‫قاتل بین ما زندگی می‌کنه.
‫هدفش مَردهای بین ۱۶ تا ۳۰ سال هست
‫و با استفاده از این ‫بهشون نزدیک می‌شه.
‫[ بگو کجا بیام ]
‫- فیلی. ‫- مونیکا؟
‫تو از جمع‌شون نرفتی، نه؟ ‫خودشون ترکت کردن.
‫- یه مورد دیگه؟ ‫- این یکی تونسته فرار کنه.
‫تَمی، این‌قدر خودت رو ‫درگیر این ماجرا نکن.
‫پس جیسون از این اتاق دزدیده شده.
‫چند سال پیش، ‫یه روز لب دریاچه پیداش کردم...
‫شیلنگ توی ماشین بود ‫و دیدم موتور روشنـه.
‫سنگ‌ها به‌زور ‫به قربانی‌ها خورونده شده.
‫- خیلی وقت پیش باید ترکت می‌کرد. ‫- بس کنین! با هر دوتونـم!
‫این رو ببین. ‫این یه هشداره.
‫کسی که جیسون رو کُشته، ‫می‌آد سراغ ما.
‫بیا بریم که پیدامون نکنه.
‫این مَرد ضعیفـه.
‫قربانی‌هاش رو به تله می‌ندازه ‫و بعدش فلج‌شون می‌کنه.
‫ولی یه چیز مشخصـه ‫و اون هم اینـه که قطعاً ترسوئـه.
‫[ حالا جرئت داری، دوباره بهم بگو ترسو» ] ‫[ این یکی تقدیم به تو ] ‫[ به نظرم لوسی رو ببر تاب‌بازی کنه ]
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫سریع پیگیری کنین.
‫قربانی زنـه و این یعنی ‫الگوی قتلش کاملاً تغییر کرده.
‫می‌شناسیش؟ کیـه؟
‫فیلی مورِی.
‫خب کس‌وکاری نداره؟
‫فقط یه دختر داره.
‫یکی از افسرها رو می‌فرستیم سراغش.
‫به این سادگی نیست.
‫به علامت مشترک‌تون ‫روی بازو ربط داره؟
‫پس دخترش دست فرقه‌ی نور سوزان‌ـه.
‫یعنی اون زمان فقط ‫درباره‌شون تحقیق نکردی...
‫عضوشون هم بودی.
‫حتی بَدتر بودم... ‫فیلی رو خودم آوردم.
‫علامت روی دستش رو ‫خودم با آهن داغ براش زدم.
‫پدر بچه‌ی فیلی، بابای لوسی هم هست.
‫اگه تو بهم نمی‌گفتی، ‫فکر می‌کردم این کار یه نفر دیگه‌ست.
‫جنسیت، پوشش قربانی...
‫دوباره نمایشی درآورده، ‫ولی قتل سریعی بوده.
‫بهم گفت «این یکی تقدیم به تو».
‫- منظورت چیـه؟ ‫- داره مسخره‌م می‌کنه.
‫- تو... باهاش حرف زدی؟ ‫- منظور خاصی داره.
‫فکر می‌کنه شبیه خودشـم ‫ولی عرضه ندارم مثل اون بشم.
‫هر طرز فکر مزخرفی که ‫نسبت به تو داره، تقصیر تو نیست.
‫یارو روانیـه.
‫و من هم تحریکش کردم ‫و الان می‌خواد اطرافیانم رو بُکشه.
‫یعنی این مورد به تو مربوطـه؟
‫پس کینه‌ای شده.
‫باید خونواده‌م رو از اینجا ببرم.
‫[ تـاریـکـی ]
‫چند وقت باید بریم؟
‫آخه قرص‌های خودم رو لازم دارم... ‫لباس‌هام...
‫- مامان... ‫- به‌خاطر حرف‌هاییـه که توی تلویزیون زدی؟
‫اون رو عصبانی کردی؟
‫بله... احتمالاً.
‫شاید تحریکش کردم ‫و می‌خواد اطرافیانم رو بُکشه.
