دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
-آای!
آخ!
-چی شد؟
-یه پرنده لعنتی شیرجه زد روم،
و منم اسنک‌های گوشتیم از دستم افتاد!
- وحشیانه بود. - کجا رفت؟
-توروخدا بگو که ازش فیلم گرفتی.
-فقط با چشمام دیدمش. متاسفم.
-بی‌خیال بچه‌ها، ما تو این سفر کلی دوربین داریم.
- همه چیز رو ضبط کنید. - می‌دونم.
-انتظارت از من خیلی بالاست.
-من میرم یه خوراکی دیگه بردارم.
-داره میره باز اسنک گوشتی برداره.
-خیلی خب. داره ضبط میشه.
خیلی خب، داستان این مکان چیه؟
-پسر، من خیلی هیجان دارم. رفتم تو گوگل سرچ کردم.
رسماً ۷۲ تا مقاله هست. و بهترین بخشش؟
یه داستانی هست که به درد هر سه‌تامون می‌خوره.
-اوکی. بسیار خب.
و اینکه تو اینقدر هیجان‌زده به نظر میای، باعث میشه
منم یه کم هیجانی بشم. - من که آمادم.
چرا یه علامت نازی روی میزه؟
-بزن بریم، ♪رفقا♪.
بزنیم به جاده، اینقدر لفتش ندین.
بریم.
- چی گرفتی؟ - واسه تو هیچی.
-باشه.
- من چی؟ - همه خوراکی‌ها رو واسه تو گرفتم.
اینجا خیلی شبیه دهاته. یا خدا.
- چه خبر؟ - اینو ببین.
زیباست.
-اینا مزارع غذاست. نگاه کن.
رسیدیم به شهرِ ازدواج فامیلی.
-ما تو شهرِ ازدواج فامیلی هستیم. وو-هو! یوهوو!
- ای وای. - چیه؟
- یه چیزی درست نیست. - داری چیکار می‌کنی؟
-جی، من یه کارِ ناخوشایند کردم.
- ای خدا، چیکار کردی؟ - می‌تونی اینو درستش کنی؟
الان باید بهتر شده باشه.
- اوکی. - خیلی خب.
باید یاد بگیریم چطور از این دوربین‌ها استفاده کنیم
اگه قراره چند شب آینده فیلمبرداری کنیم.
-من بلدم چطور با یه دوربین لعنتی کار کنم.
- باشه. - من بلد نیستم. قولی نمیدم.
می‌تونم نگهش دارم.
-باشه، خب، می‌دونید که،
من قبلاً یه فیلم ترسناکِ چرت تو زندگیم ساختم.
نیازی نیست یکی دیگه بسازم.
-یه بار دیگه بگو "ترسناک" (Horror).
-"هار-آر."
- هارر! (Horror) - هارر!
-هارر! هارر!
هارر-رر-رر-رر.
-اون چیه؟
-پسر، فکر کنم اون پرنده سیاهه داره تعقیبت می‌کنه.
-آه! خفه شو!
- پرنده‌ها، پسر. - تو رو می‌خواد.
می‌خواد بیاد تو جلدت.
خنده دار نیست. - یه جورایی خنده‌داره.
بچه‌ها، من دستشویی دارم. - آه.
-چی؟ ما همین الان وایساده بودیم.
اینجا پمپ بنزین نیست. نمی‌دونم...
می‌خوای چیکار کنم؟
-عیب نداره. من "خونه‌ی ریدن" (توالت سیار) رو دارم.
-وای خدا...
حالا که جی و سلینا رفتن جیش کنن،
می‌خوام بهتون در مورد یه سورپرایز کوچیک بگم
که براشون دارم.
من داشتم تو سوراخ سنبه‌های فروم‌های آنلاین می‌گشتم...
حدود ۶۰ سال پیش گم شده،
و فکر می‌کنم همش می‌تونه، مثلاً، به یه چیزی ربط داشته باشه
و ما بتونیم واقعاً یه چیزی پیدا کنیم
که هیچکس تا حالا پیدا نکرده.
هنوز خودشون نمی‌دونن.
-این پسره رو ببین.
پسر بودن باید خیلی خوب باشه!
-آره واقعاً که هست.
-ای وای خدا.
ای وای خدا.
وایِ من...
آخ.
اونجا چه غلطی داری می‌کنی؟
-آم...
هی، راستش داشتم سنگ، کاغذ، قیچی بازی می‌کردم.
-داری می‌رینی؟
-آره. بوش میاد؟
-بهت گفتم این چیز رو نیار.
-ببین چقدر به درد بخور بود.
می‌دونی چیه کریس؟ وقتی دستشویی داشته باشی،
خیلی خوشحال میشی که این اینجاست
و جی مجبور نیست دستت رو بگیره تا نیفتی.
-سنگ، کاغذ، قیچی. سنگ، کاغذ، قیچی.
وای لعنتی! پسر، اون عنِ توئه؟!
- وای خدا! نه، نه. - تو کیسه‌ست.
- کجا می‌خوای بذاریش؟ - اون پشت.
-نه، حق نداری بذاریش...
آخ! وای خدای من!
وای خدا!
-باشه، باشه.
من یه چیزی می‌بینم که سبزه.
-یه درخت.
- آره! درخته. - ای بابا.
-درخته.
-من یه چیزی می‌بینم که نارنجیه.
- اوه. - اوه.
- اوه. آم، چی؟ - موهای تو!
-نه، ولی حدس خوبی بود.
چراغ خطرِ روی این ون.
- اوه. - کی اینو کرایه کرده؟
ایده تو بود؟ می‌دونی چیه؟
ما توی یه ونِ لعنتیِ مخصوص ویلچر هستیم.
-ولی فضایی که برای فعالیت داریم رو ببین.
-من عاشق بازی کردن با پلاک ماشینام،
ولی مشخصه که اینجا...
- هیچکس اینجا نیست. - ما کدوم گوری هستیم؟
احتمالاً زاویه دوربینم افتضاحه.
- احتمالاً.
-می‌دونی ونِ مخصوص ویلچر چه خوبی‌ای داره؟
- چی؟ - من رسماً می‌تونم بیام این بالا،
وایسم چون قدم ۱۵۰ سانته.
-بلند نشو! باید کمربندت رو ببندی!
سلینا. نه! سلینا!!
برو بشین! - ♪ من نمی‌شینم ♪
- اگه باعث مرگت بشم، خودم می‌کشمت. - ♪ من می‌خوام پارتی کنم ♪
♪ من می‌خو... ♪ باشه.
می‌دونی چیه؟ من دارم رو یه چیزی کار می‌کنم.
-وایسا. سلینا تو داری ضبط نمی‌کنی.
-اوه. چی؟
-ضبط نمیشه.
-ای وای. زدمش.
بچه‌ها، من دارم یه کم نگران میشم
که هیچ بنی بشری رو ندیدیم.
-آم، آره، فکر کنم این نشونه خوبیه.
یعنی این ویدیو قراره حتی ترسناک‌تر هم بشه.
-ما داریم کدوم جهنمی میریم؟
من جی‌پی‌اس رو چک کردم.
آره، ما مسیر درست رو نمیریم.
- چی؟ - یه تغییر مسیر کوچیک دادیم.
- چی؟ - چی؟ کجا؟
-راستش من پرس‌وجو کردم، و ظاهراً یه...
خانه متروکه/تسخیر شده هست...
-کریس، قرار بود ساعت ۷:۳۰ قبرستون باشیم.
-می‌دونم، ولی اون قبرستونه. فرار نمی‌کنه که.
خب؟ من می‌خوام یه کار باحال بکنم.
می‌خوام یه کاری بکنم که تا حالا نکردیم.
-ما برای اون برنامه ریخته بودیم.
