دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫دستگاه صدا رو خاموش کن.
‫لعنتی.
‫دستگاه صدا رو خاموش کن.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫- ردیفی، پسر؟ ‫- آره. منتظرم از وارتون خبری بشه.
‫وارتون دیگه کیه؟
‫می‌خوای یه چیز ‫خیلی بامزه بشنوی؟
‫- فکر کنم دوباره عاشق شدم. ‫- آخی.
‫دیشب صدای دختره بود ‫که توی خونه‌ت شنیدم؟
‫وای خدا. شنیدیش؟
‫- آره. ‫- آره، می‌شناسی که،
‫همون دانشجوی انتقالی داف فرانسویه... ‫اسمش...
‫- نه. ‫- یه‌جورایی با «کاپوچینو» هم‌قافیه‌ست.
‫رفیق، آروم باش. چرا برای ‫اردوی تابستونی این‌قدر خودت رو باختی؟
‫اون، خب... ‫یه اردو تابستونی ساده نیست.
‫خاص‌ترین برنامه‌ی آموزشی توی ‫کل دانشکده‌های بازرگانیه،
‫یعنی همون دانشکده‌ای که آرزوشو داشتم ‫یعنی میان‌بر وارد شدن به اون دانشگاه.
‫یعنی مهم‌ترین ‫لحظه‌ی زندگی من.
‫- رسماً فقط تابستونه. ‫- آره، تابستون قبل از سال آخر دبیرستان.
‫- دقیقاً. کی اهمیت می‌ده؟ ‫- مسئولای پذیرش دانشگاه.
‫۱۷ سالته. جوری رفتار ‫می‌کنی انگار ۳۰ سالته.
‫فکر نمی‌کنی بعداً ‫پشیمون بشی که...
‫تابستونت رو به دیوونه‌بازی ‫و خوش‌گذرونی نگذروندی؟
‫نه واقعاً. نه.
‫- صبح به‌خیر. ‫- سلام. صبح به‌خیر.
‫- نون گرفتم. ‫- مرسی.
‫اوه. دمت گرم.
‫خب، اوضاع چطوره؟ ‫از وارتون خبری شد؟
‫هنوز نه.
‫اونم که اصلاً انگار نه انگار، ‫خیلی خونسرده.
‫عالیه.
‫چی؟ خودشه؟
‫قبول شدی؟ نشدی؟
‫هوم؟ ها؟
‫قبول شدی؟
‫کانر؟ داره گریه می‌کنه.
‫نمی‌فهمم از خوشحالیه ‫یا از غصه داغون شده.
‫مثلاً دوقلوئین ها!
‫- بچه‌ها... ‫- آنی، حالت خوبه؟
‫- آره. فقط دارم هضمش می‌کنم. ‫- خیلی‌خب.
‫خب؟
‫اینجا پایان اون زندگی‌ایه که ‫زمانی برای خودم تصور می‌کردم.
‫متأسفم. واقعاً متأسفم. ‫ببین، می‌تونم بغلت کنم؟
‫- خواهش می‌کنم؟ ‫- اوم، آره.
‫- همه‌چی تموم شد. اشکالی نداره. ‫- خیلی‌خب.
‫- ممنون. خب... ‫- دوستت دارم.
‫- فکر کنم دیگه بغل بسه. ‫- باشه، من کشیدم کنار.
‫ببین، اگه تو رو نخواستن، ‫خودشون ضرر کردن.
‫دیگه واقعاً...
‫خیلی ممنون که این رو گفتی، ‫عاشقتم، مرسی.
‫ولی واقعاً کسی که ضرر کرده منم.
‫دقیقاً و به معنای ‫واقعی کلمه همین‌طوره.
‫چی می‌شه اگه به چشم یه اتفاق ‫خوب بهش نگاه کنیم؟
‫می‌دونی؟ ۱۷ سالته. حقته یه‌کم خوش بگذرونی. ‫می‌تونی بری سفر.
‫- می‌تونی با کانر بری یونان. ‫- هوی، وایستا! نه، نه، نه.
‫- اون سفر دونفره‌ی من و کاپوچیه. ‫- کی؟
‫چرا خودت نمی‌ری تایلند...
‫با اون دوست‌پسرت که صددرصد ‫دگرجنس‌گرا و صاف‌وساده‌ست؟
‫تا وقتی خودش آماده نباشه تمایلاتش رو بگه، ‫نمی‌تونم باهاش به‌هم بزنم.
‫ما از کلاس ششم با هم بودیم. ‫شایدم دوجنس‌گرا باشه.
‫- منطقیه. ‫- در ضمن، اسم اون دختره کاپوسین‌ـه.
‫حداقل اگه می‌خوای بهش اچ‌پی‌وی بدی، ‫اسمش رو درست تلفظ کن.
‫- من اچ‌وی‌پی ندارم. ‫- می‌دونم نداری، تو اچ‌پی‌وی داری.
‫آنی، قول می‌دم همه‌چی درست شه. ‫سعی کن این‌قدر خودت رو به‌هم نریزی.
‫مخصوصاً برای ‫یه اردو تابستونی.
‫این یه برنامه‌ی تابستونیه.
‫- اردوئه. ‫- پسر.
‫می‌شه بی‌زحمت بگین...
‫- برنامه‌ی تابستونی. ‫- آره.
‫آنی توی برنامه‌ی ‫تابستونی قبول نشد.
‫اردو.
‫دوباره خرابش کردم. ‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫برنامه‌ی تابستونیه.
‫لعنتی، راست می‌گی.
‫- این یه اردو تابستونیه. ‫- موافقم.
‫- باز خرابش کردم. ببخشید. ‫- برنامه‌ی تابستونی.
‫صبر کن ببینم. ‫من واکسن اچ‌پی‌وی رو زدم؟
‫چون راست می‌گه، ‫این لامصب همه‌جا هست.
‫- خیالت راحت، زدی. ‫- نه بابا، جدی می‌گم بابا.
‫این کثافت باعث ‫سرطان مقعد می‌شه ها.
‫آره، همین‌طوره.
‫خب، علائم اچ‌پی‌وی.
‫بیا اجرای «سینتیا اریوو» رو ببینیم ‫که داره آهنگ «ادلوایس» رو می‌خونه...
‫توی مرکز کندی، ‫اونم پشت‌سر هم.
‫واقعاً آدم رو آروم می‌کنه.
‫قبلاً دیدمش.
‫- چی؟ ‫- آره، اصلاً اثر نداشت.
‫- حالا من این تابستون باید چه خاکی تو سرم بریزم؟ ‫- نمی‌دونم. می‌تونی...
‫- خوردن قرصای ضدافسردگی رو شروع کنی؟ ‫- آره.
‫ولی حس می‌کنم استعداد اعتیاد دارم، ‫برای همین...
‫می‌دونی چی‌کار می‌تونم بکنم؟ ‫حالا می‌تونم با تو بیام تایلند.
‫اوه.
‫خوب می‌شه.
‫دلیل خاصی داره که ‫دوست نداری باهات بیام؟
‫نه. نه. اصلاً. ‫خیلی هم خوشحال می‌شم.
‫فقط فکر کنم من...
‫فکر کنم یه‌جورایی توقع داشتم ‫تابستون امسال این‌طوری باشه که...
