دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
گرفتش. گرفتش.
ناسیچ!
بیا اینجا، پسر.
بعدش می‌گه من به لاکتوز حساسیت دارم
منم گفتم «بابا هیچی نمی‌دونی.»
معلومه که حساسیت داری.
کل عمرم پنیر خوردم.
آره، واسه همینم این‌قدر تو دستشویی می‌شینی.
هی، ایزاک
فرانتسی رو با یه پسر جدید دیدم.
آره، بعد سه هفته.
می‌دونی چیکار می‌کنم
که بتونم مثل تو دوباره ول بچرخم.
مونی دیگه بهت نمی‌ده، یا چی؟
از وقتی کوچولوئه اومده - بیا…
یه تنوع بدم نمیاد.
نه، ممنون.
حتی همون لقبی که به من می‌داد رو به اون می‌ده.
کدوم؟
مهم نیست.
ایزاک، فرانتسی که باهوش‌ترین نبود، ها.
ولی اون پاها، بابا.
خنده‌داره. یعنی
یه سال با هم بودیم. هر روز و بعد
سه هفته. انگار هیچی نبوده.
می‌خوای از عشق رگشو بزنه؟
گمشو بابا.
نوبت منه.
بریم گرینزی.
سلام، عصر بخیر.
چی میل دارید؟
هفت آبجو با شات، یکی هم بی‌الکل.
کجا بیارم؟
کدوم خط بازی می‌کنید؟
- 14. - 14.
الان میارم.
‏- یه لحظه، باشه. ‏- ممنون.
ببخشید؟ ما نوشیدنی سفارش دادیم.
کجا؟
با کی؟
‏- با همکارتون. ‏- چی می‌خواید؟
دو تا جین تونیک.
کار این آقا که تموم شد میارم.
‏- یه عمره منتظریم. ‏- بله، ولی ایشون…
اول مال خانم‌ها رو بده.
باشه. یه لحظه.
الان برمی‌گردم.
ممنون.
دوستت انگار خوش نمی‌گذرونه.
زیاد اهل بولینگ نیست.
چرا نمیاید پیش ما؟
اون خنگا می‌خندوننش.
با خواهر من سخته.
من خیلی می‌تونم جذاب باشم.
حتماً.
اینم دو تا جین تونیک. ۹٫۸۰ یورو می‌شه.
هی، چه خبر؟
من می‌برم.
‏- می‌بریشون؟ ‏- همین الان.
نه، بهت گفتم که ما…
من می‌کنم. می‌بریشون سر میز؟
‏- می‌برم. ‏- ممنون.
نه، گفتم این‌جوری نمی‌شه.
تو دیگه کی هستی؟
ایزاک.
لازم نیست واسه خوشحال کردن ایلونا سرگرمم کنی.
نمی‌خوای خوش بگذرونی؟
دارم خوش می‌گذرونم.
اسمت چیه؟
ادیت.
ساعت قشنگیه.
دیگه کار نمی‌کنه.
هر ساعتی روزی دو بار درسته.
چی؟
منظورم این نبود.
می‌گن حتی ساعت خراب هم روزی دو بار درست کار می‌کنه.
منظورم این بود.
مال تو.
با ایلونا طول می‌کشه.
به سلامتی.
من نمی‌خورم.
چرا؟
بهم نمی‌سازه.
پس یه دست با ما بازی کن.
‏- یه دست. ‏- نه، ممنون.
یه دست.
خداحافظ.
‏- اَه، لعنتی. ‏- خری؟ گمشو بابا.
‏- این چه کاری بود؟ ‏- هی!
‏- حواست کجاست؟ ‏- مگه کوری، بابا؟
چرا این‌جوری هلم می‌دی؟
نمی‌بینی ویلچره؟
گمشو بابا.
شما سربازای کثافت.
‏- نمی‌دونستم. قسم می‌خورم. ‏- دفعه‌ی بعد چشماتو باز کن.
باید باور کنی. نمی‌دونستم.
واقعاً.
نمی‌دونستم. ولم کن، باشه.
نمی‌دونستم. قسم.
چشماتو باز کن.
ببین.
زل نزن.
بابا چه مرگته؟ واقعاً…
‏- اصلاً لازم نبود. ‏- نمی‌دونستم.
نمی‌دونستم!
فیلم نگیر! بذارش کنار!
نمی‌دونستم.
هی، هی.
‏- چیزی نیست. ‏- آره…
بگیر…
از کجا بدونم معلوله؟
‏- بیا، یه جرعه بخور. ‏- چی؟
دفعه‌ی بعد تابلو بزنه؟
دختر شوارتس رو انتخاب کردی.
کی هست؟
عالیه. باحاله.
یارو صاحب همه‌جای اینجاست.
من رفتم.
نه نه نه، ناسیچ. یه کم دیگه می‌مونیم.
‏- این‌جوری نکن پسر. ‏- چیزی نیست.
بهم دست نزن!
بهم دست نزن.
‏- هی، آروم. ‏- لعنتی! لعنتی!
‏- عالی بود. ‏- خفه شو گرینزی.
ولش کن.
خب بچه‌ها. نکته‌ی دوم.
خیلیا می‌گن «کار و بار چطوره؟»
همیشه حس کردم سؤال افتضاحیه.
فقط یه جواب یه‌کلمه‌ای می‌گیری.
و راستشو بخوایم…
بیشتر آدما اصلاً از کارشون خوششون نمیاد.
چیزی بپرس که دوست دارن راجع بهش حرف بزنن.
مثلاً «الان چی تو کارت هیجان‌انگیزه؟»
این‌جوری می‌بریشون جایی که خودشون می‌خوان.
نمی‌بینی ویلچره؟
برو کنار بابا.
نمی‌دونستم. شما سربازای کثافت.
آروم باش.
