دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫هی! گوش کن!
‫نمی‌خوای اون کتابو پس بگیری؟
‫ها؟
O
m
o
i
d
e
g
a
m
a
t
a
k
i
r
a
m
e
i
t
e
i
r
u
O
m
o
i
d
e
g
a
m
a
t
a
k
i
r
a
m
e
i
t
e
i
W
a
t
a
s
h
i
w
a
k
o
k
r
u
o
d
e
w
a
w
a
r
a
e
n
a
i
W
a
t
a
s
h
i
w
a
k
o
k
o
d
e
w
a
w
a
r
a
e
n
a
i
Yo
ku
ni
ka
gi
ri
ga
a
ru
na
ra
Shi
gen
ga
a
ri
a
ma
ru
ho
do
at
ta
na
ra
Kou
nat
te
i
nai
I
tsu
ka
mi
ta
mi
rai
wa
a
ma
ri
ni
mo
ro
ku
te
Yo
wa
kat
ta
ka
ra
ko
wa
sa
re
ta
I
tsu
dat
te
wa
ta
shi
wa
a
na
ta
no
ka
ge
wo
Sa
ga
shi
,
Sa
ma
yo
i
,
I
ki
te
i
ru
A
na
ta
na
ra
na
n
te
i
u
?
I
tsu
mo
kan
ga
e
te
ru
Ma
chi
gat
te
na
i
?
Mo
shi
ka
shi
te
mou
ha
ji
me
ka
ra
?
Ne
e
Ne
e
O
mo
i
de
ga
ma
ta
ki
ra
me
i
te
yu
ku
Wa
su
re
te
ta
na
n
te
so
n
na
wa
ke
A
no
hi
no
ki
bou
ga
u
go
me
i
te
i
ru
Wa
ta
shi
wa
ko
de
wa
ra
e
nai
I
ma
mi
te
ru
mi
rai
wa
to
te
mo
tsu
yo
ku
te
Wa
ta
shi
ga
fu
re
ta
ra
kit
to
ko
wa
re
te
shi
mau
قسمت سوم: شعله‌ای نامــــیرا
‫در قرن سیزدهم، امپراتوری پهناوری در سراسر اوراسیا پدیدار شد.
‫چنگیزخان، «فرمانروای جهانگیر».
‫او که به خان بزرگ مشهور شد، همراه با خاندانش امپراتوری مغول را ساخت.
‫گرچه مغول‌ها در آغاز فقط قبیله‌ای کوچک بودند،
‫تا سال ۱۲۰۶ میلادی، قبایل دیگر دشت را فتح کرده و به قدرتی بزرگ تبدیل شده بودند.
‫اندکی بعد، به سرزمین‌های گوناگونِ هم‌مرز با دشت تاختند.
بهار 1221 میلادی طالقان
شاهزادۀ چهارم تولوی
‫هی، برادرا...
‫تولوی.
شاهزادۀ سوم اوگتای
شاهزادۀ دوم چُغتای
‫هنوز به اندازۀ کافی ننوشیدی؟
‫خوش برگشتی.
شاهزادۀ اول جوچی
‫لشکرکشی به خوارزم چطور پیش رفت؟
‫خوب، جز اینکه...
‫سربازای زیادی از دست دادیم.
‫ننگش به گردن منه.
‫شک و تردیدای تو مقصره، جوچی.
‫فقط کافی بود از فرمان پدر پیروی کنی.
‫بسه دیگه، شما دوتا.
‫تو چطور، تولوی؟ فکر کنم تو ایران بودی؟
‫درسته.
‫در نبرد، نام چنگیزخانو سربلند کردم.
‫باریکلا اوتچیگین، امپراتور آینده‌مون.
اسم دیگه‌ش تموگه‌ست
‫تازه، چیز خوبی هم به دست آوردم.
‫یه کتاب به زبان بیگانه؟
‫شنیدم اسمش اصوله.