‫هرکدوممون فاز مستقل ‫خودمون رو داشته باشیم.
‫ببخشید. منظورت اینه که...
‫داری می‌گی برای تابستون ‫باید از هم جدا بشیم؟
‫نه.
‫- آنی، نه. ‫- خیلی‌خب.
‫چی؟ نه. من فقط...
‫مگر اینکه خودت بخوای ‫برای تابستون به‌هم بزنیم.
‫باشه. الیور، بیا فقط...
‫- حتماً. ‫- همه‌چی ردیفه. داره... چه اتفاقی میفته؟
‫می‌خوام بگم تو... خب...
‫- چطورید، سالارها؟ ‫- کانر!
‫- پدربزرگ مُرد. ‫- چی؟
‫البته نه پدربزرگ اصلیمون. بابای مامان. ‫همون‌که ظاهراً خیلی آدم مزخرفی بود.
‫ببخشید، مزخرف بود.
‫چطوری، الیور؟ ‫چه موهای باحالی به هم زدی.
‫مرسی. شما مگه یه پدربزرگ ‫دیگه هم دارید؟
‫بابای مامانمونه. ولی خودت که می‌دونی چرا ‫نمی‌تونیم درباره‌ی مامانمون حرف بزنیم،
‫چون بابامون می‌ره ‫تو لک و دپرس می‌شه؟
‫درباره‌ی این پدربزرگ هم ‫داستان همینه.
‫از وقتی مامان فوت ‫کرد دیگه ندیدیمش.
‫- یعنی کل عمرتون؟ ‫- آره. ظاهراً یه آدم فوق‌العاده مرموز و هفت‌خطی بود...
‫- و همه ازش متنفر بودن. ‫- از کجا فهمیدی مُرده؟
‫یکی از دفتر وکالت زنگ زد و شروع ‫کرد به قلمبه‌سلمبه حرف زدن.
‫منم با خودم گفتم: «گندش بزنن، ‫کمک! به یه بزرگ‌تر نیاز دارم.»
‫- خواهرم بهتون زنگ می‌زنه...» ‫- زنگ می‌زنم.
‫فقط تو باید بری، ‫چون داشتیم با هم حرف می‌زدیم.
‫- من و تو؟ نه بابا. ‫- آره.
‫- باشه. ‫- نه، حرف نمی‌زدیم.
‫- چرا، داشتیم حرف می‌زدیم. این کارت بی‌ادبیه‌. ‫- و این قضیه...
‫به اهمیت مرگ یه پدربزرگ ‫طردشده نیست.
‫تقریباً هیچ‌چیزی ‫جاش رو نمی‌گیره.
‫- شماها بهتره با هم حرف بزنید. ‫- ممنون.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- مرسی.
‫خیلی‌خب.
‫- دوستت دارم، عزیزم. ‫- خداحافظ.
‫- بالاخره داشت لو می‌داد دوجنس‌گراست؟ ‫- می‌کُشمت!
‫- نه! ‫- روزگار لعنتیت رو سیاه می‌کنم!
‫خب، ممنون که باهام ‫ملاقات کردید.
‫به‌جز این دستورالعمل‌ها، ‫یادداشت شخصی دیگه‌ای وجود نداره،
‫پس می‌رم اصل مطلب.
‫خیلی‌خب. گوردون برای تو، استیون...
‫هیچی نذاشته.
‫و برای کانر و آنی جکوبسن،
‫گوردون شما رو ذی‌نفع ‫صندوق امانیش قرار داده،
‫که وقتی ۱۸ سالتون شد، ‫کنترلش به دست شما میفته.
‫که شامل...
‫یه ملک توی یه قطعه ‫زمین در کاناداست.
‫- اون کاناداییه؟ ‫- سر به سر کانادا نذار.
‫آره. توی ماسکوکا.
‫من جدی جدی از گرگ‌ها می‌ترسم. یعنی...
‫یعنی مامان کانادایی بوده؟
‫لهجه‌ش خیلی غلیظه. ‫چیزی ازش نمی‌فهمم.
‫اینجا هیچ‌کدوممون ‫کانادایی نیستیم.
‫- می‌شه لطفا... ‫- آره. اوم...
‫- ببخشید. ‫- گوردون این نامه‌ها رو هم...
‫برای آنی و کانر ‫به‌جا گذاشته.
‫- خیلی ممنون. ‫- ببخشید.
‫می‌تونیم نامه‌ها رو بخونیم؟
‫بعداً درباره‌ش صحبت می‌کنیم. ‫باید برم سر کار.
‫- بابا، اون‌ها مال ماست. ‫- آره.
‫- هوی. ‫- بله؟
‫هر چیز دیگه‌ای مربوط به این موضوع ‫باید مستقیم به من ارجاع داده بشه.
‫فهمیدید؟
‫باشه.
‫و باز هم برای فوت ‫پدربزرگتون تسلیت می‌گم.
‫- اشکالی نداره. اصلاً نمی‌شناختیمش. ‫- کانر!
‫جدی؟ تاریخ تولدت؟
‫خب.
‫«آنی. بزرگ‌ترین حسرت من اینه که ‫برای دیدنتون بیشتر تلاش نکردم.»
‫«دلیلش این نبود که ‫دوست‌تون نداشتم.»
‫«نباید با اون نقشه موافقت می‌کردم. ‫معذرت می‌خوام.»
‫«امیدوارم «استرلینگ ‫پوینت» حقیقت رو برملا کنه.»
‫«مادرت اونجا رو از همه‌جا ‫بیشتر دوست داشت.»
‫«ولی از همه مهم‌تر، ‫آنی، پیداش کن.»
‫«بعد از رفتن من، اون بهت نیاز داره. ‫با عشق، گوردون.»
‫لعنتی.
‫ممنون عزیزم. ‫باید بگم «بُنژور»؟
‫باید بگی «مرسی».
‫کانر کارت دارم.
‫واقعاً باید یه لحظه ‫باهات حرف بزنم.
‫اوه، سلام. ‫تو کاپوسینی؟ سلام.
‫من آنی‌ام. از دیدنت خوش‌وقتم.
‫انگلیسیش زیاد خوب نیست.
‫- من به انگلیسی مسلطم. ‫- چی؟ نه بابا.
‫- آره بابا. ای خدا. ‫- کانر، باید حواست رو جمع کنی...
‫چون این یه‌جورایی ‫یه مسئله‌ی حیاتیه.
‫گوردون کل عمرمون داشته ‫برامون نامه می‌نوشته.
‫بابا همه‌شون رو توی ‫گاوصندوق قایم کرده بود.
‫صبر کن ببینم. ‫مگه ما گاوصندوق داریم؟
‫توش الماسی چیزی پیدا کردی؟ ‫جواهرات خوشگل چطور؟
‫کانر! گوردون توی آخرین ‫نامه‌ش نوشته بود: «پیداش کن.»
‫- کی رو پیدا کنی؟ ‫- دقیقاً! یه خبرایی هست.
‫باید همین الان سر ‫دربیاریم چه خبره.
‫اون حتی از نظر زیستی ‫فامیل ما نیست.
‫الانم که مُرده. ‫مگه فرقی هم می‌کنه؟
‫برای تو مهم نیست که بابا...
