
‫خب، از کسی نپرس، ‫چون احتمالاً نمی‌دونن،
‫چون به پای من نمی‌رسن
‫فقط ممنون باش ازم
‫مرسی، گاس
‫خواهش
‫خب، بریم خونه‌ات رو پیدا کنیم
‫سر راه هم یکم آتیش بسوزونیم
‫پیت پیر اومد
‫- سلام بچه‌ها ‫- سلام رفیق
‫اوه
‫- وای خدا ‫- سلام، پیت
‫- خوبی؟
‫- دارم پیر میشم دیگه ‫- آره
‫شتریه که در خونه‌ی همه‌مون می‌خوابه
‫- پس... ‫- فعلاً، رفیق
‫- موفق باشی ‫- می‌بینمت، پیتر
‫بگذریم، بدرود
‫همون گربه‌ای که روش کراش زدی، ‫همراه با دوست‌پسرش که ازش خایه می‌کنی
‫- من خایه نکردم ‫- چرا، خوبم کردی، رفیق
‫ببین، اگه تو می‌ترسی، ‫خودم به خدمتش برسم
‫نه، ولش کن. من... ‫من نترسیدم لامصب‌ها!
‫- قیافه‌ات که داد می‌زنه خایه کردی ‫- به هیچ‌جام نیست
‫- چون از هیچ کوفتی نمی‌ترسم ‫- چرا. از عنکبوت می‌ترسی ‫-
‫منظورم خشونت و درگیریـه
‫- عنکبوت حساب نیست ‫- چرا؟
‫چرا؟ نمی‌دونم
‫شاید به خاطر اون هشت‌تا پای کیری و ‫ده‌تا چشم وامونده‌ای که اون کسکش‌ها دارن
‫- دلیلش اینـه ‫- موجودات گوهی هستن خدایی
‫به شدت گوه. به نظر من ترسناک‌ترین ‫موجودات روی زمین هستن
‫شبیه یه تیکه گوهن که ‫کلی رشته ازش آویزونـه
‫- ولی سازنده‌های خفنی هستن ‫- چی؟
‫میگن تار عنکبوت در اندازه‌ی مشابه،
‫به اندازه‌ی ستون فولادی مُحکمـه. ‫شنیده بودید؟
‫- کیر تو تار عنکبوت‌شون ‫- خیلی‌خب
‫ولی زیاد گنده که نیست؟ ‫پس بزنیم پاره‌اش کنیم
‫دفعه‌ی بعدی که یه عنکبوت رو دیدی ‫داشت تار می‌بافت، بگو «آره، ماشالا، ادامه بده»
‫- چند ساعت زمان می‌بره. چه عالی! ‫- باریکلا. باریکلا
‫شما عنکبوتش رو از سر راه بردارید. ‫من کیر می‌کنم توی اون تار کسشعرش.
‫چقدر طول کشید ببافیش؟ دو روز؟
‫- آره! ‫- ریدم تو تارت!
‫- خیلی‌خب، یعنی جدی قراره دو روز صبر کنید؟ ‫- آره
‫کنار یه عنکبوت که داره توی تارش ‫می‌چرخه، بعدش تارش رو نابود می‌کنید؟
‫- آره! ‫- طی چند ثانیه؟
‫صرفاً جهت تفریح؟!
‫- قلمرو حیواناتـه. قوانینش هم حیوانیـه ‫- باشه
‫دقیقاً، در ضمن من از هیچی نمی‌ترسم
‫- از تمساح چی؟ ‫- نه
‫یه سیلی بهش می‌زنم و ‫از دستش در میرم
‫سیلی می‌زنی؟
‫آره، می‌زنم توی صورتش. فرار می‌کنم. ‫پاهاش خیلی کوتاهن.
‫توی آب که حرفشم نزن. ‫اونجا قلمرو اونـه.
‫اینو قبول دارم، ولی من که ‫عمراً نمیرم توی آب
‫- از آب می‌ترسی؟ ‫- نه!
‫نه، معلومه که نمی‌ترسم کیری!
‫فقط موها رو خراب می‌کنه. ‫از تیپ و قیافه میفتی.