‫همسرم این کتابو به‌عنوان نشانه‌ای از دلاوری‌هام ازم خواسته.
‫چه زن بی‌توقعیه!
‫می‌تونست به‌جاش طلا یا جواهر بخواد.
‫برای خوشحال‌کردنش هر کاری می‌کنم.
‫خب، توی این کتاب چی نوشته؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫آها، پس دانشمندی داری که بتونه محتواشو توضیح بده؟
‫نه.
‫همسرت می‌تونه زبانای بیگانه بخونه؟
‫فکر نکنم!
‫ای وای.
‫برای همین، می‌خواستم تو رو به شاهزاده تولوی معرفی کنم.
‫دختر یه دانشمندی، نه؟
‫ترجیح می‌دادم خودم داوطلب بشم،
‫ولی متأسفانه فقط چیزای ساده رو می‌تونم بخونم و بنویسم.
‫البته زبانای جدیدو زود یاد می‌گیرم.
‫چرا اون کتاب رو می‌خواست؟
‫ها؟ نمی‌دونم.
‫حتی نمی‌تونه بخونه توش چی نوشته.
‫و اونو به‌جای طلا یا نقره خواسته.
‫درخواست عجیبیه، شکی نیست.
‫با این حال، این فرصت توئه که به خاندان امپراتوری خدمت کنی.
‫و دوباره اون کتابو تو دستات بگیری.
‫معاملۀ بدی نیست، مگه نه؟
‫امپراتور مغول؟ خدمت به خاندانش؟
‫نه، قبل از اون... قبل از همۀ اینا...
‫همسرم این کتابو ازم خواسته.
‫بانوی من برای این مرد؟!
‫امم، اتفاقی که برای خانواده‌ت افتاد، خب، تأسف‌باره.
‫پس بذار عذرخواهی کنم.
‫ولی من چاره‌ای نداشتم.
‫هر کاری می‌تونم می‌کنم تا نظرشونو جلب کنم.
‫نمی‌خوام منو به خط مقدم بفرستن.
‫پسرای هم‌سن منو می‌فرستن جلوی جلوی سپاهای لشکرکشی‌شون.
‫تا سپر انسانی بشن.
‫تو هنوز اون‌قدر بزرگ نیستی که ریش دربیاری. اسیرت کردن؟
‫درسته.
‫نه، دیگه حرف‌زدن از گذشته کافیه.
‫این فرصت منه که تو دنیا خودمو بالا بکشم.
‫با این نظم اجتماعی تازه،
‫راه موفقیت بر پایۀ شایستگی به رومون باز شده.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم تا زنده بمونم و به جایی برسم.
‫الان فرصت توئه که از سوادت بیشترین استفاده رو ببری.
‫و از اون صورت دل‌ربات هم استفاده کنی.
‫اگه بخت یارت باشه، می‌تونی ملازم یه آدم بلندمرتبه بشی.
‫همون‌طور که می‌بینین، لبخندش خیلی دل‌رباست.
‫برای همین باید یه کاری بکنی.
‫ولی دقیقاً چه کاری؟
‫من از کجا باید بدونم تو این وضعیت چه راهیو انتخاب کنم؟
‫باید چی‌کار کنم؟
‫ولی اگه درس بخونی و دانا بشی،
‫تو هر دردسری که بیفتی، بهترین راهِ عمل رو می‌فهمی.
‫من هم به حکمت باستان مسلطم، هم به آموزه‌های نو.
‫نیازی به گفتن نیست...
‫که می‌تونم اون کتاب، اصول اقلیدسو بخونم.
‫حق با توئه.
‫می‌خوام زندگی راحتی داشته باشم و هر روز غذای خوب بخورم.
‫شاید این همون فرصت بزرگ من باشه!
‫مطمئنم اگه با هم کار کنیم، می‌تونیم انجامش بدیم!
‫آ-آره.
‫اِ... اسم من شیراست. اهل سمرقندم.