‫کل عمرمون داشته ‫بهمون دروغ می‌گفته؟
‫اوه، ‫پس شماها فرزندخوانده‌اید.
‫آره. پدر و مادرمون ‫سعی کردن بچه‌دار بشن،
‫ولی بابامون اجاقش کور بود، ‫برای همین...
‫اون تنها فامیل خونی منه.
‫- من باید برم کانادا. ‫- اگه می‌خوای گذشته رو نبش قبر کنی،
‫برو دنبالش،
‫ولی لطفا برنامه‌ی ‫من رو خراب نکن.
‫نمی‌خوام چیزی رو ‫ خراب کنم.
‫ولی می‌تونی، خب، ‫هوام رو داشته باشی...
‫اگه بخوام برم؟
‫- بگو با اولیور رفتم تایلند. ‫- آره، حتماً. هرچی تو بگی.
‫باید بریم وسایلمون رو جمع ‫کنیم که پرواز داریم به ایبیزا.
‫- فکر کردم می‌خوای بری یونان. ‫- آره دیگه، ایبیزا توی یونانه، اسکل.
‫درسته.
‫ببخشید، بابا.
‫ببخشید.
‫[بابا من با اولیور می‌رم تایلند] ‫[آنی]
‫ببخشید. می‌شه یه بالش ‫و یه پتو بهم بدین، لطفاً؟
‫ما این‌ها رو فقط توی پروازهای ‫بیشتر از دو ساعت می‌دیم،
‫ولی بذارین ببینم چی ‫می‌تونم پیدا کنم...
‫مگه این پرواز بیشتر ‫از دو ساعت نیست؟
‫ما توی نیویورکیم، خانم. ‫مقصد پروازمون تورنتوئه.
‫یه پرواز ۴۵ دقیقه‌ایه.
‫- چهل و پنج دقیقه؟ ‫- آره.
‫تا کانادا؟
‫آره.
‫ولی من تازه یه امبین خوردم.
‫مهمان‌دارها، لطفاً کابین رو ‫برای فرود آماده کنید.
‫من کدوم گوری‌ام؟
‫آنی؟
‫- آره. سلام. ‫- سلام، من آلیسم، خلبانتون.
‫- خوش‌وقتم. ‫- منم خوش‌وقتم.
‫قراره شما رو با هواپیما ‫ببرم به ماسکوکا.
‫خب، ‫می‌تونم وسایلتون رو بردارم؟
‫- خیلی ممنون. ‫- آره، خواهش می‌کنم.
‫ببخشید. هی.
‫اوه، ببخشید.
‫- از این طرف می‌ریم. ‫- آره.
‫نه. راحت باشین.
‫لطفاً بهم بگو قرار ‫نیست با این بریم اونجا.
‫نه. نه، عمراً. ‫دقیقاً قرار با همین بریم اونجا.
‫با این هواپیمای آب‌پیما؟
‫- آره. با هواپیمای... ‫- نه! رفیق، نه. من نمی‌تونم...
‫چی؟ مشکل چیه؟
‫نمی‌دونستم قراره سوار ‫یه هواپیمای آب‌پیما بشم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫می‌تونی با ماشین بری. فقط باید ‫مواظب باشی به یه گوزن شمالی نزنی.
‫- چون ممکنه آسیب ببینه. ‫- قضیه چیه؟
‫و خودت هم درجا، می‌میری.
‫ببخشید. سنت به خلبانی ‫یه هواپیما می‌خوره اصلاً؟
‫ای خدا، نه. نه، ‫با کنترل از راه دور هدایتش می‌کنم.
‫واقعاً فوق‌العاده‌ست،
‫چون الان واقعاً احساس ‫امنیت کامل می‌کنم که...
‫سوار این قایق‌هواپیمای ‫کذایی با تو بشم.
‫بهش می‌گن هواپیمای آب‌نشین،
‫- ولی «قایق‌هواپیما» خیلی باحال‌تره. ‫- خودم می‌دونستم.
‫مغزم یه‌کم تعطیله.
‫الان به‌خاطر قرص ‫امبین یه‌کم منگ و گیجم.
‫- یعنی چت کردی، مثل... ‫- نه، اون‌جوری چت نکردم.
‫- اهل مواد نیستم. ‫- آها، نه. منم اهل مواد نیستم.
‫مگر موقعی که دارم ‫این رو می‌رونم.
‫اون موقع رد می‌دم.
‫هرچی دم دستم بیاد ‫می‌ندازم بالا.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- آره.
‫من حتی یه بار هم ‫علف نکشیدم.
‫- نه، آخه فکر کردم... اوه. ‫- آره.
‫باید مطمئن می‌شدم.
‫خب، میای؟
‫- همین الان؟ ‫- آره.
‫آره.
‫داره همه‌جاش تکون می‌خوره. طبیعیه؟
‫آره، می‌دونم.
‫نه، طبیعیه. ‫خیالت راحت باشه.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫آره.
‫- نشستیم؟ ‫- آره. خیالت راحت.
‫- الان می‌تونی چشم‌هات رو باز کنی. ‫- هنوز روی آبیم که.
‫ولی واقعاً اینجا ‫خیلی قشنگه.
‫- قشنگه، مگه نه؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب. به استرلینگ ‫پوینت خوش اومدی.
‫جزیره‌ی کوچیک و باحالیه.
‫- اینجا جزیره‌ست؟ ‫- آره. آره دیگه.
‫آره، جزیره‌ست. ‫چطوری اینجا رو پیدا کردی؟
‫خب، از طریق چند ‫تا دوست مشترک.
‫آها، باشه. آخه این اولین باره ‫که اینجا رو اجاره می‌دن.
‫راستش صاحب قبلیش بهم گفته ‫بود عمراً اینجا رو اجاره بده.
‫- فقط دستم رو بگیر. ‫- باشه.
‫می‌شناختیش؟
‫- آره خب. ‫- ممنون.
‫همه گوردون رو می‌شناختن.
‫خب، من یه مسافر دیگه هم دارم. ‫شلوغی روز ملی کاناداست دیگه.
‫صبر کن. اوه... خب، ‫از کجا باید وسایل بگیرم؟
‫مثلاً قرص بیشتر؟
‫- مثلاً غذا. ‫- آها، راست می‌گی.
‫آره. برای خریدن این چیزها باید ‫یه قایق اجاره کنی و از جزیره بری بیرون.
‫- و چطوری باید این کار رو بکنم؟ ‫- فقط کافیه از جنگل شرقی رد بشی.
‫تابلوی «اسکله‌ی استرلینگ ‫پوینت» رو پیدا کن.
‫- یعنی اسکله مال گوردون بود؟ ‫- آره. آره، اون...
‫راستش تمام ‫این جزیره مال اون بود.
‫وای، خدای من!
‫عالی شد.
‫قرار نبود همچین بشه...
‫کسی اینجا نیست؟
‫سلام، مامان.
‫خیلی جذاب بودی، مامان.
‫کسی اینجا نیست؟
‫لعنتی.
‫کسی اینجا نیست؟
‫چرا همه‌جا پر از پوست فندقه؟
‫آره ارواح عمه‌ت. ‫من اینجا نمی‌خوابم.
‫مامان، واقعاً متأسفم.
‫فکر نکنم این جزیره ‫به روحیه‌م بخوره.