‫من هم شما رو دوست دارم ‫و نمی‌خوام اتفاقی براتون بیُفته.
‫آخ مونیکا...
‫خوب می‌دونی که...
‫عیب نداره...
‫بعداً ادامه می‌دیم.
‫من برم وسایل لوسی رو جمع کنم. ممنون.
‫- می‌خواستی چی نشونم بدی؟ ‫- احتمال داره تعلیق بشم.
‫کِی این‌ها رو سرجمع کردی؟
‫- اجازه هست؟ ‫- آره بابا.
‫«بِیتِل» دیگه چیـه؟
‫بِیتِل مربوط به اساطیر باستان می‌شه.
‫سنگ‌هایی که قدرت الهی دارن.
‫(واژه‌ی «بِیتِل» ریشه‌ی عبری داره و به‌معنای «خانه‌ی خدا»ست. ‫به‌طور ساده‌تر، بهش «سنگ مقدس» هم می‌گن. ‫توی دوران باستان، در خاورمیانه و یونان، به سنگ‌های کروی‌شکلی که از تیکه‌های شهاب‌سنگ روی زمین می‌افتاد، ‫چنین لقبی می‌دادن و مردم باور داشتن روح یک خدا توی هرکدوم از این سنگ‌هاست.)
‫فکر کنم می‌خواد ‫از خودش یه افسانه بسازه.
‫این یه جمله از فلوطین‌ـه.
‫- همون رفیق‌مون که روی خرگوش بود؟ ‫- آره.
‫«آن‌کس‌که در جهان معقول بیدار است»...
‫«در جهان محسوس در خواب است».
‫منظورش اینـه که...
‫درون هر آدمی دو نسخه وجود داره.
‫یعنی جناب قاتل دوتا شخصیت داره.
‫آره و شخصیت واقعی‌ش ‫اونیـه که شب‌ها می‌آد.
‫دوست داره به‌عنوان یه افسانه ‫شناخته بشه، نه یه آدم.
‫داستان زندگی آدم‌های دیگه رو ‫به خودش ربط می‌ده.
‫آخه خودش تخیل کافی ‫نداره که داستان بسازه.
‫باهوشـه، ولی ناکامی شدید داره.
‫دوست داره یه شخصیت بزرگ و کامل بشه
‫تا از زندگی یکنواختش خلاص بشه.
‫این که آرزوی همه‌ی ‫شهروندهای معمولیـه.
‫بله، حق با توئـه.
‫یعنی این آدم اون‌قدر معمولیـه
‫که ممکنـه حتی حضورش رو ‫کنارمون حس نکنیم.
‫شاید باهاش روبه‌رو شده باشیم.
‫بگو، دانک.
‫ایول.
‫باشه. ‫می‌بینمت.
‫یه‌نفر توی دوربین افتاده.
‫اون گوشی‌ها ردیابی نمی‌شه.
‫ولی... این رو داریم.
‫پلاکش معلوم نیست، ‫ولی سر صحنه‌ی جُرم بوده.
‫مطمئنـم توی دوربین‌های دیگه هم هست.
‫از نکات جالب جامعه‌ی امروزی ‫اینـه که همه آمار همدیگه رو دارن.
‫زمان رفت‌وآمد ‫و مسیر حرکتش رو بررسی می‌کنیم.
‫لوسی، برو بشین توی ماشین. ‫کمربندش رو ببند بی‌زحمت.
‫چَشم.
‫کمربندت رو ببندی، مامانی.
‫براتون یه جای امن جور کردیم. ‫۱۵۰کیلومتر به‌سمت غرب.
‫یارو توی دوربین افتاده. ‫رد ماشینش رو می‌زنیم.
‫سرنخ بزرگی داریم.
‫- آدرس خونه رو برات فرستادم. ‫- اول باید یه جا وایستیم.
‫مامانم باید قرص‌ها ‫و لباس‌هاش رو برداره.
‫مسیر مخالفـه.
‫- خب گرِگ می‌برش و می‌آرش. ‫- نه.
‫بهم اعتماد کن.
‫- باشه. ‫- دانک.
