دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
امروز در کنگره
درخواست دوحزبی برای شفافیت بیشتر دولت درباره اشیای ناشناس پرنده (یوفوها)
یا آنطور که ارتش به آنها می‌گوید: پدیده‌های هوایی ناشناس، یا UAP ها.
این اشیاء اساساً در تمام مناطقی که عملیات‌های
نیروی دریایی در سراسر جهان انجام می‌دهد، شناسایی شده‌اند.
فناوری‌ای که با آن روبرو شدیم به مراتب پیشرفته‌تر بود
از هر چیزی که ما در حال حاضر داریم یا در ۲۰ سال آینده خواهیم داشت.
پدیده‌های هوایی ناشناس یک تهدید بالقوه برای امنیت ملی هستند
و باید به همین شکل با آنها برخورد شود.
دولت ایالات متحده اطلاعات زیادی را جمع‌آوری کرده است
در مورد UAPها، طی چندین دهه.
اما از به اشتراک گذاشتن آن با مردم آمریکا خودداری کرده است.
این اشتباه است، و علاوه بر این، بی‌اعتمادی ایجاد می‌کند.
من ۱۱ سال در نیروی دریایی آمریکا به عنوان خلبان جنگنده خدمت کردم.
به مدت ۱۸ سال برای نیروی دریایی آمریکا خلبان جنگنده بودم.
من ۲۰ سال در جامعه اطلاعاتی آمریکا مشغول به کار بودم.
من به عنوان چهارمین مدیر اطلاعات ملی خدمت کردم.
من ۲۵ سال به عنوان یک مقام ارشد با سیا (CIA) همکاری کردم.
من پس از ۳۲ سال خدمت، به عنوان یک دریاسالار تک‌ستاره از نیروی دریایی بازنشسته شدم.
من به عنوان یک دانشمند ارشد، روی برنامه‌های UAP بسیار محرمانه برای دولت کار می‌کردم.
من ۳۲ سال در حوزه امنیت ملی، چه در دولت و چه خارج از آن، مشغول بودم.
من ۲۸ سال به عنوان یک اخترفیزیکدان روی برنامه‌های UAP بسیار محرمانه کار کرده‌ام.
برای دولت ایالات متحده و صنایع دفاعی‌اش.
من استاد بخش پاتولوژی هستم
در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد.
و تقریباً در ده سال اخیر،
با وزارت دفاع همکاری داشته‌ام
و افراد سیا (CIA) روی موضوع UAP.
من به این نتیجه رسیده‌ام که ما نه تنها در جهان تنها نیستیم،
بلکه کشف شده‌ایم
توسط هوشی از بخش دیگری از جهان هستی.
شواهدی وجود دارد که ما تنها نیستیم.
بشریت تنها گونه باهوش در جهان هستی نیست.
ما در جهان هستی تنها نیستیم.
آنقدر مغرور نیستم که بگویم
هیچ شکل دیگری از حیات در بیرون وجود ندارد.
بشریت تنها هوش در جهان هستی نیست.
UAPها واقعی‌اند. اینجا هستند و انسانی نیستند.
هوش‌های دیگری وجود دارند که دارای وسایل نقلیه/فضاپیماهای عجیب و بسیار پیشرفته‌ای هستند
که با جمعیت انسانی در تعامل‌اند.
آن‌ها اینجا هستند. این واقعی است. دارد اتفاق می‌افتد. همین حالا دارد اتفاق می‌افتد.
هوش غیرانسانی وجود دارد.
با بشریت در تعامل بوده است.
و مدت‌هاست که روی این سیاره این کار را می‌کند.
ما تنها شکل حیات هوشمند در جهان هستی نیستیم.
چیزی اینجا روی سیاره با ماست که باهوش است.
و از ما باهوش‌تر.
این بزرگترین کشف در تاریخ بشر است.
اسم من لوئی الیزوندو است. در سال ۲۰۰۹، زندگی‌ام برای همیشه تغییر کرد.
آن زمان بود که من به یک برنامه دولتی بسیار حساس استخدام شدم
که پدیده‌های هوایی ناشناس (UAP) را بررسی می‌کرد.
که معمولاً به عنوان یوفو (UFO) نیز شناخته می‌شوند.
سابقه کار من برای دولت آمریکا برمی‌گردد
تقریباً به ۳۰ سال پیش، زمانی که به ارتش آمریکا پیوستم.
از آنجا، من این شانس را داشتم
که به برنامه‌های مختلفی در حوزه اطلاعات نظامی استخدام شوم.
در طول دوران خدمتم، به کشورم خدمت کردم
در سراسر جهان، با مدیریت و هدایت ماموریت‌ها.
از جمله مبارزه با مواد مخدر و ضدجاسوسی.
مبارزه با تروریسم و مقابله با شورش.
و بعدها در دوران شغلی‌ام بود که عملاً شروع به اداره
برنامه‌های دسترسی ویژه برای دولت آمریکا کردم.
و در بعضی موارد مستقیماً به کاخ سفید
و شورای امنیت ملی گزارش می‌دادم.
اسم من جی استراتون است.
و برای بیش از ۱۶ سال، از طرف دولت آمریکا،
من به عنوان یک مقام ارشد اطلاعاتی روی موضوع UAP کار کردم.
در ۱۷ سالگی وارد ارتش شدم و پس از آن، وارد یک حرفه
در اطلاعات نظامی شدم، با هشت اعزام رزمی،
از جمله به عراق و افغانستان.
بعد از ارتش به اطلاعات نیروی دریایی پیوستم.
و سپس به آژانس اطلاعات دفاعی منتقل شدم.
جایی که رئیس بخش جنگ هوایی و فضایی بودم
در دفتر هشدار دفاعی.
در DIA بود که من و همکارانم شروع به دریافت گزارش‌هایی کردیم
از آنچه که اکنون UAP نامیده می‌شود.
ما سراغ تمام بخش‌های دولت، پنتاگون، تمام آژانس‌های اطلاعاتی رفتیم.
هر جایی که فکرش را می‌کردیم، رفتیم تا برنامه UAP را پیدا کنیم، با این فرض که چنین چیزی وجود داشت.
تا جایی که ما می‌دانستیم،
هیچ‌کس در دولت ایالات متحده برنامه UAP نداشت.
بنابراین من و همکارانم یک برنامه جدید را آغاز کردیم.
که در نهایت به AATIP تبدیل شد.
برنامه شناسایی تهدیدات پیشرفته هوافضایی، AATIP.
بودجه این تلاش توسط
رهبر وقت اکثریت سنا، سناتور هری رید، تامین شد.
و با هم، من، جی استراتون و تیم‌مان،
برای نزدیک به یک دهه، حوادث UAP را در سراسر جهان بررسی کردیم.
بر اساس شواهد و داده‌های مستند،
دریافتیم که UAPها نگرانی‌های جدی امنیت ملی را به وجود می‌آورند
و یک تهدید وجودی بالقوه هستند.
به زبان ساده، فضاپیماهای تغییر محیطی،
وسایلی که قابلیت عملکرد در فضا، هوا
و آب را دارند و ظاهراً هر آنچه بشریت از فیزیک می‌داند را به چالش می‌کشند،
حداقل از دهه ۱۹۴۰، با مصونیت کامل در سراسر جهان در حال فعالیت بوده‌اند.
در AATIP، ما به برخی از حساس‌ترین ویدئوهای
موجود در وزارت دفاع دسترسی داشتیم.
اگر می‌توانستید جای من باشید و آنچه را من و افرادی مثل جی استراتون دیده‌ایم را ببینید،
حتی ذره‌ای شک نمی‌کردید که این چیزها واقعی هستند.
و توسط انسان‌ها ساخته نشده‌اند.
چیزهایی که دیده‌ام... واضح‌ترین ویدئوها...
بهترین شواهدی که داریم،
مبنی بر اینکه اینها هوش غیرانسانی هستند، طبقه‌بندی شده باقی مانده است.