باید باور کنی. من…
اون دختره که رو ویلچر بود…
می‌خواستم با ما بازی کنه.
چون ویلچرو ندیدم.
آها، ویلچر.
آره، ویلچر. آره.
چی؟
ولی اگه نمی‌دونستی، تقصیر تو نیست.
مامان…
ولی خودش که از ویلچر نیفتاد.
خب، می‌خوای چی بگی؟
که این چیزا فقط واسه من پیش میاد.
همیشه همینه.
بی‌تابی دل
اینجا چیکار می‌کنی؟
اومدم از خواهرت عذرخواهی کنم.
یه لحظه.
سلام.
عذاب وجدان؟
یعنی، ویلچرو نمی‌دیدم.
پس تقصیر منه.
‏- معلومه که نه. ‏- خب، خدا رو شکر.
جاییت درد گرفت؟
چیزی که حسش کنم نه.
چرا می‌ری بولینگ وقتی اصلاً نمی‌تونی بازی کنی؟
چرا با همچین گوشایی پرواز نمی‌کنی؟
هی، من واقعاً از اون آدما نیستم.
‏- آماده‌ای؟ ‏- واسه چی؟
‏- واسه دریاچه. ‏- از رو شن که رد نمی‌شم.
پس تا خود ساحل نمی‌ریم.
لازم نیست برم دریاچه وقتی نمی‌تونم شنا کنم.
قرار گذاشتیم…
به من چه که دیروز چی وراجی کردم؟
می‌تونم کمکت کنم.
نه، ممنون.
عالی می‌شه.
بیا، واقعاً خوبه.
بعداً.
بری تو، عاشقش می‌شی.
‏- قسم می‌خورم. ‏- گفتم «بعداً».
لطفاً ادی. لطفاً، لطفاً، لطفاً.
خودت تنها برو.
ادیت؟
‏- سلام. ‏- سلام.
سلام، من چارلی‌ام.
‏- من ایلونام. ‏- با هم دیپلم گرفتیم.
خیلی وقته ندیدمت.
‏- چطوری؟ ‏- عالی.
استف و بقیه همه اون پشتن.
هوم. باحاله.
چرا نمیاید پیش ما؟
داشتیم می‌رفتیم شنا.
پروسکوی خنک داریم.
گرما واسه من خیلی بده.
‏- اوه. ‏- هوم.
ممنون که اومدی.
شاید بعداً بیایم.
خداحافظ.
وای، خیلی سرده.
می‌خوای بری رو تشک بادی؟
اول می‌تونی یه کم شنا کنی.
این‌قدر سرده که اسپاسم می‌گیرم.
از کِی اسپاسم می‌گیری؟
به نظرم خوب بود.
هیچ‌وقت از اون پرنسس خوشم نمی‌اومد
حالا جوری رفتار می‌کنه انگار بهترین دوستیم.
واقعاً بعضی وقتا کارو سخت می‌کنی، ادی.
لطفاً یه کم نزدیک‌تر به ساحل بمون.
خداحافظ.
چیکار می‌کنی؟ چقدر عوضی‌ای!
سلام.
مارک، چی شده؟ فکر کردم همه‌چی حله.
این طولانی‌ترین باریه
که ایلونا رو بدون گوشی دم گوشش می‌بینم.
کارش چیه؟
مشاوره.
که این‌طور.
موتوکراس جدی کار می‌کنی؟
منظورت از جدی چیه؟
با پرش و اینا؟
آره، با پرش و اینا.
یعنی مسابقه.
نه، فقط موتورو دوست دارم.
و یه کم می‌خوای شبیه رایان گاسلینگ باشی.
این تقریباً دقیقاً همون موتور فیلمه.
آره، احتمالاً پول دی‌آر‌زد ۴۰۰ رو نداشتی.
لعنتی، سرخ شدی.
چی؟
مارک، بعداً زنگ می‌زنم.
باید قبل از رفتن می‌رفتی دستشویی.
‏- لعنتی، سوندها رو یادم رفت… ‏- ایلونا!
آها، سلام.
هنوز اینجا چیکار می‌کنی؟
منتظر خواهرتم.
تلفنشه. ممکنه طول بکشه.
لعنتی.
این دور و بر اتوبوس هست؟
موتورت چی؟
روشن نمی‌شه.
‏- ولی بنزین داره، نه؟ ‏- آره معلومه.
تازه سرویسش کردم.
‏۵ یورو شرط می‌بندم شمعه.
چطور این‌قدر واردی؟
منظورت چیه؟
‏- فقط پرسیدم. ‏- منم همین‌طور.
این اتاق توئه؟
نه، اتاقم بالاست.
فعلاً اینجا راحت‌تره.
فعلاً؟
هوم…
چرا، یعنی…
یعنی، اصلاً درمان می‌شه؟
چرا نشه؟
رو کمر موش آزمایشگاهی گوش می‌رونن و بعد بهت می‌دوزن.
خودم قبلاً موتوکراس می‌رفتم.
‏- جدی؟ ‏- هوم.
خوب بودی؟
‏- بدک نه. ‏- سلام!
سلام!
بابا، اینجا.
دورو اینجاست؟
نه، کنسلش کردم.
ادی…
بابایی…
پس موتور مال کیه؟
آها، ندیدمت. سلام!
بابا، نمی‌شناسیش.
این رفیق ایلوناست.
‏- آها، باشه. ‏- ایزاک ناسیچ. خوشوقتم.
این‌قدر منتظر آخر هفته با دورو بودی.
نه بابا. تو منتظر یه آخر هفته بدون من بودی.
‏- ادیت… ‏- یکی باید ایزاک رو برسونه خونه.
چرا، موتورت چشه؟
روشن نمی‌شه.
حالا چی؟
ایلونا می‌رسوندم.
کجاست؟
‏- تلفن… ‏- آها.
می‌خوای اونو قرض بگیری؟
نه، ممنون.
