‫آنچه در «شهروند بیگانه» گذشت...‏
‫خیلی بد شد. ‫مانتیدها خیلی خطرناکن.
‫شاید خاکستری‌ها یه جور ‫بازدارنده توی بدنت کار گذاشتن...
‫تا مانع دسترسی به قدرت‌هات بشن.
‫نمی‌تونیم دست رو دست بذاریم. ‫نه تا وقتی که جوزف رو بگیریم.
‫- بهتر نیست این کار رو به مایک و لیو بسپریم؟ ‫- نه، اگه دست اونا به جوزف برسه،
‫دیگه هرگز اطلاعاتی که ‫از بچه‌مون می‌خوایم رو بدست نمیاریم.
‫- سلام، پیتر ‫- نمی‌دونستم قراره مهمون بیاری.
‫- پیتر ثابت می‌کنه آدم‌فضایی‌ها واقعی هستن. ‫- لاکردار. به وجود بیگانه‌ها باور دارم.
‫خاکستری‌ها ذرات اتمیِ بیگانۀ هری رو جدا، ‫و مابقیش رو رها کردن.
‫بروس قبل از مرگش بهم گفت با چی ‫می‌تونم با خاکستری‌ها معامله کنم ‫[ ایالت مین، 52 سال پیش ]
‫فناوری هم‌نوعان خودم.
‫به قدری قدرتمنده که می‌تونن ‫باهاش سیارۀ من رو نابود کنن.
‫ولی این باعث می‌شه ‫انرژی فضاییم رو پس بگیرم و
‫می‌دونم کجا پیداش کنم.
‫« سرزمین قوم یوت »
‫مدت‌ها پیش اجداد ما...
‫به‌دنبال شهاب‌سنگی رفتن که...
‫روی همین کوه فرود اومد.
‫وقتی مردم قوم یوت اون رو پیدا کردن،
‫با ستاره‌نشین‌هایی آشنا شدن ‫که از آسمون به زمین اومده بودن...
‫تا دانش‌شون رو با ما مبادله کنن.
‫مردمان قدیم معتقدن ‫روحی که به ما جان داده،
‫توسط ستاه‌نشین‌ها بهمون داده شده.
‫این نشان بهمون می‌گه که ‫چه زمانی ستاره‌نشین‌ها به دیدن‌مون میان.
‫ما این داستان‌ها رو نقاشی می‌کنیم ‫تا ما رو یاد گذشته‌مون بندازه،
‫و اینکه از کجا اومدیم
‫داستان‌هایی که امروزه تعریف می‌کنیم ‫باهامون عجین شدن...
‫و ما اونا رو نسل به نسل منتقل می‌کنیم.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫بابای بابام و بابابزرگ بابام...
‫در واقع، کل خانواده‌مون نسل‌اندرنسل ‫تو کار پورتال‌های سفر در زمان هستن.
‫به غیر از رکس، پسرخاله‌م.
‫اون کارشناس بیمه‌ست ‫که می‌شه 97/3333...
‫داستان‌سرایی راهیه برای ‫بردن کسی به جایی که هرگز نبوده.
‫- 33333... ‫- راهی برای سفر در زمان.
‫داستان‌های دِیل یه کاری می‌کنه که ‫می‌خوام برگردم به دوران قبل از تولدم.
‫ولی داستان مامانم کلاً جداست.
‫مامانم مُرد.
‫خب... همین. داستانش همین بود.
‫- واو، چه غم‌انگیز. ‫- ناراحت شدم.
‫با این وضع، ‫من هم قبل از اینکه...
‫بتونم دستگاه بیگانۀ خودم ‫از سال 1970 رو برگردونم و...
‫با خاکستری‌ها معامله‌ش کنم ‫تا انرژی بیگانه‌م رو پس بگیرم، می‌میرم.
‫و خاکستری‌ها احتمالاً ازش استفاده می‌کنن ‫تا سیارۀ زادگاهم رو نابود کنن،
‫ولی کسی لازم نیست این رو بدونه.
‫بعضی از داستان‌ها بهتره نقل نشن.
‫بذار کارم رو بکنم.
‫برگشتن به یه زمان بخصوص ‫هنر می‌خواد و...
‫من هم هنرمندم.
‫من هم یه دکترم که ‫درمانگاه رو زودتر تعطیل کردم،
‫چون فکر می‌کردم ‫تا الان کار رو تموم کرده باشی.
‫این دست‌دست‌کردن‌هات ‫سلامت یه شهر رو به خطر انداخته.
‫- واقعاً؟ ‫- منظورت چیه؟
‫رفیق، بدون اون مغز گنده و فضاییت ‫تو فقط یه آدمی که به بچه‌ها آبنبات میده.
‫آره، هفتۀ پیش توی یکی از نسخه‌ها ‫نوشتی: «مصرف روزانۀ یک عدد سیب.»
‫از اون به بعد دختره مریض شد؟ نخیر.
‫راستش سردرد هنوز ولم نمی‌کنه.
‫حالا سفر در زمان چه شکلیه؟
‫برمی‌گردی به گذشته، ‫روی یه پروانه پا می‌ذاری یا هر چی،
‫بعدش برمی‌گردی می‌بینی ‫میمون‌ها زمین رو تسخیر کردن؟
‫پورتال‌های زمان اینجوری نیستن.
‫اگه 50 سال به عقب برم ‫و آستای 10 ساله رو ببینم و...
‫انگشت پاش رو قطع کنم، ‫توی زمان حال انگشتش یهویی قطع نمی‌شه.
‫- فکر کردی من 60 سالمه؟ ‫- چی؟
‫وقتی به گذشته می‌ری، ‫یه واقعیت جدید به وجود میاد و...
‫باعث ایجاد جهان موازی می‌شه.
‫وایسا، فکر کنم همین‌ورها یه بروشور دارم.
‫«پس به دنبال سفر در زمانید.»
‫«هشدار: عبور از پیوستار فضا و زمان ‫ممکن است باعث عوارض جانبی جدی شود.»
‫«مِن‌جمله بی‌اختیاری خونریزی مقعدی ‫یا نعوض دردناک و طولانی.»
‫خیلی‌خب، پس اونقدرها هم بد نیست. ‫بریم تو کارش.
‫- تو قرار نیست بری. ‫- هی، به‌خاطر منه که موفق شدیم.
‫دیل فقط واسه این جواب هری رو می‌ده ‫چون کشته‌مُردۀ منه.
‫راست می‌گه. ‫اگه حس و جذابه‌ای...
‫بین من و اون تهدید سرخ نبود، ‫الان اینجا نبودم.
‫- هری، بگو که نمی‌تونه بره. ‫- می‌تونی بری.