داده‌های طبقه‌بندی شده‌ای که ما به آنها دسترسی داشتیم،
وقتی به برنامه پیوستیم، غیرقابل انکار بود.
هشتاد سال از این داده‌ها وجود داره که مردم حتی ازش خبر ندارند.
من با چشمان خودم سفینه‌ها و موجودات غیرانسانی رو دیده‌ام.
برای بیست و سه سال و ده ماه،
من در نیروی هوایی ایالات متحده به عنوان خلبان A-10 خدمت می‌کردم.
و وقتی در NORAD بودم،
شاهد رویدادی بودم که تا ابد فراموش نمی‌کنم.
یک شیء ناشناس بود که داشتیم روی رادارها ردش رو می‌گرفتیم.
و فرمانده گفت: "اون هدف رو می‌خوام."
یعنی رهگیریش کنید.
جنگنده‌ها تا انتهای ساحل شرقی به پرواز درآمدند.
و هیچ‌کدوم از جنگنده‌ها نتونستند اون رو رهگیری یا پایین بکشند.
ما قادر به حفظ حاکمیت هوایی بر فراز آمریکای شمالی نبودیم.
در چهاردهم نوامبر ۲۰۰۴، ما سوار بر USS Nimitz بودیم.
که یک ناو هواپیمابر هسته‌ای است.
من ارشدترین فرد در اسکادران پروازی بودم.
من از نیمیتز پرواز کرده بودم تا یک
رزمایش پدافند هوایی در سواحل سن دیگو، کالیفرنیا انجام بدم.
و در نهایت به دنبال یک UAP معروف به UAP تیک تاک افتادم.
حدود ۴۰ فوت طول داشت و فقط همین‌طور توی فضا ثابت مونده بود.
می‌تونید ببینید که شروع به شتاب‌گرفتن می‌کنه. و وقتی جلوی ما می‌رسه، ناپدید می‌شه.
این شیء با سرعت ۳۲۰۰۰ مایل در ساعت حرکت می‌کرد.
پس واضحاً اون تکنولوژی متعلق به ایالات متحده نیست.
همون‌طور که داشتیم این شیء تیک تاک رو تماشا می‌کردیم،
که به این شیوه عجیب مانور می‌داد،
واضح بود که متعارف نیست.
این داشت قوانین فیزیک رو زیر پا می‌ذاشت.
قوانین جاذبه‌ای که ما به عنوان خلبان باهاش زندگی می‌کنیم و می‌میریم.
ما واقعاً این اشیا رو داشتیم که کشتی‌های نیروی دریایی رو در حال مأموریت تعقیب می‌کردند.
دفعات گزارش UAP ها به ما در حال افزایش بود.
همه‌جا حاضر بودند. تقریباً هر روز اونا رو می‌دیدیم.
وای خدای من، یه ناوگان کامل ازشون اینجاست. نگاه کن توی صفحه نمایش!
و بعدش ما تقریباً با یکی از این اشیاء تو هوا تصادف کردیم.
این حالا تبدیل به یک مسئله ایمنی شده بود.
دو هواپیما از اسکادران من در نزدیکی همدیگه پرواز می‌کردند.
در آرایش بخش، یعنی حدود ۱۵۰ فوت از هم فاصله داشتند.
یکی از این اشیاء دقیقاً از بین اون دو هواپیما رد شد.
درست از کنار هواپیمای جلویی.
هواپیمای جلویی تونست شیء رو با چشم ببینه.
و اون به سادگی اون رو یک مکعب خاکستری تیره یا سیاه داخل یک کره شفاف توصیف کرد.
برای روشن شدن موضوع،
هوش غیرانسانی به طور فعال در حال انجام
ISR، (اطلاعات، نظارت و شناسایی) بوده است.
برخی از حساس‌ترین تأسیسات نظامی و سایت‌های هسته‌ای آمریکا.
اونا هم سلاح‌های هسته‌ای رو غیرفعال کردند و هم فعال کردند.
هم در آمریکا و هم در روسیه.
سلاح‌های هسته‌ای که در روسیه فعال شدند، به سمت ما نشانه رفته بودند.
و از اون دیدگاه، واقعاً نمی‌شد خطرناک‌تر از این باشه.
این یک تهدید نوظهور و مخرب برای آمریکاست.
و واقعاً یک نگرانی امنیت ملی.
راستی، این فقط اینجا تو آمریکا اتفاق نمی‌افته.
در سراسر جهان داره اتفاق می‌افته و با بسامد بیشتری هم هست.
وقتی لو الیزوندو رو تو پنتاگون ملاقات کردم،
اون من رو آگاه کرد که این پدیده نه تنها واقعی بود،
بلکه یک پدیده مداوم و پایدار بود.
وزیر دفاع خبر نداشت، کنگره خبر نداشت،
سیاست‌گذاران ارشد خبر نداشتند،
و هیچ‌کس جز لو، کاری در موردش نمی‌کرد.
و چند تا همکار محدودش.
شوکه شدم و متحیر موندم.
و بلافاصله نگران
شکست‌های اطلاعاتی‌ای شدم که در گذشته اتفاق افتاده بودند،
و فجایعی که به دنبالش رخ داده بودند.
و فوراً مصمم شدم هر کاری از دستم برمیاد انجام بدم تا کمک کنم لو
به وزیر دفاع برسه تا اون اطلاعات رو پیش ببره.
هر بار که جی و من و بقیه سعی می‌کردیم زنگ‌های خطر رو به صدا دربیاریم،
و این موضوع رو به سطح مناسبش برسونیم،
با مقاومت شدیدی مواجه می‌شدیم.
فقط ننگ و تابوی این موضوع،
ارتباط تاریخی "بشقاب‌پرنده‌ها" چیزی بود که
برای بیشتر افراد در موقعیت‌های رهبری، به سختی قابل هضم بود.
(در واقع، این ننگ اون‌قدر قوی بود که مردم یا معتقد بودند الف)
(موضوع واقعی نیست، یا ب)
این ننگ به نوعی حرفه‌شون رو لکه‌دار یا خدشه‌دار می‌کنه.
بنابراین نمی‌خواستند بهش دست بزنند.
نتونستیم رهبری پنتاگون رو متقاعد کنیم
تا به داده‌های علمی واقعی نگاه کنند،
که نشون می‌داد یک تهدید جدی امنیت ملی وجود داره.
اونا بیشتر نگران تأثیرش روی شهرت خودشون بودند،
تا نگران امنیت کشور.
علاوه بر این،
ما شوکه شدیم وقتی فهمیدیم داریم از طرف افرادی در پنتاگون با مقاومت مواجه می‌شیم،
اون هم بر اساس باورهای مذهبی‌شون.
واقعاً افراط‌گرایان بنیادگرای مذهبی در پنتاگون وجود داشتند
که به شدت با این موضوع مخالف بودند.
اینها کارشناسان امنیت ملی هستند،
اعضای ارشد جامعه اطلاعات ملی،
که مذهب خودشون رو بالاتر از امنیت ملی قرار می‌دن.
یک مقام ارشد وزارت دفاع واقعاً من رو تو راهروهای پنتاگون متوقف کرد
و بهم گفت که داریم کار شیطان رو انجام می‌دیم.
من مجبور بودم با افرادی که مافوقم بودند سر و کله بزنم که بهم می‌گفتند،
توی دنیای اونا، اینها شیاطین هستند و ما داریم شیاطین رو تحریک می‌کنیم،
و داریم تو دنیای شیطان دخالت می‌کنیم و از این جور حرف‌ها.
من با خودم گفتم: "باورم نمی‌شه این حرف از دهن شما درمیاد."
من دارم درباره یک وسیله پیشرفته هوافضایی گزارش می‌دم که شناسایی شده،
روی سنسورهای متعدد، و کاملاً واقعیه.
و شما به من می‌گید که فکر می‌کنید اینها شیاطین هستند؟"
و نباید بهشون نگاه کنیم و مطالعه‌شون کنیم.
کاملاً مبهوت شدم.