‫بدتر از توی آب خیس شدن نداریم
‫یه چیزی هست که ‫بدتر از خیس شدن توی آبـه
‫- چی؟ ‫- اینکه فیل روت بشاشه
‫- چی؟ چرا روت می‌شاشه؟ ‫- واسه خنده
‫یه فکری به ذهنم رسید
‫ما از شیرها تکامل پیدا کردیم دیگه؟
‫- ما شیرهای کوچیک هستیم، مگه نه؟ ‫- آره
‫یک فیل در برابر یک شیر، ‫قطعاً کونِ اون شیر پاره‌ست
‫ولی من دیدم که چهارتا شیر با کمک همدیگه ‫یه فیل رو کله‌پا کردن
‫معادلش واسه ما چقدر میشه؟ ‫اگه مثل یه باند با هم همکاری کنیم
‫بزرگترین موجودی که ‫می‌تونیم کله‌پا کنیم چیه؟
‫نمی‌دونم. یه بچه‌ی خپل؟
‫- آره ‫- آره، بریم یه بچه‌ی چاقالو خِفت کنیم
‫آره، بریم سمت مدرسه
‫نه
‫- نه ‫- نه
‫- به نظرم سرِ این توی دردسر میفتی ‫- دردسر چرا؟ پلیس؟
‫خب آره راستش
‫اوه. اوه. «تو بازداشتی» ‫«عه، چرا؟»
‫«چون گربه‌ای و یه بچه‌ی خپل رو کله‌پا کردی»
‫نه به خاطر گربه بودن. ‫به خاطر تلاش برای کُشتن یه بچه، آره.
‫- آره، ولی... ‫- واسه طبیعت...
‫واسه یه گربه غیرقانونی نیست که ‫یه بچه رو بکُشه! نخیرم، نیست!
‫مطمئنم هست
‫نخیرم، نیست! یه گربه می‌تونه ‫هر گوهی که دلش خواست بخوره!
‫- نه ‫- سگ‌ها رو خلاص می‌کنن
‫اون قلدرهای گنده‌بکِ گور به گور شده،
‫ولی گربه‌ها رو بابت کُشتن هیچ چیزی ‫خلاص نمی‌کنن
‫مسئولیتش با ما نیست. ‫چقدر کسخلم من!
‫آره!
‫باشه. ایشالا که بتونید ‫استدلالِ محکمه‌پسند بیارید!
‫آره، ولی ما سرمون به کون‌مون ‫پنالتی می‌زنه، مگه نه؟
‫حتی انسان‌ها هم اگه چلاق یا کودن باشن، ‫قسر در میرن. می‌پرسن «چی شده؟»
‫«من... من حدوداً 20 نفر رو کُشتم»
‫«ناموساً، جانی؟ ‫فدای سرت، اعدامت نمی‌کنیم»
‫«می‌فرستیمت یه مرکز درمانی»
‫«بعدش همراه کلی قرص و دارو ‫ژله می‌خوری»
‫«چندتا هم الکترود برقی ‫می‌ذاریم روی خایه‌های مبارکت»
‫«خوشم اومد»... معلومه که ‫خوشت میاد کسکش‌خان
‫پرونده‌ات از نوع روانی و جنونـه!
‫یارو قسر در میره. گربه هم ‫قسر در میره. ما رسماً مغز نداریم.
‫سایز مغزمون اندازه‌ی یه گردوـه!
‫اجازه داریم هر کوفتی رو که ‫خواستیم بکُشیم
‫میشه با نشستن روی صورتِ ملت، ‫اونا رو بکُشیم؟
‫- آره ‫- آره! مثل نوزادی که توی گهواره‌ست!
‫- چی؟ ‫- شب بخیر، شب بخیر
‫نوزاد کوچولو، بخواب
‫عه، گربه اومد!
‫یه بچه‌ی کوچولوی ناز اینجاست. ‫می‌خوای روش بخوابی تا بکُشیش؟
‫معلومه که دلم می‌خواد لعنتی
‫تو چطوری یه نوزاد رو می‌کُشی ‫اگه توی گهواره‌اش خواب باشه؟
‫کونم رو خیس می‌کنم
‫که قشنگ بچسبه به صورتش
‫می‌پریدم روش. ‫شاپ شاپ شاپ.
‫مسئولیت سگ کیه؟ ‫ازم بپرس دو بعلاوه‌ی دو چقدر میشه
‫من اصلاً نمی‌دونم عدد چه کوفتیه! ‫در این حد احمقم!
‫آره، ولی انگار خوب بلدی چطوری ‫نوزادها رو توی گهواره خفه کنی
‫در عین حال ادعا می‌کنی که ‫خیلی احمقی
‫ما فقط بین خودمون داریم حرفش رو ‫می‌زنیم. هیچ اتفاقی که نیفتاده، افتاده؟
‫راستی، ما همچین کاری می‌کنیم یا روباه‌ها؟
‫روباه‌ها تیکه‌تیکه‌شون می‌کنن
‫اگه بچه رو توی باغ جا بذاری، ‫تقصیر خودتـه
‫یا اگه در اتاقکِ حیوانات رو باز بذاری
‫«وای، روباه بچه‌مو خورد!»