‫آره، تو هم شجاعی ‫و هم ترسی از مرگ نداری و...
‫همچنین کمک بزرگیه ‫اگه یکی باشه که بتونم پشتش قایم شم،
‫- محض احتیاط اگه بهم شلیک کردن. ‫- تو جایی نمی‌ری.
‫تا کارِ اینو تموم نکردم، ‫کسی جایی نمی‌ره.
‫حالا یکم بهم فضا بدید. ‫سه سوته شما رو می‌برم 1870.
‫- 1970! ‫- اِی داد.
‫پس یه روز دیگه وقت می‌خوام.
‫[ اسپری مانتی‌کُش ]
‫این عملیات مانتی‌کُشه.
‫آخوندک چندین شکارچی طبیعی داره.
‫خفاش‌ها، عنکبوت‌ها و پرنده‌ها.
‫ما وقت نداریم تا ‫خفاش و عنکبوت جمع کنیم و...
‫از اونجایی که یه پرونده اومد تو اتاقم، ‫من از پرنده‌ها می‌ترسم،
‫پس، به جاش یه مانتی‌کش مرگبار ‫با روغن چریش ساختم که...
‫یه آفتکش طبیعیه ‫و برای شورۀ سر هم خوبه.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- ساعت 3 شد.
‫- جلسۀ باشگاه بیگانه‌ها رو شروع کردم. ‫- بدون من که نمی‌تونی شروع کنی.
‫وقتی تو واسه مدرسه‌ت رفته بودی، ‫من بودم که این باشگاه رو تأسیس کردم.
‫- رئیس باشگاه منم. ‫- پس بهتره که سر وقت بیای.
‫مشغول پیدا کردن بیگانه بودم، ‫چون ناسلامتی بیگانه‌یابم.
‫تازه، بیرون از پیچِ گریدی ‫کلی استخوان تازۀ حیوون پیدا کردم.
‫فکر کردم مانتیده فقط آدم‌ها رو می‌کشه.
‫- راجع‌به مانتید هم بهشون گفتی؟ ‫- خب، تو نیومدی!
‫شانس آوردی امتیازت ‫توی باشگاه رو لغو نکردم.
‫شانس آوردی کاره‌ای نیستی، ‫چون من رئیس باشگاه‌م.
‫تو منشی باشگاهی.
‫سلام. من مکس‌ام، رئیس‌تون.
‫من به شخصه این مانتیدِ بیگانه رو دیدم ‫و با شوکر زدمش که باعث نجات دنیا شد.
‫باید دوباره حمله کنیم. ‫پس اگه می‌خواید قهرمان باشید،
‫و نه یه مشت پخمه که ‫سس سالاد خونگی دست‌شونه،
‫- بهم ملحق شید! ‫- من می‌خوام قهرمان باشم.
‫گفته بودم مانتیدها سرِ آدم‌ها رو می‌خورن؟
‫پس با مکس برو ‫و از سرِ نداشته‌ت لذت ببر.
‫ببخشید، مکس. ‫من سرم رو دوست دارم.
‫یه تار مو از سرمون کم نمی‌شه! ‫می‌تونیم کلاه‌های محافظ خفن سرمون کنیم!
‫پس از کشف وحشتناکِ ‫یک جنازۀ بی‌سرِ ناشناخته،
‫پلیس منطقۀ پیشنس ‫به مسافرخونۀ کاپر ریج فرا خوانده شد.
‫اینجا هستیم در کنار ‫جودی کوپر، مدیر مسافرخونه.
‫حتماً تجربۀ سختی براتون بوده.
‫این دومین مرگ داخل مسافرخونه ‫توی یک سال اخیر بوده، درسته؟
‫آره، نفر سومی هم بود که وقتی داشت ‫توی جکوزی شیرجه می‌زد گردنش شکست،
‫ولی بگی‌نگی هنوز زنده‌ست.
‫اونی که توی استخر پیدا شد باز بهتر بود.
‫این یکی خیلی کثیف‌کاری داشت،
‫ولی پرسنل درجه‌یک‌مون ‫به خوبی تمیزش کردن.
‫اسمش کولته. ‫واقعاً توی نظافت کسی رو دستش نیست.
‫از اوناییه که اختلال فکری‌مکری داره.
‫پس به کاپر ریج بیاید. ‫جایی که از الان تمامی اتاق‌ها قفل دارن.
‫من مارگو کین هستم، ‫از «لایو 16» شبکۀ کی‌وی‌کی‌سی.
‫راستی، برای شب پرام هم ‫برنامۀ ویژه داریم!
‫اینجا باکرگیت رو از دست بده ‫و پولت رو ذخیره کن.
‫- سلام. ‫- فقط چندتا سکۀ...
‫ساختِ قبل از دهۀ 70 پیدا کردم، ولی ‫به پول امروزی یه 10 هزار دلاری می‌شه.
‫- اصلاً فکر خوبی نیست. ‫- آروم باش، یه سفر در زمان ساده‌ست.
‫این جمله‌ت یه جوری نیست؟
‫خیلی‌خب، پنج هزار دلار.
‫- وایسا ببینم، کدوم جمله؟ ‫- می‌شه تمومش کنی؟
‫چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫همیشه میری سراغ سریع‌ترین راه.
‫آره. واسه همین توی بچگی ‫با سرعت 160 کیلومتر از کوه پایین می‌اومدم.
‫تمام رشته‌های عصبی بدنم جیغ می‌زدن.
‫آره، جیغ می‌زدن: ‫«تا نکشتی‌مون تمومش کن.»
‫- دیدی؟ می‌گیری چی می‌گم. ‫- اتفاقاً، نمی‌گیرم.
‫خب، از جوزف که کم بهت نرسیده، ‫که جا داره بگم یه رگش فضاییه.
‫منظورم اینه که شاید ‫فقط من نباشم که دنبال هیجانه.
‫من می‌خواستم ‫به زندگیم یه رنگ و رویی بدم.
‫آره، حالش رو ببر، دختر!
‫خیلی‌خب، آره. ‫این هم یه‌جور رنگ و رو دادن به زندگیه،
‫من فقط نمی‌خوام رابطه با بیگانۀ دورگه،
‫دزدیدن بچۀ دوست‌مون ‫و سفر در زمان رو عادی جلوه بدم.
‫چیزیم نمی‌شه. سال 1970ـه. ‫مگه چقدر می‌تونه سخت باشه؟
‫یکی از پرآشوب‌ترین ‫و پراسترس‌ترین سال‌های تاریخ کشور بود.
‫آره، ولی خوشتیپ می‌شم.