- فقط یه چیزی حدود ۱۰ دقیقه فاصله داره.
- پسر، بزن کنار. وایسا. - چه مرگته مرد؟
-فکر نمی‌کردم واقعاً عصبانی بشین.
مثلاً... - من ساعت‌ها وقت گذاشتم.
من حدود ۸ ساعت وقت گذاشتم تحقیق کردم
و فایل‌ها رو نوشتم و آماده کردم.
-می‌فهمم، م-من متاسفم. می‌فهمم، درک می‌کنم،
ولی ما داریم ساده‌ترین کارها رو می‌کنیم.
ما هی میریم جاهای مختلف.
همیشه همون کاره، تکراری.
کاری که مردم همیشه انجام میدن.
و من فقط خواستم سورپرایزتون کنم
با یه جایی که هیچکس تا حالا نرفته
یا حداقل تا جایی که من می‌دونم. - خوبه که ما رو هم در جریان بذاری،
که ایده داشته باشیم، بتونیم تحقیق کنیم، که بتونیم،
مثلاً، کوفتی آماده باشیم. - مرسی.
-منظورم بداهه‌ست. مثلاً، می‌تونیم فقط بریم و یه کاری بکنیم.
مجبور نیستیم همیشه اینقدر... اینقدر تمرین شده باشیم.
مثلاً، اینجوری خیلی کسل‌کننده‌ست.
من می‌خوام یه کار هیجان‌انگیز بکنم،
و فکر کردم این هیجان‌انگیز باشه.
متاسفم که به شماها نگفتم، ولی فقط...
شماها نصف مواقع خیلی ضد حالید.
-ندونستن حقایق باعث میشه احساس احمق بودن بکنم.
وقتی با دوربین حرف می‌زنی و چیز اشتباهی میگی،
این اصلا باحال نیست.
-باشه. حرفت حقه، قبوله.
-همیشه برنامه کریسه، پسر. همیشه همه چی باید طبق نظر کریس باشه.
-باشه، باشه.
-ممنون. بالاخره یکی اینو گفت.
-خیلی خب.
معذرت می‌خوام که شماها رو در جریان نذاشتم.
هنوزم فکر می‌کنم ارزشش رو داره بریم و یه نگاهی بندازیم.
اونقدر دور نیست. می‌تونیم فقط چکش کنیم.
من دارم به بهترین چیز واسه کل گروه فکر می‌کنم.
فقط راجع به من نیست،
هرچقدر که شماها دوست دارید اینجوری فکر کنید.
من واقعاً فکر می‌کنم این می‌تونه خیلی خیلی خفن باشه.
-هیچکس تا حالا اونجا نبوده؟
- تا جایی که من می‌دونم نه. - هیچی تو یوتیوب نیست؟
-نه، در این حد تحقیق کردم.
-خب، این باحاله، ولی پسر، فقط باهامون حرف بزن.
مثلاً، ما داریم... - پسر، پسر، پسر...
-خیلی خب، باشه.
-فقط تمومش کنید. داره مسیر اشتباه میره.
-باشه، باشه. آره.
-من فقط... ببینید، شما بهترین دوستای منید.
من فقط می‌خوام با شماها موفق بشم
و یه چیز واقعاً خفن بسازم.
و دیگه نمی‌خوام کارهای سطحی و معمولی بکنم.
-همه‌مون همینو می‌خوایم. همه‌مون همینو می‌خوایم.
-منم همینو می‌خوام.
-خیلی خب، داریم نور روز رو از دست میدیم، پس...
-آره، راه بیفتیم.
-نمی‌خوام ساعت ۱۰:۳۰ شب وسط بیابون باشم.
-آره. حله.
-خیلی خب، پس من می‌خوام به اینا ثابت کنم
که هیچکس اینجا رو نمی‌شناسه با زنگ زدن به "سم و کولبی".
چون اگه کسی بدونه، اونا می‌دونن.
و اگه اونا ندونن، پس حله.
- آاااه! - ما الان داریم فیلم می‌گیریم.
داریم یه ویدیو شکار روح می‌گیریم، و با خودمون گفتیم که
شماها، تقریباً همه لوکیشن‌ها رو بلدید.
آم، پس ما داریم میریم به جایی به اسم "خونه‌ی جاده ایدن"،
و فقط می‌خواستیم بدونیم
شماها تا حالا اسمش رو شنیدید یا نه.
-من راستش تا حالا نشنیدم.
خونه‌ی جاده ایدن؟ - آره.
-یه چیزی مثل، مثلا...
-اینجوریه... خیلی ناشناخته‌ست.
واسه همین گفتم، "حس می‌کنم
حتی سم و کولبی هم در موردش نمی‌دونن."
پس تا حالا در موردش نشنیدید؟
- نه. - اوکی.
- این یکی رو از ما بردید. - ایول، ایول.
حله، حله. - یه لوکیشن رازآلود.
-این خیلی... خوبه.
بسیار عالی. همینو می‌خواستیم بدونیم.
- آره. - الان دیگه حرفت رو باور می‌کنم.
-نه؟ منم همینو میگم.
- اگه اونا... اوکی. هیجان دارم. - اوکی.
منم همینو میگم که هیچکس اینجا رو نمی‌شناسه.
حتی سم و کولبی. پس بریم سراغش.
- بریم سراغش. - بریم ببینیم چیه.
اوکی. جاده رسماً تموم شد،
و همینجاست.
هنوزم مثل...
باید پیاده بریم.
اونقدر کیف و وسیله نداریم.
-داری با تستر (کیفیت پایین) فیلم می‌گیری؟
-نه بابا. این یه هندی‌کمِ سونی دیجیتال ۸ـه.
ما نصف مواقع با ۸-میلی‌متری فیلم می‌گیریم. باعث میشه مثل... -آره.
این الان مثل نوار ۸-میلی‌متریه.
-آره، آره، آره، دقیقاً، دقیقاً.
ولی من میگم بقیه راه رو پیاده بریم.
- چی؟ - همینجاست.
-اون که همش بوته و جنگله. پسر.
- چیزی نیست. یه راه باریکه اینجا هست.
-ولی ما کلی... چمدونامون هست. ما... تجهیزات رو داریم.
-اگه...
اگه بهترین ویدیوی عمرمون همون جا باشه چی؟
- آماده؟ - آره.
-۳، ۲، ۱.
♪ داور، داور، داور، داور ♪ از اول.
♪ داور داور داور داور داور داور داور داور داور ♪
♪ داور داور دا-نا-نا-آن داور داور داور ♪
- این طرف. - اوه.
♪ دان دان دان دان دان دان دان دان دان دان دان دان ♪
♪ دان دان دان دان دان دان دان دان ♪
برو که بریم روح‌ها!
- اونجاییه که ما داریم میریم. پایین جاده خاکی.
-از این پایین میریم به شهرِ ارواح.
به شهرِ ارواح.
-من استرس دارم. داری چیکار می‌کنی؟
- اوه.
-بریم.
-کلاهم کو. یک، دو، تست صدا. خیلی خب.
قراره خفن‌ترین ویدیوی عمرمون رو بسازیم.
بیاید... بیاید میکروفون‌های یقه‌ای رو وصل کنیم
تا صدامون تخمی نباشه.
سلینا، این مال تو. کریس.
و، آم، منم به گروه ملحق میشم.
- اوکی. - اوکی.
-تا حالا عکسی از این جا دیدی؟
-آم...
-یا مثلاً، حداقل اینکه چه شکلیه؟
-نه. نه، ولی حدس می‌زنم قراره شبیه یه خونه باشه،
و به نظر میاد که هیچ خونه‌ی لعنتی‌ای این دور و بر نیست.
-جاده‌ای نیست. این نگرانم کرده.