‫آره، گذاشتیش توی اتاق نشیمن و ‫در رو هم باز گذاشتی، کسخل!
‫بناااازم!
‫- چی دیدی؟ ‫- یه فسقلی چاقالوی مناسب
‫- بابا بوس دیگه! ‫- عین یه کیسه پلاستیک پر از عن و گوه
‫تا یه هفته غذامون تأمینـه
‫وای خدا. چطوری بکُشیمش؟ ‫گردنش رو گاز بگیریم؟
‫- نگو که جدی‌جدی قراره بخوریمش ‫- معلومه که می‌خوریم
‫- نگاه ‫- مزه‌شون چطوریه؟
‫- نمی‌دونم. قراره بفهمیم ‫- مزه‌ی بهشت میده
‫- این یکی مزه‌اش خوب نیست ‫- چرا؟
‫نگاهش کن. گوشتش خیلی کم‌کیفیتـه
‫- آره، ولی ما عاشق چربی هستیم خب ‫- من که از چربی بدم نمیاد
‫نگاه کنید. بابا مامان حرومیش ‫حسابی بهش غذا دادن
‫- این خپل عین استیک واگیو می‌مونه ‫- آره. «بخورش، فدات شم»
‫«چی دلت می‌خواد؟» ‫«کیک می‌خوام!»
‫- «پس بفرما کیک، کونی!» ‫- «گریه نکن! گریه نکن!»
‫«یکم دیگه کیک بخور»
‫«آره، بزنش توی رگ، ‫چاقالوی خپلِ چرب و چیل!»
‫امان از پدر و مادرها و غذا دادن‌شون
‫خیلی‌خب، اومد
‫صبر کنید. آماده باشید
‫یک، دو
‫وای کیر توش!
‫- بیخیال. بسشـه ‫- پس شماره‌ی سه چی شد؟
‫- سه رو نگفتم. سرِ سه پریدم ‫- ما منتظر سه بودیم
‫- آره می‌دونم ‫- این کارها روال دارن
‫فکر کنید. یکم از اون مخ‌تون کار بکِشید
‫شما هر روزتون اینقدر هیجان‌انگیزه؟
‫گمونم آره
‫بگذریم، بیا خانواده‌ات رو پیدا کنیم
‫پیت پیر رو نگاه
‫انگار به گا رفته
‫- سلام، پیت ‫- میرم پیش دامپزشک
‫آره
‫اون ردیفت می‌کنه
‫نه
‫دیگه برگشتی در کار نیست. ‫داشتن حرف می‌زدن و شنیدم.
‫درست هم میگن
‫زندگی خیلی خوبی داشتم
‫چند هفته درد کشیدن ارزشش رو نداره
‫از آشنایی‌تون خوشحال شدم
‫من... شنیدم که هیچی حس نمی‌کنی
‫اون‌طرف می‌بینم‌تون
‫می‌بینمت، رفیق
‫- فعلاً، رفیق قدیمی ‫- تا بعد
‫- موفق باشی، پیت ‫- خداحافظ
‫- موفق باشی ‫- آره
‫ببخشید، بچه. اشکالی نداره ادامه‌ی ‫جستجوی خونه‌ات رو بذاریم برای فردا؟
‫فکر کنم همگی به خاطر پیت ‫یکم دلگیر شدیم
‫آره، حتماً
‫پیت چند سالش بود؟
‫خیلی پیر بود
‫- چند بود لامصب؟ 16؟ ‫- اوهوم
‫اگه من هم همونقدر عمر کنم، ‫چقدر از عمرم مونده؟
‫خب، تو... الان صفر هستی
‫- پس 16 منهای صفر میشه... ‫- می‌تونی خودت حساب کنی؟
‫- 16. آره ‫- 16، آره
‫- آره، می‌خواستم خودم بگم... ‫- جدی؟
‫- آره ‫- باشه
‫داشتم حساب می‌کردم دیگه. ‫گفتی «می‌تونی خودت حساب کنی؟»
‫آخه یکم مکث کردی. همین
‫- خودت موقع حساب کردن مکث نمی‌کنی؟ ‫- 16 منهای صفر
‫- مکث نمی‌کنی یعنی؟ ‫- وای چقدر سخته جوابش
‫«بذار جوابش رو پیدا کنم!» ‫«نه! بذار مستقیم جواب رو بگم!»