‫ایول. چه تیپی.
‫باید چند دست لباس جدید بگیرم.
‫خیلی‌خب، الان شمال فانوس دریایی هستیم.
‫دستگاه دیشب ساعت 7:04
‫از سفینۀ بیگانه‌های سیارۀ من
‫یه جایی همین دور و ورها افتاد.
‫واسه کسی که داره روی ساحل ‫پنجاه سالِ پیش قدم می‌زنه خیلی مطمئنی.
‫تمام جمعیت سیارۀ من ‫جزئیات مأموریتی که توش...
‫اون دستگاه توی ساحل افتاد رو می‌دونن.
‫خلبانی که پرتاب اشتباهی داشت ‫شکنجه و کشته شد.
‫- خدایا، یکم شلوغش نکردید؟ ‫- خیلی ناراحت‌کننده بود.
‫ولی هر سال توی این تاریخ ‫یه سرود یادبود...
‫برای «تد جیغ‌جیغو» می‌خونیم.
‫واقعاً... اشکم رو درآورد.
‫تازه اگه زبونم رو می‌فهمیدی قشنگ‌تر بود.
‫چون توی بخش هم‌خوانی...
‫تاریخ عدم موفقیتش ‫با «کالبدشکافی زنده» قافیه‌ست.
‫قافیۀ عجیبیه.
‫حرومزاده.
‫- صبح بخیر، جن. ‫- یـوهـو!
‫حرومزاده.
‫ببخشید، باید برم یه سلامی با دوست‌هام بکنم.
‫- شما دوتا اینجا چه غلطی می‌کنید؟ ‫- واسه اون اومدم.
‫ممنون که ماسه‌ها رو از روش پاک کردی. ‫خودم دیگه می‌برمش خونه.
‫نه. مال منه.
‫تو و آستا می‌تونید برید ‫توی پورتال زمان و برگردید.
‫راستش من... من دارسی‌ام.
‫هیچوقت اسمی ازت نبرد.
‫حالا اگه ببخشید، ‫توی رستوران دریایی شاه‌میگو شیفت دارم.
‫- اسمی از من نبردی؟ حتی یه‌بار؟ ‫- نه، دروغ می‌گه.
‫همیشه صدات می‌کردم: ‫زائدۀ بی‌مصرفِ آستا.
‫- سلام. ‫- سلام، اوضاع توی برداک چطور بود؟
‫- عالی بود. تراشۀ بیگانه رو خارج کردن. ‫- واقعاً؟
‫- عالی شد. ‫- مثل یه تیکه شیشه بود.
‫به دکتر گفتم توی بچگی تصادف کرده بودم.
‫- خوب پیچوندی. ‫- آره.
‫حالا که می‌دونیم بچه‌مون روی زمینه ‫و یه جایی بیرون توی فضا نیست،
‫نظرت چیه که به لیو بگیم؟
‫عزیزم، هنوز نمی‌تونیم. ‫اونوقت باید گزارش بده.
‫خب، پس به... معاون لیو نمی‌گم.
‫- به عنوان دوستم بهش می‌گم. ‫- عزیزم. کارت هوشمندانه‌ست،
‫ولی اونوقت باید به مایک بگه.
‫آره، ولی لیو به بیگانه‌ها باور داره. ‫شاید واقعاً حرف‌مون رو باور کنه.
‫مهم نیست لیو باورش بشه یا نه.
‫- گرفتم. ‫- مایک هیچوقت حرفش رو جدی نمی‌گیره.
‫اون آدم هیچ جوره به بیگانه‌ها باور نداره.
‫فکر می‌کنم این قتل‌ها ‫کار یه بیگانه باشه.
‫وایسا، داری می‌گی به بیگانه‌ها باور داری؟
‫ببین، من به تمام مدارک نگاه کردم.
‫شاید جوزف پشت قربانی‌های بدون سر باشه.
‫اگه این حقیقت داشته باشه، ‫حق با تو بوده.
‫پس می‌گی به بیگانه‌ها باور داری. ‫خودت این حرف رو زدی.
‫چی از جون من می‌خوای؟ ‫برات رژه برم؟
‫الان که جوزف بیرون داره ول می‌چرخه و ‫اون سایبورگِ یه لنگه پا تو غار گیر افتاده،
‫وقت واسه این حرف‌ها ندارم.
‫نه. تو یکی‌شون رو دیدی.
‫بهشون باور داری ‫و می‌خوام بلند به زبون بیاریش.
‫چقدر دارم حال می‌کنم.
‫[ به بیگانه‌ها باور دارم ]
‫حالا برو پاکش کن، معاون.
‫آره، شتر دیدم، ندیدم.
‫پاکش می‌کنی‌ها!
‫داری می‌رقصی؟ ‫سایه‌ت از پشت در معلومه.
‫عزیزم، امروز خیلی بداخلاقی.
‫سلام، کیت‌ام. ببخشید گزارش‌های ‫محیط‌زیستی رو نفرستادم.
‫کلی کار سرم ریخته. ‫ولی قول می‌دم یکی دو روزه...
‫به دستت برسونم.
‫سلام، کیت‌ام. ببخشید گزارش‌های ‫محیط‌زیستی رو نفرستادم.
‫کلی کار سرم ریخته. ‫ولی قول می‌دم یکی دو روزه...
‫به دستت برسونم.
‫بچه رو از کجا آوردی؟
‫تا جایی که یادمه، ‫قرار شد چیزی راجع‌بهش نپرسی.
‫من وکیل و مأمور دادگاه‌ام،
‫پس بهتره قبل از اینکه شهادت دروغ بدی، ‫یه دور به حرف‌هات فکر کنی.
‫والدین بچه می‌دونن اون کجاست؟
‫- اعتراض دارم. ‫- اینجا مگه دادگاه‌ست؟
‫خودت از اصطلاحات حقوقی استفاده کردی.
‫می‌دونی که نمی‌تونیم بهم دروغ بگی.
‫کلاس اول رو یادته ‫وقتی مجبورت کردم حقیقت رو...
‫راجع‌به گرفتن دست چارلی همیلتون بگی؟
‫کارت انصاف نبود. ‫یه جوری تو چشمام زل زدی...
‫انگار می‌تونستی حرف دلم رو بخونی.
‫خب، به عنوان دخترعمویی که ‫می‌تونه حرف دلت رو بخونه،
‫ازت می‌خوام یه آره یا نهِ ساده بهم بگی.
‫اون بچۀ کیته؟
‫آره، ولی فقط همین‌قدر می‌تونم بگم.
‫تازه کیت نمی‌دونه بچه کجاست، ‫که اونقدرها چیز بدی نیست.