-خب، حالا می‌بینیم.
-خب...
عجب جاییه داداش.
-اینجا قایم شده.
عمراً کسی این رو پیدا کنه.
اوکی. - خیلی خب.
-بریم.
-وسایل رو برداریم و، آم، از ون خداحافظی کنیم.
-بای بای، ون.
-کریستینا.
اوه. آره. - اشکال نداره.
نیاز نیست من تو کادر باشم. - باشه.
-داری از چی فیلم می‌گیری جی؟
-لعنتی.
-از کدوم طرف بریم؟
-آم...
فکر کنم از این وره.
-اوکی. باشه.
من سعی می‌کنم این کار رو با هم انجام بدیم.
باشه؟
هی، یه کم کمک بد نیستا.
- هان؟ - جدی میگی؟
- هوم؟ - جدی میگی؟
-آره داداش، من نمی‌تونم هم فیلم بگیرم هم دوربین (اضافه) دستم باشه...
-واسه همین تو رو آوردیم دیگه، که دوربینا رو حمالی کنی.
-من که... من الان دو تا دستِ خالی و بیکار می‌بینم.
-باشه، یه کم... یه کم مهربون باش.
شاید مهربون، ولی نه اونقدر مهربون.
-هه هه هه.
-اوکی. آم... آره.
خب فکر کنم...
ما باید، مثلاً، از این جنگلِ خوفناک یه استفاده‌ای بکنیم.
و فکر کنم باحال باشه که، مثلاً،
قبل از اینکه برسیم به خونه، یه کم فانش کنیم.
پس باید... نمی‌دونم، مثلاً،
قایم موشک یا یه همچین چیزی بازی کنیم.
و بعدش یکیمون، مثلاً، یهو بپره جلوی دوربین.
- آره. - فکر کنم باحال باشه.
مثلاً، یه پنج دقیقه‌ای مسخره بازی درمیاریم
و بعدش به راهمون ادامه میدیم. - داری ضبط می‌کنی؟
آه، اوکی. - آره.
-تا اینجای کار، یه چیزایی دستگیرم شده.
-خوبه. این خوبه. خوبه.
-اوه، بیاید سنگ کاغذ قیچی کنیم.
-واسه چی؟
-که ببینیم کی باید چشم بذاره. ببینیم کی باید قایم شه.
- آها. - پایه‌م. انجامش بدیم.
-صبر کن. می‌تونید سه نفره اون مدلی بازی کنید؟
سنگ، کاغذ، قیچی. اوه، عجب.
-افتضاح بود.
-شماها چطوری... شماها اون مدلی بازی نمی‌کنید؟
-من اینجوری بازی می‌کنم. اون میگه سنگ، کاغذ، قیچی، شلیک.
من میگم سنگ، کاغذ، قیچی (و همون موقع میارم).
-ما داریم به روش کانادایی انجامش میدیم.
-آره.
-ما میگیم سنگ، کاغذ، قیچی. گرفتین؟
اوکی. آماده؟ سنگ، کاغذ، قیچی.
-وای ریدم. چی؟
- نههههه! - بل-بل-بل-بل! (صدای مسخره کردن)
- ما میریم قایم شیم، عوضی. - خیلی خب.
روتو بکن اونور و تا ۵۰ بشمار.
-۵۰؟!
۱، ۲...
-ای لعنت بهش.
- کریس. - چیه؟
-فکر می‌کنی... فکر می‌کنی می‌تونه منو ببینه؟
-آره، احتمالاً می‌تونه ببینتت.
-الان چی؟
-فکر کنم باید یه جای دیگه پیدا کنی.
-بخاطر اینه که درخته به اندازه کافی بزرگ نیست؟
-نه، نه، نه، نه، قضیه اون نیست.
-باشه.
- لعنتی.
-اوکی، این باید به اندازه کافی پهن باشه.
-اون دیگه چه کوفتیه؟
-♪ ۳۶، ۳۷ ♪
♪ ۳۸، ۳۹ ♪
چه خبره؟
فکر کردم یه چیزی دیدم.
- ۴۷...
۴۸...
۴۹، ۵۰.
♪ چه آماده باشی چه نباشی، من اومدم ♪
-یا خدا!
این دیگه چه کوفتیه؟
وای خدای من، آره.
-اگه من جای سلینا بودم، کجا بودم؟
فکر کنم هنوز بوی گندِ دستشویی قبلیت میاد دختر.
چون دقیقا همین پشتی.
ها ها ها!
گرفتمت. - گرفتیم، عزیزم.
-خیلی خب، اگه من جای کریسی-تینا بودم،
کجا می‌رفتم؟
-خب، اون که خیلی سلیطه‌ست،
پس احتمالاً جادوگرم هست و پرواز کرده رفته بالای درخت.
-اوه، وایسا. اوناهاش. اوه!
وایسا ببینم.
کریستینا! ها ها!
پیدات کردم. فکر کنم پیدات کردم.
- چی می‌بینی عزیزم؟ - همین جا بود.
-فکر کنم این جنگل روت تاثیر گذاشته.
-این گرمای لعنتی روم تاثیر گذاشته.
کلِ این سفر روم تاثیر گذاشته.
-کجای این کره خاکی ممکنه باشه؟
- کریستینا.
-واقعاً لازم بود مثل یه مشت بچه دبیرستانیِ لعنتی
قایم موشک بازی کنیم؟
-می‌دونی چیه؟ درک می‌کنم. یعنی نمی‌کنم، ولی می‌کنم.
می‌دونی منظورم چیه؟
حس می‌کنم قطعاً قراره قوزک پای یکیمون بشکنه.
- آره، اینجا... - اینجا هیشکی نیست که ازش شکایت کنیم
اگه قوزک پامون بشکنه.
-کی؟ چی؟ شکایت؟
هی، این بوته چطوره؟ - هیس.
اون چی بود؟ - یه حشره لای موهات.
پسر، صداشو شنیدم. صداشو شنیدم.
-بی‌خیال.
اوکی. اگه واقعاً گمش کرده باشیم چی؟
-عیب نداره. ما که داریم از اینجا گورمون رو گم می‌کنیم.
- کریس، داری سر کارمون میذاری؟ - پخ!
اینجا خیلی پرپشته.
پسر، این دیگه چه جهنمیه؟
-این وحشتناکه.
این "خونه‌ی قتل" ـه.
اینجاست که قراره به قتل برسیم.
-پسر.
- لطفاً قوزک پاتون نشکنه. - لعنتی.
-یه جوریه انگار باید تا الان خراب می‌شد.
-آره.
-اینم از این.
یا مسیح.
اوووه!
فکر می‌کنی اون تو قایم شده؟
-اون ترسوتر از این حرفاست که بره اون تو.
-اوه! اوه!
- وای خدای من. - پسر. چی؟
فکر می‌کنی اون توئه؟
- بازش کنم؟ - برو بریم.
-حتی نمی‌تونم...
مطمئن نیستم.
نمی‌دونم... - گوش کن.
-چی؟
- یکی اون توئه. - بذار ببینیم.
گوش کن.
-صدای هیس میاد.
-خیلی خب، بیاید فقط بریم.
آااای! لعنتی...
-وای خدای من، این عالی بود.
-اصلاً باحال نبود داداش.
- چقدر خفن بود؟ - یه چیزی اون توئه.
-جریان این کوفتی چیه؟
-لعنتی.
سلینا، هنوز اون کیسه رو داری؟
شاید لازم باشه توش برینم.
-این خیلی دیوونه‌کننده‌ست.
-چ...
فکر می‌کنی این کوفتی چیه؟
این بخشی از چیزاییه که خوندی یا نه؟
-نمی‌دونم.
احتمالاً کار نوجوونا یا یه همچین گوهیه.