‫من ستاره‌م.
‫ستاره؟
‫امم... صبر کن.
‫با همچین اسم پرزرق‌وبرقی...
‫آره، من برده‌ام. که چی؟
‫شاید نظم اجتماعی تازه‌ای باشه،
‫ولی خانواده‌دار بودن هنوز آدمو خیلی جلو میندازه.
‫مخصوصاً وقتی با خاندان امپراتوری سروکار داری.
‫خب، فکر کنم می‌تونی دروغ بگی.
‫یه اسم باوقارتر انتخاب کنیم.
‫در اون صورت...
‫فرمانده تومِن...
‫این همون بانوی جوونیه که درباره‌ش گفتم.
‫اوه، من مترجمش، شیرا هستم.
‫از آشنایی با شما خرسندم.
‫خوب گوش کن.
‫هر کسی که به حضور مغولا پذیرفته میشه، باید از میان دو آتش بگذره.
‫باور دارن آتش قدرت پاک‌کردن شر رو داره.
‫یه آیین کافرانه، ها؟
‫راستی، حتماً حتماً پات رو روی آستانۀ ورودی نذار.
‫اگه این کارو بکنی، اعدامت می‌کنن.
‫درود، دختر دانشمند!
‫خوشحالم می‌بینم هنوز زنده‌ای.
‫«درود، دختر دانشمند! خوشحالم می‌بینم ‫هنوز زنده‌ای»، اعلیحضرت چنین می‌فرمایند.
‫«درود، دخترِ دانشمند! خوشحالم می‌بینم هنوز زنده‌ای،»
‫اعلیحضرت این‌طور می‌فرمایند.
‫بله، حالا خیلی مطیع‌تر به نظر می‌رسی.
‫ستودنیه.
‫جزئیات رو بهت گفتن؟
‫می‌خوام به همسرم خدمت کنی ‫و اون کتابو براش توضیح بدی.
‫حتماً خوشحال میشه.
‫آه، راستی. اسمت چیه؟
‫اسم من...
‫فاطیماست، اعلی‌حضرت.
‫این آتیشا هرگز برای پاک‌کردنشون کافی نیستن.
‫نه اون روزای مهربونی که دیگه جز تو خاطراتم وجود ندارن.
‫نه پیوندم با بانو و بقیه.
‫اگه هنوز کاری از دستم بربیاد، پس گرفتن اون کتابه.
‫تا آن روز، کنیز بانوی خودم باقی می‌مونم.
‫به لطف حرف خوب فرمانده، از سرنوشت خط مقدم نجات پیدا کردم.
‫اون زنِ تولویه؟
‫نه، شاهدخت سرقویتی باید تو اردوگاه اصلی مغولا باشه، خیلی دور تو شرق.
‫پس اون کیه؟ زن یکی از ژنرالاست؟
‫چی؟
‫مغولا همیشه چندتا زنو با خودشون می‌برن، حتی تو لشکرکشیا.
‫چندتا زن تو لشکرکشی؟
‫حتی نمی‌تونم تصورش کنم.
‫اول باید درباره‌شون یاد بگیرم.
‫شیرا، چند کلمۀ سادۀ مغولی یادم بده.
‫می‌خوام سریع جلو بیفتم.
‫پس در عوض، ازت می‌خوام وقت نیاز کمکم کنی.
‫البته.
‫ما تو یه جبهه‌ایم، مگه نه؟
‫همۀ آدمای اینجا دشمن منن.
‫تا آخرین نفس می‌جنگم، هرچقدر هم تنها باشم.
‫همه‌جا دنبالت گشتم، تورگنه.
‫شاهزاده اوگتای.
‫ای وای. حتی یه کلمه قدردانی برای شوهرت که از جنگ برگشته نداری؟
‫من زن تو نیستم.
‫من دشمنتم.
‫سال ۱۲۲۱ است.
‫پس از دوره‌ای کوتاه استراحت در طالقان، سپاه مغول...