همین‌طور که سعی می‌کردیم تمام این موانع رو پشت سر بذاریم،
یه برنامه UAP دیگه، خیلی عمیق‌تر پنهان و بسیار بزرگ‌تر رو کشف کردیم.
این برنامه اون‌قدر حساس بود
که از وزیر دفاع، کنگره پنهان نگه داشته شده بود،
و حتی از رئیس‌جمهور آمریکا هم پنهان شده بود.
به این برنامه «برنامه میراث» می‌گن.
این برنامه حداقل از سال ۱۹۴۷ مشغول به دست آوردن،
بازیابی و مهندسی معکوس UAPها بود.
در موارد متعدد،
این بازیابی‌ها شامل اجساد موجودات غیرانسانی هم می‌شد.
یک نوع موجود هوشمند، موجودی که انسان نیست.
وقتی من و جی شروع کردیم به در زدن
و تلاش کردیم وارد «برنامه میراث» بشیم،
تقریباً مثل یه واکنش ایمنی بود
از طرف برنامه میراث و پادتن‌ها از هر طرف ظاهر شدند
تا جلوی کار ما رو بگیرن.
ما شروع کردیم با دانشمندایی که توی «برنامه میراث» فعال بودن ارتباط برقرار کنیم.
ولی رهبراشون وقتی اینو فهمیدن، به شدت جلوشو گرفتن.
نه تنها با مقاومت سرسختانه و سنگ‌اندازی روبرو شدیم،
بلکه مردم از دست ما عصبانی بودند که اصلاً خود این سوال را مطرح می‌کردیم،
یعنی، ما چه حقی داریم درباره برنامه میراثی تحقیق کنیم،
با وجود اینکه ما خودمان برنامه AATIP را اداره می‌کردیم.
خودت را جای من بگذار.
من در حال تحقیق در مورد فعالیت‌های جاری پدیده‌های هوایی ناشناس (UAP) هستم،
و یک برنامه میراثی وجود دارد که حداقل ۸۰ سال اطلاعات در خود دارد،
که می‌تواند به ما کمک کند این مشکل را بهتر درک کنیم
و امنیت ملی را حفظ کنیم، اما آنها حاضر نیستند این اطلاعات را به ما بدهند.
وقتی مشخص شد که نمی‌توانیم از طریق سیستم پیش برویم،
من از تجربه کار با کمیته نیروهای مسلح سنا می‌دانستم
که برای به حرکت درآوردن این تانکر نفتی چه چیزی لازم است.
به این کشتی عظیم و غول‌پیکر فکر کنید که لختی فوق‌العاده‌ای دارد،
و شما سعی دارید مسیرش را تغییر دهید.
وقتی صحبت از وزارت دفاع است،
فقط کنگره توانایی انجام این کار را دارد.
و راه جلب توجه کنگره، در وهله اول از طریق رسانه‌ها است.
می‌دانستم که باید رسانه‌ها را درگیر کنیم تا به درگیر شدن کنگره کمک کنند،
تا بعد به سراغ تغییر وزارت دفاع برویم،
تا این مشکل را بررسی کند و بفهمد آیا تهدیدی در کار است؟
اینا از کجا میان و چطور کار می‌کنن؟
ما به عنوان کارمندای دولت، اجازه نداریم با رسانه‌ها صحبت کنیم.
واسه همین من و لو فکر کردیم چطور این مانع رو برطرف کنیم.
واقعاً فقط دو راه داشتیم.
راه اول این بود که با سکوت کنار بیایم
و روی بزرگترین راز بشریت سرپوش بذاریم
و همزمان مردم آمریکا رو بی‌خبر نگه داریم.
یا راه دوم اینکه من به نشانه اعتراض استعفا بدم
و به تعهداتم به مردم آمریکا عمل کنم
و در مورد چیزایی که از UAP می‌دونم، حقیقت رو بگم.
یه لحظه سختی پیش اومد که لو باید تصمیم می‌گرفت.
"بیخیال بشم؟ این قضیه رو ول کنیم؟"
"نادیده‌ش بگیریم؟"
یا اینکه خودش رو فدا کنه؟
من نه می‌تونستم و نه هیچ‌وقت اطلاعات محرمانه رو فاش می‌کردم.
اما می‌دونستم اگه بتونم فقط به اندازه کافی در سطح غیرمحرمانه صحبت کنم،
تا هم رسانه‌ها و هم مقامات دولتی ما باخبر بشن،
از واقعیت موضوع UAP...
اون‌وقت امیدوارم جی بتونه از این حرکت استفاده کنه تا پیش بره و به دست بیاره...
اهدافی که ما قصد داشتیم توی دولت بهشون برسیم.
و ما چندین گفتگوی دشوار داشتیم
چون لو داشت از یک شغل خیلی آینده‌دار دست می‌کشید
کاری که می‌کرد رو دوست داشت. توی کارش خیلی خوب بود
این یک تصمیم خیلی عمیق زندگی بود که لو برای خودش و خانواده‌اش گرفت
توی یکی از اون رفت و آمدهای جهنمی روزمره‌ام به خونه
همینطور که توی ترافیک گیر کرده بودم و جلو و پشت سرم رو نگاه می‌کردم
و هزاران ماشین رو می‌دیدم، یک حس عمیق تنهایی بهم دست داد
حسی که قبلاً تو زندگیم تجربه نکرده بودم
حسی که کاملاً تنها بودم
انگار داشتم توی سمت تاریک ماه زندگی می‌کردم
هیچ‌کدوم از این آدمای دور و برم،
در واقع، هیچ‌کس هیچ‌جای دنیا هیچ ایده‌ای نداشت
که واقعاً دور و برشون چه خبره
حتی یه سرنخ
با خودم فکر کردم، این افراد حق دارن حقیقت رو بدونن
همین واقعیت که ما تو این جهان تنها نیستیم
چطور ممکنه هر سازمان، نهاد، مذهب یا دولتی
اون رو کنترل کنه، سانسور کنه یا از دسترسی بقیه دور نگه داره؟
هیچ‌کس حق نداره حقایق اساسی رو
از مردم آمریکا و بشریت پنهان کنه
سی‌ان‌ان دریافته که پنتاگون یک برنامه مخفی برای تحقیق درباره اشیاء ناشناس پرنده داشته است.
وجود یک برنامه دولتی مخفی برای تحقیق در مورد مشاهدات اشیاء ناشناس پرنده.
گزارش اخیر نیویورک تایمز از وجود یک...
دپارتمان واقعی X-Files پرده برداشت.
برنامه دولتی مخفی آن‌ها برای تحقیق درباره اشیای پرنده مرموز.
این احتمالاً یکی از بزرگترین رویدادهای تمام عمر منه.
این هواگردها... ما بهشون می‌گیم هواگرد.
دارن ویژگی‌هایی رو نشون میدن که الان نه...
در موجودی آمریکا هستن و نه در موجودی هیچ کشور دیگه‌ای.
به اون چیز نگاه کن! وای خدای من!
این یک مسئله خیلی جدی امنیت ملیه.
چیزی توی آسمون ماست. مدت نسبتاً زیادیه که اونجاست.
یک ناوگان کامل ازشون وجود داره.
اشیایی وجود دارن که دارن کارهایی می‌کنن...
جوری مانور میدن که هیچ نشونه واضحی از نیروی محرکه ندارن.
نکته‌ای که می‌خوام بگم اینه که چیزی که ما داریم بهش نگاه می‌کنیم، واقعاً...
طبق تعریف، فناوری‌های نامتعارف هستن، فراتر از فناوری‌های نسل بعدی.
و بوروکراسی و وزارت دفاع واقعاً توانایی ما رو محدود کردن...
که رهبری رو از چیزی که می‌دیدیم مطلع کنیم.
به محض اینکه توجه رسانه‌ها جلب شد
کنگره شروع به توجه کرد.
و من از کنگره برای جلسات توجیهی تماس دریافت می‌کردم.
سناتورها در پنتاگون یک جلسه توجیهی محرمانه درباره اشیاء ناشناس پرنده دریافت کردند.