‫آنجلای عزیز باید بره وسایلش رو برداره.
‫می‌تونی ببریش ‫و بعدش هم بیاریش خونه‌ی جدید؟
‫بله، مشکلی نیست.
‫می‌برمت خونه. ‫دیر نمی‌شه.
‫کیفت رو بده.
‫- می‌ذارم جلو بشینی. ‫- ممنون.
‫موقتاً همکار می‌شیم.
‫بله؟
‫سلام. ‫آقای مایکل باک؟
‫- خودمـم. ‫- کایل وارد هستم.
‫مدیر مدرسه‌ی...
‫شناختم. ‫دوشنبه با هم قرار داریم.
‫بله، حقیقتش...
‫والدین بچه‌ها خیلی بهم زنگ زدن
‫و اظهار نگرانی کردن...
‫به‌خاطر همکار شما، جیمز.
‫وضعیت پرونده‌ش افتضاحـه.
‫هیچی ازش سر درنمی‌آرم.
‫- تعجبی هم نداره. ‫- مگه شما خبر داشتی؟
‫منظورم این نبود. ‫من چه کاری ازم برمی‌آد؟
‫می‌خواستم یه بزرگی کنی
‫و کمک کنی قال این قضیه رو بِکنم.
‫- یعنی همین‌الان؟ ‫- هرچه زودتر، بهتر.
‫نه... الان که نمی‌شه.
‫عع... ببین، مایکل...
‫دخترم حالش بَده.
‫با یکی از قربانی‌ها صمیمی بوده
‫و البته فکر نمی‌کنم فقط اون باشه ‫که شب‌ها بی‌خوابی می‌کِشه.
‫اگه بتونیم این آشوب رو بخوابونیم...
‫شاید حتی بتونیم به پلیس کمک کنیم.
‫بعدش هم خیال همه راحت می‌شه.
‫- الان کجایـی؟ ‫- ۲۰دقیقه‌ای می‌رسم.
‫می‌خواستم تَمی رو ببرم بیرون...
‫یه‌کم حال‌وهواش عوض بشه.
‫- یه سر می‌آیم اونجا. ‫- باشه.
‫الان می‌آم، لوسی.
‫داریم تلاش‌مون رو می‌کنیم ‫که خبرنگارها نفهمن.
‫باید از پرونده محافظت کنم، مونیکا.
‫می‌دونم تعلیق شدم ‫و پرونده دست تو افتاده.
‫چرا دیگه مقاومت نمی‌کنی؟
‫یه چیزهایی از شغلم مهم‌تره.
‫بعدش هم...
‫اگه قاتل رو به منطقه‌ی ‫نور سوزان نمی‌کشوندم...
‫فیلی الان زنده بود.
‫- مگه می‌دونستی فیلی اونجاست؟ ‫- چه فرقی داره؟
‫فرق داره.
‫همین دیروز جونش رو نجات دادی.
‫ولی قاتل رو نگرفتم ‫و الان هم نمی‌تونم.
‫برو ببینم.
‫- چقدر زمان می‌بره؟ ‫- چندتا پرونده‌ست، عزیزم.
‫پس یعنی چند ساعت.
‫باشه. ‫شما هم بفرمایید داخل.
‫دختر بی‌حوصله داشتن هم عالمی داره.
‫کایل.
‫تو هم تَمی هستی، آره؟
‫به گربه که حساسیت ندارین؟
‫- نه. ‫- می‌شه یه جای خصوصی صحبت کنیم؟
‫- من هدفون می‌ذارم. ‫- نگفتم که تو فضولـی، عزیزم.
‫ولی پرونده‌ی دوست‌هات محرمانه‌ست.
‫بیا اینجا.
‫بشین.
‫خونه‌ی جالبی داری.
‫- ساکت و دور از جاده. ‫- آره، بَدک نیست.
‫خب... قضیه‌ی جیمز...
‫شرمنده، قبلش ‫یه لیوان آب می‌آری بی‌زحمت؟
‫گلوم خشک شده.
‫هنوز شروع نکرده، خشک شد؟
‫بیا اینجا.
