‫در جولای سال 1977، ‫رئیس جمهور آمریکا، جیمی کارتر،
‫قانون وضعیت اضطراری ملی را امضا کرد، ‫و اجازه داد 15000 تا مهاجر وارد بشوند.
‫این کار باعث شد مخالفان ‫دولت تازه تاسیس ویتنام
‫تشویق بشوند که ‫غیرقانونی از مرز رد بشوند،
‫آن هم با هر روشی که میشد.
‫این فیلم بر اساس یک داستان واقعی ‫از افسران نیروی هوایی ویتنام است،
‫که جانشون را به خطر انداختن ‫تا از آسمان در برابر هواپیمارباها محافظت کنند،
‫آن هم در روز های ابتدایی اتحاد دوباره کشور.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫1977 - دو سال بعد از جنگ: ‫تنش در مرزهای جنوب غربی
‫هنوزم داره آینده کشور رو تهدید میکنه
‫.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::.
‫سلام آقا.
‫بله، بفرمایید بشینید لطفا.
‫سلام دخترم.
‫ممنون، بفرمایید بشینید لطفا.
‫بله، صندلیتون سمت چپه.
‫بله آقا، بفرمایید بشینید لطفا.
‫سلام عزیزم.
‫صندلی شما سمت راسته.
‫خانم، میتونم بلیطتون رو ببینم؟
‫چقدر نازه!
‫چه دستمال گردن قشنگی.
‫خانوم، میتونی یکی واسه منم بیاری؟
‫بعدا یکی واست میارم، باشه؟
‫آره!
‫بیا بریم سر جات بشین.
‫باشه، ممنون دخترم.
‫مامان من دیگه رفتم!
‫- یادت نره واسم نامه بنویسی. ‫- باشه، میدونم.
‫- مثل داداشت! یادت نره ها! ‫- چشم مامان.
‫- مثل داداشت باش! ‫- باشه، فهمیدم.
‫بفرمایید این طرف لطفا!
‫چی شده؟
‫مدارک و کارت شناساییت رو بهش نشون بده.
‫باشه، باشه.
‫آقا، جناب. پسرم ‫داره آموزش ماموری میبینه.
‫دو تا پسرم توی ارتش هستن.
‫مدارک و کارت شناساییت رو بهش نشون بده.
‫مامان من رفتم.
‫سفرت به خیر پسرم!
‫- مواظب خودت باش، باشه؟ ‫- باشه.
‫یادت نره نامه بنویسی!
‫من دیگه برم.
‫هواپیمایی ویتنام
‫چند روز میخوای توی سایگون بمونی؟
‫هر چقدر که تو بمونی، توی.
‫دلت واسه مامان تنگ شده بود؟
‫آره.
‫این واسه توئه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫کویین، چی باید بگی؟
‫خیلی ممنون!
‫اصلا صبر ندارم که به مامان نشونش بدم!
‫خیلی لطف کردی.
‫چی، چی.
‫مامان منم عاشق ایناست!
‫میشه یکی دیگه هم بدی ‫که به اون کادو بدم؟
‫ولی تو که کاری نکردی ‫که لایقش باشی.
‫[ هواپیما ربایی ]
‫ظهر به خیر.
‫چراغ کمربندها خاموش شد.
‫مهماندارای ما تا چند لحظه دیگه ‫پذیرایی نوشیدنی رو شروع میکنن.
‫تا 50 دقیقه دیگه توی شهر ‫هوشی مین میشینیم.
‫میتونید راحت توی کابین جابه جا بشید.
‫پرواز خوبی رو واستون آرزو میکنیم.
‫- آقا نوشیدنی میل دارید؟ ‫- سلام عزیزم.
‫بیا یه لیوان با من بزن.
‫نه، ممنون.
‫بیا دیگه.
‫ساکت!
‫خفه شید!
‫در رو ببند!
‫ساکت!
‫- باید بهشون کمک کنم! ‫- نه!
‫من میرم.
‫داری چیکار میکنی؟ ‫اون در رو باز نکن!
‫به کی خورد؟ کی شلیک کرد؟
‫چی، قایم شو!
‫در رو باز کن!
‫وضعیت اضطراری! اچ وی ان 137 ‫مورد حمله قرار گرفته!
‫تکرار میکنم، به ما حمله شده!
‫- منتظر دستور هستیم. ‫- مکانیک هواپیما کشته شد.
‫اسلحه‌ها رو بردارید!
‫داریم کنترل کابین خلبان رو ‫از دست میدیم.
‫منتظر دستور از برج مراقبت هستیم.
‫حالا دیگه لایق دستمال گردن هستم؟
‫ساکت!
‫خفه شید!
‫دیگه کی میخواد قهرمان بازی دربیاره؟
‫کی؟
‫در رو باز کن!
‫بازش کن!
‫اگه باز نکنی،
‫مغزش رو میپاشم بیرون.
‫یک.
‫دو.
‫ساکت!
‫مهماندار رو بیارید.
‫تکرار میکنم.
‫اگه در رو باز نکنید،
‫مهماندار رو میکشم.
‫بعدش هم مسافرا رو میکشم.
‫یک.
‫دو.
‫ما رو از ویتنام ببرید بیرون.
‫سوخت کافی نداریم ‫که به یه کشور دیگه برسیم.
‫من بیشتر از تو با هواپیما پریدم.
‫توی نزدیک ترین کشور بشین.
‫دو ساعت بعد، پرواز اچ وی ان 137 ‫از مرزای ویتنام رد شد.
‫این موفقیت باعث شد ‫بقیه هواپیمارباها هم برای حمله تشویق بشن.
‫اینا نیروهای مرتجع ‫بر علیه دولت ویتنام هستن.
‫علاوه بر این، آموزش شما...
‫فقط واسه محافظت از ‫امنیت مسافرا نیست،
‫بلکه واسه حفظ امنیت ملی هم هست.
‫اولین قانون موقع هواپیماربایی چیه؟
‫محافظت از کابین خلبان!
‫و آخرین قانون؟
‫محافظت از کابین خلبان!
‫- هر پرواز نماد چیه؟ ‫- امید!
‫- امید به چی؟ ‫- به آینده!
‫و با چی از آینده محافظت میکنیم؟
‫با جونمون!
‫شما چهار نفر نقش هواپیماربا رو دارید. ‫ترانگ و لام، شما مهماندار باشید.
‫چی، بازم؟
‫نتیجه اینه که ‫پاهاتون خیلی لاغره.
‫شروع کنید!
‫- قربان یه تماس تلفنی دارید. ‫- کی اینقدر فوری زنگ زده؟
‫کیه؟
‫بدو بگو. از چی میترسی؟
‫تو مثلا چه جور شوهری هستی؟
‫چرا پیش زنت نیستی؟
‫داره وضع حمل میکنه،
‫اون وقت تو اونور دنیا ‫هزار کیلومتر دوری.
‫دو هفته زودتر انداخته.
‫تو نه ماه دیر کردی!
‫از لحظه ای که زنت حامله میشه ‫تو دیگه پدری.
‫- نه وقتی که بچه به دنیا میاد! ‫- بذار من...
‫واسه اینکه پدر باشی،
‫باید همیشه یه قدم جلوتر باشی.
‫خودت و دشمنت رو بشناس!
‫به بچه من نگو دشمن.
‫دیدی؟ اگه دشمن نیست، ‫چرا اینطوری بهت لگد میزنه؟
‫- عشقم! عشقم! ‫- میشنوی چطوری داره به زنت لگد میزنه؟
‫بذار باهاش حرف بزنم!
‫- بین! ‫- اینجام، اینجام.
‫ببخشید. منتظرم بمون،
‫میرم مرخصی بگیرم که با ‫اولین پرواز بیام.
‫قول میدم قبل از اینکه ‫بچه به دنیا بیاد اونجا باشم.
‫همه چی رو میبخشم
‫اگه واسه بچمون ‫اسم انتخاب کرده باشی.
‫داری میشنوی؟
‫آره، انتخاب کردم.
‫یه اسم پسر و یه اسم دختر ‫آماده کن!
‫عشقم!
‫عزیزم، خواهرت هوا میگه که ‫بچه قبل از شب به دنیا نمیاد.
‫یعنی منتظر توئه.
‫آره، منتظرم بمون.
‫خوب، دیگه بسه. ‫برو توی اتاقت استراحت کن.
‫داری پدر میشی!
‫واست مرخصی گرفتم که ‫با پرواز اچ وی ان 602 برگردی.
‫پرواز سون.
‫مال سون؟
‫اون برگشته سر کار؟
‫هشت ماه گذشته دیگه.
‫مامانش هم میگفت که ‫دیگه وقتشه برگرده.
‫سعی کن در مورد اون قضیه باهاش حرف نزنی.
‫باشه.
‫راستش رو بخوای،
‫خیلی خوبه که با این پرواز میری.
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫درخواست آسپرین بده.
‫نگران نباشید.
‫نمیخوام واسه سون دردسر درست کنم.
‫نه، آسپرین کد رمز ‫واسه درخواست نیروی کمکیه.