‫اگه جواب رو فوراً بگی که ‫دیگه نمیشه حساب کرد
‫اگه سؤال 16 منهای یک باشه، ‫معمولاً زیاد فکر نمی‌خواد
‫- عجب ‫- این حرف توئـه
‫آره! این حرف توئـه، کونده!
‫همیشه یه چیزی هست که ‫گند بزنه به روزمون
‫ما همین‌جوریش هم روزهای کمی داریم، ‫بعد همیشه یه چیزی گند می‌زنه بهشون
‫گربه بودن سختـه
‫بهتر از حلزون بودنـه ولی. ‫همه لگدمالت می‌کنن.
‫- خب آره. خیلی بهتره ‫- آره
‫آره، ولی نمی‌خوام زندگیم رو ‫با یه حلزون مقایسه کنم
‫البته که بهتره لامصب. ‫اونا کلاً وجدان و هوشیاری ندارن.
‫ما خیلی درون‌گرا هستیم، ‫واسه همین درد زندگی رو خوب می‌فهمیم
‫بعدش هم می‌گیم «وای بدخت شدم»
‫حلزون سختی و آسونی رو متوجه نمیشه ‫چون کلاً هیچی متوجه نمیشه
‫انگار که آب دماغ رو ریختی توی ‫یه پوسته‌صدف و شده حلزون؟ کونی!
‫از کجا می‌دونی؟ حرف زدی باهاشون؟
‫نه، حرف نزدم. چه فایده‌ای ‫داره حرف زدن؟ آخه اونا اصلاً...
‫- مکالمه بلد نیستن؟ ‫- شوخی و بگومگو بلد نیستن
‫می‌تونی بری از یه حلزون بپرسی ‫«سلام رفیق، چطوری؟»
‫- «چی؟» ‫- یکم احتیاط کن و صدات رو بیار پایین
‫- چرا؟ ‫- ممکنه بی‌ادبی باشه
‫چی؟ بی‌ادبی؟
‫داره طرفِ اون موجودات ‫لیز و چندش رو می‌گیره
‫- چرا؟ چرا؟ ‫- اتفاقاً آره
‫نکنه حلزون‌ها رو می‌مالی به کیرت؟
‫چون وقتی با شما نیستم، میرم با ‫حلزون‌ها می‌چرخم. اکیپ خوبی هستن
‫- تو با حلزون‌ها می‌شینی؟ ‫- آره
‫- چرا؟ ‫- می‌ریم پارک تفریحی
‫- کنار سرسره‌ها وقت می‌گذرونیم ‫- چقدر زمان می‌بره؟
‫- یک روز و نیم ‫- در مورد چی حرف می‌زنید؟
‫هیچی نمی‌گیم. ‫فقط به همدیگه خیره می‌شیم.
‫یعنی فقط داری مثل حلزون‌ها ‫آروم‌آروم میری سمت سرسره‌ها؟
‫اصلاً می‌دونن کجا میرن؟ یا همینطوری ‫میرن و تو هم میفتی دنبال‌شون؟
‫نکنه می‌شینی حلزون‌ها رو تماشا می‌کنی؟
‫نه، من جلو میرم
‫کیر توش. بذار بگم چی شبیه حلزونـه
‫ولی بهتره و عمرش هم ‫خیلی بیشتره، لاک‌پشت
‫برام سؤالـه لاک‌پشت بودن چطوریه
‫من می‌دونم گاییدنِ لاک‌پشت چطوریه
‫شب بخیر
‫- شب بخیر ‫- فعلاً
‫گاس
‫چیه؟
‫من حتماً باید بمیرم دیگه؟
‫آره
‫نمی‌خوام به نیستی برسم
‫من... می‌خوام تا ابد زندگی کنم
‫خب...
‫یجورایی تا ابد زندگی می‌کنی
‫چون ما توی خاطراتِ ‫دوستان و خانواده‌ای که
‫ما رو می‌شناختن ادامه پیدا می‌کنیم، ‫اونا کارها و حرف‌هامون رو یادشونه،
‫پس حتی وقتی دیگه ‫جسم‌مون اینجا نیست،
‫هنوزم به نحوی اینجا حضور داریم
‫آها
‫پس تو از طریق چیزهایی که ‫به من یاد دادی، همیشه زنده می‌مونی
‫آره
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.