‫پیش پیش پیش...
‫باشه، نیا.
‫حتماً به‌خاطر شغلت زیاد سفر می‌کنی.
‫آره، ولی زمین ‫با رفت‌وآمدم زیاد حال نمی‌کنه.
‫(«آره. مصرف سوختم اصلاً به نفع محیط‌زیست نیست.»)
‫ولی جیمز دوست داشت توی دفتر بمونه.
‫پس برای همینـه کارنامه‌ش افتضاحـه.
‫این‌همه سال با آموزش ‫و خدمت به مردم فعالیت کردم
‫و بالاخره فهمیدم ‫بهترین راه کمک به دیگران
‫اینـه که باهاشون ‫ارتباط نزدیک داشته باشی.
‫حرفت یادت نره.
‫- این اتاق خصوصیـه. ‫- ببخشین.
‫آخه یه گربه اینجا بود.
‫- و الان دیگه نیست. ‫- تَمی؟
‫اینجائـم.
‫این‌ها پسرهایی‌ان که مُردن، مگه نه؟
‫درستـه.
‫پس این کیـه؟
‫اینجا چه خبره؟
‫بابا!
‫[ تـاریـکـی ]
‫بتانی! نیکول!
‫[ منزل مایکل باک ]
‫مایکل؟ ‫خودتـی؟
‫تَمی رو با خودش برد، مونیکا!
‫- کایل؟ ‫- روی صورتش ماسک بود!
‫ماسک؟
‫آخ سرم داره گیج می‌ره...
‫کایل، الان گفتی «ماسک»؟
‫صدام رو داری؟
‫قاتل مایکل باک‌ـه! ‫مایکل باک!
‫بهم حمله کرد.
‫کایل، باید به همکارهام زنگ بزنم.
‫گفتی خودت زنگ زدی...؟
‫۲۰ دقیقه دیگه می‌رسن!
‫کایل؟
‫صدات رو ندارم.
‫[ مرکز فرماندهی ]
‫لعنتی.
‫۱۲۰۰ دلار می‌دن.
‫آخه... دوبرابر می‌ارزه.
‫اگه شرایط دیگه‌ای بود، چونه می‌زدیم.
‫اصلاً ما می‌خوایم کجا بریم؟
‫ما؟
‫این دفعه هرجا تو بخوای، می‌ریم، مامان.
‫وقتشـه تو تصمیم بگیری.
‫[ کارآگاه کرافورد ]
‫- بگو، کِندی. ‫- مایکل باک...
‫- چی؟ آنتن ضعیفـه. ‫- مایکل...
‫خونه‌ی مایکل رفتی؟ خب چرا؟
‫- یه کپی ازش برام بفرست. ‫- چَشم، قربان.
‫- تَمی! ‫- کایل؟
‫مونیکا! تَمی رو با خودش برده!
‫دخترم اینجا نیست... ‫نیست...
‫بهش زنگ زدم، ولی آنتن نمی‌ده.
‫- آروم باش، کایل. ‫- خط تلفن قطع شد.
‫سیم تلفن رو قطع کرده.
‫همکارهات کجائـن؟ ‫گفتن ۲۰دقیقه‌ای می‌رسن.
‫- پس الان می‌رسن دیگه. ‫- تنها اومدی؟
‫ببین، خون زیادی ازت رفته.
‫نه، باید تَمی رو پیدا کنیم.
‫اول باید بدونم چی شده ‫تا تصمیم بگیرم چی‌کار کنم.
‫باید جلوی خون‌ریزی رو بگیریم.
‫بذار روی زخم.
‫کایل، قشنگ توضیح بده چی شد.
‫آخرین چیزی که یادمـه...
‫- توی اتاق عکس‌ها بودیم... ‫- کدوم عکس‌ها؟
‫باید نشونت بدم.
‫تَمی راجع‌به پسرها سؤال‌پیچش کرد.
‫و یه‌هو مایکل بهم حمله کرد ‫و بی‌هوش شدم.
‫- به چیزی دست زدی؟ ‫- این خون منـه.