سناتور مارک وارنر،
نایب رئیس کمیته اطلاعات گفت:
«ببینید، فکر می‌کنم مهم است که ارتش حالا این موضوع را جدی‌تر گرفته است،
تا گذشته.»
سناتور روبیو و وارنر، که شایان تقدیر است،
امنیت ملی را بالاتر از حرفه‌های سیاسی شخصی خود قرار دادند
و خطر ورود علنی به این موضوع را پذیرفتند.
وقتی آن‌ها شروع به ورود کردند، وزارت دفاع مجبور شد بپذیرد
به دنیا که این واقعی است و در حال وقوع.
و این بلافاصله اعتبار کلی این موضوع را به شدت افزایش داد.
نیروی دریایی ایالات متحده بالاخره تایید کرده است که ویدئوهایی که به نظر می‌رسد پرواز اشیاء ناشناس پرنده را نشان می‌دهند،
واقعی هستند.
فرمانده دیوید فراور آن را شبیه یک آب‌نبات تیک‌تاک ۴۰ فوتی توصیف می‌کند.
توانایی معلق ماندن روی آب و سپس شروع یک صعود عمودی،
از تقریباً صفر تا حدود ۱۲۰۰۰ فوت،
و سپس شتاب گرفتن در کمتر از دو ثانیه
و ناپدید شدن چیزی است که من در زندگی‌ام ندیده بودم.
ما موارد مکرری از چیزی داشته‌ایم که در حریم هوایی فعالیت می‌کند
بالای تاسیسات هسته‌ای ممنوعه،
و مال ما نیست و نمی‌دانیم مال کیست.
همین تنها، فقط همین یک اظهارنظر،
مستحق بررسی، مستحق توجه، مستحق تمرکز است.
اگر اشیایی در آسمان دارید که نمی‌توانید شناسایی‌شان کنید،
این یک مشکل است، چون می‌تواند چین باشد، می‌تواند روسیه باشد،
می‌تواند هر دشمنی باشد.
خب، هر پدیده توضیح‌ناپذیری می‌تواند تهدیدی برای امنیت ملی باشد.
این‌طور باید با آن چیزها برخورد کنید.
چیزی هست که حریم هوایی ما را نقض می‌کند.
چیزی هست که باعث اختلال می‌شود
که حتی افرادی که در شاخه اجرایی دولت مامور به درک آن کرده‌ایم،
نمی‌توانند توضیحی ارائه دهند.
بنابراین می‌گویم علاوه بر پیامدهای امنیت ملی،
این موضوع برای اعتماد اساسی به دولت آمریکا نیز پیامدهایی دارد.
ما منشأ این پدیده را نمی‌دانیم
و می‌خواهیم ته و توی آن را در بیاوریم،
زیرا به دلایل دفاع ملی،
برخی از اینها در مناطقی بوده‌اند که ما در آنجا آموزش می‌دهیم.
این‌ها در مناطقی بوده‌اند که ما بهترین تجهیزاتمان را داریم،
و با این حال، بهترین تجهیزات ما قادر به ردیابی این اشیاء نبوده‌اند.
نتوانسته‌ایم به داخل برویم و آن‌ها را بگیریم.
هر چه که باشند، دارند به حریم هوایی ما تجاوز می‌کنند.
و دقیقاً نمی‌دانیم چرا این کار را می‌کنند،
نیت‌شان چیست و قابلیت‌هایشان کدام است.
علاوه بر نگرانی‌های امنیت ملی،
این نقض حریم هوایی مستقل همه کشورها
نگرانی برای ایمنی پرواز برای تمام هوانوردی نظامی و غیرنظامی ایجاد می‌کند.
و ترسناک‌تر این است که اداره هوانوردی فدرال (FAA)
استفاده از رادار برای ردیابی سفرهای هوایی ما را متوقف کرده است.
آن‌ها فقط هواپیماهایی را ردیابی می‌کنند
عمدتاً تجاری و غیرنظامی که "اسکواک" (سیگنال) می‌فرستند،
یعنی در واقع سیگنالی به سیستم می‌فرستند که می‌گوید:
«من اینجا هستم.»
تنها راهی که آن‌ها می‌دانند پدیده‌های هوایی ناشناس (UAP) آنجا هستند،
این است که خلبان چیزی ببیند و چیزی بگوید.
این واقعیت که FAA پدیده‌های هوایی ناشناس را ردیابی نمی‌کند،
هر روز جان آمریکایی‌ها را به خطر می‌اندازد.
من برت فدرسن هستم.
من به عنوان مدیر امنیت هوانوردی در شورای امنیت ملی خدمت کردم
و به عنوان سرپرست اداره برنامه‌های امنیت ملی اداره هوانوردی فدرال.
دفتر برنامه‌های امنیت ملی.
من می‌توانم از طریق تجربه خودم بگویم
که ما قطعاً در این جهان تنها نیستیم.
بزرگترین چیزی که با پدیده‌های هوایی ناشناس مرا نگران می‌کند، نگرانی امنیت ملی است.
این ناشناخته است.
این واقعیت است که این فناوری کارهایی انجام می‌دهد که ما نمی‌توانیم انجام دهیم.
و اگر نتوانیم بفهمیم چیست یا چه می‌خواهد،
اوه، یا برای چه چیزی استفاده می‌شود،
این شب‌ها بیدارم نگه می‌دارد و اینکه ما از منحنی قدرت عقبیم.
ما می‌خواهیم بتوانیم فناوری پیشرفته و برتری را حفظ کنیم
اینجا در ایالات متحده تا بتوانیم شب‌ها راحت بخوابیم
و امنیت فراهم شده توسط دولت آمریکا را حس کنیم.
من فکر می‌کنم چهار فرضیه مطرح است.
یکی از آنها این است که این فناوری دشمن خارجی است
که ما به سادگی آن را درک نمی‌کنیم یا از آن بی‌خبر بودیم.
و این احتمالاً بزرگترین شکست اطلاعاتی خواهد بود
در تاریخ مدرن آمریکا.
دومین فرضیه این است که این یک برنامه ضد اطلاعاتی قوی است
برای سرپوش گذاشتن بر تلاش دولت آمریکا که از دست
نظارت کنگره تا حدی خارج شده است.
فرضیه سوم این است که این، خب، بین‌بعدی است
یا فرازمینی.
چهارمی می‌تواند ترکیبی از سه مورد قبلی باشد.
برخی از بزرگترین اشتباهات استراتژیک در تاریخ بشر،
اساس آن اشتباهات، فقدان تخیل بود.
این باور که یک دشمن یا هر کس دیگری نمی‌تواند کاری را انجام دهد
چون قبلاً هرگز انجام نشده بود.
ایالات متحده فکر می‌کرد آن کشتی‌ها در پرل هاربر امن هستند
چون ما فکر نمی‌کردیم ژاپنی‌ها بتوانند به آنجا برسند،
چه برسد به اینکه اژدرهایی داشته باشند که بتوانند در چنین تنگه باریکی حرکت کنند
و به این کشتی‌ها برخورد کنند، تا اینکه این کار را کردند.
ما در خیالمان هم نمی‌گنجید که تروریست‌ها به ما حمله کنند
در خاک خودمان، با یک سال آموزش برای خلبان شدن،
و سپس ربودن هواپیماهای تجاری
و کوبیدن آن‌ها به ساختمان‌ها. و آن‌ها این کار را کردند.
چیزی که شب‌ها بیدارم نگه می‌دارد، چیزی در روان انسان است که می‌گوید:
«من وقت یا انرژی برای آماده شدن برای چیزهای پیش‌بینی نشده ندارم،
یا چیزی که قبلاً ندیده‌ام انجام شود.»
و خب، این منجر به غافلگیری‌های استراتژیک میشه.
و بعضی وقت‌ها غافلگیری‌های استراتژیک
مسیر تاریخ بشر رو عوض می‌کنن.
یه جلسه توجیهی محرمانه داشتم
که برای اعضای مجلس نمایندگان و سنا ارائه دادم.