‫خدا رو شکر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫آره، راستش.
‫توی جزیره اقامت دارم، ‫بهم گفتن باید یه قایق اجاره کنم...
‫تا بتونم برای خرید ‫وسایل برم به خشکی.
‫آه، آره، آره، ‫می‌تونیم کمکتون کنیم.
‫هرچند، خب، ‫نمی‌دونم چی برامون باقی مونده.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من باید برم سر کار.
‫ولی شوهرم حتماً می‌تونه ‫کمکتون کنه یه چیزی پیدا کنید.
‫- عالیه. ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫همین جلوئه.
‫- جو؟ ‫- آره.
‫هی، می‌تونی کمک کنی...
‫خیلی ببخشید. ‫اسمتون رو نپرسیدم.
‫مشکلی نیست. آنی هستم.
‫می‌تونی برای اجاره‌ی قایق به آنی کمک کنی؟ ‫من باید برم سر کار.
‫- ببینم چی برات دارم. ‫- عالیه.
‫- خوش‌وقتم. ‫- منم خوش‌وقتم. بازم خیلی ممنون.
‫ببخشید. روز ملی کاناداست. ‫برای همین شلوغه.
‫کاملاً درک می‌کنم. راستش تازه ‫فهمیدم که نصف رگ و ریشه‌م کاناداییه.
‫فکر کنم موقعیت خوبی نصیبم شده، نه؟
‫نصفش هم از هیچی بهتره.
‫صاحب این اسکله رو می‌شناختی؟
‫آره، می‌شناختم.
‫آدم خوبی بود؟
‫آره. خیلی زیاد.
‫خانواده‌ای داشت که بهش سر بزنن؟ ‫یا چیزی شبیه این؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫همین‌طوری، دلیل خاصی نداره.
‫خیلی‌خب. یه قایق ‫آلومینیومی پیدا کردم،
‫برای همین فقط به کپی ‫گواهی‌نامه‌ی رانندگی...
‫و گواهی‌نامه‌ی قایق‌رانیت نیاز دارم، لطفاً.
‫خب...
‫یه چیزی بگم شاخ دربیارین؟ ‫هیچ‌ککدومش رو ندارم.
‫خیلی‌خب.
‫قانوناً بدون داشتن حداقل یکی از این مدارک، ‫نمی‌تونم بهت قایق اجاره بدم.
‫تا حالا اصلاً، ‫نمی‌دونم، قایق‌رانی کردی؟
‫خب...
‫- تا جایی که یادمه، نه. ‫- راستش، بذار یه کاری کنیم.
‫می‌گم پسرم بیاد بهت ‫یه آموزش سریع بده،
‫بعدش ببینیم می‌تونی ‫تنهایی قایق رو ببری یا نه.
‫خیلی ممنون. فوق‌العاده‌ست.
‫- خیلی‌خب. ‫- واقعاً لطف می‌کنی.
‫معلومه.
‫تا الان باید برمی‌گشت.
‫من بهش یاد می‌دم، جو.
‫تو چطوری اصلاً می‌شنوی...
‫من هرچی توی دفتر ‫می‌گی رو می‌شنوم.
‫خودت می‌دونی صدا ‫چطور روی آب پخش می‌شه.
‫این رو خودت بهم یاد دادی.
‫نذار این کار رو بکنه، جو. ‫اون حتی نمی‌تونه قایق خودمون رو پارک کنه.
‫مجبورم می‌کنه من پارک کنم.
‫خیلی‌خب، میپل! اون یه بار رو ‫گذاشتم پارک کنی تا احساس غرور کنی،
‫باشه؟ پس هیس.
‫- سلام، خوشگله. ‫- سلام. هی.
‫- من اون‌ها هستم. ‫- منم آنی‌ام. خوش‌وقتم.
‫- یه اسم قشنگ برای یه دختر خوشگل. ‫- ممنون.
‫کلیدها رو می‌گیرم، جو.
‫خیلی‌خب، آروم باش. اولاً...
‫دوماً تو ممکنه بدترین راننده‌ی ‫قایقی باشی که تا حالا به عمرم دیدم.
‫- چی‌چی؟ این‌طور نیست. ‫- خب بهم بگو.
‫وقتی به یه شناور قرمز نزدیک می‌سی، ‫چی کار می‌کنی؟
‫- دعوتش می‌کنم برای شام بیرون. ‫- خیلی نزدیک بود. ولی غلطه.
‫- شوخی بود بابا. ‫- بهت گفتم که.
‫بی‌خیال. بی‌خیال، ‫جو. تو من رو می‌شناسی.
‫- ما خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم. لطفاً. ‫- «خیلی وقته»؟
‫جو، عزیزم، رفیق، ‫من از پسش برمیام.
‫خودت دیدی من از پس چی‌ها براومدم. ‫این رو هم ردیفش می‌کنم.
‫یا بذار من پشت پیشخوان ‫اسکله بایستم.
‫عزیزم، ‫خرابکاری کدومشون کمتره؟
‫ممنون. کلیدها رو می‌گیرم. ‫با من بیا.
‫عالیه. خیلی ممنون.
‫- آماده شو که بریم برای هیجان‌انگیزترین سواری عمرت. ‫- باشه.
‫خواهرت اصلاً قایق‌رانی بلد نیست.
‫آره.
‫تا حالا واسه کسی جق زدی؟
‫خب...
‫- راستش... ‫- خب، فقط این رو می‌پیچونی...
‫و فرمون رو می‌دی به سمتی ‫که می‌خوای بری، حله؟
‫بیشتر بپیچونی، ‫سرعت بیشتر می‌شه. افتاد؟
‫- نه. ‫- آسونه. اصلا نمی‌شه خراب‌کاری کرد.
‫- نه، آخه من... ‫- یالا، بیا.
‫طبیعیه.
‫- ببخشید. معذرت می‌خوام. ‫- مشکلی نیست.
‫خیلی‌خب.
‫- باشه. حله. ‫- عالیه. خیلی‌خب.
‫- خب، یعنی همین‌جوری فشارش بدم؟ ‫- آره، فقط بپیچونش.
‫- یادت باشه، پیچوندن بیشتر یعنی سرعت بیشتر. ‫- پیچوندن بیشتر یعنی سرعت بیشتر.
‫حله؟ آماده‌ای؟
‫فقط باید بپیچونی ‫تا سرعت بگیره.
‫باشه.
‫وای!
‫- باشه. حله. ‫- وای! وای!
‫- باشه. ‫- وای.
‫- وای! نه، نه. ‫- باشه.
‫صبر کن، آنی، فقط ولش کن.
‫آنی، قایق رو نگه دار!
‫- ولش کن! ‫- بلد نیستم!
‫- لعنتی! ولش کن! ولش کن! ‫- وای خدای من!
‫- ولش کن! داریم چپه می‌شیم. ‫- نمی‌دونم چطوری نگهش دارم!
‫- دیوونه‌ای دختر! تو دیوونه‌ای! ‫- اون‌ها!
‫- یوهو! ‫- لعنتی!
‫خیلی‌خب، ولی الان یه‌کم حالم بد شده. ‫پس می‌شه نگه‌داری؟
‫بهم یاد ندادی چطوری نگهش دارم! ‫- جدی‌جدی نگه دار.