‫الان با قدیم فرق میکنه.
‫اگه یه هواپیما از مسیرش خارج بشه،
‫سریع یه میگ میفرستن سراغش.
‫منظورتون جت جنگیه؟
‫آره.
‫- واسه اینکه بزننش؟ ‫- نه.
‫فقط واسه اینکه اوضاع رو کنترل کنن.
‫ولی وقتی شما دو تا توی هواپیما باشید،
‫این اختیار رو دارید که به خلبان ‫دستور بدید
‫اعزام میگ رو کنسل کنه.
‫راستش امیدوارم مجبور نشم ازش استفاده کنم.
‫الان فقط میخوام قبل از اینکه ‫بچه به دنیا بیاد برگردم.
‫نگران نباش، ‫بابای خودت هم به موقع نرسید.
‫و حالا خودت رو ببین، ‫داری راه اون رو میری.
‫[ سال 1978 ]
‫ببخشید، اجازه بدید رد بشم.
‫ببخشید. با اجازه.
‫ببخشید، بذارید رد شم.
‫نمیفهمی؟
‫باید باهات حرف بزنم.
‫ولی اول باید بدونم ‫که میتونم بهت اعتماد کنم یا نه.
‫دلیلی نداره که شک کنی.
‫تو همیشه با اکیپ خودتی،
‫من اونارو خیلی خوب میشناسم.
‫بعدا حرف میزنیم.
‫دیرم شده.
‫ببخشید، بذارید رد شم.
‫بریم.
‫آره، از این طرف لطفا.
‫سلام آقا.
‫ببخشید، بذارید رد شم. با اجازه.
‫ترین کجاست؟
‫دوباره باهام قهر کرد. ‫چقدر خسته کننده شده.
‫بله، از این طرف بفرمایید.
‫دیشب رفتی بیرون؟
‫خماری؟
‫بدبخت شدی!
‫من جانشین کمک خلبان چوونگ هستم.
‫اسمم خان هست.
‫ببخشید که دیر شد.
‫دیشب رفتی بیرون؟
‫واسه همینه که امروز ‫اسلحه ات رو یادت رفت بیاری؟
‫- سرم شلوغ بود... ‫- نیازی به کمک ندارم.
‫بشین و قهوه ات رو بخور.
‫مزاحمم نشو.
‫میشه اون رو بدید ‫یه چک سریع بکنم؟
‫نه، این پدربزرگمه.
‫- تموم که شد پسش میدم... ‫- دائو، کوزه رو بده بهش.
‫- نه، این پدربزرگه! ‫- تموم که شد پسش میدم...
‫حرف گوش کن!
‫نه، نمیدم.
‫گفتم بده بهش!
‫بده بهش! داری لجبازی میکنی؟
‫- عزیزم. ‫- لجبازی نکن! کوزه رو بده بهش!
‫لجبازی نکن دیگه!
‫اگه میخوای بزنیش،
‫ببرش یه جا دیگه که صف راه بیفته.
‫ببخشید.
‫دائو، کوزه رو بده بهش!
‫یا خدا!
‫خوبه، بسه دیگه. میتونید برید.
‫ببخشید.
‫- خیلی دیرمون شده. ‫- سو!
‫چمدون رو واسه بازرسی باز کن.
‫خدا میدونه چقدر طول میکشه آتل رو باز کنن.
‫ممنون.
‫خدا به داد برسه! ‫بریم! این یارو...
‫بله، به هواپیما خوش اومدید.
‫سلام! چقدر عزیزه!
‫چقدر عزیزه!
‫این چیه، سون؟
‫بلیط.
‫این که کوپن برنجه.
‫بله، خوش اومدید.
‫واسه تو.
‫انقدر گرسنه به نظر میام؟
‫فقط به کسی که دوسش دارم میدم.
‫برگرد سر جات.
‫همه مسافرا رو اینطوری فراری میدی؟
‫گازت میگیرم ها!
‫منم جاش گازت میگیرم.
‫خوش اومدی.
‫گاز گرفتن یه مامور لباس شخصی...
‫واسه یه سرمهماندار ‫خیلی حرفه ای به نظر نمیاد.
‫آره خب. دیر اومدن هم خیلی حرفه ایه؟
‫بهت که گفتم. ‫با یه خلبان ازدواج نکن.
‫زودتر از تیک آف هواپیما ‫از زندگیت میره بیرون.
‫بیخیال بابا!
‫ولی دیشب کاری کردم کف زمین بخوابه!
‫به هواپیما خوش اومدید.
‫عجب. ماه عسلتون تموم شد؟
‫میگه خانواده میخواد، ‫دوست داره پدر بشه.
‫ولی هر شب میره بیرون مست میکنه،
‫واسه همینم کف زمین خوابید.
‫بیچاره نگوئن هوی خان.
‫آبجی.
‫ خان لرزان خلبان این هواپیماست؟
‫آقای بین. میرید سایگون دیدن خانمتون؟
‫دیگه وقتشه وضع حمل کنه.
‫حامله است؟
‫کلی سوال دارم که ازش بپرسم.
‫بله؟
‫ایشون آقای بین هستن.
‫خان توی آموزش ‫مامور لباس شخصی بهش کمک کرد.
‫بله.
‫میخواید ببرمش توی کابین خلبان؟
‫از این طرف.
‫دنبال من بیاید.
‫مواظب پشت سری باش!
‫آقای بین.
‫هنوز رو فرمی!
‫خوش برگشتی.
‫قراره روی این پرواز نظارت کنی؟
‫یه کار فوری توی سایگون دارم.
‫خانمم داره وضع حمل میکنه.
‫مبارکه!
‫همه افتادن تو کار بچه درست کردن.
‫حالا میفهمم چرا انقدر زود ‫میخواستی برگردی سر کار.
‫نه اینطوری نیست. رئیس! رئیس!
‫رئیس!
‫بذار کمکت کنم.
‫نه، این پدربزرگمه.
‫ترین، اون پسرمه.
‫آقای های.
‫به تازگی توی خانواده مون فوتی داشتیم.
‫پسرم میتونه کوزه رو پیش خودش نگه داره؟
‫بله، حتما. ‫ولی لطفا حواستون بهش باشه.
‫از این طرف.
‫ممنون، ترین.
‫احمق!
‫اجازه بدید کمک کنم.
‫- ممنون، ممنون. ‫- خواهش میکنم.
‫صندلی شما این طرفه.
‫سلام.
‫چرا بهش میگن خان لرزان؟
‫این یارو عاشق اینه که هواپیما رو کج کنه
‫تا تازه کارها رو بترسونه.
‫انگاری ایده خودت نبوده.
‫فقط واسه این کار رو کردیم که ‫تازه واردا رو بنشونیم سر جاشون.
‫- مثل همین یکی. ‫- چی؟
‫انقدر جوگیر شده بود ‫که نقش هواپیماربا رو بازی کنه.
‫داشته واسه دخترا قیافه میومده!
‫ما یه علامت مخفی داریم.
‫اون چیه؟
‫وقتی میشنوم میگه زنت رو بچسب،
‫هواپیما رو کج میکنم!
‫منظورش زنت رو نگه دار هست.
‫ولی الان دیگه باید عوضش کنیم.
‫وگرنه یهو برمیگرده ‫و ترین رو میچسبه!
‫منو بچسب، زود باش.
‫چی؟
‫- کیو بچسبم؟ ‫- دیوونه شدی؟
‫اینجا بعضیا هستن که میخوان ‫زنشون رو بچسبن ولی نمیتونن.
‫میتونم بلیطتون رو ببینم؟
‫آخرش کارت به کاناپه کشید؟
‫چه پیرهن قشنگی، ‫تا حالا لنگه اش رو ندیده بودم!
‫یه کاری میکنی که همون ‫کاناپه رو هم از دست بدی.
‫- خب پس همین الان ازت میگیرمش. ‫- بیا بریم، تی.
‫بهش گل بده تا باهات آشتی کنه.
‫بعدا بهت میدم.
‫بعد از پرواز پیرهنم رو میدم بهت.
‫کمربندهاتون رو ببندید، لطفا.
‫صبر کنید! هنوز یه نفر اینجاست.
‫انقدر مست کرده بودی ‫که همش میرفتی دستشویی!
‫- واقعا تحت فشار بودم! ‫- تحمل کن!
‫کی بهت گفته بود بری سایگون؟
‫حالا هواپیما رو به گند میکشی ‫و آخرش باید با اتوبوس بریم!
‫اسمت موش هست ‫ولی مثل لاک پشت راه میری.
‫این جعبه دوریان ها خیلی سنگینه.
‫خب واسه چی اینا رو آوردی توی هواپیما؟
‫پس چطوری دل پدر مادرت رو ‫به دست بیارم؟
‫اگه تو رو اینطوری ببینن، ‫با اون جعبه دوریان ها.
‫فقط دلشون رو میشکونی!
‫اجازه بدید کمک کنم، آقا.
‫ممنون.
‫زود باش!
‫دخترتون داره صداتون میکنه.
‫اون دوست دخترمه.
‫اجازه بدید کمک کنم، عمو.