یه جا تو افغانستانِ امروزیه نزدیک مرز ایران
‫بار دیگر در پاییز به راه می‌افتد.
‫یکی از قدرت‌های بزرگ آسیای میانه: امپراتوری خوارزمشاهیان.
‫مغول‌ها به سوی جنوب می‌روند تا آخرین فرمانروایش را شکست دهند.
‫این درگیری بعدها در تاریخ به نبرد سند معروف شد.
‫در همین حال، دور از عرصۀ عریانِ تاریخ،
‫اسیرانی که در ایران گرفته شده بودند، راهپیمایی ‫طولانی‌شان را تا اردوگاه اصلی مغول ادامه دادند.
‫نیم سال گذشته.
‫دیگه چقدر طول می‌کشه؟
‫توقف!
‫فوراً افراختن چادرها رو شروع کنین!
‫مهمان محترم خان بزرگ از شرق به این سمت میاد.
‫باید اردو بزنیم و برای شب اقامتش جا فراهم کنیم.
کمکی از دستم برمیاد؟
‫نه، این کار مردونه‌ست.
‫متوجه شدم.
‫هنوز چیزای زیادی از شیوۀ زندگی مغولا هست که برام گیج‌کننده‌ست.
‫ولی کم‌کم دارم می‌فهممش.
‫همه‌شون بدون من درمونده‌ن.
‫مثلاً ورودی چادراشون همیشه رو به جنوبه.
‫چیکار می‌کنین؟! وقت آب دادن به حیووناست!
‫تازه، برنامۀ روزانۀ سخت‌گیرانه‌ای هم دارن.
‫کنجکاوم بدونم زمان رو چطور حساب می‌کنن.
‫فهمیدم. ساعت آفتابیه.
‫جایی که نور داخل چادر می‌افته، زمان رو بهشون نشون می‌ده.
‫هوشمندانه‌ست که کل چادر مثل ساعت عمل می‌کنه.
‫البته اسطرلاب زمانو دقیق‌تر نشون می‌ده.
‫این چیزی جز حکمت وحشیا نیست.
‫شنیدی؟
‫می‌گن مهمون امشب حکیمی از شرقه که راز نامیرایی رو می‌دونه.
‫نامیرایی؟
‫ببخشید.
‫ما اویغورهایی از شهر نزدیک اینجاییم.
‫برای استاد حکیم پیشکش آوردیم.
‫ممکنه ما رو پیشش ببرین؟
‫چی؟
‫نه، من زیادی می‌ترسم.
‫ولی...
‫قبول دارم فکرِ آدم نامیرا یه کم ترسناکه. با این حال...
‫از این طرف.
‫تویی، رئیس؟
‫اوه، چینقای!
‫تو همراه حکیم بودی؟
‫اوه، ببخشید. باید شما رو جناب چینقای صدا می‌زدم.
‫نیازی نیست. وقتی فقط یه دست‌فروش بودم، خیلی کمکم کردی.
‫برای استاد حکیم.
‫شراب، نان و هندوانه از شهر ما، جان‌بالق.
‫هـ... هندونه!
‫خیلی عالی به نظر می‌رسن. لطفاً بفرمایین داخل.
‫بیا. تو اینو بیار.
‫ها؟
‫اوم، من...
‫چی شده؟ دنبالشون برو.
‫ولی...
‫آدم نامیرا؟
‫همچین کسی که واقعاً نمی‌تونه وجود داشته باشه.
‫خودم می‌رم حقیقتو می‌بینم.
‫اجازه بدین معرفیشون کنم.
‫به دعوت خان بزرگ، و در حال سفر به سوی غرب:
‫حکیم، استاد چانگ‌چون.
‫یعنی دویست سال زنده بوده؟
‫وحشت کردم!
‫لطفاً پیشکش رو تقدیم کنین.
‫استاد چانگ‌چون چنین می‌پرسند.