‫آنی، الانه که بالا بیارم!
‫- چی‌کار کنم؟ ‫- ولش کن!
‫دهنت سرویس!
‫- خب. خب. ‫- آره، خوبه. خوبه. عالیه.
‫وای. خیلی‌خب.
‫خوب بود، خوب بود. آفرین.
‫خب. خب...
‫پس یعنی می‌گی تا حالا ‫برای کسی جق نزدی؟
‫راستش، چرا، زدم.
‫دهنش سرویس. ‫طفلک پسره. یا خدا.
‫- هی. ‫- رفیق، روز کانادا مبارک.
‫آره.
‫امشب برای آتش‌بازی ‫چی‌کار می‌کنی؟
‫خب، احتمالاً می‌رم جزیره ‫کی یا یه همچین جایی.
‫عالیه. بذار ‫یه چیزی بهت بگم،
‫من می‌رم روی اسکله، با یه عالم آبجو. ‫اگه خواستی بعدش بیا پیشم.
‫ردیفه.
‫هی، خب، به نظرت عجیب نیست که اون ‫دختره کلبه گوردن‌ها رو اجاره کرده؟
‫اگه جزیره فروخته شده بود، ‫خبردار می‌شدیم، مگه نه؟
‫کدوم دختره کلبه‌ش رو ‫اجاره کرده؟
‫همون دختره که موهای تیره فر داره. ‫همونی که اسمش آنیه.
‫نه، مطمئنم اون... ‫مطمئنم اون‌جا رو نفروخته.
‫خدا کنه نفروخته باشه.
‫کمکی چیزی می‌خوای؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫نه، به هر حال یه چند تا کار ‫دیگه دارم که باید بکنم.
‫- باشه. فعلاً. ‫- خوش بگذره.
‫شاید برای بقیه رو اعصاب باشه که این رو بپرسن، ‫ولی تو اهل کجایی؟
‫- اهل کجام؟ ‫- آخه حس می‌کنم کانادایی نیستی.
‫- نه، داشتم سعی می‌کردم لهجه‌م رو مخفی کنم. ‫- جدی؟
‫آره، لعنتی. چون بقیه ‫می‌گن آدم رو معذب می‌کنه.
‫آره، ولی خیلی جذابه.
‫به نظرت جذابه؟
‫آره. مگه کسی هم هست که فکر کنه ‫لهجه بریتانیایی جذاب نیست؟
‫خب، اهل کجام؟
‫من کلاً اهل همون جایی‌ام که ‫دوست‌پسرهای مامانم اهل اون‌جا بودن.
‫برای همین توی ‫آمستردام به دنیا اومدم،
‫بعدش چند سال رویایی رو ‫توی پاریس گذروندم.
‫- خیلی باحاله. ‫- بعدش هم یه مدت خیلی طولانی لعنتی توی لندن،
‫بعدش هم به‌خاطر یه یارویی به اسم هنک، ‫اومدم اینجا.
‫- لعنتی. ‫- آره.
‫ولی این اواخر،
‫مامانم به این نتیجه رسید که ‫درونش با یه چیزی حال نمی‌کنه.
‫برای همین برای تابستون گورش رو گم ‫کرد رفت هند تا چاکراهاش رو باز کنه،
‫منم گفتم: «نه، دمت گرم. ‫من همین‌جا خوبم.»
‫- آره، یعنی چی آخه؟ ‫- خودمم اصلاً سر در نمیارم.
‫همه‌ش دارم در مورد ‫خودم حرف می‌زنم.
‫- از خودت بگو. ‫- می‌خوام سیر تا پیاز رو بدونم.
‫می‌خوام بیشتر درباره‌ت بدونم. ‫چرا یه دختر تورنتویی تنهایی اومده اینجا؟
‫دختر تورنتویی؟ ‫راستش من دختر نیویورکم.
‫- اوه، عجب. پس یانکی هستی. ‫- آره.
‫- آره، یانکی. ‫- باحاله. صبر کن، چرا ماسکوکا؟
‫خب، مامانم بعضی وقت‌ها تابستون‌ها می‌اومد اینجا، ‫برای همین...
‫مامانم که فوت کرده، برای همین می‌خواستم ‫جایی رو که دوست داشت ببینم.
‫- اوه. لعنتی، متأسفم. ‫- نه، بابا.
‫ممنون.
‫واقعاً هیچ‌وقت نمی‌دونم وقتی بقیه ‫این رو می‌گن چی جواب بدم، آخه پیش خودم...
‫خیلی وقت پیش اتفاق افتاده ‫که دیگه ناراحت‌کننده نیست.
‫درسته. پس یه جورایی...
‫یه غم عمیق، حل‌نشده ‫و ریشه‌ای از دست دادن مادره.
‫هوم. جالبه.
‫سلام.
‫باید کارت شناسایی‌تون رو ببینم، خانم.
‫آره، حتماً.
‫اه، لعنتی.
‫راستش فکر کنم دیشب کارت ‫شناسایی‌ام رو خونه مامانت جا گذاشتم.
‫پسر، باز داشتی ‫با مامانم می‌خوابیدی؟
‫راستش با جفتشون. هم‌زمان.
‫- دهنم صاف شده. ‫- انگشت‌هات رو بکش عقب.
‫بیارشون پایین، هیولا.
‫زیادی تند رفتم. ‫زیاده‌روی کردم. شرمنده.
‫آره، زیادی تند رفتی. ‫این دیگه خط قرمز ماست.
‫اون‌ها پدر و مادر منن‌ها!
‫- ببخشید... ‫- اشکال نداره. همدیگه رو می‌شناسین، نه؟
‫- آره. سالی، ایشون آنیه. ‫- باشه.
‫- باید مطمئن می‌شدم. ‫- آنی؟ من سالی‌ام. خوش‌وقتم.
‫- خوش‌وقتم. ‫- سلام. خوش اومدین.
‫- خیلی ممنون. ‫- اگه نمی‌دونستی، این تعظیم ملوکانه بود.
‫به افتخار پادشاه ‫برای روز کانادا.
‫روز کانادا مگه برای اونه؟
‫- مگه پادشاهی هم هست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ده هزار دلار می‌شه، لطفاً.
‫- دستت درد نکنه. ولی برای من مجانیه دیگه؟ ‫- مجانی؟ آره، برای اون‌ها مجانیه.
‫- نیازی نیست این کار رو بکنی. ‫- نه بابا، ردیفه.
‫فقط بدون داری سر یه کسب‌وکار ‫کوچیک زنانه کلاه می‌ذاری، پس...
‫می‌خوای یه‌کم بهش فکر کنی؟
‫- ایول. ‫- حساب می‌کنم.
‫- دستت درد نکنه. مطمئنی؟ ‫- حتماً. هوات رو دارم.
‫- عالیه. ‫- خدمت شما.
‫- آره. ‫- یه کیف خوشگل برای دوشیزه آنی کوچولو.
‫- دوشیزه آنی کوچولو. ‫- اینم مال خودت، دختر.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫سالی، ‫نمی‌دونم چقدر سرت شلوغه،
‫ولی می‌خواستم براش ‫یه چیزی درست کنم بخوره.