من هیچی در مورد این نمی‌دونم،
ولی اینو می‌دونم
که در مورد گم شدن یه دختر خوندم، حدود...
-اون چیه؟ چی؟
چی؟ - فکر کردم یه چیزی دیدم.
به هر حال، در مورد گم شدن یه دختر خوندم، حدود
۶۰ سال پیش.
نمی‌دونم کی، ولی این چیزی بود که آنلاین خوندم.
- اوکی. - این تقریباً تمام چیزیه که می‌دونم.
من هیچی در مورد این لعنتی نمی‌دونم.
-چقدر دیگه مونده تا برسیم به خونه؟
-نمی‌دونم. باید چک کنم.
-صبر کن. وایسا.
کی قایم موشک رو برد؟ حدس می‌زنم تو.
- من بردم. - اوه.
-آره. پولتو رد کن بیاد عوضی!
-آم، بهتره عجله کنیم. داره تاریک میشه.
ای وای. خب...
-این آخرین جاییه که دلت می‌خواد باشی
وقتی هوا ظلمات میشه داداش. هیچ نوری نیست.
-چقدر مونده؟
-برگردیم تو همون راه باریکه‌ای که توش بودیم.
لعنتی! وسایلمون کجاست؟ - اِ...
- آم... - اوه.
آم...
- نمی‌دونم. - مطمئنم همین جاهاست.
-این وری؟ آره. برو. برو شمال. اون جنوبِ.
وایسا.
شرق. غرب. - اوناهاش، دیدمش.
- اوکی. - خوبه.
-بیا، وایسا. بذار بیفتم جلوی شماها.
وایسا، وایسا، وایسا.
خیلی خب. راه بیفت... رد شو.
♪ بوم بوم ♪
♪ با دا دا دا دا بوم بوم با دا ♪
♪ بوم بوم ♪
♪ با دا دا دا دا با بوم بوم با دا ♪
-وای خدا. دهنت سرویس.
یا مسیح مقدس.
-ببین گل‌های کوچولو چقدر قشنگن.
-اوه، عجب. وای لعنتی! یه مگس لعنتی اینجاست.
آه!
کلی حشره کوفتی اینجاست.
-بچه‌ها!
پشمام! - وای خدای من.
-چی؟ اوووه!
-پشمام ریخت!
- وای خدای من! - اون آتیشه؟
-این دیوونه‌کننده‌ست.
- گنده‌ست. - خیلی...
-داری با اون ضبط می‌کنی؟
-آره. یه لحظه.
من رسماً هنوز بوش رو حس می‌کنم. این تازه‌ست.
-می‌تونی ببینی که دود داره میاد بالا.
داداش، ما پارتی رو از دست دادیم.
-چرا ملت میان این همه راه دور؟
- بوی کباب میاد. - آره.
-شماها از اون فیلم بگیرید، من رو شماها می‌مونم.
-آره. داداش.
چرا یه جوریه انگار، یه دایره‌ی کامله؟
-نمی‌دونم.
- بو که خیلی خوبه. - عجیبه.
برام سواله کی این همه راه پا شده اومده اینجا.
ما خیلی دوریم. هیچی نمی‌بینم. - آره داداش.
-سلاااام؟!
-یووووهووو!
-آهاای!
ماااااا! (صدای گاو)
-پسر، چه مرگته؟ این زنگِ گوشیته؟
-اوه.
-این واقعاً ترسناکه.
-بچه‌ها، داره تاریک میشه. من نمی‌خوام اینجا باشم.
می‌ترسم طرف سر و کله‌ش پیدا بشه. - از آتیشِ من دور شید!
-فقط باید از این طرف بریم پایین.
- اوه، به سمت جنگل تاریک؟ - آره. باحاله.
-یعنی، اونقدرام دور نیست.
-می‌دونی چی خیلی راحت‌تر بود کریس؟
- چی؟ - قبرستون.
- آره. - می‌دونی چیه؟
ارزشش رو داره.
یا شایدم نه. - یالا، تکون بده اون لامصبو.
-ما هفت ساله که تو این راهیم.
-پشمااام. اینو ببین. اینو ببین.
- وای خدای من! - یا خدا.
- این دیوونه‌کننده‌ست. - این خیلی بزرگه.
-چی؟
-پشماااااام! وای خدای من!
- داداش. - چیه؟
این رسماً وسط ناکجا‌آباده.
-هیچ ماشینی اینجا نیست. هیچکی اینجا نیست.
-نه، باید یکی اینجا باشه.
-یا خدا.
وای خدای من!
-کریس. کریس.
- نه، فقط می‌خوام در بزنم. - پسر.
- کسی خونه‌ست؟ - کریس، بی‌خیال.
-داداش، هیچکس اینجا نیست. بیا.
بیا ببین.
-انگار مادربزرگِ یکی اینجا زندگی می‌کنه.
مگه خلی؟ - یا خدا. پسر!
داداش! داداش، این دیگه چه...
-بیاید یه نقشه بریزیم. بیاید یه نقشه بریزیم.
بیاید بریم دور و بر خونه رو چک کنیم.
ببینیم هیچ اثری از حیات هست.
مثل "اسکوبی دو" و رفقا. بیاید جدا شیم. باشه؟
و بعدش... می‌تونیم بریم تو.
وای خدای من.
خیلی سخته اون تو رو دیدن.
کسی خونه‌ست؟
-اوه، مثل اینکه مقاومت می‌کنن. نه؟
من فقط دارم خودمو برای موفقیت آماده می‌کنم.
اوه.
وای خدای من.
به سوی اعماق تاریکی.
-ما داریم میریم تو.
-آره. من هیچی نمی‌بینم بچه‌ها.
- آره. منم همینطور. - منم.
بیاید خرت و پرتامون رو برداریم و این خراب شده رو چک کنیم.
-خیلی خب.
-اوووه!
-اوه، صبر کن. وایسا. بذار بیفتم جلوتون.
تا بتونم از اومدن شماها فیلم بگیرم.
- آره، آره، آره، آره. - حله.
- یا خدا. - اوه، بفرما.
آره.
-اینجا محشره.
وای خدای من. - برقِ لعنتی نداره.
- اوه، لعنتی. واقعاً؟ - عالیه.
این یعنی هیچکس اونجا نیست.
-یعنی؟
-کل این مکان دربست مال خودمونه.
- یا شایدم فقیرن. - این دیوونه‌کننده‌ست.
- وای خدای من. - وای خدای من.
من بالا رو چک می‌کنم. شماها پایین رو بگردین.
-خیلی خب. آره، پس منم میرم این طرف.
-یا خدا.
اونا وحشتناکن.
اوه.
وایبش. همش وایب و حس و حاله.
راستش رو بخواید.
حس خوبی به اینجا ندارم.
جی، چه حسی داری؟ من حس خوبی به اینجا ندارم.
-واقعاً؟
روبیراهی؟ - اینجا پاکِ پاکه، عزیزم.
- اوکی. کسی نیست؟ - پرنده پر نمی‌زنه.
اینجا محشره. بیا اینجا. بیا بالا.
- اومدم. - وای خدای من.
-این پله‌ها رو ببین.
- این پله‌ها... آینه ترسناک.
-اینا دیوونه‌کننده‌ن.
-اینو ببین. مثلاً، اونجا رو نگاه کن.
-لوستر ترسناک.
-خیلی خفنه.
-واقعاً محشره. وای خدا، اون ساعته.
-می‌دونم.
مثلاً، انگار دست نخورده‌ست.
دیوونه‌کننده‌ست.
-اوه، می‌تونم پاور بانک (جعبه برق) رو وصل کنم تا باتری‌ها شارژ شه؟
-اوه، آره. چون برق قطعه.
خیلی باهوشی. واسه همینه که آوردیمت.