‫«کسی اینجا خورشیدگرفتگیِ روز اول ماه پنجم رو دید؟»
‫خورشیدگرفتگی؟
‫اوه، بله، واقعاً یکی بود.
‫در ساعت مار.
‫حدود هفت‌دهم خورشید باید پوشیده شده بوده باشه.
‫مـ... منم دیدم.
‫من هم دیدم.
‫اون روز، از نزدیک سمرقند می‌گذشتم.
‫آسمان کمی تاریک شد. خورشید، حدود شش‌دهم، پوشیده شد.
‫سایه‌های هلالی از میون درختا.
‫خورشیدگرفتگی.
‫ارباب محمد شاید از این یادداشتی برداشته باشه.
‫ولی من حتی زمان دقیقش رو هم الان نمی‌دونم.
‫اون موقع. نور خورشید.
‫روی لبۀ تیرای سقف می‌تابید. داخل چادر.
‫لبۀ تیرای سقف، ساعت اژدها رو نشون می‌ده.
‫یعنی این اطراف، گرفتگی دیرتر شروع شده؟
‫استاد چانگ‌چون خورشیدگرفتگی رو کنار رود خرلن در شرق دیدن.
‫زمانش نیمروز بوده.
‫پس حتی دیرتر.
‫ایشون تونستن ستاره‌ها رو تو آسمون ببینن.
‫شدت خورشیدگرفتگی هم فرق می‌کنه؟
‫«در خورشیدگرفتگی، ماه سایه‌ش رو روی خورشید می‌اندازه.»
‫«می‌شه اونو مثل پوشوندن این شعله با بادبزن تصور کرد.»
‫«از جایی که من نشستم، شعله دیده نمی‌شه،
‫ولی بقیۀ شما منظرۀ متفاوتی می‌بینین.»
‫دنیا واقعاً جای پهناوریه.
‫ببخشید که نفهمیدم تو همراه اونا نیستی.
‫من چینقای هستم، یه اویغور.
‫تو روزای دست‌فروشیم کمی فارسی یاد گرفتم.
‫اِ... اسم من فاطیماست.
‫به شرق سفر می‌کنم تا به همسر شاهزاده تولوی خدمت کنم.
‫اوه، همسر تولوی، شاهدخت سرقویتی؟
‫پس ندیمۀ ایشونی، ها؟
‫حالا هوشی که نشون دادی منطقیه.
‫لطف دارین.
‫و خب، ام...
‫ممکنه جسارت کنم و بپرسم، ام، استاد حکیم چند سالشونه؟
‫می‌خوای بیشتر دربارۀ نامیرایی بدونی؟
‫متأسفانه نمی‌تونم راز ایشون رو پیش از خان بزرگ برای تو فاش کنم.
‫نه، علاقه‌ای به نامیراشدن ندارم.
‫زمانی یه کتاب خوندم که همچین داستانی توش بود.
‫دربارۀ مردی بود که در جست‌وجوی عمر طولانی به هند سفر کرد.
‫اما مردانی که اونجا پیدا کرد،
‫از پدرها و پدربزرگ‌هایی مراقبت می‌کردن که اونقدر پیر بودن که حتی نمی‌تونستن وایسن.
‫علاوه بر این...
‫پدربزرگِ پدربزرگم.
‫باید با این پارچه بپوشونمش، وگرنه موشا بدنش رو جوئن.
‫با این حال، زنده‌ست و از عمر طولانی برخورداره.
‫اون مرد با شنیدن این، دیگه دنبال عمر دراز نرفت.
‫به‌جای رسیدن به نامیرایی با سرپیچی از خدا،
‫بهتره مرگی سالم و طبیعی رو بپذیریم.
‫پند اون داستان همین بود.
‫راستش، استاد چانگ‌چون اونو برای من فاش کردن.
‫راز نامیرایی رو.
‫دختر باهوشی هستی، پس استثنا قائل می‌شم و باهات در میون می‌ذارم.