‫ولی دیگه از این بیشتر چیزی نخواه. ‫خواهش می‌کنم اونجوری نگاه‌م نکن.
‫تو رو خدا.
‫خیلی‌خب، باشه! ‫آره، بچۀ کیته.
‫ولی بیگانه‌ها کیت رو دزدیدن ‫و بعدش رفتیم توی سفینه...
‫که در واقع توی ماهه و...
‫معاون سابق، جوزف، هم یه آدم‌فضاییه...
‫که دوست داره روی تخت دکتربازی کنه،
‫با این تفاوت که من دکتر بودم و اون پرستار.
‫- حالا راضی شدی؟ ‫- ببخشید، چی؟
‫خب، پس سه بار زمین رو نجات دادی؟
‫شاید هم چهار بار. ‫از یه بار که بگذره، حسابش از دستت در میره.
‫- انگار همه چی خواب و خیاله. ‫- آره، خواب و خیال.
‫در ضمن، یه چیز دیگه هم هست.
‫شاید باورش سخت باشه، ‫ولی یه بیگانه توی پیشنس هست.
‫هری رو می‌گی؟
‫- می‌دونستی؟ ‫- راحت می‌شد حدس زد.
‫اگه قرار بود کسی بیگانه باشه، ‫یا هریه،
‫یا اون یارو کوکو توی کتاب‌فروشی.
‫باید بهت می‌گفتم، ‫ولی... درکش سخت بود.
‫هر چی ندونی جات امن‌تره و...
‫- من هم نمی‌خواستم چیزیت شه. ‫- مشکلی نیست.
‫الان داری حقیقت رو می‌گی، ‫همین مهمه.
‫ما عموزاده‌ها یه پیوند ویژه‌ای داریم ‫و همه چی رو به همدیگه می‌گیم.
‫نگران نباش. ‫من چیزی به کسی نمی‌گم.
‫این راز بین‌مون می‌مونه.
‫- خب، بابام می‌دونه. ‫- اوه، آره.
‫- آره، آره، آره. ‫- معلومه. آره، این که خیلی خوبه.
‫خوبه. سه‌تایی یه فکری به حالش می‌کنیم.
‫- دارسی هم می‌دونه. ‫- دیگه؟
‫مکس و سحر هم می‌دونن. ‫شاید بعضی از دوست‌هاشون هم بدونن.
‫- فقط من غریبه بودم؟ ‫- خدایا، ببخشید چیزی بهت نگفتم.
‫خیلی خطرناک بود. ‫نمی‌دونم چی بگم.
‫اینکه می‌دونی توی جهان تنها نیستی ‫به‌نظر آرامش‌بخشه،
‫ولی همچنین باعث می‌شه فکر کنی ‫توی خونه‌ت هم تنها نیستی.
‫- ترسناکه. ‫- یه کوچولو.
‫اون کُمیکه، آسمان، رو یادته ‫بچه که بودیم همیشه می‌خوندیم؟
‫آره. آره، من عاشقش بودم.
‫دست‌هامون رو رنگی کردیم ‫و باهاش تیشرت درست کردیم.
‫آره. قبیلۀ ما صدها ساله که داره...
‫این داستان رو گوش‌به‌گوش تعریف می‌کنه.
‫نسل‌اندرنسل.
‫و یه روزی خودمون ‫اون رو واسه بچه‌هامون تعریف می‌کنیم.
‫- آره. ‫- ما جزئی از یک کل‌ایم.
‫و تو حاصل تمامی نیاکانتی.
‫تو اعجاب‌انگیزی.
‫تو ثمرۀ همه چیزی.
‫- تو هم ثمرۀ همه چیزی. ‫- می‌دونم.
‫- خواهش می‌کنم برید. ‫- عمراً، اینجا همه چی مفته.
‫شاه‌میگوی شام فقط سه دلار؟ ‫اگه تخفیف بدی قبوله.
‫- دوتا می‌خوام. ‫- واسه من هم اون دستگاه بیگانه رو بیار.
‫خانم، اینجا نمیای؟
‫این یارو رو باش. ‫هی، مشتی، نظرت چیه آروم بگیری،
‫و از این آبجوهای 50 سِنتی بزنی؟ ‫شوخیه دیگه؟
‫خدای من. باشه.
‫همگی یه دور مهمون من.
‫خواهش می‌کنم شلوغش نکن.
‫- به این شغل نیاز دارم. ‫- تو مگه اسهال نداشتی؟
‫آره، راست می‌گی.
‫سفر در زمان بدجوری ‫دل و روده‌م رو به هم ریخته.
‫باید برم از باسن بشاشم.
‫حالم رو به هم زدی.
‫- نمی‌تونم بهت بدمش. می‌خوامش. ‫- می‌خوای چیکار؟
‫زندگی بابام رو نجات بدم.
‫خودم می‌دونم چی دیدم. ‫یه نگاه به عکس‌ها بنداز!
‫عکس‌ها رو دیدیم. ‫ممکنه بالون هواشناسی باشه.
‫اون مأمورهایی که به زندگیش گند زدن ‫و باعث شدن بابا فکر کنه دیوونه‌ست،
‫تا یه ساعت دیگه می‌رن خونه‌ش.
‫اگه مشکل این افرادن، ‫پس اون دستگاه رو بده من...
‫تا قبل از رفتن ‫مغزشون رو باهاش له کنم.
‫این کارت هیچ کمکی نمی‌کنه. ‫اینجوری مأمورهای بیشتری می‌فرستن.
‫بچه که بودم به چشم دیدم ‫اون دستگاهِ بیگانه از آسمون افتاد زمین،
‫ولی می‌ترسیدم حرفی بزنم.
‫این ثابت می‌کنه چیزی که دید واقعیه.
‫مأمورها که برن،
‫دستگاه رو نشونش می‌دم ‫و اون بالاخره حقیقت رو می‌فهمه.
‫خب، من دستگاه رو می‌خوام.
‫خاکستری‌ها چیزی که شما ‫بهش «نیروی حیات» می‌گید،
‫همون انرژی بیگانه‌م رو ازم دزدیدن.
‫و من واسه پس گرفتنش ‫باید دستگاه رو باهاشون معامله کنم.
‫خاکستری‌ها می‌خوان باهاش چیکار کنن؟
‫سیاره‌م رو نابود می‌کنن.
‫اونقدر که فکر می‌کنی هم بد نیست.
‫من دو سال اینجا زندگی کردم.
‫اومدم با بابام وقت بگذرونم.
‫فقط یه چند ماهی.
‫اونقدری که یه خداحافظی ‫درست و درمون داشته باشم.