اگه فردا یکی سر و کله‌ش پیدا شه چی؟
-فردا هیچکس نمیاد اینجا.
برقِ لعنتی نیست. جامون امنه.
-من فقط، آم، فقط...
شماها، مثلاً، حس عجیبی ندارین؟ مثلاً، به نظرتون...
-من یه کم حالت تهوع دارم، ولی این ربطی به ماجرا نداره.
اینجا عالیه.
بیاید یه ویدیو خفن بسازیم. - خفنه.
-خفنه. خفنه. خفنه، جی؟
- خیلی خفنه. - خفنه.
-بهتره بهترین ویدیوی لعنتیِ تاریخ بشه. باشه؟
-میشه.
-من دارم خلافِ تمام حس‌هام عمل می‌کنم.
- تجهیزات رو بچین. - من همینجا بساط می‌کنم.
-خواهر و برادر معشوقه هم هستن.
خواهر و برادر یا معشوقه؟
اوه، چه چندش. راستش، من شاید مجبور بشم بکشمش...
- پخ! - یا عیسی مسیح.
حالت چطوره؟ - خوبم.
- یه کم بهتری؟ - ای...
- ای وای. - چیه؟
- این دیگه چه صیغه‌ایه؟ - چی شده؟
-واقعاً، داشتم این کیف رو زیر و رو می‌کردم.
یکی از دوربین‌ها نیست.
- کدوم دوربین؟ - اوه، یکی از اون گرون‌ها.
- خب، کیف‌ها رو چک کردی؟ - اوه، اون یکی کیفم گشتم.
- چی؟ - ای لعنت.
موقعی که همه‌ی خرت و پرتامون رو توی مسیر انداختیم زمین.
- باید بریم بیاریمش. - آره.
-آره، ولی یکی باید اینجا بمونه پیش وسایل.
موفق باشید.
اوکی.
بذار این خونه‌ی فوق‌العاده ترسناک رو بگردیم.
-چراغت روشنه؟
اگه نمی‌خوای مجبور نیستی ضبط کنی.
-حالا که اینجاییم. این روشنه. نه؟
- آره. - اوکی.
نظرت در مورد اینجا چیه؟
-نمی‌دونم. فقط نمی‌دونم.
یه کم ترسناکه.
-اینکه هیچی در موردش نمی‌دونیم عجیبه.
- آره. - ببین الان کجاییم.
-وای خدا، انقدر تاریکه که حتی نمی‌تونم فوکوس کنم روت.
اوه، درست شد. - حله.
ترسناک‌ترین چیزی که تو کل شب دیدی.
مراقب باش!
من فقط... نمی‌دونم، شب عجیبیه، وایبش عجیبه.
-ولی کارِ همیشگی کریس‌ـه دیگه. خودت قبلاً گفتی.
مرسی که... اون دیگه چی...
-شنیدی؟ اون دیگه چه کوفتی بود؟
-هوم.
-داداش، احتمالاً فقط یکی از جونورای جنگلی بوده.
-چی؟
-اگه بخوای بهش فکر کنی،
کل شبمون خراب میشه. باشه؟
فقط باید ادامه بدیم.
بیا بریم.
-وایسا. صبر کن تا منم بیام.
- اوه!
لعنتی!
جی، اونو کات کن.
-ماه کجاست، جی؟ ماه دیده نمیشه.
-درختا جلوش رو گرفتن.
-اوه.
-اه لعنتی، پسر.
اووو! داداش.
-چطوری اینو ندیدیم؟
-یا مسیح مقدس. خدایا شکرت.
-ما اینجا بودیم. این راهِ برگشته، درسته؟
-آم، خب...
-داداش، باید از اینجا بریم.
این دیگه...
-من دیگه بریدم.
دیگه نمی‌کشم. میشه بریم؟
-بیا، بیا، بیا، بیا، بیا.
-وای خدای من.
خیلی خوشگله.
این دیگه...
یا خدا.
-میشه یواش‌تر بری، لطفاً؟
-نه داداش. "پاگنده" اینجاست. گور باباش.
-اگه من کریس بودم، جام نمی‌ذاشتی.
-آره خب، چون اون کسیه که پولم رو میده
و باعث میشه سقف بالا سرم باشه. راه بیفت. بجنب داداش.
-آره. دلیلش همینه.
-منظورت از این حرف چه کوفتیه؟
- دقیقاً می‌دونی منظورم چیه. - نه، نمی‌دونم.
- چرا، می‌دونی. - باشه.
-خودتو بزن به خریت. ادامه بده.
-"بزن به خریت." داداش، اون رئیسمه.
-خیلی هم تابلو نیست.
-اگه منظورت اونه، این حرفت خیلی عجیبه.
-چرا فکر می‌کنی منظورم اونه؟
-بچه‌ها؟!
بچه‌ها، شوخی نیستا! سلینا؟!
جی... یالا!
سلینا؟
-نمی‌دونم. شاید بتونیم سر در بیاریم که...
اوه، لعنتی. - یا ابوالفضل.
کریس! کریس! کریس! کریس! - کریس! کریس! کریس! کریس!
-جاییت درد می‌کنه؟
-یعنی، سرم درد می‌کنه، ولی خوبم.
-گردنت چی؟
- نه. خوبم. - وای خدای من.
- خوبم. - چه بلایی سرت اومد داداش؟
-نمی‌دونم، داشتم با دوربین "های-اِیت" فیلم می‌گرفتم،
و افتادم و فکر کنم سرم خورد یه جایی، همین.
واقعاً نمی‌دونم.
-اوه، داداش،
می‌تونیم فیلم‌ها رو چک کنیم تا ببینیم چه غلطی شده.
- اوه، لعنتی. راست میگی. - نمی‌تونم ببینم.
- وای خدا. - بیا.
- مرسی. - نه، درپوش رو بردار. مراقب باش.
-داداش. فقط یه صفحه آبیه.
چیزی... - چی؟
-هیچی توش نیست.
-خرابه؟
-نه. کار می‌کنه. فقط نمی‌تونم فیلم رو پخش کنم.
-بچه‌ها، میشه فقط...
میشه امشب رو توی ون بخوابیم؟
و میشه یه سر بریم اورژانس فقط چک کنن ببینن سالمی؟
-وای خدای من. من خوبم.
-بی‌هوش افتاده بودی کف زمین.
-قبلاً هم سرم ضربه خورده. خوبم.
-باشه، این دلیل خوبی نیست.
به نظرم این خونه یه چیزیش هست.
شاید باید فقط تو ون بخوابیم یا بریم...
-من می‌خوام حواسم بهت باشه. باشه؟
می‌تونم حواسم بهت باشه، و همه چی رو به راه میشه.
لطفاً رو حرفم حرف نزن.
- آره. - باشه. باشه.
ولی فردا برمی‌گردیم.
-فردا برمی‌گردیم. اول وقت.
-باشه. فقط مطمئن شو که حالت خوبه.
-تو روشنایی روز بهتر به نظر میام.
- حله. - باحاله.
-این دیگه چه کوفتیه؟
وای لعنتی.
جی؟ جی! - چی؟ چی؟
- چه خبره اینجا؟ - من نمی‌... چی؟
-وای خدای من، شاشیدی به خودت؟
-چی؟ نه. چی؟
سلینا کجاست؟ این چه وضعیه؟
-یا خدا. سلینا؟!
سلینا؟!
سلینا؟
سلینا؟!
-سلینا؟
-سلینا.
-اوه. داره چه غلطی می‌کنه؟
-نمی‌دونم، فکر کنم گیر کرده تو، مثلاً...
- هی. - نه، نه، نه!
-اوه!!
-سلینا. سلینا!
هی، هی، به من نگاه کن، به من نگاه کن.