کجا زندگی می‌کنی؟
شهرک بهشت.
آها، اونم ما ساختیم.
می‌رسونمت به اتوبوس.
نه، لطفاً. زحمت نکشید.
ماشین که بیرونه.
منتظرش نذار.
این واسه چیه؟
اصلاً نمی‌دونم.
ایلونا رو از کجا می‌شناسی؟
هم‌مدرسه‌ای‌شی؟
اینجا مأمورم.
مأمور؟
سرباز؟
بله.
حدس نمی‌زدم.
می‌شه بپرسم چرا؟
من…
می‌خوام یه چیزی به کشورم پس بدم.
ها…
پدر منم ارتشی بود.
تو افغانستان کشته شد.
بمب جلوی یه مدرسه‌ی ابتدایی.
در محل پادگان آموزشی سابق،
در موقعیتی مرکزی اما آرام
پنج ساختمان مسکونی در حال ساخت است
به ارزش ۴۴ میلیون یورو.
آقای شوارتس، که دو ماه پیش بنیادی برای سرطان سینه
به یاد همسر فقیدش تأسیس کرد،
از حضور پرشمار مهمانان خرسند بود
در مراسم سنگ‌بنا.
مشعل‌دار.
حرکت!
مشعل‌دار. خبردار!
مشعل‌دار، راست و چپ. بچرخ!
رژه‌ی بزرگ.
تنظیم!
خون‌رسانی به کیرت. سفتِ سفت.
هر چقدر بخوای.
‏- عمراً. ‏- جدی. هر چقدر بخوای.
یعنی با فشار دکمه راست می‌شه؟
با فشار دکمه راست می‌شی، داداش.
و ارضا می‌شی. یه بار، دو بار… فرقی نداره. سرپا می‌مونه.
الان دارنش؟
همین الان یه آزمایش لامصب هست.
یه احتمال کمی هست که همه‌چی عفونت کنه.
ولی اگه خوب پیش بره،
هر وقت بخوای راست می‌شی.
ولی اگه نخوای راست شه…
یه دکمه هم می‌زنی و می‌خوابه.
امروز آبجوی پایان خدمت لب دریاچه؟
بعداً میام.
‏- چی بعداً میای؟ ‏- چرا بعداً، بابا؟
یه کاری دارم.
چه کاری؟
موتورم.
آره جون خودت. می‌ری اون
دختر شوارتسو بکنی.
‏- تکون نخور. ‏- بیارش.
دلم می‌خواد با بیکینی ببینمش.
هی.
ایلونا تلفنشه.
داشتم می‌رفتم.
یالا.
صبر کن.
آره!
باشه، عالی.
چی گفتم؟
موتورت کجاست؟
بابام فروختش.
چرا؟
خب، دیگه ممکن نیست.
می‌شه اینو بگیری؟
دستام پر روغنه.
الو؟
کیه؟
ادیت.
گرینزیه. می‌خوان بدونن کجایی.
بگو یه کم دیگه طول می‌کشه.
می‌گه یه کم بیشتر طول می‌کشه، باشه؟
یکی تو دریاچه‌ست.
و یه چیزی راجع به آبنبات اکالیپتوس.
کی گفته دیگه نمی‌تونی موتور برونی؟
هنوز می‌تونی بشینی.
می‌خوای تو بگی چیکار می‌تونم بکنم؟
امتحان کردی؟
نه.
می‌خوای؟
یعنی، چی می‌تونه بد پیش بره؟
باشه، یه لحظه. باید جک رو بزنم بالا.
کلاچ.
معلومه که منابع انسانی غر می‌زنه.
همه‌تون بچه‌بازی درمیارید.
لعنتی. اونجا چیکار می‌کنن؟
بعداً زنگ می‌زنم.
مسخره‌بازی بسه.
آروم.
ادیت.
ادی.
ادی، خوبی؟
موتورو بلند کن.
همه‌چی خوبه؟
‏- آره. ‏- آره؟
بذار ببینم.
دیدیم؟
مشعل‌دار.
وایستا!
مشعل‌دار، راست و چپ. بچرخ!
مشعل‌دار. خبردار!
تفنگ به دوش!
امروز می‌خواهیم رژه برویم.
یک مارش تازه بزنیم.
در وستروالد زیبا.
جایی که باد سرد زوزه می‌کشد.
آه، ای وستروالد زیبا.
آبنبات اکالیپتوس!
باد بر غارهایت سرد زوزه می‌کشد.
اما کوچک‌ترین پرتو آفتاب
تا اعماق دل می‌رود.
‏- اجازه هست؟ ‏- بله، البته.
بگو ببینم هولتسر، کیرتو تراشیدی
که مونی دوباره برات ساک بزنه؟
دیگه دیره، داداش.
ولی الان بزرگ‌تر می‌زنه.
سلام ایزاک. پدرتم.
شنیدم رفتی ارتش…
خب، شاید این یکی رو محض تنوع تموم کنی.
آها، و تولدت مبارک.
آقای شوارتس.
سلام ایزاک.
سلام.
دخترا نیستن.
آها.
به منم کسی چیزی نمی‌گه.
اون چیه؟
بالابر پله‌ست.
یه شرکت می‌رسونه،
اون یکی نصب می‌کنه.
همین‌جوری ولش می‌کنن؟
خب…
‏- یه دقیقه وقت داری؟ ‏- حتماً.
مواظب باش، سنگینه.
اشکالی نداره.
دوست‌دختر داری؟
این چه سؤالیه؟
ادیت هم همینو داره، نه؟
نه، ولی شبیهشه.
زنم واسه ۱۸ سالگیش بهش داد.
مال خودمو با زحمت گرفتم.
فکر می‌کردم قرارداد ارتش رو تمدید نکنم.