اونجا خلبان‌های نظامی رو آوردم تا داستان مواجهه‌شون با پدیده‌های ناشناس هوایی رو بگن.
اون داستان‌ها اونقدر اونا رو به هم ریخته بود که اون شب به سختی خوابیدن.
قابل‌اعتمادترین نیروهای نظامی زن و مرد ایالات متحده
و داده‌های غیرقابل انکار از سیستم‌های جمع‌آوری اطلاعات ما
دهه‌هاست که پدیده‌های ناشناس هوایی رو مشاهده می‌کنن.
هر چیزی که مشاهده شده رو میشه دسته‌بندی کرد
بر اساس پنج ویژگی عملکردی متمایز.
در AATIP، ما به این‌ها می‌گیم "مشاهده‌پذیرها".
اولین مشاهده‌پذیر، سرعت مافوق صوت (هایپرسونیک) هست.
سریع‌ترین هواپیمای فعلی ما تقریباً می‌تونه با سرعت ۷۴۰۰ کیلومتر بر ساعت پرواز کنه.
اما پدیده‌های ناشناس هوایی که ما مشاهده می‌کنیم، با سرعت ۶۴۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کنن
و گاهی اوقات حتی سریع‌تر.
مشاهده‌پذیر بعدی، شتاب آنی هست.
تغییر ناگهانی در سرعت.
هواپیمای SR-71، معروف به "بلک‌برد" ، با سرعت کامل
تقریباً به نصف ایالت اوهایو فضا نیاز داره تا دور بزنه.
چیزی که ما در مورد پدیده‌های ناشناس هوایی می‌بینیم، وسایلی هستن که می‌تونن بلافاصله چرخش‌های ۹۰ درجه انجام بدن،
فورا شتاب بگیرن و سر جای خودشون متوقف بشن،
با سرعتی تا ده برابر سریع‌تر از SR-71.
اگر در یک پرواز با سرعت ثابت باشی، می‌تونی تا ۷.۵ جی (نیروی گرانش) رو تحمل کنی.
قرار گرفتن زیر این مقدار گرانش به مرور زمان از نظر فیزیکی دردناک میشه.
و این فقط مربوط به رسیدن از صفر به ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت هست
در حدود دو و نیم ثانیه.
حالا فکر کن از صفر به هزاران کیلومتر بر ساعت برسی
در کمتر از یک ثانیه، چه فشاری روی بدنت وارد میشه.
بدن انسان فقط تا حدی می‌تونه تحمل کنه قبل از اینکه اندام‌های داخلی شروع کنن
به جدا شدن از هر چیزی که بهش وصل هستن، که معمولاً چیز بدیه.
حتی اگه یه پهپاد هم باشه، اون پهپاد، اون وسیله بدون سرنشین رو از هم می‌دریده.
مشاهده‌پذیر بعدی، قابلیت مشاهده پایین هست.
تمام تکنولوژی‌های مدرن یه امضا دارن.
برای مثال، اکثر هواپیماها در حین پرواز رگه‌های بخار قابل مشاهده‌ای از خودشون به جا می‌ذارن.
ما معمولاً یه غرش صوتی رو می‌شنویم که با شکسته شدن دیوار صوتی همراهه.
اما پدیده‌های ناشناس هوایی، تقریباً هیچ امضای قابل مشاهده‌ای از خودشون به جا نمی‌ذارن.
هواپیماهای ما در واقع از خودشون دود و نیروی رانش به عقب پرتاب می‌کنن
تا به جلو حرکت کنن.
این‌ها هر چی که هستن، این کارو نمی‌کنن.
هیچ دودی، هیچ ذراتی که بشه دید ازشون خارج نمیشه.
مشاهده‌پذیر بعدی، حرکت در محیط‌های مختلف هست.
پدیده‌های ناشناس هوایی در فضا، هوا و زیر آب مشاهده شدن
و اونا بدون هیچ مشکلی از هر کدوم از این محیط‌ها عبور می‌کنن
بدون هیچ امضای معمولی و بدون اینکه عملکردشون به خطر بیفته.
ما قابلیت حرکت در محیط‌های مختلف این پدیده‌ها رو مشاهده کردیم
که از فضا به اتمسفر و بعد به اقیانوس میرن.
در پرونده "آگوادیلا" در پورتوریکو،
یک هلیکوپتر DHS (وزارت امنیت داخلی) اون شیء کروی در حال پرواز رو ضبط کرد.
وارد آب شد و از آب خارج شد
یعنی حرکت در محیط‌های مختلف بدون از دست دادن هیچ سرعتی.
با سرعت ۱۱۹ کیلومتر بر ساعت وارد اقیانوس میشه و هیچ پاشش یا موجی ایجاد نمی‌کنه.
من محاسبه کردم که چه مقدار نیرو لازم داری تا فقط یه توپ بسکتبال رو
زیر آب با سرعت ۱۱۹ کیلومتر بر ساعت حرکت بدی.
و برای این کار به یه موتور موشک BE-7 نیاز خواهی داشت
یا دو موتور هواپیمای لیِر جت که آب رو به شدت به هم می‌ریزن.
پس این تکنولوژی بدون اصطکاکه.
مشاهده‌پذیر بعدی، ضد گرانش هست.
پدیده‌های ناشناس هوایی به نظر می‌رسه که اثرات طبیعی گرانش زمین رو به چالش می‌کشن
بدون هیچ وسیله آشکاری برای انجام این کار.
هیچ نشانی از نیروی پیشران یا بالابرنده، یعنی هیچ بالی،
هیچ سطح کنترلی یا قابلیت مانور.
در سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵،
ما در سواحل "ویرجینیا بیچ" ، در کرانه شرقی عملیات داشتیم.
در همین زمان بود که رادارمون رو از APG-73 ارتقا دادیم
به رادار APG-79.
و این به ما این امکان رو داد که اساساً اشیاء بیشتری رو ببینیم که انتظار دیدنشون رو نداشتیم.
و یه مورد خاص هست از یکی از این اشیاء
که کاملاً ثابت مونده بود
در بادهایی با سرعت ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت، در واقع داخل یه طوفان.
اونا همه خلاف جهت باد میرن.
باد با سرعت ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت از سمت غرب می‌وزه.
به اون نگاه کن! داره می‌چرخه.
به نظر میاد اونا مثل ما تحت تأثیر محیط قرار نمی‌گیرن.
اونا رو از بالای ۲۴۰۰۰ متری ردیابی می‌کردن.
پس برای اونایی که نمی‌دونن، بالای ۲۴۰۰۰ متر،
جاییه که شروع می‌کنی وارد فضا شدن.
پس این چیزها پایین می‌اومدن.
سه ساعت می‌موندن و بعد دوباره بالا می‌رفتن.
که تا جایی که من می‌دونم،
ما هیچ چیزی با این قابلیت‌ها نداریم
از نظر انرژی مورد نیاز برای پایین اومدن،
سه ساعت موندن و دوباره بالا رفتن.
قابلیت‌های مشاهده شده پدیده‌های ناشناس هوایی بیشتر از این حرفاست
حتی از پیشرفته‌ترین فناوری‌های بشری،
که در برنامه‌های محرمانه و سری توسعه پیدا کردن.
بر اساس آنچه ما کشف کردیم، یعنی هیچ چیز نداریم که نزدیک به این باشه.
در واقع یک مشاهده‌پذیر ششم هم وجود داره
که یک ویژگی پروازی نیست، بلکه اثرات بیولوژیکیه.
من در واقع کار روی این موضوع رو در همین دفتر شروع کردم.
یه در زدن شد
و دو نفر که خودشون رو معرفی کردن
که از CIA و یک شرکت هوافضا بودن، پیش من اومدن و ازم کمک خواستن.
اونا داده‌هایی از پرسنل نظامی، مقامات اطلاعاتی
و سایر افراد مرتبط با وزارت دفاع داشتن
که تعاملات مستقیمی با پدیده‌های ناشناس هوایی داشتن.
و به خاطر اون تعامل مستقیم، دچار نوعی آسیب پزشکی شده بودن.