‫عمو؟
‫- چند سالته؟ ‫- 24 سالمه.
‫خیله خب، هر چی دوست داری صدام کن.
‫ بابابزرگ هم خوبه.
‫چی شده؟
‫دوست دخترشه...
‫چه دیوونه بازی ای!
‫و تو...
‫انقدر واسه بقیه دلبری نکن ‫که خان رو حسودی بندازی.
‫کی بهش گفته بود اذیتم کنه؟
‫کی بهت گفته بود ‫با یه خلبان ازدواج کنی؟
‫آقای های.
‫- نیان. ‫- تنهایی سفر میکنی؟
‫اصلا ندیدم سوار شی.
‫داره با خانواده اش سفر میکنه. ‫یکی از عزیزانشون رو از دست دادن.
‫تسلیت میگم.
‫ممنون، نیان.
‫به شما و شوهرتون تبریک میگم!
‫ممنون.
‫اگه انقدر بزدلی ‫که نمیتونی کاری که بهت میگن رو انجام بدی،
‫اصلا به دردم نمیخوری.
‫میخوای کل عمرت ‫یه آدم بی خاصیت باشی؟
‫فقط یه ساعت طول میکشه، مگه نه بابا؟
‫بشین، داری چیکار میکنی؟
‫ممکنه بیفته.
‫ولش کن.
‫خانواده ات منتظر یه دختر هستن؟
‫هنوز نمیدونم پسره یا دختر.
‫خانمم میگه ‫من اصلا به آینده فکر نمیکنم.
‫واسه همین بهتره برنامه ریزی کنم.
‫نه، خانمم توی سایگونه.
‫اگه تولدش رو از دست بدم،
‫ممکنه دیگه هیچ وقت باهام حرف نزنه.
‫آخه چه جوری پدری ‫تولد بچه اش رو از دست میده؟
‫میتونم ببینم؟
‫مای، لان، کوک، تروک.
‫میتونم صادقانه بگم؟
‫انقدر بده؟
‫مهم نیست موقع تولد اونجا باشی.
‫مهم اینه که توی زندگیشون حضور داشته باشی.
‫مهمترین وظیفه یه پدر
‫اینه که آینده بچه اش رو تضمین کنه.
‫من بین هستم.
‫های.
‫ایشون فوونگ هست، خانمم.
‫دائو، پسرم.
‫شغل شما چیه؟
‫مربی هنرهای رزمی هستم.
‫پلیس هستید؟
‫چطور؟
‫از پلیس میترسی؟
‫خانم ها و آقایان.
‫فرمانده چراغ کمربند رو خاموش کرد.
‫هواپیما به ارتفاع پروازی مناسب رسیده...
‫آقا، بفرمایید بشینید لطفا.
‫گفتن که بشینی.
‫پذیرایی نوشیدنی رو شروع میکنیم.
‫لطفا تا وقتی نوبتتون برسه ‫سر جاتون بشینید.
‫میتونم بهت اعتماد کنم؟
‫صبر کن، دو تا نوشیدنی؟
‫فکر کردم فونگ فقط یه دونه ‫واسه خان خواسته بود.
‫یکی دیگه هم واسه کونگ.
‫داره منتقل میشه به بخش فرماندهی.
‫دیگه با چوونگ پرواز نمیکنه.
‫حتی دیشب رفتن بیرون ‫تا خداحافظی کنن.
‫شب قبل از پرواز مست کردن؟
‫نگو که خان به خاطر این ‫جایگزین چوونگ شده
‫که اون مست کرده.
‫اسهال گرفته.
‫اگه داد بزنی، اون میمیره.
‫نیانِ شیرین.
‫حالا ازت میخوام که بری...
‫تا کابین خلبان.
‫منم درست پشت سرتم.
‫توی راه...
‫به هیچ کس نگاه نکن.
‫با هیچ کس حرف نزن.
‫داد نزن.
‫اگه کمک بخوای،
‫این چاقو
‫از گلوش رد میشه تا برسه به مغزش.
‫بدون معطلی.
‫بدون داد و بیداد.
‫اگه کسی پرسید،
‫بگو میری واسم دارو بیاری.
‫سه.
‫دو.
‫یک.
‫چی شده؟
‫اسم کامل دائو چیه؟
‫نگوئن هوآنگ آن.
‫نیان، میتونی واسم آب بیاری؟
‫یه لحظه صبر کنید، میرم واسه ‫این مسافر دارو بیارم.
‫در بزن.
‫آقای کونگ، قهوه تون.
‫سون!
‫بشین!
‫- بشین! ‫- بین! بشین!
‫بشین وگرنه میکشمش!
‫بشین ‫وگرنه اینا همه رو اینجا میکشن.
‫در رو باز کن!
‫در رو ببند، نیان!
‫در رو باز کن!
‫- داری چیکار میکنی؟ ‫- با مامورا آموزش دیدم.
‫خب که چی؟ بشین!
‫میکشمش ها!
‫بین، لطفا!
‫دیوونه شدی؟
‫- بشین! ‫- میکشمش!
‫بشین وگرنه اینا همه رو میکشن.
‫بین، آروم باش.
‫بین، بشین، التماست میکنم.
‫بشین!
‫قبل از اینکه یه نفر رو بکشه!
‫لطفا، بین!
‫بکشیدشون!
‫- سرت رو بدزد! ‫- بشین، لطفا!
‫تکون نخور!
‫بشین!
‫خدایا، یا آسمون، خودت ما رو ‫توی این سختی ها به آرامش برسون.
‫- داری چیکار میکنی؟ ‫- بشین!
‫وضعیت اضطراری، از طرف پرواز اچ وی ان 602.
‫به ما حمله شده!
‫- بشین! ‫- در رو باز کن!
‫خیله خب، باز میکنیم.
‫- در رو باز کن! ‫- نه!
‫برو بیرون!
‫چرا انقدر طولش دادی؟
‫اسلحه‌ها اون توئه.
‫بیاریدش.
‫با برج تماس بگیر.
‫کمکم کن.
‫گزارش میدم.
‫مامور توسط هواپیمارباها خلع سلاح شد.
‫در مورد مکانیک و هدایتگر،
‫نمیدونیم زنده ان یا نه.
‫هواپیمارباها ممکنه ‫همه اسلحه‌ها رو برده باشن.
‫نمیدونم چند نفرن.
‫گزارش میدم. ‫داریم وارد ابرا میشیم.
‫سیستم ناوبری کار نمیکنه.
‫کنترل کابین خلبان رو از دست دادیم.
‫از مسیر خارج شدیم. ‫درخواست پشتیبانی ناوبری داریم.
‫هنوز نگفتن کجا میخوان برن؟
‫هنوز نه.
‫فقط میخوان وارد کابین خلبان بشن.
‫مفهومه.
‫یه جت جنگی همین الان راه افتاده.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫سرهنگ کوین گفت ‫یه مامور دیگه هم توی هواپیما هست.
‫اونا میدونن؟
‫امیدوارم ندونن.
‫داری چیکار میکنی؟
‫مظنون ها: لاغر، لنگ
‫بشین!
‫بگیر.
‫یادت هست چجوری ازش استفاده کنی؟
‫گفتی لازم نمیشه.
‫هر کاری لازم باشه میکنیم!
‫فهمیدی؟
‫فکر میکردم این همه وقت تنهایی
‫قوی ترت کرده باشه!
‫آینده تو...
‫به این بستگی داره که جرات داشته باشی ‫کاری که لازمه رو بکنی،
‫همین الان!
‫زاغ سیاه گروگان رو چوب بزن.
‫من میرم سراغ کابین خلبان.
‫دست ها بالا!
‫همه صاف بشینین!
‫خودتون رو صاف کنین!
‫بشینین!
‫صاف!
‫مظنون ها: لاغر، لنگ، خالکوبی دار
‫و تو،
‫تکون نخور!
‫سلام.
‫اسم من لانگ هست.
‫هر دو تا دستتون رو قشنگ بیارین بالا ‫تا لانگ ببینه.
‫دست ها بالا!
‫- رئیس... ‫- دست ها بالا!
‫قشنگ بیارین بالا!
‫بازوها کشیده!
‫تو! اینجا!
‫بازوها رو قشنگ بیار بالا!
‫خوبه.
‫اگه روبروتون رو نگاه کنین،
‫میبینین که...
‫یه جنتلمن با اسلحه وایساده.
‫هر کسی دستش رو بیاره پایین،
‫همون لحظه یه تیر میخوره.
‫پشت سرتون هم...
‫یه مرد دیگه هست.
‫یه اسلحه گذاشته ‫روی سر دوشیزه ترین.
‫مهماندار خوشگل ما توی این پرواز.
‫اگه کسی بخواد غلطی بکنه،
‫توی سر ترین یه سوراخ درست میشه.
‫اینکه کس دیگه ای
‫باید بمیره یا نه...
‫بستگی به این داره که خلبان ها ‫حاضر باشن همکاری کنن یا نه.
‫ممنون از توجهتون.
‫دست هاتون رو بالا نگه دارین.
‫نه خانواده من ‫و نه هیچکس اینجا نمیخواد بمیره.