آها. جدی؟
بعدش چیکار می‌کنی؟
‏- فکر کردی کارم چیه؟ ‏- یعنی چی؟
خیلی تعجب کردی که ارتشی‌ام.
کِی؟
وقتی می‌رسوندیم خونه.
آها…
یعنی، چی خوندی؟
دانشگاه نرفتی، نه؟
همه امکانش رو ندارن.
تو یه تأثیر خاصی رو آدما داری، ایزاک.
قبلاً هم شنیدم.
ولی همیشه از سر خیرخواهی نبود.
می‌خوای امتحانش کنی؟
‏- لازم نیست. ‏- بیا دیگه. بندازش.
بیا، بگیرش.
همیشه بالای میز.
هوم.
می‌دونی از کجا می‌فهمی اصله؟
نه. بیا.
می‌شنوی؟
قشنگه.
آه!
این دیگه چه کوفتیه؟!
همین حالا ببرش!
ادی، لطفاً.
چه مرگته، بابا؟
ببرش!
ببرش. همین حالا ببرش!
ادیت.
یه وقتی باید اوضاع رو جمع کنیم.
همیشه نمی‌تونم خونه باشم
ایلونا هم تو برلین زندگیشه.
اگه این‌قدر سربارم، بفرستم یکی از اون آسایشگاه‌ها.
ادیت، بحث این نیست. تا ابد که نمی‌شه.
گمشو بابا! گمشو، باشه.
بیا، کمکت می‌کنم.
تو هم. برو.
لطفاً ادی.
می‌خوام تنها باشم.
لطفاً برو.
به بالابر کوفتی احتیاج ندارم.
من می‌برم.
اینجا چیکار می‌کنی؟
اومدم دیدنت.
کجا می‌خوای بری؟
به اتاقم.
کجاست؟
آخرین طبقه.
ممکنه خسته‌کننده بشه.
بامزه بود.
بلندت کنم؟
بله.
محکم بگیر، باشه.
باشه.
کجا؟
رو تخت.
با من میای اونجا؟
اونجا همه‌ش گله. با ویلچر رد نمی‌شم.
بغلت می‌کنم.
معذبم می‌کنه.
پس می‌بندمت به موتور.
زنمو می‌برم ریویرا. چائو، چائو، باستا.
چائو. دولچه ویتا.
کل ماجرا. و من با شرکت تنها موندم.
کلیدا، شرکت مال تو.
تو که بهتر بلدی…
اون موقع شاید ۵۰-۶۰ تا کامیون داشتیم.
درست مثل اون موقع. همیشه همه‌چی سر منه.
خب، دخترام نمی‌خوان شرکتو بگیرن.
وای خدا. هیچ‌وقت، بابا.
گفتم که می‌تونم تصورش کنم.
ولی اصلاً حوزه‌ی تو نیست.
دقیقاً حوزه‌ی منه.
فکر کردی کارم چیه؟
می‌رم تو شرکت‌ها، ساختارشون رو تحلیل و بهترش می‌کنم.
ساختار ما نیازی به بهتر شدن نداره.
ساختار منم.
‏- هر چی. ‏- نگاه کن.
دورو تازه فرستاد.
دورو کیه؟
‏- دوست موتوکراسم. ‏- مطمئنی نمی‌خوای؟
ممنون.
‏- اون کیه؟ ‏- اونم فلجه.
‏- واو. ‏- سنگینه.
یه کم ترسناکه.
بیخیال، هیچ‌وقت هیچی جلوتو نگرفته.
ادیت همیشه شجاع‌ترین آدم این خونه بوده.
می‌دونی چیه؟
یکی از اونا برات می‌خرم.
همچین چیزی خریدنی نیست.
باید یه موتورو باز کنی و پایه‌ها رو جوش بدی.
آها، بلدی این کارو؟
معلومه.
می‌تونی یه موتورفروشی باز کنی.
من که کار دارم.
خب…
می‌خوای تا ابد اینو بکنی؟
بله.
بعضی وقتا خیلی از خودراضی‌ای.
اون چشه؟
تو چته؟
سلام.
خوبی؟
می‌ری؟
می‌خواستم با ادیت دنبال موتور بگردم.
باشه.
بابات عجب آدمیه.
فکر کنم واقعاً بهت افتخار می‌کنه.
چه ناز.
یه تماس دیگه دارم، ولی
می‌خوای تو انباری ببینمت و بعدش بکنیم؟
حالا چی؟
آره، باشه.
باشه.
ممنون.
این یکی خوبه.
عالیه. تقریباً بدنه نداره.
ببینم.
اصلاً چطور رفتی سراغ موتوکراس؟
تو خانواده‌ت کس دیگه‌ای این کارو نمی‌کنه، نه؟
منم نمی‌دونم. از بچگی مجذوبم می‌کرد.
ببخشید بابت اون حرفم راجع به ارتش.
بابا تازه راجع به پدرت بهم گفت.
اشکالی نداره.
مادرم وقتی دوازده سالم بود مُرد.
متأسفم.
تو چند سالت بود؟
چی؟
14.
اصلاً تو چه یگانی هستی؟
گردان گارد.
اونجا چیکار می‌کنی؟
عمدتاً خدمات تشریفات و گارد احترام.
اون چیه؟
تو مراسم رسمی و از این چیزا هستیم.
راستش یه کم…
‏…بی‌معنی.
پس چرا می‌کنی؟
نظمش بهم می‌سازه.
کی می‌گه؟
من.
ولی انگار شغل رویاییت نیست.
اگه پول مهم نبود چیکار می‌کردی؟
هوم.
اینو کجا یاد گرفتی؟
هوم.
پدرم…
‏…راستش افغانستان نبود.
اصلاً سرباز هم نیست.
فقط ولمون کرد و رفت.
پس چرا همچین چیزی می‌گی؟
شانس آوردی همچین بابای خوبی داری.
بو!
هی.
هاپ!
آآآ-او.