‫راز نامیرایی اینه که...
‫وجود نداره.
‫همۀ ما باید مرگی سالم و طبیعی رو بپذیریم.
‫می‌بینم که هم در شرق و هم در غرب حکیم پیدا می‌شه.
‫امپراتوری ما شاید نیرومند باشه، اما هنوز جوونه.
‫چیزهای زیادی هست که هنوز باید یاد بگیریم.
‫فاطیما، ما به حکمت تو خیلی نیاز داریم.
‫راه موفقیت بر پایۀ شایستگی به رومون باز شده.
‫دقیقاً چه کاری از دست من برمیاد؟
‫من... قصد دارم به سفر برم.
‫اون موقع...
‫چرا این‌قدر احساس درموندگی کردم؟
چند ماه بعد
‫راه برین! تقریباً رسیدیم!
‫برگشتیم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫طبق نقشۀ جهانِ ابوریحان بیرونی که زمانی دیده بودم...
‫حالا خودمو درست در لبۀ اون می‌بینم.
‫چه سرده!
‫بـ... باورم نمی‌شه این‌قدر سرده!
‫دارم یخ می‌زنم!
‫اینا رو بپوشین.
‫به اُردوی شاهدخت سرقویتی خوش اومدین.
‫بانو برای شما پالتو و چادرهای گرم آماده کردن.
‫دختری به نام فاطیما اینجاست؟
‫شاهدخت سرقویتی، آوردمش.
‫ممنون که تو این سرما این راه طولانی رو تا اینجا اومدی.
زن اول تولوی سرقویتی بیگی ننۀ هولاکوخان که بعداً مؤسس ایلخانیان میشه مؤسس نخستین مدرسه دخترانه جهان تو مراغۀ خودمون
‫تو همونی هستی که قراره این کتاب رو به من یاد بده، درسته؟
Nemurenai mama de koko ni oide yo
‫بیا اینجا، همین‌طور که خوابت نمی‌بره
Ima to ima ga ima wa itsu datte
‫این لحظه‌ها، همین حالا، همیشه و هر بار،
Meguri mawatte koko ni kitan deshou
‫چرخیدن و چرخیدن تا آخر به اینجا رسیدن، نه؟
Sore demo dou ni mo nakusenai ne
‫با این حال، نمی‌شه هرجوری شده از بین بردشون
Sono kokoro no katachi wo wasurenaide
‫شکل اون قلبت رو فراموش نکن
Mune wo mitashita ano hibi mo
‫حتی اون روزهایی که سینه‌م رو پر می‌کردن،
Omoi mo gakezu ni tsuieta kara
‫ناگهان و بی‌اونکه انتظارش رو داشته باشم، به پایان رسیدن
Eien nante doko ni mo nai
‫چیزی به اسم ابدیت هیچ‌جا وجود نداره
Watashi wa watashi ni modorenai mama
‫و من هنوز نتونستم به خودِ سابقم برگردم
Nanimo shirazu ni ikiteiraretara
‫اگه می‌شد بی‌خبر از همه‌چیز زندگی کرد،
Dokoka kitto raku datta deshou
‫حتماً یه جایی، زندگی راحت‌تر می‌بود
Nemurenai mama de koko ni oide yo
‫بیا اینجا، همین‌طور که خوابت نمی‌بره
Ima to ima ga ima wa itsu datte
‫این لحظه‌ها، همین حالا، همیشه و هر بار،
Meguri mawatte koko ni kitan deshou
‫چرخیدن و چرخیدن تا آخر به اینجا رسیدن، نه؟
Sore demo dou ni mo nakusenai ne
‫با این حال، نمی‌شه هرجوری شده از بین بردشون
Sono kokoro no katachi wo wasurenaide
‫شکل اون قلبت رو فراموش نکن
قسمت چهارم: اوتچیگین
‫قسمت بعد: «اوتچیگین.»