اونا از من کمک می‌خواستن تا به اون به اصطلاح التهابی
و رویدادهای ثانویه که ممکنه در خون اندازه‌گیری بشن، نگاه کنم.
از سوختگی‌های وحشتناکی که در برخی از افراد دیده‌ام
که منجر به مشکلات ثانویه با بیماری‌های خودایمنی می‌شود
و اسکلروز، و غیره
و بعد از آن، زخم‌های داخلی که در برخی افراد دیده‌ام
این افراد هم در بدن و هم در مغزشان جای زخم داشتند
و باید به این فکر کنید
می‌دانید، اگر بیش از حد به پشت یک موتور جت نزدیک شوید
یا مثلاً، اگر زیادی به سیستم ترانسفورماتور نزدیک شوید
که همین الان دارد محله شما را برق‌رسانی می‌کند، از آن چیزها انرژی ساطع می‌شود
منظورم این است که، این‌ها فقط تکنولوژی‌های انسانی هستند
حالا تصور کنید چیزی دارید که یک تکنولوژی پیشرفته‌تر است
که نوعی میدان تولید می‌کند و به این اجرام اجازه حرکت می‌دهد
اگر بیش از حد به آن نزدیک شوید، آسیب خواهید دید
من ده سال به عنوان افسر اطلاعاتی نیروی دریایی خدمت کردم
و قبل از آن شش سال در اطلاعات نیروی هوایی
و در کارگروه UAP هم فعالیت کردم
من یکی از مقامات اطلاعاتی هستم
که اثرات بیولوژیکی ناشی از رویارویی با UAP را تجربه کرده‌ام
از زمان اولین رویارویی‌ام
من اشیاء دیگر، گوی‌های نورانی را مشاهده کرده‌ام
آن‌ها را میدان‌های انرژی عجیب و غریب می‌نامیم
متأسفانه، امم، آن‌هایی از ما که آن را بررسی کرده‌ایم
خودمان جزئی از تحقیقات می‌شویم یا توسط همکارانمان تحت بررسی قرار می‌گیریم
این گروه حدود ۲۵ درصد نرخ مرگ و میر داشت
در طول هفت سال پس از تعامل
احتمالاً مهم است که مردم بفهمند
که این فقط یک پدیده هوایی نیست
وقتی یک روایت شخصی دارید که با داده‌های پزشکی همراه است
این چیزی است که می‌توانم به یک دانشمند دیگر، یک دکتر دیگر بدهم و بگویم
"بفرمایید. شما توضیحش دهید."
می‌توانیم در مورد نتیجه‌گیری بحث کنیم، اما نمی‌توانیم منکر واقعی بودن داده‌ها شویم
معاون مدیر اطلاعات نیروی دریایی
که نگرانی‌های امنیت ملی UAP را درک می‌کرد
به من دستور داد تا بی‌سر و صدا یک تلاش بین‌سازمانی دولتی کامل را شروع کنم
که نهایتاً به کارگروه UAP تبدیل شد
این برنامه جدید بسیار بزرگتر از چیزی بود که AATIP همیشه بود
مأموریت ما شناسایی، تحلیل و فهرست‌بندی UAP ها بود
که تهدیدی برای امنیت ملی آمریکا محسوب می‌شدند
من اعضایی را از هر ۱۶ آژانس جامعه اطلاعاتی با دقت انتخاب کرده بودم
وزیر دفاع به طور رسمی کارگروه UAP را اعلام کرد
در آگوست ۲۰۲۰ و من را به عنوان اولین مدیر آن معرفی کرد
همه مقامات به این موضوع توجه می‌کردند
یکی از لحظات برجسته برای من، ارائه گزارش به استیو منوچین، وزیر وقت خزانه‌داری بود
گزارشم را تمام کردم. و در پایان آن
او به صندلی‌اش تکیه داد و گفت: "می‌دانی، جِی
ممکن است تعجب کنی که چرا درخواست این جلسه توجیهی را دادم."
او گفت: "اثرات اقتصادی اینکه رئیس‌جمهور پشت میکروفون برود چیست
و به دنیا بگوید که ما تنها نیستیم؟"
من باید به این نوع تأثیرات فکر کنم تا آماده باشم
اگر رئیس‌جمهور بخواهد چنین کاری کند
در همین حین، من و کریس ملون
در پشت پرده با سنا کار می‌کردیم
تا قانونی برای UAP تهیه کنیم که سپس توسط مارکو روبیو برداشته شد
و به لایحه کمک مالی کرونا وارد شد
هنگامی که رئیس‌جمهور ترامپ این قانون را امضا کرد
این کار پنتاگون و کارگروه UAP را مجبور کرد تا ارائه دهند
گزارش‌های کتبی به کنگره، هم محرمانه و هم غیرمحرمانه
گزارش مدت‌ها انتظار پنتاگون درباره یوفوها بالاخره منتشر شد
مدیر اطلاعات ملی فقط چند روز پیش
گزارش جدیدی درباره ۱۴۴ مورد مشاهده منتشر کرد
وقتی از "مشاهدات" حرف می‌زنیم، منظورمان اجسامی است
که توسط خلبانان نیروی دریایی یا نیروی هوایی دیده شده‌اند
یا توسط تصاویر ماهواره‌ای ثبت شده‌اند
صادقانه بگویم، مشاهدات بسیار بیشتری وجود دارد که علنی نشده‌اند
این گزارش روشن می‌کند که بیشتر حوادث
در طول دو دهه گذشته
از ارتش آمریکا یا سایر تکنولوژی‌های پیشرفته دولت آمریکا نیستند
بنابراین حالا مسئله این است که چرا اینجا هستند، از کجا می‌آیند
و تکنولوژی پشت این وسایلی که ما مشاهده می‌کنیم چیست؟
با وجود همه سر و صدایی که آن گزارش غیرمحرمانه اولیه به پا کرد
فقط نوک کوه یخ بود
تعداد کمی از مقامات منتخب که فرصت خواندن نسخه طبقه‌بندی شده گزارش را داشتند
چشمانشان را به نگرانی‌های امنیت ملی پیرامون این موضوع باز کرد
شواهد آشکار کافی وجود دارد که باید این را جدی بگیریم
نه اینکه دست‌کم بگیریمش
من باور ندارم که آن‌ها از دشمنان خارجی می‌آیند
اوه، اگر اینطور بود، به این معنی بود که آن‌ها تکنولوژی‌ای دارند
که در یک قلمرو کاملاً متفاوت از هر چیزی است که ما می‌فهمیم
راستش را بخواهید، چین و روسیه به آنجا نرسیده‌اند و ما هم نرسیده‌ایم
تریلیون‌ها کهکشان آن بیرون وجود دارد
پس چه کسی می‌داند در جای دیگری چه چیزی ممکن است توسعه یافته باشد؟
آنچه ما باور داریم این است که پدیده‌های هوایی توضیح‌ناپذیری وجود دارند
که توسط خلبانان مشاهده و گزارش شده‌اند
نیروی دریایی و نیروی هوایی
که این پدیده‌ها در برخی موارد بر میدان‌های آموزشی ما تأثیر گذاشته‌اند
بر توانایی خلبانان ما برای پرواز، آموزش، عملیات و حفظ آمادگی
امم، همین به تنهایی آن را به یک مسئله امنیت ملی تبدیل می‌کند که ارزش بررسی دارد
ما نمی‌دانیم
پاسخی درباره اینکه این پدیده‌ها چه هستند، نداریم
همانطور که ما به پیشرفت ادامه می‌دادیم
یک کمپین قدرتمند اطلاعات غلط شروع شد
هدف این تلاش نابودی شهرت و اعتبار من بود، ختم کلام
وقتی دولت شروع کرد به راه انداختن
این کمپین نفرت‌انگیز اطلاعات غلط علیه "لو"
من در واقع یک روز یک ایمیل از دفتر روابط عمومی پنتاگون دریافت کردم
حاوی روایتی که آن‌ها به رسانه‌ها ارائه می‌کردند
که کاملاً دروغ بود
من به همه آن ایمیل پاسخ دادم و گفتم "این اشتباه است،"
ولی آن‌ها با همین جلو رفتند
آن‌ها در واقع به مردم آمریکا گفتند که "لو الیزوندو" آنجا کار نمی‌کند
و این یک دروغ محض بود.