‫بین!
‫دست ها بالا!
‫صاف! صاف بشین!
‫دست ها بالا!
‫دست ها بالا.
‫کاپیتان، لانگ صحبت میکنه.
‫مسیر جدید رو میبینی؟
‫میخوان که از ویتنام بریم بیرون.
‫اگه در رو باز نمیکنی،
‫توی همین مسیر برو.
‫اگه سربه سرم بذارین، ‫یه نفر رو میکشم.
‫نیان عزیز.
‫آروم باش.
‫هنوز که کاریت نکردم.
‫- برو اونور! ‫- آروم باش بین!
‫نیان!
‫بشین! میخوای بمیری؟
‫آروم باش بین!
‫من زن و بچه دارم!
‫یه بار دیگه جرات داری بلند شو!
‫دست ها بالا بین!
‫التماست میکنم، من خانواده دارم.
‫اون کاری نمیکنه. خواهش میکنم.
‫مامان!
‫- دائو! ‫- بابا...
‫آروم باش بین.
‫خانواده من هنوز اینجان.
‫شاید نیان عزیز ‫به اندازه کافی جیغ نزده.
‫داری با جونت بازی میکنی ‫یا میخوای همه مون رو به کشتن بدی؟
‫ما رو نگاه کن!
‫اونا دو نفرن.
‫اگه با یکیشون دربیفتی، ‫اون یکی شروع میکنه به تیراندازی!
‫کی میخواد حواسشون رو پرت کنه؟
‫من این کار رو میکنم.
‫من ردیف جلو نشستم.
‫من هونگ هستم. خوشبختم.
‫آی پیرمرد!
‫بدنم می‌خاره، ‫داره بدجوری می‌خاره.
‫خارش؟ کجا؟
‫نه، هیچیش نیست.
‫دیوونه شدی؟
‫درست همین الان باید بدنت بخاره؟ ‫داری چیکار میکنی؟
‫- دارم سعی میکنم برمون گردونم سایگون. ‫- زودتر میفرستیمون توی گور!
‫چرا همیشه مخالفت میکنی؟
‫مخالفت!
‫دست ها بالا!
‫یه پشه نیشم زد.
‫کجا؟ میخوای بخارونم؟
‫آره. یعنی نه.
‫دست هاتون رو ‫قشنگ بالا نگه دارین!
‫ولم کن! ولم کن!
‫رعام کن!
‫تی!
‫سو! مراقب باش!
‫حالا که نمیتونم جلوت رو بگیرم...
‫بذار کمکت کنم.
‫پاهاش رو بگیر.
‫- ولم کن! ‫- زود باش!
‫- آقای هونگ. ‫- بله؟
‫هنوزم میخوای کمک کنی؟
‫دائو...
‫بله؟
‫باید بریم دستشویی.
‫راه دیگه ای نیست.
‫اگه بین رو تنها بذاریم،
‫هدف های راحتی میشیم.
‫نه!
‫اونا به یه بچه شلیک نمیکنن.
‫قول میدم.
‫نمیذارم بلایی سر پسرمون بیارن.
‫میخوای بین رو تنها بذاری؟
‫دائو.
‫میدونی...
‫اون موقع هایی که بازجویی میکردم،
‫یاد گرفتم...
‫چجوری تا جایی که میشه ‫درد به جون طرف بندازم.
‫بدون اینکه بذارم بمیرن.
‫یه کلکی بود...
‫چاقو رو میکردی زیر ناخن،
‫و فشارش میدادی رو به بالا.
‫درد داره.
‫ولی زود میگذره.
‫اما حالا،
‫اگه اینجوری ببرم،
‫دردش غیرقابل تحمله، تا استخون آدم میره.
‫جگر آدم آتیش میگیره.
‫نگران نباش نیان.
‫من قبلا دکتر هم بودم.
‫اگه اتفاقی بیفته، خون رو بند میارم.
‫یا میتونی از خلبان ها بخوای ‫که در رو باز کنن...
‫دارن سربه سرمون میذارن!
‫پسرم باید بره دستشویی!
‫داری چیکار میکنی؟
‫پسرم واجبه بره دستشویی.
‫گفتم بشین سر جات!
‫نمیتونه خودش رو نگه داره.
‫همونجا بمون!
‫شلیک میکنما!
‫- منو نگاه کن! ‫- تمومش کن!
‫خواهش میکنم! پسرم باید بره!
‫بشین وگرنه میزنم.
‫- التماستون میکنم! ‫- کری؟ میگم شلیک میکنم!
‫فقط یه بچه ست، چیزی نمیدونه.
‫- زود برمیگرده. ‫- بکش کنار!
‫خواهش میکنم! ‫داره خودش رو خیس میکنه!
‫تکون نخور، بکش کنار!
‫تو!
‫آروم بگیر!
‫- شلیک نکن. ‫- لعنتی!
‫- الان جیشش میریزه! ‫- اگه روت رو برگردونی، میزنم!
‫مراقب باش پسرم.
‫- چی گفتی؟ - مراقب باش!
‫چی؟
‫اون یکی رو بیارین اینجا.
‫گور باباش!
‫لعنتی!
‫چه خبره؟
‫پونگ!
‫چه غلطی داری میکنی؟
‫ولش کن.
‫برو اون بیرون مراقبشون باش.
‫هوای داداشت رو داشته باش.
‫سو!
‫- داری چیکار میکنی؟ ‫- باید خودم رو بزنم به خریت.
‫تو واقعا خری! ‫فقط یه احمق میخواد بمیره!
‫باید جلوش رو بگیرم!
‫سو!
‫داری چیکار میکنی؟
‫میخوام جعبه دوریان ها رو چک کنم.
‫چی رو میخوای چک کنی؟
‫اگه زیاد باز بمونه... خیلی رسیده میشه.
‫- گند میزنه به بو. ‫- میخوای بمیری؟
‫خل شدی؟
‫شلیک نکن، التماست میکنم.
‫خواهش میکنم آقا، این...
‫پدربزرگمه.
‫بچه که بوده یه دوریان خورده تو سرش،
‫بخاطر همین عقلش درست کار نمیکنه.
‫بذار به مامانم دوریان بدم!
‫بذار بدم به مامانی...
‫مامانی همینجاست.
‫های! اسلحه رو بگیر!
‫تنهام نذار مامانی.
‫- مامانی! ‫- همینجام.
‫مامان، میخوام بخورم...
‫عزیزم، مامانی همینجاست.
‫چون عقب مونده هست کاریش ندارم. ‫نگهش دار!
‫ساکت!
‫سون، نرو بیرون!
‫بیا تو!
‫دوست داری اسلحه بگیری ‫رو کله بقیه؟
‫حالا چی، دوست داری؟
‫حالت جا اومد؟
‫خب؟
‫حالت جا اومد؟
‫تو دیگه کی هستی؟
‫این کیه؟
‫بیخود گلوله هات رو هدر نده.
‫در هر صورت همه مون میمیریم.
‫برج مراقبت همین الانش خبر هواپیماربایی ‫رو به نیروی هوایی داده.
‫۲۰ دقیقه طول میکشه ‫تا یه جنگنده میگ بفرستن.
‫این هواپیما توی کمتر از ۱۰ دقیقه ‫سرنگون میشه.
‫هیچ کدومتون زنده در نمیرین.
‫تو از کجا میدونی؟
‫من مربی مامورهای لباس شخصی هستم.
‫بین!
‫این مرد مامور نفوذیه.
‫اون یه قهرمانه.
‫بین!
‫اگه مردی بیا اینجا!
‫چرا داری داد میزنی؟
‫بیا اینجا دیگه، ترسو.
‫بگین چی میخواین!
‫چرا داری فریاد میکشی؟
‫من رو ببخشین.
‫من زن و بچه دارم.
‫این یارو...
‫خودش رو نخود هر آش میکنه!
‫من رو ببخشین!
‫- های! - بابا!
‫های!
‫بشین! بشین!
‫بهم رحم کنین!
‫های!
‫کس دیگه ای هم میخواد قهرمان بشه؟ ‫پس دست ها بالا!
‫های!
‫خوبی؟
‫زن رو بیارین پیش من!
‫پاشو!
‫ولش کنین! ولش کنین!
‫رهاش کنین!
‫- دارین چیکار میکنین؟ ‫- بلند شو!
‫بیا تو!
‫بیا!
‫کاپیتان، من لانگ هستم.
‫ترین اینجاست پیش من...
‫زنِ جناب کاپیتان میخواد ‫چند کلمه ای صحبت کنه.
‫میتونی خودت رو نجات بدی...
‫و بقیه رو هم اینجا نجات بدی.
‫از شوهرت بخواه که در رو باز کنه.
‫لازم نیست در رو باز کنی.
‫مسیر رو عوض کردم.
‫این شکنجه رو تمومش کنین.
‫فقط طبق نقشه پرواز پیش برین.
‫فکر میکنی تا حالا داشتم چیکار میکردم؟
‫به این دو تا مرغ عشق
‫دو دقیقه وقت میدم حرف بزنن.