‫- تو هم میای؟ ‫- داری براش غذا درست می‌کنی؟ منم کمک کنم؟
‫- آره، می‌شه؟ آره، بریم؟ ‫- کمک کنم؟ همین الان؟
‫دارم لباس‌هام رو درمیارم! ‫به پدر و مادرم نگی‌ها.
‫عالیه. بیا بریم.
‫- اومدم، اومدم. ‫- درش بیار!
‫- باشه، بریم. ‫- باشه.
‫- الو؟ ‫- سلام، جو اندرسون هستم.
‫شرمنده که نتونستم ‫تماست رو جواب بدم.
‫به‌موقع زنگ زدی. ‫اتفاقاً توی لیست تماس‌های فردام بودی.
‫گوش کن، ‫نمی‌خوام حرفت رو قطع کنم.
‫بچه‌های گولدی ‫از قضیه‌ی جزیره باخبرن؟
‫آره. ‫براشون مدارک انحصار وراثت...
‫و یه سری از وسایلی که گوردون این هفته ‫براشون ارث گذاشته بود رو بردم.
‫باهاش صحبت نکردی؟
‫نه، هنوز نه. خب...
‫ولی همین هفته پیداش می‌کنم.
‫هر وقت باهاش ارتباط گرفتی، ‫لطفاً خبرم کن.
‫چشم، خانم.
‫در ضمن، به نظر نمی‌رسید ‫آنی و کانر، گوردون...
‫یا ارث و میراثی که براشون ‫گذاشته رو بشناسن، برای همین...
‫تعجب نمی‌کنم اگه بخوان ‫به‌زودی یه سری به اونجا بزنن.
‫حداقل شاید آنی سر بزنه.
‫برای همین پیشنهاد می‌کنم قبل از اینکه ‫آنی پیداش کنه، تو پیداش کنی.
‫ممنون، خانم. لطف کردین.
‫- می‌دونی چیه؟ کشته‌مرده‌ی کانادام. ‫- آره.
‫- خیلی باصفاست. ‫- خیلی قشنگه.
‫- خیلی نازه. ‫- به نظرت این قشنگه؟
‫تازه اینجا منطقه فقیرنشینشه.
‫باید خونه‌های پولدارها رو ببینی. دیوانه‌کننده‌ست.
‫اینجا ترکیب عجیبی ‫از آدم‌ها هستن.
‫مثلاً بومی‌هایی رو داری که کل تابستون ‫خونه‌هاشون رو اجاره می‌دن و خودشون می‌رن.
‫پول خیلی زیادی هم می‌گیرن، ‫که خب کاملاً حق دارن.
‫از اون‌ور هم توریست‌های ‫خرپول رو داری که میان،
‫کلبه‌ها رو می‌خرن،
‫خرابشون می‌کنن و به‌جاش ‫عمارت‌های غول‌پیکر می‌سازن.
‫- جوگیرن. ‫- آره.
‫چیز جالبی نیست، ‫ولی پارتی‌هاش ته دیوونه‌بازیه.
‫برای همین یه جورایی ‫ارزشش رو داره.
‫آره. تازه، ‫سلبریتی‌هایی هم که میان...
‫- یه سر و گردن بالاترن. ‫- جدی؟
‫آدم‌های فوق‌العاده معروف ‫و آدم‌های خیلی خوشگل.
‫- عجب. ‫- پارسال تابستون،
‫کایا گربر رو روی ‫اسکله‌ش دیدم.
‫فوق‌العاده شده بود.
‫به خدا قسم، ‫چشم تو چشم شدیم...
‫- و نگاهمون رو از هم برنداشتیم. ‫- عجب.
‫بعدش بهم چشمک زد. ‫بهم چشمک زد!
‫- یه جورایی چراغ سبز نشون داد... ‫- یه جوری که انگار می‌گفت...
‫من رو بکش! من رو بکش! برای همین فرداش، ‫دوباره داشتم با کایاک از اون‌جا رد می‌شدم.
‫- بهترین بیکینی‌ام رو پوشیده بودم. ‫- سراپا گوشم.
‫- ولی اونجا نبود. ‫- نه بابا!
‫از اون موقع هم دیگه ندیدمش، پس...
‫- خیلی‌خب، پس مأموریتمون معلوم شد.
‫مأموریت هر روزمه.
‫- تقریباً همین‌طوره. ‫- تابلوئه. لابد مأموریت اونم هست.
‫لابد داره بهت فکر می‌کنه ‫و می‌گه: «اون دختر مو بلوند...
‫با موهای فر کی بود و کجا رفت؟»
‫- کاش همین‌طور بود. آره. ‫- «اشتباه کردم!»
‫- هیجان‌انگیزه. ‫- آره.
‫وایستا. تو اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫روی قایق؟
‫- کجا زندگی می‌کنی؟ ‫- آره، این خونمه.
‫- مال خودته؟ خیلی باحاله. ‫- آره، خونمه.
‫البته واقعاً مال مامانمه. ‫خودت کجا می‌مونی؟
‫توی... ‫توی اون کلبه سبزه؟
‫کلبه سبز... چی؟ ‫کلبه گوردون؟
‫آره.
‫- فکر کنم. گوردون رو می‌شناسی؟ ‫- اوه. آره.
‫حس می‌کنم همه می‌شناختنش.
‫- آره، اون فوق‌العاده‌ترین آدم دنیا بود. ‫- واقعاً؟
‫- آره، خیلی خفن بود. ‫- شنیدم یه‌کم بدجنس بوده.
‫- کی این رو گفته؟ ‫- هی. اوم...
‫بچه‌ها آماده‌این؟
‫- هی. ‫- هی.
‫عالیه.
‫خب، پس... همدیگه رو دیدین.
‫آره، در حد یه ثانیه.
‫مراقب سرت باش!
‫- هی. ‫- هی.
‫خیلی‌خب، قضیه ‫این آنتن نداشتن چیه؟
‫خب، قضیه کلاً همینه دیگه.
‫نه بابا. نه بابا.
‫آره.
‫- آره. ‫- نه، بی‌خیال. امکان نداره.
‫باشه. ولی واقعیه.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب،
‫پس داری می‌گی شب‌ها،
‫وقتی می‌ری توی تخت، ‫گوشیت رو چک نمی‌کنی؟ فقط...
‫نوچ. فقط چشم‌هام رو ‫می‌بندم و می‌خوابم.
‫عجب.
‫خیلی‌خب.
‫آره، خب برای همه یه‌کم طول می‌کشه ‫تا عادت کنن، ولی نمی‌دونم.
‫وقتی بهش عادت کنی، ‫واقعاً بهترین حس دنیاست.
‫راستش داداشم فکر نمی‌کرد که ‫الان توی کانادا تابستونه.
‫که خب باحاله. وای خدای من.
‫آره. آره، یه بار یه یارویی رو سوار کردم ‫که تمام وسایل ماهیگیری توی یخ همراهش بود.
‫چون فکر می‌کرد دریاچه‌ها ‫همیشه یخ‌زده می‌مونن.
‫اینکه خیلی بدتره.
‫باعث می‌شه فکر کنم برادرم ‫اون‌قدرها هم احمق نیست.
‫- خب... ‫- آره، راست می‌گی.
‫تمام سال رو اینجا ‫زندگی می‌کنی؟
‫آره.
‫- خیلی باحاله. ‫- اوهوم.