‫اون فقط همین‌قدر می‌دونه که ‫من، جن، خانمِ تازه‌وارد شهرم.
‫ولی حالا با هم دوستیم.
‫واسه همین، ‫دیشب که سفینۀ مردم شما اومد،
‫فهمیدم که می‌تونم درستش کنم.
‫پیشخدمت!
‫- بله، آقا؟ خیلی‌خب. ‫- اتاق پشتی رو نگاه کردم،
‫تمام کیف‌ها رو گشتم ‫و تنها چیزی که پیدا کردم اسپری مو،
‫سیگار، کلی سیگار و یه خروار سیگار بود.
‫خدایا، چطور این همه آدم هست، ‫ولی خبری از دستگاه بیگانه نیست؟
‫می‌رم یه نگاهی به ماشینش بندازم.
‫تو همین‌جا بمون ‫و حواست به ژنرال دست‌ماهی باشه.
‫- چرا تو بری؟ ‫- چون نوبت منه!
‫چون من به درد گپ‌وگفت نمی‌خورم.
‫خیلی‌خب، باشه. می‌تونی بری.
‫ولی قبلش می‌رم...
‫از اون آبنبات سنگی‌های عهد بوقی که ‫کنار دره برات بیارم.
‫وای به حالت اگه... سلیطه!
‫سلام به کلانتر و معاونش.
‫می‌خواستم شما رو با ‫مأمور اف‌بی‌آی، جولز گاردنر، آشنا کنم.
‫- ایشون کلانتر مایکه... ‫- انفجار، جرقه،
‫- مدرسۀ پیشنس می‌ترکونه مثل ترقه! ‫- خیلی‌خب.
‫- لیو بیکر، پارسال دوست، امسال آشنا! ‫- دیگه این شعار رو ندادن.
‫دیگه توی سالنِ مدرسه ‫نمی‌تونی از «انفجار» استفاده کنی.
‫نمی‌دونستم توی دبیرستان پیشنس درس خوندی.
‫- بهترین سال‌های عمرم بود. ‫- واو، جولز گاردنر.
‫- بن هاثورن. ‫- می‌بینم شهردار شدی.
‫می‌دونی، بعد از مراسم پرام ندیدمت.
‫یادته؟ دوست‌دخترم رو بلند کردی.
‫آره! خب، مست بودم ‫و دوست‌دخترت هم لزبین بود.
‫- آره، خب... شاید همون یه شب. ‫- ما 6 سال تو رابطه بودیم.
‫تو توی غرفۀ عکاسی بالا نیاورده بودی؟
‫- روی میز خوراکی‌ها. ‫- میز خوراکی‌ها.
‫به پیشنس خوش برگشتید. ‫- من کلانتر مایک تامسون‌ام.
‫سلام. آره، از وقتی که اومدم، ‫لینا همه چی رو راجع‌بهت گفت.
‫به مأمور گاردنر گفتم ‫بیاد توی تحقیقات کمک‌مون کنه.
‫ایشون توی جساپ زندگی می‌کنه ‫و کلرادو تازه پرونده رو دست گرفته.
‫اوه، چه خوب.
‫البته فکر نکنم به کمک ‫بقیه نیازی باشه، ولی باشه.
‫دستورالعمل توی اینجور موقعیت‌ها همینه.
‫ایشون تحلیل‌گر رفتاره ‫و توی دفتر اسپرینگز کار می‌کنه.
‫واو، چه خفن.
‫یه مدال شجاعت هم گرفته، ‫پس فکر کنم خیال‌مون راحته.
‫- انگری همین‌طوره. ‫- راجع‌به قتل‌ها، من یه پرونده تنظیم کردم.
‫قاتل سریالی از سر و روش می‌باره.
‫بهتره توی شهر ساعت منع عبور و مرور ‫تعیین کنید تا همه در امان باشن.
‫خب، من قبلاً فکر این چیزها رو کردم.
‫کلاس‌های دفاع شخصی برگزار می‌کنم.
‫به مردم شهر یاد می‌دم ‫چطور از خودشون دفاع کنن.
‫- واقعاً؟ ‫- خب، فکر نکنم ما...
‫- بودجۀ این کار رو داشته باشیم. ‫- بودجه نمی‌خواد،
‫- توی همین ساختمون شهرداری برگزار می‌کنیم. ‫- کِی؟
‫همون زمان‌های همیشگی. ‫تو هیچوقت نمیای.
‫دلم می‌خواد، ولی ‫لباسِ خیالیِ مناسبی ندارم که بپوشم.
‫حرف من اینه که می‌خوام ‫تمام شهروندهای این شهر رو...
‫- به یه سلاح مرگبار تبدیل کنم. ‫- خب، به‌نظر...
‫همه چی تحت کنترله.
‫مطمئنم چشم به هم بزنید ‫قاتل رو گرفتیم.
‫باید می‌فهمیدم ‫با خوردن کلۀ دوتا آدمیزاد...
‫پلیس‌ها مثل مور و ملخ می‌ریزن ‫و هر پخمه‌ای توی شهر...
‫پادکست جنایی می‌سازه.
‫گمونم اونقدرها هم بد نیست.
‫یه تنوعی می‌دم ‫و چندتا حیوون وحشی می‌خورم،
‫تا آب‌ها از آسیاب بیفته.
‫جوون‌تر که بودیم، ‫هر موجودی که نبض داشت رو می‌خوردیم.
‫اون زمان‌ها کسی حرفی از ‫کربوهیدرات و پروتئین نمی‌زد.
‫وقت شامه!
‫این خوبه؟
‫[ شبیه به مرگ شدی ]
‫نه، ترسناک نیست.
‫سلام، مکس. مانتید رو گرفتی؟
‫منظورت اینه دوباره دنیا رو نجات دادم؟
‫نه.
‫حالا اگه می‌بخشی، ظاهراً بریجت ‫از خون‌آشام‌های کارتونی می‌ترسه.
‫مشکل چیه، خانم کوچولو؟
‫سلام.
‫آره، خانم کوچولوئم دیگه، ‫یه کوچولو هم خنگم.
‫امشب توی تجمعِ ضد جنگ ‫شبِ بدون سوتینه و...
‫من هم سوییچ رو تو ماشین جا گذاشتم.
‫خب، بذار ببینم چه کاری ازم ساخته‌ست.
‫خیلی‌خب، چه شَوَد!
‫- این هم از این. ‫- عالی شد.
‫گفتی اسمت چی بود؟ ‫باید توی گزارشم بیارم.
‫آره، اسمم کارول بریدیه.
‫همسرم، مایک، معماره. ‫ما و شیش‌تا بچه‌هامون با هم زندگی می‌کنیم.