بالاخره ناسیچ.
اکنر، تو موهات یه چیزی هست.
همه‌جام یه چیزی هست.
احتمالاً فردا تو شرتمم یه چیزی پیدا می‌کنم.
ناسیچ.
تو خیلی استعداد داری.
فقط باید بهتر تمرکز کنی.
تمرکز، دقیقاً.
باید اوضاعو دستت بگیری.
من و تو.
باید یه واحد باشیم.
یه لحظه، اون روز با بی‌ام‌و نیومدن؟
گلف من بازم سریع‌تره.
‏- جدی؟ ‏- بی‌خیال.
بابا…
سه تا ماشین دارن.
فقط بیمه‌ش منو ورشکست می‌کنه.
چته؟ بیا کمک کن.
باشه، آروم بابا.
سلام.
باشه، محکم بگیر.
1.2.3.
بالا.
سلام.
چطوری؟
خوبم، تو؟
خوبم.
می‌خوای بیای پیش ما؟
وقت نداریم.
ده دقیقه طول می‌کشه.
‏- اسم؟ ‏- ادیت.
این بنه.
کلودی.
سلام.
هولتسر. و این گرینزیه.
باجناقم هم مشاوره.
جدی؟ کجا؟
همیشه اسم شرکتو یادم می‌ره.
هوم.
و…
‏…شما دوتا الان دوستین، یا
قضیه چیه؟
بله.
ادیت قبلاً موتوکراس می‌رفت.
تو واقعاً الهام‌بخشی.
یعنی چی؟
چون به‌عنوان یه زن موتوکراس می‌رفتم،
یا چون به‌عنوان یه معلول سیب‌زمینی می‌خورم؟
منظورم این نبود.
ادیت.
منظور بدی نداشت.
آره. می‌دونی چی خوب بود؟
اینکه از یه زن ویلچری بپرسی قبل از اینکه یه جا بکشیش.
‏- عوضی. ‏- منو می‌بری بیرون یا نه؟
ولی این بهش حق نمی‌ده این‌قدر عوضی باشه.
‏- درسته. ‏- اگه منم مثل اون کم‌کُس بودم…
منم عوضی می‌شدم.
انگار تو خیلی می‌کنی.
خب، بیشتر از اون.
ولی بیشتر از صفر که زیاد نیست، گرینزی.
شاید ۰٫۳.
سکس با ۰٫۳ آدم. چطور می‌شه؟
پورن تنه، بابا.
نه دست، نه پا.
اَه. همچین چیزی هست؟
معلومه.
واسه اون عالی می‌شد.
همچین آدمی نمی‌تونست ازش فرار کنه.
هوی، بچه‌ها…
من رفتم.
چی؟
بیخیال، داریم شوخی می‌کنیم.
‏- ناسیچ! ‏- آره، چیزی نیست.
وقتی اومدی رو صحنه و گفتی می‌خوای مثل سم اسمیت باشی
همه بهت خندیدن.
و ببین، حالا دیگه کسی نمی‌خنده.
اجرات فوق‌العاده بود.
واسه من قطعاً «بله»ست.
فکر کنم ادیت ازم خوشش میاد.
ادیت؟
فکر کردم اون یکی رو می‌کنی.
پسر خودم. ناسیچ!
بازم زیاد گریه کرد؟
نه، فقط خسته بود.
مونی…
یه دختر ویلچری عاشق ایزاک شده.
چرا همیشه باید با همه لاس بزنی؟
باهاش لاس نمی‌زدم.
مثل خواهر کوچیکمه.
آها.
‏«آها» یعنی چی؟
پس چرا عاشقت شده؟
‏- نمی‌دونم. ‏- این پسر خوشگلو نگاه کن.
مامان!
منم نمی‌تونستم با همچین کسی باشم.
ویلچری بودنش واسه من مشکلی نیست.
فقط ازش خوشم نمیاد. چیکار کنم؟
پس اصلاً چرا باهاش می‌گردی؟
هی!
‏- اشمیتی! ‏- سلام.
داشتیم از دستت می‌دادیم؟
نه، دارم می‌رم.
سلام.
‏- ایزاک. ‏- من دورو.
کروگر هم هست؟
نه، مصدومه.
پس بالاخره شانس داری.
فکر کنم باید بری.
آره… هی.
‏- موفق باشی. ‏- ممنون. خداحافظ، مواظب باش.
‏- خداحافظ. ‏- خداحافظ.
لعنتی! منم می‌خوام.
با این رانندگیت، هنوز خیلی راه داری.
یعنی چی؟
مثل پیرزنا می‌رونی.
فقط چون تو ترک نشسته بودی مواظب بودم.
آره، حتماً.
نگاش کن، نگاش کن!
ممنون که راضیم کردی.
خوبه که این‌قدر خوشحال می‌بینمت.
بعضی وقتا آرزو می‌کردم تو تصادف مرده بودم.
هی.
این حرفو نزن.
بدون ویلچر کاملاً دست بقیه‌ام.
می‌خوای بریم خونه؟
بله.
می‌شه برگردی؟
بله.
یالا.
خودم می‌کنم.
بدون که عجیب به نظر می‌رسن.
اصلاً.
هر روز لاغرتر می‌شن.
هی…
دردت گرفت؟
نه.
فقط نمی‌خوام به باسنم نگاه کنی.
باشه.
نمی‌شه عادی انجامش بدیم؟
آره، البته.
خیلی سرده.
یه درمانی هست.
با سلول بنیادی.
چند تا فلج در نتیجه‌ش دوباره راه رفتن.
جدی؟
هوم.
شانسش خیلی بالا نیست.
و…
فکر کنم عوارضش بدجوره.
ولی اگه امکانش هست
که دوباره راه بری، باید انجامش داد، نه؟
عوارضش چیه؟
من جنگجوام.