‫به‌جز زمان درگیری، به هیچی دست نزدی؟
‫گفتی ماسک داشت؟
‫روی زمین افتاده بودم...
‫و ماسک رو... از اینجا برداشت...
‫چه شکلی بود؟
‫ترسناک بود...
‫سفید بود.
‫نمی‌دونم. ‫فکر کنم بعدش بی‌هوش شدم.
‫- اینجا چی‌کار می‌کردی؟ ‫- کجا؟
‫توی خونه‌ی مایکل.
‫ای وای.
‫همه‌ش تقصیر منـه.
‫قرار بود مشاور جدید مدرسه‌م بشه.
‫بعداز ماجرای جیمز، اومدم ‫کاغذبازی‌هاش رو با هم انجام بدیم...
‫یعنی مستقیم اومدم توی دهن شیر.
‫تازه تَمی رو مجبور کردم بیاد.
‫وقتی رسیدین، ماشینش اینجا بود؟ ‫لَندرووِر سبز.
‫آره، فکر کنم.
‫سرم داره گیج می‌ره. ‫باید بشینم.
‫جواب بده، کِندی.
‫[ کارآگاه کِندی ]
‫با کدوم پلیس حرف زدی؟ ‫اسمش رو گفت؟
‫نه... فقط گفت ۲۰ دقیقه دیگه می‌رسیم.
‫نمی‌دونم چرا چایی گذاشتم.
‫گفتم شاید آروم بشم...
‫می‌رم اطراف خونه رو سر می‌زنم، ‫شاید آنتن بده.
‫- بذار بیام کمک. ‫- نه، بگیر بشین.
‫سرت ضربه خورده.
‫تَمی...
‫چیزیش نمی‌شه، نه؟
‫بهتره فعلاً منتظر پشتیبانی بمونیم.
‫تو به مایکل اعتماد داشتی.
‫زندگی دخترم توی خطره
‫چون تو قاتل رو تحریک کردی... ‫مسخره‌ش کردی...
‫گفتی احمق و بی‌سواده.
‫بله، درستـه.
‫کاری کردی سبک خودش رو عوض کنه.
‫پس این یعنی باهوشـه.
‫- سبکش؟ ‫- بله.
‫پسرهای جَوون کم بود... ‫حالا نوبت زن‌هاست.
‫کدوم زن‌ها؟
‫زنی که امروز صبح کُشته شد دیگه.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫همچین زن جَوونی ‫چرا باید این‌طوری بمیره؟
‫[ تـاریـکـی ]
‫اون ماسکی که دیدی، شخصیت واقعی‌شـه.
‫در واقع چهره‌ی واقعی‌ش ‫ماسکیـه که در طول روز می‌زنه.
‫مونیکا؟
‫«آن‌کس‌که در جهان معقول در خواب است، ‫در جهان محسوس بیدار است».
‫- برعکس گفتی. ‫- چی؟
‫این یه جمله‌ی معروفـه، ‫ولی برعکس گفتی.
‫در حق گربه‌ها کم‌لطفی شده.
‫بیا ببینم.
‫گربه‌ها آدم رو آروم می‌کنن.
‫ای وای.
‫حالت خوبـه، مونیکا؟
‫چای نعناست؟
‫به‌اضافه‌ی یه چیز دیگه.
‫چقدر وقت دارم؟
‫اندازه‌ی سه جرعه.
‫نهایتاً دو دقیقه.
‫بیا بریم یه جا بشینیم.
‫هنوز بخش موردعلاقه‌م شروع نشده.
‫اینجا چه خبره؟
‫یا خدا.
‫تَمی! تَمی!
‫باریکلا.
‫جات راحتـه؟
‫چرا؟
‫- چی چرا؟ ‫- آخه دختر خودت؟
‫من همچین چیزی نخواستم، مونیکا.
‫قرار نبود امروز همچین اتفاقی بیُفته.
‫می‌خواستم واسه مایکل پاپوش درست کنم
‫و توی خونه‌ش مدرک بذارم.