‫و فکر کنم خدمتکار هم ‫با ما زندگی می‌کنه؟
‫- مثل همون سریال تلویزیونیه؟ ‫- مگه اون الان رو آنتن رفته؟
‫شوخی می‌کردم. ‫اسم واقعیم مردیت گریه. ‫(از سریال آناتومی گری)
‫- من یه جراحم. ‫- فقط اسم‌تون کافیه.
‫زحمت رو کم می‌کنم.
‫عزت زیاد.
‫به صلح یه شانس بده! ‫(اشاره به قطعه‌ای از جان لنون)
‫- خدایا. ‫- پیداش کردم.
‫برنده شدم!
‫می‌دونی، مکس، اگه می‌خوای کمک کنی...
‫مکس؟
‫بریجت!
‫اِی داد.
‫آره. آره، ناکارش کن. ‫ناکارش کن. یکی دیگه اینجا.
‫واو. کارت عالی بود، مری. ‫باریکلا. یه دست نداره؟
‫کارت حرف نداشت. بعدی کیه؟ ‫جودی؟ تو امتحان نمی‌کنی؟ بیا.
‫- چشم، استاد مایک. ‫- لازم نیست اینجوری صدام کنی.
‫- بله، ارباب من. ‫- اینجوری هم نمی‌خواد صدام کنی.
‫فقط یادتون باشه، ‫اکثر مهاجم‌ها مرد هستن، خب؟
‫پس بهتر محکم ‫به کشاله ضربه بزنید، خب؟
‫- محکم به سمت کشاله. ‫- بهم اعتماد کن،
‫دختر هم باشی ‫اون قسمت درد می‌گیره.
‫هشت سالم که بود از درخت افتادم پایین، ‫یه شاخه درست خورد لای پام.
‫خیلی‌خب. باشه، جودی. ممنون. ‫بیا یه امتحانی کنیم، خب؟
‫- تماشا کنید و یاد بگیرید. ‫- برو بریم.
‫واو، حالا فهمیدم چرا لباس رزمی پوشیدی.
‫اوه، باریکلا.
‫خیلی‌خب. عالی بود.
‫- اسم این حرکت آسیاب‌بادیه! آره! ‫- اوه، خیلی‌خب.
‫راستی، وضعیت عجیبِ جوزف به کجا رسید؟
‫- گفته بودی برگشته؟ ‫- من همچین حرفی نزدم.
‫یه مردی که نقاب گذاشته بود ‫و دهنش بوی بدی می‌داد گفته بود.
‫حتماً خیلی وقت بود چیزی نخورده بود. ‫می‌دونی، شکم‌خالی اینجوری می‌شی.
‫حالا اون خل و چل...
‫- داستانش چیه؟ ‫- نمی‌تونی چیزی بهت بگم.
‫- باید این رو به کاربلدها بسپاری. ‫- آره، ولی من خودم شهردارم، پس...
‫مشخصاً کاربلدم.
‫اگه بُریدن روبان ‫با یه قیچی قلابی گنده رو حساب کنی.
‫اونا قلابی نیستن، می‌برن. ‫بپرس چه بلایی سر گوشِ چارلی جونز آورد.
‫از اونجایی که اطلاعاتی نداری، ‫دلیلی نداره تو رو در جریان بذارم.
‫- جدی می‌فرمایید؟ ‫- سرپا و پرانرژی‌ای.
‫در این حد بگم که تجربیاتی داشتم ‫که نمی‌تونم چیزی راجع‌بهشون بگم.
‫- تجربه داشتی؟ ‫- اوهوم.
‫تجربۀ بیگانه؟ می‌دونستم!
‫راستش رو بگو، ‫بیگانه‌ها کیت رو دزدیدن، نه؟
‫واو، یه راست رفتی...
‫نه. چی؟
‫عمراً. این... دیوونگیه. ‫افتراست. آره. گم شو بابا.
‫خیلی‌خب، باریکلا. عالی بود. ‫مشت‌های پولادی داره.
‫دیگه کی می‌خواد امتحان کنه؟ ‫کسی نبود؟
‫- من میام! ‫- خیلی خب. بیا، کیت.
‫- باریکلا، کیت! ‫- می‌دونی چیه؟
‫بذار یکم شرایط رو عوض کنیم. ‫یه لطفی بکن، برگرد.
‫- اوه. ‫- آره، خیلی‌خب.
‫واسه خودت اومدی بیرون، ‫سرت تو کار خودته،
‫نه صدایی میاد نه چیزی ‫و بعدش یهو... بـوم!
‫یکی می‌گیرتت.
‫خواهش می‌کنم، بچه‌م رو بدید! ‫نه.
‫گردنت رو می‌گیره. ‫تو چیکار می‌کنی؟
‫- گفتم نه! ‫- یاخدایا!
‫- نه! نه! نه! ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب. قبوله!
‫نه! نه! نه! نه!
‫- نه! نه! نه! ‫- بسه، بسه، بسه. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫حافظه‌م داره برمی‌گرده.
‫- خانم توئلوترس، به کمک‌تون نیاز دارم. ‫- الان وسط یه کاری‌ام، سحر.
‫داری آبنبات‌ها رو مرتب می‌کنی.
‫آره، وقتی طعم محبوبت رو خواستی، ‫ازم تشکر می‌کنی.
‫مکس بریجت رو برد. ‫فکر کنم می‌خواد مانتید رو بگیره!
‫- خدایا. وایسا ببینم. ‫- خدایی؟
‫خیلی‌خب، نمی‌شه که نصفه‌کاره ولش کنم. ‫مشکل از خودمه.
‫خیلی‌خب.
‫توی گسترۀ کیهان، ‫تصمیمات به ندرت ساده هستن.
‫برای نجات خودم، ‫مجبورم گونۀ خودم رو از بین ببرم.
‫آره، هم‌نوعان من نابود می‌شن،
‫اما اهمیتی براشون نداره ‫چون اونا احساس و عواطفی ندارن.
‫از این جهت شانس باهاشون یاره.
‫وایسا. مطمئنی اگه با این دستگاه ‫از پورتال رد شیم مشکلی پیش نمیاد؟
‫- مشکلی پیش نمیاد. ‫- ماجرای موز رو یادته؟
‫اگه توی کار سیستم اختلالی ایجاد کنه چی؟
‫نظرت چیه بهش یه طنابی ببندیم ‫و از پورتال رد شیم و بریم خونه،
‫بعدش دستگاه رو بکشیم.
‫اون مغز فندقیِ داخل کلۀ قرمزت ‫زیادی داره کار می‌کنه.
‫این که موز نیست!