- هی. - به من نگاه کن.
-جی شاشید به خودش؟
-خیلی خب، ما هیچ ایده‌ای نداریم چه خبره،
ولی باید ضبطش کنیم چون این وضعیت دیوونه‌کننده‌ست.
-باشه. مرسی که زدی، مایک تایسون.
-هی، می‌دونی که نباید
کسی که خواب‌گرده رو بیدار کنی. - می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
-دیشب چه بلایی سرمون اومد؟
-آخرین چیزی که یادمه اینه که اونجا نشسته بودیم و تصمیم گرفتیم
که بریم سمت ون.
دیگه هیچی یادم نمیاد.
-کی خوابمون برد؟
- آره. - نمی‌دونم.
-عجیبه.
-تمام چیزی که یادمه اینه که داشتیم حرف می‌زدیم، و بعدش بیدار شدیم.
من فقط، من... یه جوریه انگار...
دیوونه‌کننده‌ست، ولی نه، مثلاً، به روش بدش.
انگار ما تونستیم...
ما تونستیم واقعاً یه چیزی رو شکار کنیم.
مثلاً، اینکه همه‌مون همزمان از هوش رفتیم...
- آره. - خیلی دیوونه‌کننده‌ست.
-خطرناکه. این...
-ولی یعنی، فکر کن چه ویدیویی می‌تونیم بسازیم.
-آره. داداش، ما الان ۱۲ ساعته اینجاییم.
۱۲ ساعت.
ما تو رو بیهوش کف زمین پیدا کردیم،
من زدم تو صورت جی، و یه بیهوشیِ گروهی داشتیم.
-آره، ولی، یعنی، اون تقصیر خودش بود.
بقیه ماجرا... - باشه، باشه. یا مسیح.
می‌دونم. درس عبرت شد.
-اون دیگه چه کوفتی بود؟
-نمی‌دونم.
یه اتفاقی داره تو این خونه میفته،
و ما باید بفهمیم چی به چیه.
-هی.
خوبی؟ - آره، آره. خوبم.
فقط... استرس دارم.
-تو هیچ‌وقت استرس نمی‌گیری. چی شده؟
- خوبم.
-بذار ببینم، احتمالاً...
♪ خیلی بد ♪
آره. اوکی. حله.
یو، بیا این دوربین رو چک کن.
- چه خبر؟ - آره.
یه پا اسپیلبرگ شدم اینجا.
-کل تخت رو می‌بینی؟
-آم، راستش زیاد خوشم نیومد.
بذار یه کم بچرخونیمش.
برو. عقب. آره.
فکر کنم اگه اینو بگیریم، مثلاً، پویا‌تر میشه.
پس...
-یعنی، این لنز ۱۰ میلی‌متریه.
می‌تونیم کل اتاق رو ببینیم.
-آره، واسم مهم نیست. اینجوری خیلی بهتر به نظر میاد.
-اوکی.
-واقعاً نمی‌دونم چرا نصف وقت‌ها تو رو دنبال خودم میارم.
حتی نمی‌تونی یه دوربین لعنتی رو تنظیم کنی.
بریم! باید بقیه تحقیقات رو انجام بدیم.
بریم!
خیلی خب، بعدی رو انتخاب کن.
می‌خوایم توی اتاق غذاخوری بساط کنیم.
- باشه. - پس...
دوربین رو بکار. - دوربین رو بکارم. آره.
-سلام به همگی،
و خوش اومدید به یه محصول دیگه از "اسپوکی اِی اِف".
من "کال می کریس" هستم.
-و من "سلینا اسپوکی بو".
و امشب ما در یک خانه متروکه هستیم
که آنلاین پیداش کردیم.
-آم، راستش، من فقط...
قراره یه برداشت دیگه بریم.
من فقط... از اونجایی که من پیداش کردم،
یه جورایی دلم می‌خواد خودم باشم که میگم پیداش کردم،
پس بیاید از اول بریم.
- آره. باشه.
-اوکی. یک، دو.
-سلام به همگی،
و خوش اومدید به یه محصول دیگه از "اسپوکی اِی اِف".
من "کال می کریس" هستم. - و من "سلینا اسپوکی بو".
-و امروز ما در یک خانه متروکه هستیم که من پیداش کردم
و اسمش هست "خانه جاده ایدن".
و چیز زیادی در موردش نمی‌دونیم.
-ولی ما به خودمون اجازه دادیم که دوربین‌های ثابت داخلش کار بذاریم،
و قراره که تک تک اتاق‌ها رو بررسی کنیم
تا حقیقت رو پیدا کنیم. - پس بیاید بریم ببینیم.
- هوو، هوو، هوو. - چی؟
-اونو شنیدی؟
-همونیه که توی مسیر شنیدیم؟
-صداش که شبیهش بود.
-بچه‌ها، فقط یه باب‌کَت (گربه وحشی)ـه.
دور و بر اینجا پره ازشون.
چیز مهمی نیست. بیاید بریم تو.
ما الان در خانه جاده ایدن هستیم.
-اینجا خیلی بزرگه و کاملاً دست نخورده‌ست.
-دیوونه‌کننده‌ست.
انگار همین دیروز یکی اینجا زندگی می‌کرده،
ولی تابلوئه که متروکه‌ست.
نه برق داره، نه آب،
ولی حتی یه ذره گرد و خاک هم نداره.
-آره. پس ما باید یه تحقیق و تفحص انجام بدیم
و از راز این خونه پرده برداریم.
-و فکر کنم بهترین راه
برای انجامش اینه که توی قلب خونه انجامش بدیم.
پس نظرم اینه...
اتاق غذاخوری بزرگ.
وای خدای من!
-تو...
الان رسماً ریدی به خودت.
-خوبه.
-خیلی خب، پس ما توی اتاق غذاخوری بزرگ هستیم،
و من مشخصاً با شریک جرمم، سلینا، اینجام،
و ما اینجا با یکی از دستگاه‌های مورد علاقه‌مون هستیم، جعبه آلیس.
-بله. این توسط ارواح استفاده میشه برای تولید کلمات
تا ارتباط برقرار کردن ما با اونا راحت‌تر بشه.
-آره. پس ما روشنش می‌کنیم
و قراره یه صداهای عجیبی بده.
و امیدواریم که بتونیم
سر در بیاریم که چه خبره و حرکت بعدی‌مون چی باید باشه.
حله؟ - حله.
اول چی بپرسیم؟
-کسی اینجا با ما هست؟
-خانمی که سال‌ها پیش گم شدی،
اینجایی؟
-می‌تونی از این دستگاه برای حرف زدن با ما استفاده کنی.
ما فقط اینجاییم که کمک کنیم و در موردت بدونیم.
-می‌تونی رازت رو به ما بگی.
-این لامصب کار نمی‌کنه؟
-مطمئن نیستم تا حالا دیده باشم چشمک بزنه.
-اینجا.
-اوکی. ممنون.
آم، می‌تونی یه چیز دیگه بهمون بگی؟
اوه، لعنتی. خاموش شد. مرد؟
-من همین سه روز پیش توش باتری انداختم.
نمی‌تونه تموم شده باشه.
-چرا همیشه این اتفاق کوفتی میفته؟
باتری داریم؟ باتری برداشتی؟
- باتری دارم، آره. - قلمی؟
-خیلی خب، بریم یه کم باتری بیاریم.
-باشه.
-گوشه.
-از اونجایی که جی نمی‌دونه باتری‌ها کجاست،
با اینکه تنها وظیفه‌ش همینه.
پس فعلاً نمی‌تونیم با جعبه آلیس ادامه بدیم.
بنابراین ما شب رو ادامه میدیم
توی یکی از اتاق خواب‌هایی که احتمالاً تسخیر شده‌ست.