‫سعی کن...
‫شوهرت رو راضی کنی در رو باز کنه، وگرنه...
‫اذیتت میکنم.
‫و قراره خیلی درد داشته باشه.
‫حالم خوبه بابا...
‫اگه میدونستم...
‫پرتت میکردم بیرون از هواپیما.
‫اگه موفق میشد اسلحه رو بگیره چی؟
‫تیم ما نزدیک بود به فنا بره.
‫همه ش بخاطر این بود که ‫ترسیدی شلیک کنی.
‫من از کجا باید میدونستم ‫که اون مامور لباس شخصیه؟
‫بهت گفته بودم ‫اگه کسی بلند شد، میزنی.
‫این یه دستوره!
‫میخوای زندگیت رو عوض کنی؟
‫پس باید بجنگی.
‫اگه میخوای زنده بمونی، باید بکشی.
‫بین.
‫فکر میکنم...
‫دیگه نباید کاری بکنی.
‫زنت نزدیکه که فارغ بشه.
‫به خانواده ات فکر کن.
‫دیر برسی خیلی بهتر از اینه که
‫اصلا برنگردی.
‫اطرافت رو نگاه کن.
‫اگه مقاومت کنیم، میمیریم.
‫الان ناامید نشو.
‫تا وقتی زنده ایم، امید هست.
‫توی مرگ چه امیدی هست آخه؟
‫چی؟
‫دارین چی پچ پچ میکنین؟
‫منم میخوام بشنوم.
‫درباره اون جنگنده بهم بگو.
‫تا ۵ دقیقه دیگه اینجاست.
‫و بعدش...
‫بوووم.
‫نزدیک بود گولت رو بخورم.
‫کدوم هواپیمای نظامی...
‫میاد یه هواپیمای مسافربری رو بزنه؟
‫اونم با یه جنگنده؟
‫یادت هست اولین باری که ‫ازم خواستی باهات بیام بیرون؟
‫شرکت یه جشن گرفته بود
‫برای نیمه پاییز توی ساحل.
‫من گفتم باید ده بار از روی آتیش بپری
‫تا قبول کنم.
‫فقط وقتی شلوارت سوخت بود ‫که باهات اومدم بیرون.
‫یادت هست وقتی دعوتم کردی بریم دا لات؟
‫و من گفتم از آبشار کام لی بپری پایین؟
‫نزدیک بود گردنم بشکنه...
‫ترین، چرا داری این ها رو بهم میگی؟
‫میدونی چرا قبول کردم باهات ازدواج کنم؟
‫چون همیشه هر چی میخواستم رو انجام میدادی.
‫الان ازم میخوای چیکار کنم؟
‫هر اتفاقی که افتاد...
‫نه ترین!
‫حرفم رو گوش کن، کان.
‫نه، میدونم میخوای چی...
‫اگه در رو باز کنی، میکشنت.
‫- ترین... ‫- بخاطر من جونت رو به خطر ننداز.
‫هیچ اتفاقی نمیفته.
‫هر چی شد، هر چی شنیدی...
‫- در رو باز نکن! ‫- ترین، گوش بده چی میگم!
‫لعنتی!
‫نیان...
‫به کمکت نیاز دارم.
‫گوش کن نیان.
‫پونگ، بذار در رو باز کنم تا بکشمشون.
‫آره، بیا بیرون، منتظرت هستم.
‫- و بذاری شلیک کنن؟ ‫- باز کن، من حتی اسلحه هام رو انداختم دور!
‫باز نکن، شلیک میکنن.
‫خفه شو!
‫سلیطه!
‫ولم کن!
‫ولم کن، حیوون!
‫مطمئنی؟
‫این درد خواهد داشت.
‫ولم کن، حیوون!
‫پونگ!
‫لعنتی، انگشتش شکست، کاپیتان!
‫همینجوری ولش کن، تا سیاه بشه و گند بگیره.
‫میخوای از پشت در شلیک کنی؟ ‫زنت اون طرفه!
‫میخوای اون رو هم بکشی؟
‫بذار در رو باز کنم تا کارشون رو تموم کنم!
‫اگه در رو باز کنی، همه مون میمیریم!
‫بذار ببرمش!
‫پس بمیر!
‫دان! لانگ! بیاین بیرون، یه جای کار میلنگه!
‫از پرواز ۶۰۲-HVN صحبت میکنم.
‫درخواست تماس با جنگنده رو دارم.
‫گزارش میدم، من کاپیتان پونگ هستم،
‫فرمانده پرواز ۶۰۲-HVN.
‫بیارینش.
‫- بیا بیرون. بلند شو. ‫- بین!
‫ول کن!
‫چجوری میگ رو برگردونیم عقب؟
‫اگه من به برج مراقبت دستور ندم،
‫- میگ شلیک میکنه. ‫- دستورت چیه؟
‫اگه میخواین زنده بمونین، ‫وصلم کنین به خلبان.
‫کد دستور چیه؟
‫اگه مُرده باشیم چجوری بگم؟
‫بازم کن.
‫گزارش میدم، دوباره صدای تیراندازی اومد.
‫سمت کابین نبود.
‫هواپیمارباها روی ‫خواسته هاشون پافشاری میکنن.
‫اوضاع چطوره؟
‫به جنگنده دستور دادم ‫بره عقب و زاغ سیاه رو چوب بزنه.
‫جایی که هواپیمارباها نبیننش،
‫توی ارتفاع امن بمونه.
‫میگ داره میره عقب.
‫دان!
‫رفت عقب.
‫داره برای حمله آماده میشه.
‫بهتون که گفتم.
‫فقط خلبان میتونه از طرف من با برج حرف بزنه.
‫ولی اونا این کار رو نمیکنن ‫مگه اینکه من تایید کنم هواپیما امنه.
‫منم فقط وقتی تایید میکنم ‫که خواسته هام رو انجام بدین.
‫اینجا منم که دستور میدم.
‫شکنجه رو تموم کن.
‫میگ الانه که شلیک کنه.
‫اون میخواد شما این رو باور کنین!
‫همین الانش آماده حمله ست.
‫بگو کنسلش کنه!
‫لعنتی! نذارین با خلبان حرف بزنه.
‫داره یه کلکی میزنه. از چشماش معلومه.
‫- ۵ دقیقه بهم وقت بده، به حرف میارمش. ‫- وقت نداریم!
‫عوضی!
‫دان، بجنب!
‫۵ دقیقه وقت نداری.
‫فکر کردی مغزتون رو نمیریزم رو زمین؟
‫- میخواین همه تون بمیرین؟ ‫- اصلا چی میخواین؟
‫زود باش، دارن شلیک میکنن.
‫- بهم بگو! ‫- میتونی تنهایی بمیری!
‫عوضی ها!
‫داری چیکار میکنی؟
‫اگه میخوای زنده بمونی، کمکم کن.
‫چی میخوای؟
‫برو مداواش کن.
‫در رو بکش.
‫برو.
‫واسه همه آب بیارین.
‫زود باشین.
‫سو، مراقبش باش!
‫بجنب.
‫سریع!
‫هر چی خواستی انجام دادم.
‫حالا نوبت توئه.
‫من کاپیتان تران کوک بین هستم.
‫مافوقِ مامور هوانگ تین سون.
‫شماره شناسایی ۶۱۹۸۶۸.
‫درخواست صحبت با ‫کاپیتان نگویم هوی کان رو دارم.
‫چرا بهت میگه کاپیتان؟
‫من بین رو میشناسم.
‫اون از روی بی دقتی اشتباه نمیکنه.
‫هر چی میگه رو انجام بده.
‫کاپیتان کان هستم.
‫اوضاع رو گزارش بده.
‫سرگروه رو خلع سلاح کردم و بقیه رو ‫مجبور کردم اسلحه ها رو بذارن زمین.
‫کاپیتان، با سرهنگ نگویم شوان کوئین تماس بگیر.
‫و بخواه که میگ عقب نشینی کنه.
‫میگ هنوز توی حالت حمله ست.
‫هواپیما امنه.
‫کوئین هستم. اوضاع چطوره؟
‫سرهنگ میپرسه اوضاع چطوره.
‫پیغام واسه سرهنگ:
‫ذخیره آسپرین توی ‫جعبه کمک های اولیه رو زیاد کنین.
‫خیالت راحت، ‫دفعه دیگه کم و کسر نخواهیم داشت.
‫و اون جنگنده...
‫مامانی!
‫کمربندها رو ببندین. ‫محکم بشینین. بلیط رو رد کنین بیاد.
‫به سرهنگ خبر بده...
‫که حمله رو متوقف کنه.
‫شلیک نکنین، تکرار میکنم، شلیک نکنین.
‫کد رو بهم بده تا به سرهنگ بگم.
‫اگه میخوای میگ بره عقب، کد رو بده.
‫کد!
‫زنت رو بچسب!
‫گولم زدی!
‫میخوای با من بازی کنی؟
‫میخوای بازی کنی؟!
‫موش کوچولو، کجا میری؟
‫ول کن!
‫لعنتی!
‫مثل سگ گاز میگیره!
‫سگ ملعون!