‫اون بهترین مظنون بود، ‫چون به پسرهای جَوون دسترسی داشت.
‫ولی تَمی همه‌چی رو فهمید. ‫دختر زرنگی بود.
‫فهمید من چی‌کاره‌ام.
‫با این کار بهش لطف کردم.
‫یه زمانی از شخصیت دیگه‌م می‌ترسیدم.
‫ولی بعداز فوت همسرم...
‫یه نگاه عمیق به درون خودم انداختم.
‫مرگش من رو آزاد کرد.
‫چه پدر نمونه‌ای.
‫تَمی بهترین پوشش برای من بود ‫تا بتونم خود واقعی‌م رو پرورش بدم.
‫چطوری...؟
‫نگران نباش. ‫این دفعه نمایشی در کار نیست.
‫می‌خوام ماجرای بابای ‫مایکل رو دوباره تداعی کنم.
‫هر سه‌تاتون توی ماشین ‫لب دریاچه خفه می‌شین.
‫درست عین باباش.
‫(با عرض پوزش از مخاطب‌های عزیز بابت بدفهمیِ بنده از ماجرای «شیلنگ» در قسمت قبل ♥)
‫چشم‌هات رو باز کن... ‫تَمی...
‫زود باش... ‫باریکلا...
‫باریکلا، دختر! ‫نفس بگیر... نفس عمیق...
‫همه‌ش رو تخلیه کن. ‫آفرین.
‫آفرین، دختر. ‫تموم شد.
‫نترس.
‫تمومـه.
‫چیزی نمونده، مونیکا.
‫به‌زودی می‌برمت پیش اون دوتا
‫و دیگه تموم می‌شه.
‫بخش موردعلاقه‌م همینـه.
‫تماشا.
‫تماشای این که زندگیِ طرف ‫با تمام امید، آرزوها و استعدادهاش
‫پَر می‌کشه و می‌ره.
‫یکی از نکات منفی شغلم اینـه که ‫می‌بینم چه استعدادهایی حروم می‌شن.
‫پسرهای جَوونی که هنوز اول راهـن...
‫ولی اصلاً به فکر آینده‌شون نیستن.
‫بهشون کمک می‌کنم تا توی ‫زندگی بعدی‌شون بهتر عمل کنن.
‫با یه سنگ آرزو همراهی‌شون می‌کنم.
‫شاید واسه همین ‫فیلی زیاد بهم نچسبید.
‫هیچی توی این دنیا براش نمونده بود.
‫نابودش کرده بودی، مونیکا.
‫من هم کاری رو کردم که ‫تو دلت نیومد: جونش رو گرفتم.
‫مایکل؟ ‫مایکل!
‫قراره یه‌عمر آب‌خنک بخوری، آشغال.
‫ولم کن، لامصب!
‫نمی‌ذارم قسر در بری. ‫کِندی کجاست؟
‫- ولش کن! ‫- چی؟
‫قاتل اون نیست!
‫بابامـه! ‫اون بهمون حمله کرد!
‫ازت به‌عنوان یه کارآگاه ‫بی‌عرضه یاد می‌کنن.
‫«یعنی اون‌قدر ذهن مغشوشی داشته»
‫«که نتونسته قاتلی که ‫جلوی چشمش هست رو ببینه».
‫اگه فهمیده بود، می‌تونست پسرها رو نـ
‫نجات بده.
‫خوشم اومد. ‫لیوان‌ها رو جابه‌جا کردی.
‫فکر کنم برعکسِ من، ‫تو سه جرعه رو خوردی.
‫تمامیِ واحدها، جون یه افسر در خطره!
‫فکر کردی عذاب‌وجدانم نقطه‌ضعف منـه.
‫لوسی!
‫اینجا چقدر گربه هست.
‫آره، تازه بیرون از خونه ‫بیشتر هم هست.
‫لوسی، دوستت دارم. ‫الان برمی‌گردم. باشه؟
‫خدا رو شکر!
‫تَمی و مایکل زنده‌ان. ‫وارد چی شد؟
‫خیلی‌خوب.