-بله، این اتاق در واقع بالای همون جاییه
که پایین نشسته بودیم و صداهای کوبیده شدن شنیدیم.
-خب، قراره «روشِ اِستِس» (Estes) رو اجرا کنیم.
و واسه اونایی که نمی‌دونن چیه...
-این روش قراره فرکانس‌های اِی‌اِم و اف‌اِم رو اسکن کنه
و ارواح می‌تونن ازش استفاده کنن و کلمات رو به سمت ما پرت کنن
تا بتونیم درست و حسابی باهاشون ارتباط بگیریم.
-آره. پس سلینا قراره بره تو حس،
کاملاً حواسش قطع میشه، هم بینایی هم شنوایی.
اون قراره فقط گوش بده،
و من سعی می‌کنم با ارواح
از طریق سلینا ارتباط برقرار کنم.
پس بزن بریم.
خیلی خب. سلینا الان داره دستگاه استس رو آماده می‌کنه.
داره اون فرستنده کوچیک رو روشن می‌کنه
و داره چشم‌بندش رو می‌ذاره تا نتونه ببینه
و هدفونش رو
تا نتونه حرفای من رو بشنوه.
تا بتونیم یه جواب واقعی بگیریم
اگه روحی اینجا با ما هست.
من می‌زنم رو شونه‌ش
تا بدونه که آماده‌ایم شروع کنیم.
و شروع می‌کنیم.
-آماده.
باشه.
ما فکر کردیم قبلاً تو این اتاق یه صدایی شنیدیم.
خیلی دوست داریم بدونیم کسی تو این اتاق با ما هست یا نه.
میشه از طریق سلینا خودت رو نشون بدی؟
اون به جای تو حرف می‌زنه.
-سلام.
-اوکی. سلام. سلام.
آم، می‌خوایم بیشتر در موردت بدونیم.
می‌خوایم داستانت رو بدونیم،
کی هستی، آم، چه بلایی سرت اومده.
اگه می‌تونی...
اگه می‌تونی یه اطلاعاتی به ما بدی،
خیلی دوست داریم بشناسیمت.
-دزدیده شده.
-اوکی. دزدیده شده.
گرفته شده.
-فکر می‌کنی همون، آم، دختربچه‌ست؟
-باشه. فقط بذار من... بذار من انجامش بدم.
- اوه. - فقط...
آم، تو، آم...
آیا مربوط به دختریه که گم شده...
۶۰ سال پیش؟ آیا، آم...
داری در مورد اون حرف می‌زنی؟
آیا تو همونی هستی که دزدیده شده؟
آیا از اینجا دزدیدنت؟
-اون زن.
-اون زن. آم...
آیا، آم... آیا اون...
- اطلاعات دیگه‌ای هست؟ - میشه فقط...
میشه فقط بذاری من انجامش بدم؟ باشه؟
آم، آیا... یه زن بود؟
یه زن تو رو دزدید؟
اون زن اسم داره؟
خودت اسم داری؟ می‌تونی... می‌تونی اسمت رو بهمون بگی؟
-لیلیث.
پسر. پسر.
اسم "لیلیث" بالای درِ طبقه‌ی بالاست.
پشمام. - تبریک می‌گم.
-وای خدای من، فکر کنم داره میاد...
همینجا بمون.
-لعنتی.
هی.
سلینا.
سلینا!
هی! هی!
-سلینا! سلینا!!
سلینا! هی! هی!
داری چه...
-بچه‌ها، درِ طبقه بالا قفله.
- من دوربین رو قطع می‌کنم. - قطعش نکن!
الان نمی‌تونیم قطع کنیم. - نه داداش.
تو ندیدی همین الان چه غلطی شد!
-چه کوفتی شد مگه؟
-داشت یه چیزایی می‌گفت، یه سری چرت و پرتای شیطانی.
من دیگه پایه‌ی این مسخره‌بازی نیستم. - جدی میگی؟
-نمی‌دونم لعنتی.
چرا انقدر ذوق‌مرگ شدی واسه این قضیه؟
-چون این دیوونه‌کننده‌ست. این عالیه.
تو دوربین ضبطش کردی؟
-آره، تو اون دوربین لعنتی ضبطش کردم.
چون این تنها چیزیه که تو این سفر کوفتی واست مهم بوده.
فقط همین لعنتی.
- یکی باید اهمیت بده. - پسر...
نمی‌دونم دیگه می‌تونم این کارو بکنم یا نه.
- پس نکن. گورتو گم کن. - باحاله.
میرم یه سیگار بکشم. - باشه، خب،
ما خودمون دوتایی تحقیقات بعدی رو انجام میدیم،
پس زحمت برگشتن به خودت نده.
-عوضیِ آشغال.
-خب. در حالی که سلینا داره واسه تحقیقات آماده میشه،
من همینجوری الکی اسم "لیلیث" رو سرچ کردم...
همونی که بالای در نوشته بود... تو گوگل،
انتظار هیچی نداشتم.
ولی این اولین چیزیه که بالا اومد.
می‌شناسیدش؟
این دقیقاً همونیه که طبقه پایینه.
یه مقاله‌ست در موردش،
و می‌خوام واسه اولین بار جلوی دوربین بخونمش.
نوشته قبل از حوا،
لیلیث توسط خدا از خاک و غبار خلق شد
و در باغ عدن قرار گرفت تا با آدم زندگی کنه، تا اینکه آشوب به پا شد
بعد از اینکه آدم سعی کرد روش سلطه داشته باشه.
لیلیث معتقد بود اونا برابر خلق شدن،
پس از باغ فرار کرد و سه فرشته بهش گفتن
اگه برنگرده تمام بچه‌های متولد نشده‌ش رو می‌کشن.
اون امتناع کرد. و با گرفتار شدن به این نفرین،
لیلیث از مردها متنفره، اغلب تو رویاهاشون ظاهر میشه
تا با خواب‌های جنسی تحقیرشون کنه
و به زن‌هایی که می‌تونن بچه دار بشن حسادت می‌کنه.
این ساکوبوس (دیو مادینه) مومشکی و شیطانی
مظهر ترس‌های انسانیه و آدم‌ها رو شکار می‌کنه تا تسخیرشون کنه
تا بتونه روی زمین راه بره و بچه‌های خودش رو به دنیا بیاره،
بچه‌هایی که قدرت و هدف لیلیث رو داشته باشن.
چقدر خفنه، نه؟
فکر کنم اینو پیش خودم نگه دارم.
و واسه تحقیقات بعدی،
فکر کنم قراره ببینیم تیکه‌ها چطور کنار هم قرار می‌گیرن،
چون داریم تنهایی می‌ریم...
من و سلینا.
ببینیم چی از آب درمیاد.
چه خبر بچه‌ها؟ "سم و کولبی" هستن.
شوخی کردم. نیستن.
خب بچه‌ها. قراره تحقیقات بعدی رو انجام بدیم،
و این دفعه قراره جدا بشیم
و تنهایی بریم تو اتاق‌های مختلف.
من "توپ‌های گربه‌ای" و "جعبه موسیقی" رو برمی‌دارم.
-و منم "جعبه آلیس" رو برمی‌دارم.
-و فقط می‌خوایم ببینیم چی میشه.
پس بزن بریم. - بزن بریم.
-اوکی.
خیلی خب همگی، من اینجا با جعبه آلیس هستم.
چندتا باتری نو پیدا کردم،
پس می‌خوایم ببینیم چیزی تو این اتاق هست
که بخواد ارتباط برقرار کنه یا نه.
-خیلی خب، من اینجا چندتا توپ گربه‌ای کار گذاشتم
و یه جعبه موسیقی.
طرز کار توپ‌های گربه‌ای اینجوریه که باید بیای
خیلی نزدیکشون.