اجازه هست؟
بین شما دوتا چیزی هست؟
حالا چی؟
آره، که چی؟
این یه جور انتقامه چون نمی‌خوام دوست‌دخترت باشم؟
نه.
دنبال پول بابامی؟
چه مرگته؟
پس الان با همین، یا چی؟
یعنی، قرار نیست همین الان باهاش ازدواج کنم.
عاشقشی؟
‏- ازش خوشم میاد. ‏- پس نه. باشه.
گوش کن. اگه باهاش جدی نیستی
باید بهش بگی. باشه؟
الو؟
هوم.
می‌تونم برم؟
بیا.
مال قدیمی منه.
‏- مال توئه. ‏- نمی‌تونم قبول کنم.
چرا نشه؟
خیلی ممنون.
ولی همیشه همه‌چیو خودم درآوردم.
این لطفو بهم بکن.
داری خجالت‌زده‌ش می‌کنی، بابا.
چرا؟ چیزی نیست که.
ادی، تو چرا چیزی نمی‌گی؟
واسه عمل وقت گرفتم.
‏- کدوم عمل؟ ‏- درمان سلول بنیادی تو لهستان.
من کاره‌ای نیستم.
خوشحالم که خوشحالی، بابا.
شوخی نیست ادی. راجع بهش حرف زدیم.
‏- می‌دونم. ‏- پس از سرت بندازش بیرون.
دکتر گفت تو مورد من ۲۰ درصد شانس…
دیگه نمی‌خوام چیزی درباره‌ش بشنوم.
حداقل بذار حرف بزنه.
تو دخالت نکن.
پس ۲۰ درصد؟
این آمار از کجاست؟
‏- مطالعه‌ی خودشونه، یا… ‏- بدن منه.
و پولشو چطور می‌دی؟ بیمه که پوشش نمی‌ده.
‏- از ارث مامان. ‏- دستِ منه.
‏- مال… ‏- بسه!
همچین درمانی چقدر می‌شه؟
‏۲۱٫۰۰۰ یورو.
قرضش می‌دم بهت.
برات خوراکی آوردم.
این‌همه پول از کجا آوردی؟
وام گرفتم.
بیا.
چی؟
مال تو.
به چشمش نمیاد.
چه مرگته؟
درباره‌ی پدرت اشتباه می‌کردم.
هی، بیدارت کردم؟
اشکالی نداره.
چیزی برات بیارم؟
هوم.
باشه…
ساعت ۵:۳۰ برمی‌گردم.
پدرت تا دو ساعت دیگه برمی‌گرده.
باشه.
اِ…
بعدش باید برم خونه‌ی هولتسرها.
اشکالی نداره؟
هر کاری بخوای بکن.
واقعاً حوصله ندارم، ولی تولدشه.
پس چرا می‌کنی؟
نمی‌فهمی. مسئله‌ی رفاقته.
برام توضیح بده.
وقتشو ندارم.
خب، اول می‌گی همه‌ش مسخره‌ست،
حالا جوری رفتار می‌کنی انگار مرگ و زندگیه.
چیکار کنم؟
تعهد دادم.
یه چیز دیگه بساز.
تو از اون خنگا بیشتر داری.
هی، اونا دوستامن. اصلاً نمی‌شناسیشون.
پس برو.
‏- برو! ‏- ادیت…
نه برو، اصلاً می‌خوام تنها باشم.
‏- حتی یه عکس خیلی قدیمی. ‏- گرینزی…
‏- همچین چیزی رو نمی‌بینی؟ ‏- خب، من…
اینو نگاه کن.
واو، می‌تونم ببینم؟
‏- وای، خیلی سنگینه. ‏- هی.
ببینم.
‏- الان با همین؟ ‏- با کی؟
‏- با اون دختر شوارتس. ‏- انگار جواب می‌ده.
منظورت چیه؟
هیچی.
خودم خریدمش.
هوم. و عکسه؟
یه شرط احمقانه بود.
هوم.
حرف نزن.
ادامه بده.
از کِی دیگه چیزی بهم نمی‌گی؟
ناسیچ؟
الان کلی خبره.
هوم.
امشب میای؟
آره، البته.
چرا ادیت رو نمیاری؟
فکر نکنم اهل این چیزا باشه.
هی!
جدی؟
با من بیا.
فکر می‌کنی چرا مخالف این درمانم؟
‏- راجع به خطراتش بهمون گفتن. ‏- جدی؟
پس بگو، برای الیگودندروسیت‌ها از کدوم سلول بنیادی استفاده می‌کنن؟
می‌دونی؟
الان نمی‌دونم.
می‌دونی تو همچین پیوند آلوژنیکی خطر تومور چقدره؟
ادیت رو به این درمان هل می‌دی
و خودت درست تحقیق هم نکردی؟
ادیت رو نمی‌شناسی.
بعضی وقتا باید از خودش محافظتش کنی.
داری ادیت رو دست‌کم می‌گیری.
بابا؟
بابا!
هی.
چی شد؟
یه جورایی تعادلمو از دست دادم.
می‌تونی کمکم کنی؟
آره، البته.
‏- چطور؟ ‏- اینجا.
باز حالت بد شد؟
دوباره خوبم.
می‌شه حوله رو بدی؟
معلومه.
واقعاً می‌خوای انجامش بدی؟
چی؟
منظورم درمانه.
یه کم استفراغ چیه وقتی دوباره راه برم.
همه‌ش که این نیست.
داری جا می‌زنی؟
نه.
فکر کردم طرف منی.
هستم.
از من خجالت می‌کشی؟
این دیگه چه حرفیه؟
پس چرا منو نمی‌بری خونه‌ی هولتسرها؟
چرا؟ می‌خوای بیای؟
نه.
ولی می‌خوام تو ازم بپرسی.
اوه.
باشه… پروسکو؟
الان اجازه ندارم.
ممنون.