‫خودت خوبـی، مونیکا؟
‫فکر کنم لوسی من رو دید.
‫اگه دیده باشه...؟ ‫اگه...
‫آروم باش.
‫تموم شد.
‫برو پیش لوسی.
‫بقیه‌ش با من.
‫شرمنده.
‫اینجا دیگه صحنه‌ی جُرمـه.
‫بیا اینجا.
‫آروم باش. ‫بهش فکر نکن.
‫تموم شد.
‫[ تـاریـکـی ]
‫این ترانه...
‫یه‌زمانی با شنیدنش دیوونه می‌شدم.
‫«راب، تو به این می‌گی موسیقی؟ ‫موسیقی واقعی اینـه!»
‫بعدش ترانه‌های ‫پال وِلر براش می‌ذاشتم.
‫می‌دونم عین باباهای غُرغرو بودم. ‫شرمنده.
‫ولی الان که اون ترانه رو می‌شنوم...
‫فقط لبخند به لب‌هام می‌آره.
‫باید قدر زمان کوتاهی که
‫با جَوون‌هامون داشتیم رو بدونیم.
‫تسلیم‌شدن دربرابر غم کار راحتیـه...
‫به‌راحتی غرق فقدان‌مون می‌شیم ‫و داشته‌هامون رو نمی‌بینیم.
‫پسرم، راب رایت، مهربون‌ترین ‫و زیباترین انسانی بود که می‌شناختم.
‫و بسیار خوش‌شانسـیم ‫که اون رو می‌شناختیم.
‫همین احساس شادیـه که باید پیروز بشه.
‫لبخندهایی که روی صورت ‫دوست‌هاش به یادگار گذاشت.
‫تَمی، عزیزم...
‫آروم باش... ‫بهت حمله‌ی عصبی دست داده.
‫نترس. ‫نفس بکش... آروم...
‫من رو ببین. ‫این هم می‌گذره.
‫چند ماه پیش، اون اومده بود خونه‌مون.
‫- کی؟ ‫- فکر کردم دارم خواب می‌بینم.
‫گفتم حتماً خواب بَد بوده.
‫قرار بود من خواب باشم و نفهمم...
‫با هم بحث کردن.
‫بابا فرستادش رفت و بهم گفت ‫مربوط به کارهای انجمن بوده.
‫کی بود؟ ‫کی توی خونه‌تون بود، تَمی؟
‫عکسش رو روی دیوار مایکل دیدم.
‫برادر جیسون.
‫بابام می‌شناختش. ‫انگار یه چیزی بین‌شون بود.
‫نیکول؟
‫تنها اومدی؟
‫آره.
‫این‌قدر راحت پیدامون کردی؟
‫اسمت رو عوض نکردی، نیکول. ‫پس خودت می‌خواستی پیدا بشی.
‫وارد واقعاً مُرده؟
‫واقعاً باهات مهربون بود؟
‫دنبال مهربونی‌ش نبودم.
‫تونست کمبودهات رو برات جبران کنه؟
‫اون‌زمان از همه متنفر بودم.
‫بارکلی من رو از خونه‌ی ‫خودم انداخت بیرون.
‫فکروذکرش جیسون بود.
‫ولی وارد...
‫برام از انتقام می‌گفت...
‫از سنگ‌هایی که ‫آرزوها رو برآورده می‌کنن.
‫سنگ‌های سیاه؟
‫من هم باور کردم و بعدش یه آرزو کردم.
‫فقط می‌خواستم ‫مادرم دوستم داشته باشه.
‫ولی وارد...
‫کم‌کم داشت حرف‌های خطرناکی می‌زد...
‫می‌گفت باید به جیسون ‫آسیب بزنی تا از بارکلی انتقام بگیری...
‫عصبانی و آسیب‌دیده بودی
‫و اون هم گولت زد، نیکول.
‫- گفت براش چی‌کار کنی؟ ‫- گوشی‌ها رو به پسرها می‌رسوندم.
‫تعقیب‌شون می‌کردم ‫و بهش گزارش می‌دادم.