‫این یه تیکه گامای پیلیادیه.
‫می‌تونه جزر و مد، جریان‌ها، ‫دمای آب،
‫شوری تریلیون‌ها گالن آب رو...
‫همزمان اندازه‌گیری کنه.
‫- این که یه سنگه. ‫- چی؟
‫حروم‌لقمه! گول‌مون زد.
‫بیشتر تو رو گول زد.
‫خیلی‌خب، بابا. برو بریم.
‫مطمئن بودم که دیدمش.
‫همون چیزه رو.
‫شیء ناشناس پرنده. درست دیدی.
‫من هم دیدمش.
‫اگه بگم می‌تونم ثابتش کنم چی؟
‫دخترم کلی عکس ازش گرفت، ببین!
‫یه بالون هواشناسی ساده بود.
‫بیخیال، جن. داریم راجع‌به ‫دولت ایالات متحده حرف می‌زنیم.
‫اونا بهتر می‌دونن چی به چیه.
‫من...
‫نمی‌دونم چه مرگم شده.
‫تو چیزیت نیست.
‫بیا.
‫دیگه عکس نیست. واقعیه.
‫از سفینه افتاد. خودم دیدم.
‫از ماهواره افتاد.
‫احتمالاً پروژۀ علمی یه بچه‌ست. ‫چمی‌دونم.
‫خوب گوش بده چی می‌گم.
‫اونا کارشون همینه.
‫مغزت رو شست‌وشو می‌دن.
‫کاری می‌کنن به چشم‌های خودت هم شک کنی.
‫مردم همین‌جوری باورشون شده ‫که رفتن به ماه یه دروغ بوده.
‫- واقعاً؟ ‫- هنوز نه، ولی مهم نیست.
‫می‌دونی از همه بدتر چیه؟
‫ماجرا رو توی اِلکس ‫واسه هنری تعریف کردم.
‫چه خری‌ام. ‫الان کل شهر می‌دونن.
‫امروز صبح رفتم روزنامه بگیرم،
‫- همسایه‌ها بهم خیره شده بودن. ‫- بقیه رو ول‌شون کن.
‫باور داشته باش ‫چیزی که دیدی حقیقت داره.
‫ولی نمی‌دونم چی حقیقت داره.
‫دیگه نمی‌دونم.
‫تو باید بری.
‫مرسی پای پیتر رو درست کردی.
‫نمی‌دونستم دارم برعکس جاشون می‌زنم.
‫اونوقت عینهو شترمرغ راه می‌رفت.
‫خیلی هم بد نیست.
‫شترمرغ می‌تونه چیتا رو له و لورده کنه.
‫وایسا، یه لحظه باید برم خرگوش بگیرم.
‫حتماً.
‫دارم با دهن ترومپت می‌زنم چون دارم ‫می‌شاشم و نمی‌خوام صداش رو بشنوی.
‫پس یه آهنگ دیگه بزن. ‫چون این یکی تو سرم می‌مونه و...
‫هر دفعه که بشنوم ‫یاد دستشویی کردن تو میفتم.
‫می‌دونم منظورت از ترومپت زدن چیه.
‫یه بار توی اجرای ‫«مرا در سنت لوئیس ملاقات کن»
‫توی دبیرستان مریض شدم و...
‫حالا هر بار که ‫صدای «کلنگ کلنگ کلنگ» می‌شنوم...
‫- قربان؟ ‫- یه... یه حشره‌ست.
‫- حشره دیدی؟ چه حشره‌ای؟ ‫- بزرگ! از اون بزرگ‌هاش. غول‌پیکر.
‫دو سه متری می‌شد. مثل یه...
‫مثل یه جیرجیرک گنده بود.
‫جیرجیرک؟
‫وایسا، بیشتر شبیه یه آخوندک نبود؟
‫آره! همون شکلی!
‫خدای من. یه مانتید بیگانه بود.
‫یه بیگانۀ دیگه دیدی! ‫اون هم نه هر بیگانه‌ای،
‫یکی از نایاب‌تری بیگانه‌های دنیا!
‫خدایا! همه جز من بیگانه دیدن.
‫دیگه منو بکشی هم دستشویی نمی‌رم.
‫خب، منتظر می‌مونیم شیرفروش بیاد،
‫بعدش تو غافلگیرش می‌کنی ‫و لباس‌هاش رو در میاری،
‫خودت لباسش رو می‌پوشی، ‫در می‌زنی و بابائه رو از راه به در می‌کنی.
‫بهش شیر و پنیر می‌دی. ‫شیطنت و لوندی می‌کنی.
‫- ولی بعدش... ‫- کل این نقشه به این بستگی داره که...
‫- باباش از شیرفروش خوشش بیاد. ‫- کیه که از شیرفروش خوشش نیاد؟
‫هر نقشه‌ای که شما احمق‌ها دارید، ‫فراموشش کنید.
‫موفق نشدم. پدرم می‌میره و...
‫این هم پیشکش خودتون.
‫- خیلی‌خب، خداحافظ. ‫- وایسا. وایسا. چی شد؟
‫فکر کردم می‌تونم نجاتش بدم.
‫فکر کردم می‌تونم آینده رو تغییر بدم.
‫کل زندگیم از خودم تو این سن متنفر بودم ‫چون فکر می‌کردم تمام تلاشش رو نکرده.
‫شاید وقتشه که دیگه ببخشمش.
‫چون خودم هم ناامیدش کردم.
‫- خیلی‌خب، خداحافظ. ‫- خیلی‌خب، وایسا ببینم! خدایا.
‫ببین، می‌دونم حس بدیه.
‫ولی شاید سرنوشتت این نبوده که ‫برگردی و گذشته رو عوض کنی.
‫خب؟ چرا باهامون برنمی‌گردی؟
‫نه. من همین‌جا می‌مونم.
‫خب، من که نمی‌مونم. ‫جلوی پورتال منتظرت هستم.
‫متوجه نمی‌شم. چرا می‌خوای بمونی؟ ‫تو اینجا فقط یه پیشخدمتی.
‫می‌تونی برگردی جایی که توش ‫فرماندۀ ارتشِ مقابله با بیگانه‌ها بودی.
‫یا هر چی که بود. ‫واقعاً نمی‌دونم کارت چیه. شرمنده.
‫بخاطر النور کوچولو می‌مونم.
‫اون دختر به یکی نیاز داره. ‫پدرش به حرف هیچکس گوش نمی‌ده.
‫حتی دختر خودش.
‫آره، ولی تو اون نیستی.
‫- چی نیستم؟ ‫- دخترش.
‫تو اینجا نیستی. ‫واسه پدرت وجود نداری.