‫ولش کنین! ولش کنین!
‫ول کن!
‫موش! روده‌هام ریخته بیرون!
‫عشقم! کیسه آبش پاره شد.
‫سو؟
‫ببخشید.
‫همه چی طبق نقشه پیش رفت.
‫سردسته شون نگو وان لانگ هست، ‫حدودا ۵۰ سالش هست.
‫پسرش هم نگو وان سو هست.
‫و همدست هاشون هم برادرها ‫له وان دان و له وان تی هستن.
‫اون بزرگه بلده مسیر هواپیما رو عوض کنه.
‫احتمالا توی نیروی هوایی آموزش دیده.
‫لانگ اعتراف کرد که بازجو بوده.
‫احتمالا توی یه اردوگاه ‫بازپروری با هم آشنا شدن.
‫تونستن اسلحه های دست ساز رو بیارن داخل.
‫ولی جعل مدرک؟ غیرممکنه.
‫خیلی پول میخواد.
‫یه نفر واسشون مدارک و بلیط جور کرده.
‫باید دستگیرشون کنیم و ازشون بازجویی کنیم.
‫تا همدستشون رو پیدا کنیم.
‫بعد از اون قضیه سال ۷۷،
‫هواپیمارباها دیگه تکی عمل نمیکنن.
‫همدستشون حتما یه آدم پولداره...
‫و کلی پارتی داره.
‫نمیتونیم این احتمال رو کنار بذاریم...
‫که توی همین هواپیما باشه.
‫خیلی تصادفیه.
‫درست همون روز هواپیماربایی،
‫کان جایگزین چوانگ میشه ‫به عنوان کمک خلبان.
‫باید از همه مسافرها بازجویی کنیم،
‫حتی خود چوانگ.
‫پونگ؟
‫به کمک خلبان کان بگو رادیو رو خاموش کنه.
‫هدفون رو بردار!
‫چرا بهم مشکوکین؟
‫نافرمانی نکن.
‫فقط اوضاع رو بدتر میکنه.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫تا ۲۵ دقیقه دیگه توی دا نانگ میشینیم.
‫اگه میخوای بی گناهیت رو ثابت کنی،
‫هر چی بهت میگن رو انجام بده.
‫فقط طبق دستورات ارسالی عمل کنین.
‫تمام.
‫چه خبره؟
‫کان فعلا تحت نظره.
‫اون نمیتونه با اونا باشه.
‫اون حتی نمیدونست ‫که امروز جایگزین چوانگ میشه.
‫کلی خون از دست دادی.
‫باید استراحت کنی.
‫کی حواسش به اوناست؟
‫بهم اعتماد کن.
‫من کارم رو بلدم.
‫مثل نیان به تیم خودم شلیک نمیکنم.
‫من رو نخندون.
‫انقدر خون میره ازم تا بمیرم.
‫فولاد از استخون قوی تره، رئیس.
‫جدی؟ الان میخوای لباست رو عوض کنی؟
‫یه اصلاح سریع، تا مرتب به نظر بیام.
‫بشین اینجا و منتظر بمون، دائو.
‫باشه.
‫همه چی درست میشه.
‫درست؟
‫اینجوری کتکت زدن ‫بعد میگی حالت خوبه؟
‫بهشون چی گفتی؟
‫های!
‫بشین! بشین!
‫بهم رحم کنین.
‫حالا دیگه جلوی من وایمیستی؟
‫لعنتی!
‫چه غلطی داری میکنی؟
‫چرا بهمون نگفتی ‫یه مامور دیگه هم توی هواپیما هست؟
‫سعی کردم مستقیم به پسرت بگم.
‫اون خنگ تر از اینه که بفهمه.
‫درباره پسر من چی گفتی؟
‫اگه تظاهر نمیکردم ‫که دارم به ماموره کمک میکنم،
‫پسرت الان مرده بود.
‫کمک خلبان چی؟
‫چرا در رو باز نکرد ‫اونجوری که تو گفتی؟
‫من از کجا بدونم؟
‫اگه اون شما رو پیچونده، ‫منم پیچونده.
‫حالا نقشه چیه؟
‫چرا مشکل منه؟
‫شماها بودین که هواپیما رو دزدیدین.
‫در ضمن،
‫همین الان جون ‫پسر احمقت رو نجات دادم...
‫یه بار دیگه فقط درباره پسرم حرف بزنی...
‫میکشمت.
‫اگه میخواید همگی ‫از ویتنام برید بیرون،
‫باید وظیفه خودتون رو انجام بدید.
‫من بهتون یاد میدم چطوری ‫مجبورشون کنید در رو باز کنن.
‫اگه میخواید بقیه باور کنن،
‫باید من رو جدی کتک بزنی.
‫یالا!
‫بهم اعتماد کن.
‫همه چیز طبق نقشه داره پیش میره.
‫خب که چی؟
‫من به اونا پول ندادم ‫که تو رو به این روز بندازن.
‫ما هر چی پول داشتیم جمع کردیم
‫تا به کمک خلبان بدیم ‫که در رو باز کنه.
‫گفتی به لانگ اعتماد کنم،
‫به کمک خلبان و به تو.
‫منم اعتماد کردم.
‫حالا چی شد؟
‫کمک خلبان بهمون خیانت کرد ‫و گروه لانگ هم دستگیر شدن.
‫پسرم داشت به خطر می افتاد!
‫بعد از نشستن تو دا نانگ، ‫دیگه هیچی نداریم.
‫اگه لانگ دهن باز کنه، ‫خونوادمون رو اعدام میکنن.
‫توی بهترین حالت، میفتیم زندان.
‫هنوزم فکر میکنی ‫همه چی داره خوب پیش میره؟
‫فونگ، آروم باش.
‫نگام کن.
‫ما که هنوز با لونگ بازداشت نشدیم، شدیم؟
‫کمک خلبان هنوز لو نرفته؟
‫تا وقتی چوونگ توی کابینه،
‫یه راهی پیدا میکنه که ‫ما رو از ویتنام ببره بیرون.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫نقش قربانی رو بازی میکنیم.
‫منتظر فرصت میمونیم.
‫سون!
‫پاشو، بیدار شو.
‫خوبم، چیزیم نیست.
‫ببخشید.
‫میرم یکی رو بیارم کمکت کنه.
‫باشه؟
‫شرمنده.
‫چرا جای گاز گرفتنش انقدر میسوزه؟
‫روی گردن، دست و پاها.
‫چه حیوونیه! این اصلا آدمه؟
‫برسیم سایگون حتما باید واکسن بزنیم.
‫دخترم، چی شده؟
‫خانم؟
‫دختر؟
‫خون. داره خیلی خون میره ازش.
‫یکی میتونه کمکش کنه؟
‫بهش کمک کنین!
‫ترین، چی شده؟
‫ترین، خوبی؟
‫به هر طرف نگاه میکنی، ‫توی هواپیما خونه.
‫چه حالی داری، ترین؟
‫ترین، حالت خوبه؟
‫باید با خان حرف بزنم.
‫خان داره به فونگ کمک میکنه.
‫لازمه با خان حرف بزنم.
‫- میدونم. ‫- خان کیه؟
‫کمک خلبانه، شوهر ترین.
‫ولی الان خودت چطوری؟
‫ترین، چرا اسلحه دستته؟
‫سون بیهوش شد.
‫باید بین رو ببرم که به سون کمک کنه.
‫آروم باش، آروم.
‫من و شوهرم میتونیم کمک کنیم.
‫سون رو میبرم اون جلو.
‫های هم حواسش به ایناست.
‫خب؟
‫اسلحه رو بده به من.
‫خیالت راحت باشه.
‫های.
‫باید گلوی تو رو میبریدم، ‫نه این طناب لعنتی رو.
‫حماقت تو ما رو به باد داد.
‫بذار من مراقبشون باشم.
‫همه چی مرتبه.
‫نگران نباش.
‫های هنوز اون بیرونه.
‫اون زن و شوهر هم ‫هنوز سر جاهاشون نشستن.
‫اگه اتفاقی بیفته،
‫اونا یه راهی واسه نجات ما پیدا میکنن.
‫اون همین الان به ماموره کمک کرد ‫که ما رو اینجا حبس کنه.
‫هواپیما داره برمیگرده به دانانگ.
‫اگه بشینه، فاتحمون خونده است.
‫میدونی با تروریست ها چیکار میکنن؟
‫تیرباران.
‫فقط یه راه هست.
‫از اینجا بریم بیرون ‫و در کابین رو باز کنیم.
‫فهمیدی؟
‫بچسب به من.
‫برو اون بالا استراحت کن.
‫ممنون.
‫درش فولادیه، رئیس.
‫خب بازش کن.
‫یا اینجا دختری نیست ‫که شکنجه اش کنی؟
‫که مجبورشون کنی در رو باز کنن؟
‫خیلی بی عرضه ای.
‫حالا چی؟
‫یا میخوای گلوت رو ببرم؟
‫بعدش همگی منتظر مرگ بمونیم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫این فرصت توئه.
‫آب میخوان، بعدش حمله میکنی.