‫خب، می‌دونی حالا چه اتفاقی ‫برای جزیره میفته؟
‫نمی‌دونم. ‫امیدوارم همین‌طوری بمونه.
‫منظورت چیه؟
‫آخه گوردون می‌تونست ‫میلیون‌ها دلار به جیب بزنه.
‫الان دیگه هیچ‌کس ‫مطمئن نیست چی می‌شه.
‫ممکنه فروخته بشه به یه سازنده، ‫اون‌وقت همه‌مون به فنا می‌ریم.
‫آره.
‫ارزشش نباید دیگه اون‌قدرها باشه، نه؟
‫خب، یه جزیره نصف ‫این اندازه پارسال حدود...
‫۹ میلیون دلار فروخته شد، ‫برای همین...
‫- ببخشید، چی گفتی؟ ‫- آره، می‌دونم.
‫برای همینه که عجیبه ‫هیچ‌وقت نفروختش.
‫راستش بعضی‌وقت‌ها ‫برام سواله چرا.
‫بچه‌ها، می‌خواید امشب ‫بریم یه مهمونی توی روسو؟
‫خب، اونجا پر از بچه‌پولدارای رو مخه؟
‫تقریباً فقط همونان.
‫صبر کن. ‫مهمونی توی روسوئه؟ کایا.
‫- آره! ‫- کایا همون‌جا زندگی می‌کنه.
‫- کایا؟ ‫- این فرصت منه.
‫- باید میپل رو ببریم خونه. ‫- چرا؟
‫چون تو ۱۲ سالته و منم برای ‫خودم خط قرمزهایی دارم.
‫حداقل می‌تونم تو راه ‫برگشت یه آبجو بخورم؟
‫- نه! ‫- آره.
‫- نه! ‫- نه، نه.
‫- دختر بد. ‫- اصلاً چرا همچین سوالی می‌پرسی؟ چی؟
‫دیوونه.
‫ای وای.
‫آره. پدر و مادرش توی ‫کار بزرگ املاکن.
‫ببینم چی‌کار می‌کنی. ‫اوضاع چطوره؟ اوضاع چطوره؟
‫- وای خدای من! ‫- چه دخترای خوشگلی.
‫اون دخترای خوشگل رو ببین.
‫بچه‌ها، من یه توک پا می‌رم ‫دستشویی سریع برمی‌گردم.
‫- آره، باید اون سمت باشه. ‫- باشه.
‫- مرسی. تو می‌بینمتون. ‫- ما همین‌جا می‌مونیم.
‫هی، ببخشید. ‫من فقط می‌خوام...
‫وایستا، آنی؟ آنی جکوبسون؟
‫- سلام. ‫- چی؟
‫- هی. ‫- چه خبره اینجا؟ وایستا، چی؟
‫روری. آره.
‫آنی جی دوران راهنمایی توی کانادا چی‌کار می‌کنه؟ ‫کانر هم اینجاست؟
‫نه، با دوستام اومدم.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم. باورم نمی‌شه.
‫آره.
‫می‌خوای خونه رو ‫بهت نشون بدم؟
‫- وایستا، اینجا خونه‌ی توئه؟ ‫- آره.
‫آره، این اسکله‌ی اختصاصیمه، ‫یا همون کلبه‌مون به قول کانادایی‌ها.
‫پسر، بذار همه‌جا رو ‫نشونت بدم.
‫- آره، حتماً. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بیا بریم. ‫- باشه.
‫یا خدا.
‫اینجا خیلی قشنگه. ‫این منظره شبیه عکس‌های پس‌زمینه‌ی قلابیه.
‫اوه، آره، همین‌طوره. ‫جلوه‌ی ویژه‌ست.
‫- جالب بود. خیلی هوشمندانه‌ست. ‫- آره.
‫نه بابا، شوخی کردم.
‫- از این طرف. ‫- مرسی.
‫خیلی خوب شد دیدمت.
‫مرسی. آره، ‫منم خیلی خوشحال شدم دیدمت.
‫فکر کنم از جشن فارغ‌التحصیلی ‫راهنمایی به این‌ور ندیده بودمت.
‫می‌خواستم بگم، پارسال ‫تو مهمونی فارغ‌التحصیلی نوآ گرینبرگ ندیدمت؟
‫وای خدای من، آره. می‌شناسیش؟
‫من که نه، ‫ولی دوست‌دخترم می‌شناختش،
‫- که اونم به سرانجام نرسید. ‫- اوه، متأسفم.
‫ولی آره، یادمه. ‫خیلی خوشگل شده بودی.
‫چیه؟ واقعاً خوشگل بودی.
‫پشمام!
‫- نه بابا! جکوبسون؟ ‫- سلام.
‫- اینجا چه خبره پسر؟ ‫- خوشحالم می‌بینمت، لینکلن.
‫- منم همین‌طور. اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫- کار خاصی نمی‌کنم.
‫آره، من... نه، ‫من با دوست‌دختر رفیقم دست نمی‌دم.
‫مگه نه؟ مگه نه؟ ‫این پسر جذاب شده، نه؟
‫خدایا، خیلی‌خب. ‫-جواب نده. ‫- نه بابا،
‫خودت می‌دونی چی می‌گم.
‫پسر، اون... ‫ولی خودشم ببینا.
‫ولی من همیشه می‌دونستم ‫پتانسیلش رو داری.
‫می‌دونستم.
‫- دمت گرم داداش. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫- لینکلن رو یادته، نه؟ ‫- آره، چقدر هم دلرباست!
‫- آره. ‫- مثل همیشه جذاب و دلربا.
‫- اونم این بالاها یه خونه داره. ‫- اوه، واقعاً؟
‫آره. وایستا، خب تو چرا اینجایی؟ ‫توی ماسکوکایی؟
‫به جز اینکه، خب، ‫معلومه پای سرنوشت در میونه.
‫بله. ‫می‌دونستم اینجا خونه‌ی توئه.
‫اومدم بکشمت.
‫- خیلی‌خب، منطقیه. ‫- ببخشید، نمی‌دونم چرا این رو گفتم.
‫- «اومدم بکشمت.» ‫- نه بابا، قشنگ داری تعقیبم می‌کنی.
‫- آره. ‫- پس بگو.
‫- راستش اولین بارت هم نیست. آره. ‫- جدی؟ مزاحم داری؟
‫- یکی دو تایی دارم، آره. ‫- فکر کردم فقط منم.
‫- نه، از قبل چند تایی داشتم. ‫- باحاله.
‫نه، جدی، چرا توی ماسکوکایی؟
‫من...
‫راستش برنامه و هدف خاصی ندارم. ‫همین‌طوری بی‌برنامه اومدم اینجا.
‫- چی؟ ‫- برنامه نداری؟
‫تو آنی جکوبسونی. ‫منظورت چیه؟
‫تو کلاس ششم ‫کارآموزی می‌رفتی.
‫حالا برنامه نداری؟
‫- این رو چطوری یادته؟ ‫- آخه خیلی عجیب بود.
‫- کارآموزی واقعی هم نبود البته. ‫- باشه، ببخشید.
‫ولی آره، فکر کنم مامانم ‫قدیما اینجا وقت می‌گذرونده،
‫سو دارم یه چرخ می‌زنم اینجا.