من و خانواده‌ام به خاطرش خیلی عذاب کشیدیم.
تمام چیزی که تو زندگی‌تون دارین، واقعاً اعتبار و حرف شماست.
دلخراشه.
اونا نمی‌خوان هیچ‌کس بر اساس حقایق تو این قضیه دخیل باشه.
پس چیکار می‌کنن؟
می‌رن آنلاین و سعی می‌کنن الیزوندو، من و هر کس دیگه‌ای رو تحقیر کنن.
که سعی داره این کارو به شیوه علمی انجام بده.
هر چقدر هم که سخت بود،
من هنوز به طور خصوصی از طرف اعضای سابق AATIP تشویق می‌شدم
که به مبارزه ادامه بدم.
و این به من انگیزه داد تا به جلو حرکت کنم.
و آتشی که ما روشن کرده بودیم، همچنان در حال گسترش بود.
بعد از دهه‌ها انکار عمومی،
پنتاگون حالا اعتراف می‌کنه که چیزی اون بیرون وجود داره.
و سنای آمریکا می‌خواد بدونه که اون چیه.
یوفوها، اجرام پرنده ناشناس واقعی‌ان؟
دولت رسماً اعلام کرده که واقعی‌ان.
من بهتون نمیگم که اینو دولت آمریکا داره میگه.
فیلم‌ها و اسنادی از اشیایی در آسمان هست
که دقیقاً نمی‌دونیم چی هستن.
دیدگاه شما در مورد این اجسام چیه؟
امم، که به نظر میاد تمام قوانین فیزیک رو نقض می‌کنن؟
خب، اول از همه این الان یک سوال مشروعیه.
رازهای زیادی اون بیرون وجود داره.
باید ما رو فروتن نگه داره. خیلی چیزها هست که نمی‌دونیم.
مشاهداتی در سراسر جهان صورت گرفته.
و وقتی در مورد مشاهدات صحبت می‌کنیم، چیز دیگه ای که بهتون میگم اینه که
فقط یک خلبان یا یک ماهواره یا یک، امم، جمع‌آوری اطلاعات نیست.
معمولاً ما چندین حسگر داریم که این چیزها رو شناسایی می‌کنن.
همیشه این سوال هست که آیا چیز دیگری وجود داره
که ما به سادگی درکش نمی‌کنیم و ممکنه فرازمینی باشه؟
فکر می‌کنم کمی گستاخانه است
یا حتی متکبرانه، که ما باور کنیم هیچ شکل دیگری از حیات در هیچ کجای
تمام عالم وجود نداره.
من بعضی از اون ویدیوهای خلبانان نیروی دریایی رو دیدم.
و باید بگم که واقعاً تعجب‌آورن.
و، امم، در واقع ممکنه نوعی پدیده باشن
که نتیجه چیزیه که، امم، ما هنوز درکش نمی‌کنیم.
و این می‌تونه شامل نوعی فعالیت باشه
که بعضی‌ها ممکنه بگن شکل متفاوتی از حیاته.
نمی‌دونیم آیا هوش غیرانسانی که همین حالا اینجاست
منحصراً فرازمینیه
یا شاید نوعی رمززمینی.
بعضی از افرادی که به فیزیک سفر در زمان علاقه‌مندند فکر می‌کنن
خب، شاید اونا مسافران زمان باشن.
حتی نوعی انسان اولیه
که به نحوی مدت‌ها پیش از شجره‌نامه انسانی جدا شده
و به همین سیاره به اندازه ما طبیعیه.
یک تمدن باستانی که مخفی شده
جایی روی زمین یا در کف اقیانوس.
ما از خلبان‌ها و همچنین غیرنظامیان شهادت‌هایی شنیدیم
از کشورهای مختلف که دیدن چیزهایی از اقیانوس بیرون میان.
چیزهای غیرقابل توضیح، و اینها موشک نیستن، راکت هم نیستن.
هواپیما یا زیردریایی هم نیستن.
اینها چیزهای ماورایی هستن.
که مانورهایی انجام می‌دن که قبلاً دیده نشده.
در واقع، ما UAPهایی رو زیر آب ردیابی کردیم که با سرعت‌هایی حرکت می‌کردن
بیش از چند صد مایل در ساعت.
اما بدون نشانه‌های مرتبط.
من به عنوان اقیانوس‌شناس نیروی دریایی بازنشسته شدم.
به عنوان مشاور ارشد رئیس عملیات نیروی دریایی در پنتاگون.
اما دانش ما از اقیانوس نسبتاً محدوده.
ما حتی ۸۰ درصد از حجم اقیانوس رو هم کاوش نکردیم.
ما سطح مریخ و ماه رو با وضوح بالاتری نقشه‌برداری کردیم
تا کف دریاهای زمین.
آیا ممکنه هرچی که می‌بینیم از اون بیرون نباشه،
بلکه از اون پایین باشه؟
آیا ما داریم به یک دنیای کامل زیر آب نگاه می‌کنیم؟
فکر می‌کنم با این حجم زیاد کاوش‌نشده از اقیانوس، کاملاً منطقیه که بگیم
و کف دریا که نقشه‌برداری نشده، اگه هر هوشی به اینجا برسه
و نخواد شناسایی بشه، تو اقیانوس می‌مونه.
همه این احتمالات می‌تونن با مقاصد و انگیزه‌های متفاوتی همراه باشن.
هر کی هستن، اینجا هستن و دارن اینجا فعالیت می‌کنن.
و مدت‌هاست که دارن اینجا فعالیت می‌کنن.
در سال ۲۰۲۲، ما شروع کردیم کنگره رو تحت فشار بذاریم تا جلسات علنی UAP برگزار کنه.
و اون موقع بود که افشاگری‌ها وارد مرحله بعدی شدن.
هیئت مجلس داره یک جلسه علنی در مورد اجرام پرنده مرموز برگزار می‌کنه.
رئیس کمیته اطلاعات مجلس این رو توصیف می‌کنه
به عنوان یکی از بزرگترین رازهای زمانه ما.
و این یک روز بزرگه برای تمام کسانی که سال‌های زیادی رو سپری کردن
تا شفافیت بیشتری در این موضوع به وجود بیارن.
از بین همه چیز در کنگره و تمام اتفاقاتی که
در حال حاضر تو کشور و جهان ما میفته،
موضوع UAP یکی از معدود موضوعاتی بوده
که این سطح از حمایت دوحزبی رو دریافت کرده.
این هنوز، حداقل در این کشور، مسئله‌ای نیست
که به نوعی تقسیم‌بندی حزبی یا ایدئولوژیک منجر بشه.
دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان فقط می‌خوان بفهمن چی داره اتفاق می‌افته.
این جلسه و کار نظارتی
در هسته خود یک ایده ساده داره:
پدیده‌های هوایی ناشناس یک تهدید بالقوه برای امنیت ملی هستند
و باید باهاشون اینطور برخورد بشه.
UAPها غیرقابل توضیح‌ان. درسته، اما واقعی‌ان.
باید مورد تحقیق قرار بگیرن.
و بسیاری از تهدیدهایی که ایجاد می‌کنن باید کاهش پیدا کنن.
چیزی اونجا وجود داره که با ابزارهای متعدد قابل اندازه‌گیریه
و با این حال به نظر میاد در جهت‌هایی حرکت می‌کنه که ناسازگاره
با آنچه از فیزیک یا به طور کلی‌تر علم می‌دونیم.
تعدادی رویداد وجود داره که ما براشون توضیحی نداریم.
که مشخصات پروازی دارن
یا مدیریت ردی، که نمی‌تونیم توضیح بدیم.