وای خدا.
پس اینجا چطور تحمل می‌کنی؟
ناسیچ!
یالا، صف بکشید.
‏- ببین چیکار می‌کنی! ‏- یالا دیگه!
هی.
کوچولو.
مامان، تلویزیون.
ببخشید؟ متوجه نشدم.
مامان عزیز، می‌شه لطفاً تلویزیونو برام روشن کنی؟
الان میام.
خیلی نازه.
یه شیطون کوچولو.
ولی وقتی بخواد خیلی نازه.
قبلاً واسه پدرت کار می‌کردم.
اوه.
منظورم این نبود.
نگران نباش.
مامان!
الان برمی‌گردم. وگرنه هیچ‌وقت آرامش نداریم.
اِ، ببخشید.
چرا همیشه رو اون صندلی می‌شینی؟
چون پاهام خرابن.
چرا؟
چون تصادف کردم.
چرا؟
چون یکی حواسش نبود.
ناراحتی؟
بعضی وقتا.
می‌خوای با من ببینی؟
با کمال میل.
تامی.
برو پیش مامانت.
اشکالی نداره.
‏- ولی تازه شروع کردم. ‏- برو.
نه!
واقعاً اشکالی نداره.
وگرنه خاموشش می‌کنم.
متأسفم.
اشکالی نداره. پسر نازیه.
ما به‌اندازه‌ی کافی خوب نیستیم؟
اصلاً.
‏- می‌خواستم… ‏- هولتسر!
1.2.3.4.
امروز می‌خواهیم رژه برویم.
یک مارش تازه بزنیم.
در وستروالد زیبا.
جایی که باد سرد زوزه می‌کشد.
هولتسر!
آه، ای وستروالد زیبا.
آبنبات اکالیپتوس!
باد بر غارهایت سرد زوزه می‌کشد.
اما کوچک‌ترین پرتو آفتاب
تا اعماق دلت می‌رود.
آره!
ممنون.
ممنون، کثافتا.
هولتسر پدرسگ، سخنرانی کن!
امروز حتی یه مهمون ویژه هم داریم.
یه شوارتس واقعی.
مفتخرم که امروز یه شوارتس واقعی پیش ماست.
دست بزنید!
‏- منظور بدی نداره. ‏- آره، پرستارشم آورده.
پس ممنون که
تا این کلبه‌ی محقر من راه اومدید.
‏- حالا، چیزای مهم. ‏- هی!
هی!
‏- چه مرگته؟ ‏- همین حالا ازش عذرخواهی کن.
همین حالا. ازش عذرخواهی کن!
فقط شوخی بود.
همین حالا!
ازش عذرخواهی می‌کنی. همین حالا!
واقعاً فقط شوخی بود.
خفه شو!
شما چه جور آدمایی هستین؟
فکر می‌کنی عادیه این‌جوری بزنی تو صورت یکی؟
چیکار باید می‌کردم؟
روی برگردونم، یا چی؟
نباید مشروب بخوری.
دیگه نمی‌شناسمت.
ببخشید.
اینجا چه خبره؟
می‌دونم.
می‌خوام واسه تو بهتر باشم.
فردا هم دیر کار می‌کنی؟
چرا؟
فردا دور دوم تو لهستانه.
به این زودی فرداست؟
اشکالی نداره.
‏- ایلونا می‌برتم. ‏- نه نه نه. من می‌برم.
من می‌برمت.
هنوز تموم نکردی.
آدم چقدر می‌تونه خنگ باشه؟
سرباز هولتسر باید کمکت کنه، یا چی؟
بگو ببینم، تو مهدکودک چی یاد گرفتی؟
این یعنی مهارت حرکتی ظریف؟
نمی‌خوام بدونم وقتی می‌شاشی چه گندی می‌زنی!
‏- سرم داد نزن. ‏- چی؟!
لطفاً سرم داد نزنید.
فکر می‌کنی تو میدون جنگ می‌تونی از همه بخوای ساکت باشن
که با خیال راحت تفنگتو ببندی؟
گردان گارد تو هیچ جنگی نمی‌جنگه.
عجب زبون‌درازی…
کل یگان. پاشید!
بخوابید! شنا!
تو نه، ناسیچ.
تو الان اون تفنگ کوفتی رو می‌بندی.
بقیه. برید!
هی.
‏- چی شده؟ ‏- همه‌چی خوبه.
‏- اصلاً خوب به نظر نمی‌رسه. ‏- عادیه.
‏- چطور عادیه؟ ‏- صبر کن.
می‌خواد تنها باشه.
ادی؟
باز کن!
می‌خوای چیزی بخوری؟
هوم.
غذا نه.
یه چیزی درست می‌کنم بعد باید برم. باشه؟
بابا فردا صبح برمی‌گرده.
خوشگل شدی.
هر وقت خواستی زنگ بزن.
ببین، اینو تو کلینیک فیلم گرفتم.
اون چیه؟
ببین.
اونم فلجه؟
تصور کن…
داری به کی چیزی رو ثابت می‌کنی؟
فقط می‌خوام کمک کنم.
همه‌تون تنهاش گذاشتین.
چی گفتی؟
خودتو کی می‌دونی؟
هیچی از زندگی ما نمی‌دونی.
هیچی.
ولمون کن.
این خانواده…
باهاش…
از قبل بی‌خیالش شدن.
و با من جوری رفتار می‌کنن انگار من آدم‌بدم.
مثل آدم‌بده…
آدم‌بد؟ چرا؟
چرا؟ شاید چون خیلی از خودراضی‌ان.
احساس گناه می‌کنن چون از قبل بی‌خیالش شدن.
و تو می‌خوای بمونی؟
مامان، اون دختر فقط منو داره.
بهم احتیاج داره. هیچ‌کس بهش ایمان نداره.
فقط من.
این دختر فقط منو داره.