‫- خوبه، عالیه. ‫- آره.
‫منم همین‌طور. مامانم از قدیم‌ندیم‌ها ‫می‌اومده اینجا.
‫حتی قبل از به دنیا اومدن من.
‫عجب!
‫آره. الان تقریباً ‫مالک نصف این دریاچه‌ست.
‫چه جالب، چون مامان‌هامون ‫همدیگه رو می‌شناختن، نه؟
‫آره. واقعاً می‌شناختن؟
‫- اوه، فکر می‌کردم می‌شناختن. ‫- آره، گمونم می‌شناختن. می‌دونی چیه؟ من...
‫راستی، مامانت اینجاست؟ ‫خیلی وقته دنیس رو ندیدم.
‫خیلی دوست دارم ‫بهش یه سلامی بکنم.
‫آره، طبقه‌ی پایینه. ‫بیا بریم.
‫عالیه.
‫اونم خیلی دوست داره ببینتت.
‫جواب بده دیگه.
‫سلام، من آنی جکوبسون هستم، ‫پیغام بذارید.
‫لعنتی.
‫چرا کل روز گوشی‌های وامونده‌تون دستتونه... ‫ولی زنگ که می‌زنن جواب نمی‌دین؟
‫- سلام، الیور هستم. پیغام بذارید. ‫- عالی شد، واقعاً عالی شد.
‫مادر من!
‫خودشه. مامان!
‫- چی شده؟ ‫- نگاه کن.
‫- سلام. ‫- وای، آنی جکوبسون!
‫سلام، دنیس.
‫آخرین باری که دیدمت، ‫هنوز حتی پریود هم نشده بودی.
‫این رو می‌دونم...
‫چون از خدمتکارتون ‫پرسیده بودم.
‫تو اون سن نگرانت بودم. ‫خب می‌دونی، مادر نداشتی.
‫مامان...
‫وقتی پریود شدی، ‫کسی پیشت بود؟
‫خب...
‫آره.
‫- آره. ‫- خوبه.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫اوه، حالا ببین بزرگ شدی. ‫خدای من، خیلی خوشگل شدی.
‫- مرسی. ‫- چطوری عزیزم؟ بابات چطوره؟
‫- راستش همه خوبن. ‫- با کسی تو رابطه‌ست؟
‫- خب... نه. ‫- وای خدای من. چه حیف!
‫- خیلی جذابه، واقعاً حرف نداره. ‫- مامان!
‫می‌دونی ما ماسکوکا رو ‫از صدقه‌سری پدر و مادرت کشف کردیم؟
‫یه تابستون، قبل از به دنیا اومدن شماها، ‫با اون‌ها اومدیم اینجا.
‫- به جون تو. ‫- واقعاً؟
‫آنی، مادرت...
‫وای خدای من،
‫خیلی ناراحت بود که نمی‌تونست ‫پیش تو و برادرت باشه.
‫و راستش، درکش می‌کنم.
‫فکر کنم همین باعث شد ‫در نهایت دادخواست بده.
‫دادخواست؟ دادخواست... ‫دادخواست چی؟
‫برای طلاق از... از پدرت.
‫خبر داشتی دیگه، مگه نه؟
‫آره.
‫- حتماً. ‫- سلام، آنی عزیزم. سلام.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫سلام.
‫یوهو!
‫خب، کایا گربر اینجا نیست.
‫- ببخشید، معرفی نکردم... ‫- دیروز توی خونه‌ی بکام‌ها...
‫- یکی از غذاها بهش نساخته مسموم شده. ‫- باشه.
‫یه پیک دیگه بخورم ‫با یه مرد لب می‌گیرم...
‫و همه‌مون هم می‌دونیم که ‫من اهل این کارها نیستم.
‫- برای همین، آره، وقتشه رفع زحمت کنیم. ‫- آره، موافقم.
‫- واقعاً از دیدنت خوشحال شدم. ‫- دمت گرم.
‫- خیلی خوب شد دیدمت. ‫- خیلی خوشحال شدم دیدمت.
‫- خداحافظ بچه‌ها. مرسی که پذیرا بودید. ‫- واقعاً خوشحال شدم دیدمت.
‫- راستی، من اون‌ها هستم. ‫- مرسی.
‫- عجب! ‫- عجب!
‫شب خوبی داشته باشید. مرسی.
‫- آره، حتماً. ‫- مراقب باش. بیا سوار قایق شیم.
‫باشه.
‫این همونه که ‫از همه‌ی دوستام لب می‌گیره؟
‫آره. آره، خود خودشه.
‫- منم ازش لب گرفتم؟ ‫- هنوز نه.
‫بیا بریم تو.
‫خب، مرسی که من رو ‫تا خونه رسوندی.
‫آره. حتماً.
‫وایستا، پس اگه چیزی ‫لازم داشتم و آنتن نداشتم،
‫- چی‌کار باید... ‫- فقط توی تاریکی فریاد بزن.
‫اوه!
‫عالیه. باشه.
‫ولی جات امنه. قول می‌دم.
‫آره دیگه، ‫اینجا کاناداست، مگه نه؟
‫تو کانادا هیچ ‫اتفاق بدی نمیفته.
‫راستش نه. اتفاقات بد ‫همیشه اینجا هم میفته.
‫ولی خب، نه توی این جزیره.
‫باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- کسی هست؟ ‫- ای خدا!
‫تو کی هستی؟
‫و توی کلبه‌ی پدربزرگ من چی‌کار می‌کنی؟
‫کانر، یه خبر تکون‌دهنده دارم.
‫مامانمون، فکر کنم ‫یه دختر دیگه هم داشته و مخفی کرده ازمون.
‫- لعنتی! ‫- گفتی تا صبح رفتی.
‫گفتی به سرپرستی گرفتنت؟
‫- آره. ‫- پس با هم نسبتی نداریم.
‫- ازم متنفره. ‫- هی!
‫این‌طور نیست. رامونا... ‫آدم پیچیده‌یه.
‫اینجا بودن برام این‌طوریه ‫که انگار مامانی ندارم.
‫حس می‌کنم دلم می‌خواد مشت بکوبم ‫به دیوار یا یه همچین کاری!
‫آره، به این می‌گن خشم.
‫بهتره باهاش رفیق بشی.
‫هرچی بزرگ‌تر بشی بدتر می‌شه، پس...
‫حس می‌کنم تمام چیزهایی که درباره‌ی ‫خودم می‌دونستم اشتباه بوده.
‫حس ترسناکیه.
‫گاهی خوبه که آدم به‌هم بریزه. ‫این خیلی مهمه.
‫تو مگه چی از تابستون من می‌دونی؟ ‫تابستون من.
‫آفرین. تا جایی که می‌تونستی ‫من رو از خودت روندی.
‫مامانت نترس‌ترین آدمی بود ‫که به عمرم دیدم.
‫بزرگ شدن و تغییر کردن...
‫و حس نداشتن تسلط بر اوضاع، ‫واقعاً ترسناکه.
‫ولی در عین حال، ‫خیلی هم هیجان‌انگیزه.
‫فکر می‌کنی به جواب‌هایی ‫که می‌خواستی رسیدی؟
‫حس می‌کنم تازه اول کارم.
‫خودت گفتی: ‫«دیگه مخفی‌کاری بسه.»
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.