‫تو فقط داشتی از خودت دفاع میکردی.
‫اومدی ما رو بکشی؟
‫نه.
‫اومدم کمک کنم.
‫ترین؟
‫سون داره استراحت میکنه.
‫بقیه هم حبس شدن.
‫چیزی نمونده.
‫نگران نباش.
‫نگرانیم واسه اون نیست.
‫خان میدونه؟
‫گوش کن. حرفم رو بشنو.
‫هنوز امیدی هست.
‫هنوز میتونیم درستش کنیم.
‫به محض اینکه نشستیم،
‫اول تو رو میبریم بیمارستان.
‫درباره سوتفاهم خان هم،
‫پلیس پیگیری میکنه ‫بعدش دوتایی با هم حرف میزنین.
‫کدوم سوتفاهم؟
‫سو.
‫میدونی این آخرین شانس ماست؟
‫اگه الان ریسک نکنی،
‫تو،
‫پدرت
‫و همه اینجا میمیریم.
‫صدات رو مخمه، حالم رو بد میکنه!
‫پسرم میدونه چیکار باید بکنه.
‫تو هم میدونی باید چیکار کنی؟
‫یا...
‫همگی از ویتنام میریم بیرون.
‫یا...
‫هواپیما منفجر میشه.
‫انجامش بده...
‫کاری که لازمه رو بکن.
‫ولی باید طبیعی به نظر بیاد.
‫های!
‫مامان!
‫بشین!
‫- دائو، بشین! ‫- ساکت!
‫- سون! ‫- برو!
‫تکون نخورین!
‫سو! سو!
‫خوبی، سو؟
‫بین، در رو باز کن!
‫به ما حمله کردن! ‫در رو باز کن، بین!
‫سو! سو!
‫بیا تو!
‫در رو قفل کن!
‫لعنت بهش!
‫- مامان! - دائو!
‫دائو! قایم شو!
‫سو!
‫دان!
‫دائو! قایم شو!
‫بشین! سرت رو بیار پایین!
‫دان!
‫سو...
‫خوبی پسرم؟
‫خوبم بابا.
‫نگران من نباش.
‫تکون نخور!
‫روی زخم رو فشار بده.
‫من خودم ترتیبشون رو میدم. بذار...
‫آشغالای لعنتی!
‫موش کثیف!
‫دان!
‫مامان!
‫دان!
‫دائو!
‫اگه جرات داری شلیک کن.
‫در رو باز کن!
‫باز کن!
‫ساکت شین!
‫لعنتیا!
‫باز کن!
‫در رو باز کن، لعنتی!
‫عزیزم...
‫بیدار شو.
‫داری بابا میشی.
‫بین!
‫بچمون منتظرته!
‫باید با خان حرف بزنم.
‫فونگ!
‫من در رو بستم.
‫بذار ترین با خان حرف بزنه.
‫نه!
‫فقط بعد از اینکه کامل بازجویی شد.
‫بعدش هر چی خواستن بگن.
‫چرا اینجایی؟
‫چرا مراقب اونا نیستی؟
‫فکر کنم من زودتر میمیرم.
‫این چه حرفیه میزنی؟
‫دستم شکسته.
‫فقط یه اسلحه برامون مونده.
‫چطوری میخواهیم بپاییمشون؟
‫دیگه تمومه.
‫داری اشتباه میکنی.
‫چیزی نمونده موفق بشیم.
‫چیزی نمونده بمیریم، همین.
‫های یه چیزی میگه،
‫لونگ یه کار دیگه میکنه.
‫الان دیگه به کی اعتماد کنیم؟
‫به من اعتماد کن.
‫سر خاک پدر و مادرمون قسم خوردم.
‫هر جوری که شده،
‫مواظبتم.
‫نمیذارم هیچ وقت پات به زندان برسه.
‫تی.
‫تی...
‫بیدار شو، تی. چشمات رو باز کن.
‫پاشو!
‫الان دیگه فقط من و تو موندیم.
‫زنده بمون، به هر قیمتی که شده.
‫باید زنده بمونیم که امید داشته باشیم.
‫شنیدی؟
‫بهم اعتماد کن.
‫بزن بریم.
‫موش کثیف.
‫بزودی میمیریم،
‫بهم بگو.
‫دوستت دارم.
‫منظورم این نبود!
‫چرا انقدر اصرار داشتی ‫بریم سایگون با پدر مادرم حرف بزنی؟
‫چطوری میتونستم ازت خواستگاری کنم؟
‫خله، فقط کافی بود از خودم بپرسی.
‫منم فوری میگفتم بله.
‫چیزی نمونده پسرم. نزدیکیم.
‫یه کم دیگه طاقت بیار.
‫باید گلوله رو دربیارم.
‫دان، کمکم کن.
‫تموم شد.
‫دیگه تمومه.
‫سو!
‫سو...
‫کمکم کنین!
‫کمکم کنین، پسرم داره میمیره!
‫فقط جعبه کمک های اولیه رو میخوام.
‫سو.
‫اگه در رو باز نکنین،
‫همه رو میکشم!
‫همه رو!
‫اگه باور نمیکنین؟
‫ببینین!
‫نگاه کنین!
‫چی کارا ازم برمیاد...
‫خودتون میدونین.
‫باز کنین!
‫پسرم رو نجات بدین.
‫عجله کنین!
‫ولش نکن.
‫خونریزی خیلی زیاده، بند نمیاد.
‫اول باید خون رو لخته کنیم.
‫دان!
‫تی!
‫ترین.
‫ببرش عقب و هر چی میتونی برام یخ بیار!
‫برو، زود باش!
‫بگیر.
‫بریم.
‫بیا، سریع!
‫فونگ.
‫بیا عزیزم، بدو!
‫نقشه ات شکست خورد.
‫حالا فقط حواست به این باشه ‫که خانواده رو نجات بدی.
‫اگه اونا زنده بمونن، ما میمیریم.
‫انتخاب با خودته.
‫های.
‫تی!
‫زود باش!
‫ولم کن.
‫بین!
‫بین، اون ضامن نارنجکو کشیده!
‫یه قدم دیگه برداری همرو میفرستم رو هوا!
‫امتحان کن.
‫بچه خودتم میکشی؟
‫دان!
‫تی!
‫برید سو رو بیارید!
‫دان!
‫میخوای نری زندان یا نه؟
‫چه نقشه ای داری؟
‫من در کابین خلبانو منفجر میکنم.
‫تو خلبانو میکشی.
‫کنترل هواپیما رو بگیر دستت.
‫پسرمو نجات بده.
‫دیوونه شدی؟
‫اگه نارنجک الان بترکه، ‫هممون میمیریم.
‫فشار هوای این هواپیما تنظیم نیست.
‫میتونم درو باز کنم ‫و هیچ اتفاقی نیفته.
‫دان! تی!
‫اگه بتونیم پسرتو نجات بدیم چی؟
‫تا ده دقیقه دیگه میشینیم.
‫آمبولانس هم آماده باش منتظره.
‫ارزش نداره بمیری.
‫وقتی از هواپیما پیاده شید ‫میتونید پیش هم باشید.
‫توی زندان؟
‫منظورت اینه؟
‫حداقل وقتی بیای بیرون، ‫هنوز یه آینده ای داری.
‫پسرت زنده میمونه.
‫زندگی بدون امید به چه دردی میخوره؟ ‫بهش نیازی ندارم!
‫دان!
‫تی!
‫بابا!
‫چی شده پسرم؟
‫باید زنده بمونی.
‫میدونم.
‫لطفا... نمیر.
‫همه بخوابید زمین!
‫بخوابید! همه کف زمین!
‫لانگ.
‫نه!
‫بین!
‫لانگ راست میگفت.
‫لانگ مرده.
‫باید فرود اضطراری کنیم، بین.
‫چرخ جلو بیرون نمیاد.
‫انفجار باعث شده چرخ ها گیر کنن!
‫بین.
‫باید بریم توی محفظه.
‫باید با زور دریچه رو وا کنیم ‫تا چرخ ها بیان پایین!
‫- بین! ‫- به خان کمک کن!
‫- ترین! ‫- خان!
‫ترین!
‫کابل دم هواپیما پاره شده!
‫باید دستی کنترلش کنی!
‫به نشانگر نگاه کن،
‫وسط نگهش دار!
‫بین! چیزی نمونده بشینیم.
‫بین!
‫- بین! ‫- بکش بالا!
‫بده بالا!
‫هواپیما داره میشینه.
‫داریم میشینیم، بین!
‫بین!
‫بکش بالا!
‫هفتاد متر.
‫پنجاه متر.
‫سی متر.
‫من اینجام. بشین!
‫بشین!
‫ترمز رو بگیر، ترین.
‫بلد نیستم. بگو چیکار کنم...
‫ترمز رو فشار بده، ‫انگار داری اتوبوس میرونی.
‫ولی من هیچوقت اتوبوس نروندم.
‫فشار بده!
‫همین حالا!
‫تموم شد، گربه...
‫زنده موندیم، موش!
‫های!
‫دائو...
‫حالت خوبه؟
‫خوبی؟
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید.