کار چی؟
کار؟
چی؟
فقط نمی‌خوام امیدت الکی بالا بره.
جدی می‌گی؟
با این طرز فکر می‌خوای به چی برسی؟
‏- این حرفا رو از کجا میاری؟ ‏- این‌جوری باهاش حرف نزن.
چه جوری حرف می‌زنم؟
انگار خنگه.
دکتر که نیست، هست؟
خب، تو هستی؟
من؟ نه. دکتر نیستم.
ولی با همه‌ی نورولوژیست‌های سرشناس این حوزه حرف زدم.
و همه‌شون یه چیزو گفتن.
‏- همه‌شون! ‏- آها.
ادی… ببخشید!
آه.
الان اینو حس کردی؟
فکر کنم.
آره! یه سوزش کوچیک و خفیف.
و این؟ اینم حس می‌کنی؟
نه.
‏- باشه، ولی الان یه چیزی حس کردی. ‏- آره!
آره!
باشه.
‏- ۲۰ درصد… ‏- چطور ممکنه؟
20%!
‏- خانم شوارتس. ‏- سلام.
سلام.
چطوری؟
بستگی داره الان چی بخواید بگید.
متأسفانه خبر خوبی براتون ندارم.
درمان اون‌طور که امید داشتیم جواب نداد.
امکان نداره.
امروز صبح تو پاهام یه چیزی حس کردم.
اون نمی‌تونه به درمان ربط داشته باشه.
بدنتون سلول‌های بنیادی رو نپذیرفت.
حالا نقشه‌تون چیه؟
چی پیشنهاد می‌دید؟
فعلاً باید از این درمان طاقت‌فرسا بهبود پیدا کنید.
بیشتر از اون بلاکرها می‌خورم.
بدنش هنوز می‌تونه سلول‌ها رو بپذیره؟
تا حالا به قرص‌ها چه واکنشی داشتید؟
اون سرسخته.
اول باید قواتون رو برگردونید.
پس همین‌جوری بی‌خیالم می‌شید؟
یه بسته‌ی دیگه بلاکر می‌گیریم.
دیگه بسمه، ایزاک.
دکترو شنیدی.
فقط باید یه کم بیشتر از اون بلاکرها بخوری.
بدنت هنوز می‌تونه سلول‌ها رو بپذیره.
بی‌فایده‌ست.
چقدر ساده‌ای. بعضی وقتا خیلی ساده‌ای.
این چه طرز فکر مزخرفیه؟!
فکر کردم جنگجویی.
نشونشون بده از چی ساخته شدی.
کی هست؟
بابا.
صداشو ببند.
هی!
می‌دونی که چی می‌خواد بگه.
لعنتی. لعنتی!
دیدنمون؟
چی شده؟
بدون اجازه از خدمت غیبت کردم.
یعنی چی؟
یعنی گاییدمش.
دنبالمونن؟
‏- ببخشید. ‏- لعنتی!
ببخشید.
لعنتی.
باشه.
اینم قرص‌ها و یه سطل اگه باز خواستی بالا بیاری.
باید برم این قضیه‌ی ارتش رو حل کنم.
هوم.
اینجا چیکار می‌کنی؟
‏- همه‌جا دنبالتن. ‏- می‌دونم.
تو چته؟
داداش، حال ادیت بده.
برو کنار.
ادیت کجاست؟
‏- تازه دراز کشید. ‏- چرا جواب تلفنو نمی‌دی؟
همه‌چی تحت کنترله.
حالش چطوره؟ دکتر چی گفت؟
باید یه کم دیگه ادامه بدیم.
یه کم دیگه. هنوز پیشرفتی نبوده،
ولی…
‏- هر روز بدتر می‌شه! ‏- بابا خفه شو!
ادیت!
بگو دیگه!
ادیت.
لعنتی.
من چقدر گندم.
بیا.
یه کم بخواب.
آقای شوارتس! صبر کنید!
‏- سلام ایزاک. ‏- ادیت چطوره؟
شانس آورد.
باشه. می‌تونم ببینمش؟
باید استراحت کنه.
باشه.
پس بعداً برمی‌گردم.
نه، ممکن نیست.
چرا نشه؟
دیگه نمی‌خواد ببینتت، ایزاک.
اون گفت؟
بله.
آقای شوارتس، خواهش می‌کنم.
باید ببینمش.
چیز دیگه‌ای ندارم.
خواهش می‌کنم. ادیت رو دوست دارم.
سلام.
عجب چیزی بود…
کلی فکر کردم، خیلی کمک می‌کنه.
نباید این‌جوری هلت می‌دادم.
ایزاک، دیگه راه نمی‌رم.
نه فردا، نه پس‌فردا.
بخوای درمانو قطع کنیم، همین حالا قطع می‌کنیم.
تموم. باشه؟
تموم.
لازم نیست این کارو بکنی.
چی می‌گی؟
ادیت، دوستت دارم.
با من ازدواج می‌کنی؟
جدی می‌گم.
به‌محض اینکه بهتر شدی،
می‌ریم طلافروشی و برات حلقه می‌خرم.
همه‌ی پولتو خرج درمان کردی.
اگه دور دوم رو نریم، بازم کافیه.
شاید مجبور شی یه کم کوتاه بیای.
شاید فقط یه کوچیکش باشه.
آپارتمانی که اولش بخریم
اونم زیاد بزرگ نیست، ولی
موتورفروشی رو باز می‌کنم.
تو می‌تونی کتاب بنویسی.
کلی حرف واسه گفتن داری.
و با این پول تو ایتالیا خونه می‌خریم.
مهمون دارم.
باشه.
بهتره الان بری.
چیز بدی گفتم؟
آره، منم مشتاقم…
ببینم، فکر کنم هنوز مهمون داره.
ایزاک کجاست؟
رفت.
باشه.
همین الان اینجا بود؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.