یعنی تقریباً باید لمسشون کنی تا روشن بشن.
پس امیدوارم اگه موجودی اینجا باشه
و از کنارشون رد بشه، من بتونم شکارش کنم.
و در مورد جعبه موسیقی هم همینطور.
اگه چیزی مستقیم از جلوش رد بشه،
یه صدای...
خیلی ترسناک میده.
آم... فوق‌العاده‌ست.
پس اگه چیزی اینجاست،
خیلی ممنون بابت لمس کردن توپ گربه‌ای.
واقعاً قدردانی می‌کنم.
آم، اگه هنوز اینجایی،
یا اگه می‌خوای حضورت رو بیشتر نشون بدی،
میشه لطفاً بزنی به یه توپ دیگه؟
-اینجا.
-اوکی.
سلام. با کی داریم حرف می‌زنیم؟
آیا تو خونه با ما هستی؟
-اوکی.
آم...
اینجا گیر افتادی؟
-تو هستی.
-بله. من توی خونه با تو هستم.
آیا خیلی وقته اینجایی؟
-آغاز.
آغاز.
یعنی، از وقتی خونه ساخته شده اینجایی؟
-قبل.
-باشه.
من میدان رو میدم به خودت.
آم، آیا یه زن
توی اتاق با من هست الان؟
آیا مَرده؟
بچه‌ست؟
اصلاً چیزی هست؟
من دارم سعی می‌کنم ویدیو بسازم.
-خواستن.
-چی می‌خوای؟
-آم... دارم سعی می‌کنم یادم بیاد چی گفتم.
کسی می‌تونه خودشو نشون بده؟
دارم سعی می‌کنم ویدیو بسازم اینجا.
یکی یه کاری بکنه لطفاً.
اگه خیلی بزدل نیستی، میشه یکی الان یه کاری بکنه؟
اوکی. آم...
اوکی. ممنون.
شرمنده بابت اون حرف. این عالیه.
اگه هنوز اینجایی،
میشه لطفاً بیای جلوی یکی از
توپ‌های گربه‌ایِ روبروی من در ۳، ۲... ۱؟
-می‌خوای از این خونه بری بیرون؟
-داخل.
داخلِ چی؟
-اوکی، من می‌دونم که یه زن اینجا گم شده،
ظاهراً در حوالی این خونه حدود ۶۰ سال پیش.
اگه تو اون زنی،
میشه لطفاً یکی از دستگاه‌های روی زمین رو لمس کنی؟
-اوکی.
کمک می‌خوای تا از چیزی بیای بیرون؟
آیا داخل چیزی هستی؟
آیا داخل اینجایی؟
- اوه.
کریس!
در رو باز کن!
کریس!
جی! جی، بیا بالا!
لعنت.
هی، چیزی دستگیرت شد؟
- پسر، اون چه کوفتی بود؟ چرا جیغ کشیدی؟
- راجع به چی حرف می‌زنی؟ من که...
داری چی می‌گی؟ من جیغ نکشیدم.
- چرا، کشیدی، و من داشتم به در اتاقت می‌کوبیدم.
نمیذاشتی بیام تو. - چی؟
چرا داری الان به جی زنگ می‌زنی؟ داری چیکار می‌کنی؟
- چون نمی‌تونم پیداش کنم.
کجاست؟ - باشه، باشه، فقط بهش زنگ بزن.
درست میشه.
- اون صدا داره از بیرون میاد؟
- آره، فکر کنم. احتمالاً همین بیرونه.
بیا فقط بریم... بیا بریم بیاریمش.
- چه خبر شده؟ - باشه؟
- کریس، این دوربینِ جی هست.
جی. جی!
- سلینا، دهنت رو ببند!
- منظورت چیه؟ - ما تو ملک خصوصی هستیم.
- جی گم شده.
- واسه کی مهمه؟
احتمالاً برگشته تو ون.
تمام شب داشت غر می‌زد و ماه‌هاست که می‌خواد استعفا بده.
- اون الان ما رو ول نمی‌کرد.
و اگه هم رفته، بخاطر اینه که تو خیلی عوضی بودی.
تک تکِ جاهایی که رفتیم،
همیشه یا حرف تو بوده یا هیچی، هر بار همین بوده.
- حداقل من بی‌خاصیت نیستم.
شماها هیچ گهی تو این کار نمی‌خورین.
من همه کارها رو می‌کنم، همه کار!
- هیچ کاری؟ - آره.
- من دیگه نمی‌دونم چطور دورت باشم.
همه (از ترس) با احتیاط رفتار می‌کنن.
تو یه دیکتاتور لعنتی هستی، کریس.
- باشه. باشه.
- پس جی چی؟
- جی چیش شده؟
- اون نیست، و ما اینجا تنهاییم.
و داغون‌ترین چیزهایی
که تا حالا اتفاق افتاده داره پیش میاد.
چت شده؟
چی؟! - من خوبم.
- تو خوب نیستی. - خوبم.
- داشتی بالا می‌آوردی. همش دراز می‌کشیدی.
سرت گیج می‌رفت.
حالت اصلاً خوب نبوده. - من حامله‌م!
باشه؟
- چی؟ جدی میگی؟
چرا بهم نگفتی؟
چرا الان؟
- من میرم دراز بکشم.
- پس جی چی میشه، دختر؟
- دوربین‌های لعنتی رو بردار، برو تو
و خودت ته و توش رو دربیار.
لعنت.
چه گندی شد.
- خب...
باشه.
این دوربینِ کریسه.
- باشه.
اوه، لعنتی. سلام.
چه غلطا؟ باشه.
بریم یکم کوکی و پاپ‌کورن برداریم.
ممم.
اوپس. خب...
سلام.
- همش همینه؟
- آره. لعنتی.
امم، یه سوال ازت دارم.
داشتم یه کم راجع به این شهر تحقیق می‌کردم،
و ظاهراً یه خونه جن‌زده توی جاده ایدن هست.
چیزی راجع بهش می‌دونی؟
- تا اونجایی که می‌دونم متروکه‌ست. - باشه.
و یه دختری هم هست که گم شده، مثلاً،
۶۰ سال پیش یا همچین چیزی.
- اوهوم.
میشه ۱۳ دلار و ۶۶ سنت، لطفاً. - اوه، آره.
- کیسه می‌خوای؟ - آره، عالی میشه.
محشره.
ممنون.
- تبریک میگم.
- ببخشید؟
لعنتی.
- باشه. این دوربینِ جی هست.
- هیچ‌کس قراره نیست این فیلم رو ببینه.
به درک. دفتر خاطرات عزیز...
نمی‌دونم چه مرگش شده این کریس.
تو این سه سالِ لعنتی که باهاش کار کردم،
هیچ‌وقت اینقدر عوضیِ آشغال نبوده
که الان هست.
فکر کنم اولین باره که اینجوری صداش کردم،
اگه بخوام راستش رو بگم.
نمی‌دونم.
احساس می‌کنم انگار وقتم تموم شده.
فقط چیزای دیگه‌ای هست که می‌خوام انجام بدم.
می‌خوام برم و دنیا رو بگردم.
این، بچه‌ها...
رئیس، می‌دونین؟
این چه کوفتی بود؟
سلام؟
سلام؟ سلینا؟ تویی؟
اوه، خدای...
اوه، خدای من.
کمک!
- جی؟
- کمکم کن!
- جی!
جی!
جی! جی، صدامو می‌شن...
- سلینا؟
سلینا؟
لعنت! لعنت!
یالا.
- سلینا؟
سلینا!
بس کن!
اون مال منه.
آاااه!
لعنت!
لعنتی!
نه.
نه!
نه. نه.
یالا. یالا. نه. یالا.
یالا.
آاااااااه!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.