‫ببخشید که نتونستم بهت کمک کنم.
‫انگشترم پیش لانگ موند.
‫اشکالی نداره. ‫یه جفت دیگه میخریم.
‫خانم ها و آقایان، ‫سر جاتون بمونید،
‫تا تیم های امداد برسن.
‫لطفا بنشینید و راهرو رو ‫خلوت نگه دارید
‫تا اول زخمی ها رو خارج کنیم!
‫آروم باشید.
‫کاری که مهماندار میگه رو بکنید.
‫سر جاتون بشینید.
‫بنشینید لطفا!
‫آروم باشید و بشینید!
‫شوهرم گفت ساکت!
‫بشینید!
‫بنشینید!
‫حرف شوهرمو گوش کنید!
‫از همگی ممنونم.
‫ممنون، همسر عزیزم.
‫کویین،
‫صدامو میشنوی؟
‫هواپیمارباها از پا دراومدن.
‫هنوز نه.
‫هنوز یکیشون مونده.
‫اینا مال من نیست!
‫ولم کنید!
‫وقتی از کمک خلبان چوئونگ ‫بازجویی کردیم،
‫یه چمدان پر از طلا
‫و کلی مدارک جعلی توی خونش پیدا کردیم.
‫یه نفر توی هواپیما به چوئونگ رشوه داده بود
‫تا به هواپیمارباها کمک کنه.
‫ولی اون لحظه آخر تردید کرد ‫و منصرف شد.
‫هنوز به خان شک داری؟
‫نه.
‫دیگه میتونه زنشو بغل کنه.
‫اون زودتر دست به کار شد، قربان.
‫خان.
‫یه چیزی هست...
‫- که باید بهت بگم... ‫- بگو، من اینجام.
‫ترین.
‫ترین؟
‫ترین!
‫از ردیف آخر،
‫یکی یکی به سمت در عقب بیاید تا پیاده شید.
‫برید سمت ماشین نیروهای امنیتی.
‫اول باید ازتون بازجویی بشه.
‫ماشین امنیتی رو دنبال کنید
‫تا قبل از رفتن، بازجویی پس بدید.
‫ممنون از همگی.
‫عمو، جعبه میوه هات یادت رفت.
‫بذار باشه.
‫ماشین امنیتی رو دنبال کنید
‫تا قبل از رفتن، بازجویی پس بدید.
‫- لطفا... ‫- عزیزم؟
‫بذار نوبتمون بشه.
‫ماشین امنیتی رو دنبال کنید
‫تا قبل از رفتن، بازجویی پس بدید.
‫ممنون.
‫بخاطر تو، پسرم هنوز بابا داره.
‫های؟
‫اسم بچه رو انتخاب کردید؟
‫پدربزرگت کجاست؟
‫بابابزرگ!
‫میرم خاکستردونشو بیارم.
‫من میرم.
‫بین، بذار من برم.
‫تو برو.
‫برو.
‫شما دوتا باید از هواپیما پیاده شید.
‫برید.
‫دائو...
‫بیا بریم پایین، پسرم.
‫اگه جرات داری شلیک کن.
‫بابابزرگ!
‫بهت گفتم به خاکستردون دست نزن.
‫کار تو بود.
‫تو و بابات.
‫جفتتون.
‫همه چیزو نقشه کشیده بودید.
‫این سهم توئه.
‫اینم سهم تو.
‫فقط کافیه در بزنی.
‫اون بقیه کارها رو انجام میده.
‫تو به چوئونگ، کمک خلبان، رشوه دادی.
‫گروه لانگ رو اجیر کردی...
‫تا هواپیما رو بدزدن ‫و خودت ادای قربانی ها رو دربیاری.
‫تکون نخور!
‫اگه درو باز نکرد چی؟
‫نارنجک رو توی خاکستردون بابات قایم کردی.
‫گفتم تکون نخور!
‫و دادی دست بچه ات که نگهش داره، واسه چی؟
‫واسه اینکه خونوادم آینده داشته باشن!
‫یه نگاه به اطرافت بنداز.
‫همه دارن واسه زنده موندن میجنگن.
‫اینجا هیچ آینده ای نیست.
‫فقط میخواستم یه ذره ‫امید به خونوادم بدم.
‫با دزدیدن امید بقیه خونواده ها؟
‫با ترسوندن آدم های بی گناه؟
‫فقط چون تو ایمانتو از دست دادی، ‫دلیل نمیشه این کشور آینده نداشته باشه.
‫همون لحظه ای که ‫این هواپیما رو دزدیدی،
‫کل خونوادتو کردی مجرم.
‫همین طرز فکرته ‫که همه امید خونوادتو از بین برده.
‫چطوره با هم توافق کنیم؟
‫میتونی زنده بمونی،
‫بزرگ شدن پسرتو ببینی.
‫من حاضرم بمیرم،
‫تا زنم بتونه پسرمون رو بزرگ کنه.
‫زنتم شریک جرمه.
‫فونگ هیچی نمیدونه.
‫من بهش چیزی نگفتم.
‫باید اینو توی گزارش بنویسی.
‫بازم زندانی میشه.
‫حداقل اعدام نمیشه.
‫همونطور که گفتی،
‫اگه مُرده باشی،
‫امید به چه دردی میخوره؟
‫اسلحه رو بذار زمین.
‫- وقتی بیان تو، میکشنت. ‫- پس نذار بیان تو!
‫اسلحه رو بده به من.
‫تحویلش بده!
‫ترجیح میدی بمیری...
‫واسه وظیفه ات،
‫تا اینکه برگردی خونه پیش خونوادت؟
‫من زندگی رو انتخاب میکنم.
‫بخاطر همه خونواده های اون بیرون!
‫ببخشید عزیزم.
‫واسه به دنیا اومدن دخترمون نرسیدم.
‫اون تو رو میبخشه،
‫اگه اسمشو انتخاب کرده باشی.
‫انتخاب کردم.
‫اسم قشنگیه.
‫ترین.
‫بیدار شدی، عزیزم.
‫حالت چطوره؟
‫دخترمون...
‫دکتر گفت که...
‫از این به بعد،
‫دیگه نمیتونی بچه دار بشی.
‫معذرت میخوام، عزیزم.
‫اسمش رو گذاشتیم مبارک.
‫ جواهر مبارک کوچولوی ما.
‫پس با هم میشه ‫ صلح، شادی و برکت؟
‫اسم خیلی قشنگیه!
‫هنوزم دوسم داری؟
‫چرا اینو میپرسی؟
‫چون میدونم...
‫...چقدر دلت میخواست بابا بشی.
‫قبول میکنی بچه به فرزندی بگیریم؟
‫کِی برمیگردی سر کار؟
‫وظیفه من همینجاست.
‫دیگه هیچ لحظه ای از زندگی ‫دخترمون رو از دست نمیدم.
‫بخاطر حمایت برادر کوچیکت بود
‫که تونستی سالم برگردی پیشم.
‫وقتی بهم گفتن سخت زخمی شدی،
‫فکر کردم تو رو هم از دست دادم.
‫من و مین همیشه ‫کنارت میمونیم، مامان.
‫- نان؟ ‫- سلام خاله.
‫چی شده؟
‫اون کوپن برنجی که بهم دادی...
‫فقط به کسی داده میشه که آدم دوسش داره.
‫سلام خاله.
‫پس قضیه عشقیه؟
‫پس من تنهاتون میذارم.
‫صحنه مال شماست.
‫صبر کن مامان. صبر کن!
‫کجا میری؟
‫میرم ناهار درست کنم.
‫تو و دوست دخترت میتونید...
‫ گپ بزنید.
‫- مامان، نرو اینطوری! ‫- خاله!
‫کدوم دوست دختر؟
‫ما هنوز حتی دست همدیگه رو هم نگرفتیم.
‫برو دست خودتو بگیر!
‫بیا بگیر.
‫مامان!
‫ببخشید.
‫چی شده؟
‫- طوری نیست. ‫- نه مامان، اونطوری که فکر میکنی نیست!
‫اشکالی نداره. نگران نباش.
‫بذار کمکت کنم بلند شی.
‫ببخشید.
‫یادم رفت، یادم رفت.
‫طوری نیست.
‫فکر کنم بهتره من دیگه برم.
‫نه، تازه اومدی که.
‫نه، بهتره برم.
‫واقعا طوری نیست.
‫بسه دیگه.
‫صبر کن تا حالت خوب بشه.
‫من میرم...
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫[ مراسم اهدای مدال های شایستگی ]
‫این فیلم بر اساس واقعیت های قهرمانانه
‫خدمه پرواز 501 ‫و پرواز 226 ساخته شده.
‫در سال 1978، خدمه پرواز 501 شجاعانه
‫از 60 مسافر در برابر 4 هواپیماربا ‫به مدت 52 دقیقه دفاع کردند.
‫سرکرده آنها، نگوین وان ان، اعدام شد.
‫همسرش، فان انگوک هیو، ‫به 8 سال زندان محکوم شد.
‫بقیه هواپیمارباها ‫در جریان درگیری کشته شدند.