‫تو فقط همون جنی هستی که ‫توی رستوران شاه‌میگو کار می‌کنه.
‫شاید بهتره بذاری خودش یه تلاشی کنه.
‫ببین، من باید برم. ‫هری عمراً منتظر من وایسه.
‫هی.
‫هری بهت گفته ‫می‌خواد با اون دستگاه چیکار کنه؟
‫[ چین خوردگی در زمان ]
‫سلام، خانم مک‌لین.
‫من هم وقتی همسن تو بودم، ‫عاشق این کتاب بودم.
‫همه بهم کتاب‌های بچگونه می‌دادن، ‫ولی بابام...
‫می‌دونست توانایی‌هام ‫بیشتر از این حرف‌هاست.
‫تو هم اون شیء ناشناس پرنده رو دیدی، نه؟
‫مطمئن نیستم.
‫می‌دونم فکر می‌کنی ‫اگه چیزی که دیدی رو به بابات بگی،
‫ممکنه حرفت رو باور نکنه.
‫ممکنه شرایط بین شما دوتا تغییر کنه.
‫شما از کجا می‌دونی؟
‫من هم یه موقعی همسن و سال تو بودم.
‫خیلی‌ها سعی می‌کنن بهت بها ندن،
‫ولی تو همیشه باید حقیقت رو بگی.
‫می‌دونم که تو دختر قوی‌ای هستی.
‫و الان می‌تونی اون قدرت رو ‫با بابات به اشتراک بذاری...
‫تا اون چیزی که دیده رو باور کنه.
‫به‌نظرت می‌تونی ‫واسه جفت‌مون این کار رو بکنی؟
‫بابا؟ من هم دیدمش.
‫- واقعاً؟ ‫- حرفت رو باور می‌کنم.
‫مرسی، عزیزم. ‫مرسی که باورم می‌کنی.
‫مطمئنی داریم درست می‌ریم؟
‫آره، مکس گفت چندتا لاشۀ حیوون ‫نزدیک ملک گریدی پیدا کرده.
‫آره. من اینجام. مکس.
‫یه بچۀ عادی و بدون مراقب توی جنگل.
‫تنها توی شب که ‫می‌تونه بیگانه‌ها رو ببینه.
‫امیدوارم این‌ورها هیولایی نباشه. ‫واقعاً درمونده‌ام.
‫هی، اسکل! ‫وقت تمیزکاریه چون مهمون داریم!
‫تکیه‌کلام ضایع‌ای بود. ‫من یه بهترش رو دارم.
‫ولم کن!
‫آخ! وایسا!
‫- این دیگه چیه؟ ‫- حالم به هم خورد.
‫هوم؟ اوه، سلام بچه‌ها!
‫هری رو ندیدید؟
‫چرا بهم نگفتی دارم کمک می‌کنم ‫هم‌نوعانت رو نابود کنی؟
‫- اونجوری کمکی نمی‌کردی. ‫- نه! نمی‌کردم. دقیقاً.
‫دارم این کار رو می‌کنم تا مانتید رو بکشم.
‫تا سیارۀ شما، زمین، رو نجات بدم!
‫آره، تا یه روز آدم شدی، ‫قلبت واسه مردم زمین تپید؟
‫- آره! ‫- من خودم ذغال‌فروشم، منو سیاه نکن!
‫- منو نگاه. هری. ‫- دست از سرم بردار. باید تمومش کنم.
‫آره، ولی واسه پس گرفتن انرژی بیگانه‌ت!
‫آره.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫باید پس بگیرمش. انرژیم رو می‌خوام.
‫توی این کالبد انسانی ضعیفم.
‫آسیب‌پذیرم و می‌ترسم.
‫بالاخره فهمیدی چی می‌کشیم.
‫الان هیچی نیستم. ‫باید درک کنی.
‫تو خودت ورزشکار المپیک بودی.
‫اگه این فرصت رو داشتی ‫تا دوباره به اون روزها برگردی چی؟
‫آره، آره. وسوسه می‌شدم.
‫ولی نه به قیمت کشتن همۀ مردم زمین.
‫و اگه توی همچین موقعیتی بودم، من...
‫- دلم می‌خواست دوستم منصرفم کنه. ‫- من نمی‌خوام منصرفم کنی.
‫از این حس خوشم نمیاد. ‫نمی‌خوام احساس پوچی کنم.
‫فکر می‌کنم با این کارت ‫بیشتر احساس پوچی می‌کنی.
‫اینا هم‌نوعان تو هستن.
‫نمی‌شه که از صفحۀ روزگار محوشون کنی.
‫ولی اونوقت دوباره خودم می‌شم!
‫ولی فقط تو می‌مونی. ‫کسی توی نژادتون زنده نمی‌مونه.
‫بدون هیچ ارتباطی، ‫معلق توی انتهای پوچی.
‫بعضی وقت‌ها موجودات مجبور می‌شن ‫تا با گذشته‌شون روبه‌رو بشن،
‫و می‌فهمن که ازش جدا نیستن،
‫ولی اون گذشته ‫توشون ریشه کرده.
‫- آره، دستت بد اومده. ‫- یه دوتا ورق خوب دارم.
‫بعضی وقت‌ها مجبورن ‫گذشته‌شون رو بازنویسی کنن.
‫اون مال خودت. نمی‌خوامش. ‫به کارم نمیاد. اونی که اینجاست رو می‌خوام.
‫بعضی وقت‌ها هم به کل ‫اون رو نادیده می‌گیرن.
‫کل زندگیم از خودم تو این سن متنفر بودم ‫چون فکر می‌کردم تمام تلاشش رو نکرده.
‫شاید وقتشه که دیگه ببخشمش.
‫همه چی رو خراب کردی.
‫سلام، دارسی.
‫خواهش می‌کنم بچۀ منو بده!
‫عزیزم؟ خوبی؟
‫- اون هم اونجا بود. ‫- چی؟
‫من توی گذشتۀ خودم ‫یه بیگانۀ قدرتمند و مغرور بودم.
‫و تصمیم گرفتم به همون پایبند باشم.
‫حالا ولی یه انسانم ‫که به لاکتوز حساسیت داره.
‫نمی‌دونم چرا این حرف رو می‌زنن، ‫ولی به قول انسان‌ها:
‫باید بسوزی و بسازی.
‫و مطمئنم اونقدرها هم بد نیست. ‫آخ، آخ، آخ. پام گرفت. پام گرفت!
‫عزیزم، من برگشتم.
‫هدر!
‫بیا بچه‌هات رو ببین.
‫و بعضی وقت‌ها گذشته‌مون ‫هر جا باشیم پیدامون می‌کنه.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.