‫با کمک من اون‌ها رو کُشت. ‫هنوز می‌گی گولم زده؟
‫- فکر کردی خرم؟ ‫- ولی دیگه بیخیال شدی.
‫بعداز اووِن بود؟ ‫قبل‌از اِسکات؟
‫- تو قاتل نیستی. ‫- نه...
‫- اصلاً درک نمی‌کنی. ‫- اتفاقاً می‌فهمم.
‫تنهایی و خشم...
‫دَر رو واسه پلیدی باز می‌کنن ‫تا ازت استفاده کنه.
‫کارهام رو توجیه نکن!
‫مادرت تو رو انتخاب کرد.
‫ولی اگه می‌دونست کی‌ام...
‫- اون برادرم بود. ‫- بله.
‫- برادرم بود و من... ‫- نیکول.
‫- دست‌بند همراهت هست؟ ‫- بله.
‫- پس بهم دست‌بند بزن. ‫- اول اون رو بنداز.
‫ازت خواهش می‌کنم، مونیکا.
‫دیگه طاقت ندارم. نمی‌خوام فرار کنم.
‫لطفاً تمومش کن بره.
‫ممنون.
‫سلام.
‫واسه جیسون و راب مراسم یادبود گرفتن.
‫بارکلی هم بود.
‫- می‌خوام اینجا رو ببندم. ‫- استیون میزبان بود.
‫لطفاً اسمش رو نیار.
‫- نیکول توی ماشین منـه. ‫- ماشین تو؟
‫- چرا؟ ‫- اومده بودم دنبالش.
‫ما... می‌خوایم از نو شروع کنیم.
‫- ازم خواست بهش دست‌بند بزنم. ‫- چی؟
‫دست‌بند زدی؟
‫نحوه‌ی عملکرد ‫کایل وارد رو بررسی کردیم.
‫اون خیلی‌ها رو فریب داد.
‫نه‌تنها قربانی‌هاش، بلکه کسایی که ‫به‌شکل دیگه‌ای کمکش کردن.
‫حدس می‌زدیم یه هم‌دست ‫داشته باشه و همین‌طور بود.
‫دیگه باید تعطیل کنم.
‫نیکول گفت نمی‌تونه ‫با عذاب‌وجدانش کنار بیاد.
‫تقصیر من هم هست.
‫مَردی رو انتخاب کردم ‫که از پسرم متنفر بود.
‫اگه...
‫مادر بهتر و جسورتری بودم...
‫مطمئنـی فرق می‌کرد؟
‫آخه من...
‫فقط می‌خوام همون‌قدر که ‫لیاقت داره، بهش محبت کنم.
‫همه‌ی ما مادرها همین رو می‌خوایم.
‫عدالت باعث رهاییِ آدم می‌شه.
‫ناقابلـه... تقدیم به شما.
‫- نکنه هاپو باشه؟ ‫- مامانی خنگول. سگ‌ها صدا می‌دن.
‫- مرسی، کرافورد. ‫- فدای تو.
‫بذارش زیر درخت، عزیزم.
‫چیزه... نمی‌دونستم برنامه دارین. ‫من رفع زحمت می‌کنم.
‫یعنی دوست نداری ‫با ما بیای شهربازی زمستونی؟
‫دارم تصور می‌کنم ‫سوار ماشین‌برقی شدی.
‫نه بابا، این بیشتر ‫اهل چرخ‌وفلک فنجونیـه...
‫انصافاً چرخ‌وفلک فنجونی رو هستم...
‫کولی می‌خوام، کرافورد.
‫چرا که نه. ‫زحمت شما.
‫- آماده‌ای؟ ‫- نه!
‫چرا؟ ‫آها ببخشین.
‫می‌خوای من تو رو کولی کنم؟
‫- خیلی‌خوب. ‫- خیلی خنگولـه، مامان.
‫تازه کجاش رو دیدی؟
‫[ لوسی ]
‫دوباره بپر!
‫اون بالا صدا می‌آد؟ ‫نیُفتی.
‫(دختر عزیزم، وقتش رسیده که پذیرای نور باشی. ]
‫مامان؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.