ما می‌دونیم که نیروهای نظامی ما
با پدیده‌های هوایی ناشناس مواجه شدن.
و چون UAPها خطر احتمالی برای امنیت پرواز و امنیت عمومی دارن،
ما متعهدیم که با تلاشی متمرکز منشأشون رو مشخص کنیم.
قابلیت‌ها، سیستم‌ها،
فرآیندها و منابعی که برای مشاهده، ثبت، مطالعه یا تحلیل این پدیده‌ها استفاده می‌کنیم،
باید در سطوح مناسب طبقه‌بندی بشن.
ما نمی‌خوایم، نمی‌خوایم که دشمنان بالقوه بدونن
دقیقاً چی رو می‌تونیم ببینیم یا بفهمیم
یا چطور به این نتیجه‌گیری‌ها می‌رسیم.
بنابراین، افشای عمومی باید با دقت بررسی بشه،
مورد به مورد.
این جلسه یه تلاش تاریخی دو حزبی برای شفافیت بود،
اما هم مردم آمریکا و هم کنگره رو
بیشتر از اینکه جواب بده، با سؤال مواجه کرد.
وقتی داشتم پیشرفت می‌کردم،
فهمیدم که "برنامه میراث" بی‌سروصدا و پشت پرده داشت کارشکنی می‌کرد.
و داشتن موانع بوروکراتیک ایجاد می‌کردن.
اونا به طریقی تونستن بودجه رو بلوکه کنن
که برای کارگروه UAP تأیید شده بود.
هیچ جوره دیگه‌ای نمی‌تونم توصیفش کنم جز اینکه فقط عصبانی بودم.
یه دست پنهانی هست که داره جلوی همه این کارها و اقدامات منو می‌گیره.
یه دولت پنهانی داره بر دولت واقعی غلبه می‌کنه.
اوضاع انقدر بده که واقعاً هیچ پیشرفتی نمی‌کنیم
تا وقتی که یکی حقیقتو درباره‌شون برملا کنه.
بعدش کارکنان و اعضا شروع می‌کنن بیشتر کنکاش کنن.
اونا شروع می‌کنن به درک این فضا.
اونا شروع می‌کنن به فهمیدن اینکه چقدر پنهان‌کاری وجود داره،
و چقدر در برابر شفاف‌سازی در این مورد مقاومت وجود داره.
همین که کنگره شروع کرد به شنیدن صحبت‌های افشاگران در محیط‌های طبقه‌بندی شده،
اونا به وجود "برنامه میراث" پی بردن.
بازیگران اصلی "برنامه میراث"
مدت‌هاست که سازمان اطلاعات مرکزی (سیا)،
نیروی هوایی ایالات متحده،
وزارت انرژی و پیمانکاران اصلی دفاعی بودن.
سازمان اطلاعات مرکزی مسئول نظارت
بر کل این تلاش هست.
می‌تونین اونا رو یه جورایی به عنوان واحد ستاد مرکزی در نظر بگیرین.
معاون مدیر علوم و فناوری در سیا
حوزه بازیابی سقوط UAPها رو کنترل می‌کنه.
نیروی هوایی ایالات متحده مسئول عملیات میدانی هست.
اینا کسایی هستن که مسئول اعزام فوری،
به هر جای دنیا هستن تا UAPهای سقوط‌کرده رو ایمن و بازیابی کنن.
تیم‌های اطلاعاتی ما اگه یه رویداد UAP رخ بده، سریعاً مطلع میشن.
که ممکنه شامل یه وسیله نقلیه سقوط کرده یا قطعاتی از اون باشه.
نیروی هوایی ایالات متحده از نیروهای ویژه خودش استفاده می‌کنه،
اما با نیروهای ویژه دیگه هم هماهنگ می‌کنن
در شاخه‌های دیگه ارتش آمریکا.
اونا انقدر خوب سازماندهی شدن که اساساً می‌تونن به یه محل برسن،
مواد رو جمع کنن، هرچی که باشه، و وقتی در اختیارشون قرار گرفت،
این اختیار رو دارن که اونو طبقه‌بندی کنن
و در نتیجه هرگونه اطلاعاتی درباره‌ش رو برای عموم غیرقابل دسترس کنن،
حتی اعتراف به وجودش رو برای عموم غیرقابل دسترس می‌کنن.
پیمانکاران دفاعی،
اونا مسئول بهره‌برداری و مهندسی معکوس
و تحلیل مواد هستن.
اونا خدمات فنی و مشاوره‌ای ارائه می‌دن
که دولت نداره.
و اما آخرین و نه کم‌اهمیت‌ترین، وزارت انرژی هست.
اونا متخصصان جهانی در هر چیزی هستن که مربوط به انرژی اتمی
یا فناوری هسته‌ای یا هر چیزی که تشعشع از خودش ساطع می‌کنه، مربوط باشه.
اما یه مزیت دیگه هم وجود داره، چون وزارت انرژی
سیستم طبقه‌بندی امنیتی خودش رو داره،
کاملاً خارج از حیطه بازبینی و نظارت، اگه بخواید اینطور بگید،
سیستم‌های طبقه‌بندی سنتی مثل وزارت دفاع
یا جامعه اطلاعاتی.
اونا از زبان امنیتی و طبقه‌بندی
در قانون انرژی اتمی استفاده کردن تا برنامه بازیابی سقوط "میراث" رو مخفی کنن.
مقامات اطلاعاتی که در مورد این
بازیابی‌های سقوط گزارش دادن، در مورد چندین گونه مختلف صحبت کردن
که مشاهده شده با این سقوط‌ها مرتبط بودن.
اجساد بازیابی شده همشون از یک نوع نیستن.
من حداقل از وجود دو گونه پیشرفته غیرانسانی آگاهم،
که یکی از اونا با برنامه بازیابی سقوط "میراث" تماس برقرار کرده.
اما اجساد گونه دیگه توسط برنامه بازیابی سقوط
در سقوط‌های مختلفی بازیابی شدن.
یکی از سؤالاتی که اغلب مطرح میشه اینه که
اگه اونا انقدر پیشرفته‌ان چرا سقوط می‌کنن؟
اما خب، یعنی، می‌دونید،
ماشین‌ها خوب ساخته میشن و مردم با دقت رانندگی می‌کنن،
اما تصادف پیش میاد. ممکنه اتفاق بیفته.
گزینه دیگه‌ای که داره بررسی میشه اینه که شاید بعضی از این‌ها
واقعاً "سقوط" نبودن،
بلکه اینجا برای ما گذاشته شدن تا بررسی کنیم
تا فناوری ما با سرعت بیشتری پیشرفت کنه.
پس به این معنی، اونا رو میشه هدایایی از یک گونه باهوش‌تر دونست.
یکی از سؤالاتی که بعدش مطرح میشه اینه که خب،
آیا این هدایا به طور متفاوتی بین ملت‌های مختلف توزیع میشن
یا کم و بیش به صورت یکنواخت،
تا ببینن کی سریع‌تر دوام میاره و پیشرفت می‌کنه؟
میشه گفت یه آزمون هوش غول‌پیکره.
همین که ما افشاگران رو به کنگره آوردیم،
فهمیدیم که "برنامه میراث" درگیر یه جنگ مخفیانه طولانی‌مدت بوده
با ملت‌های دیگه برای جمع‌آوری و مهندسی معکوس
وسایل نقلیه‌ای که توسط انسان‌ها ساخته نشدن.
در این صحنه جنگ پنهان،
آمریکا هم متحد داره و هم دشمن، در سناریوی "برنده همه‌چیز را می‌برد".
این یه چشم‌انداز ژئوپلیتیک بسیار پیچیده است.
جایی که اتحادها و وفاداری‌ها مثل شن‌های بیابان تغییر می‌کنن
ما قطعاً ترجیح می‌دادیم موقعیتی پیش بیاد که بازیابی،
یا تو آب‌های بین‌المللی باشه یا یه جای بی‌دردسر دیگه،
یا شاید تو یه کشور متحد.
اما هر کشوری تو دنیا هر کاری از دستش برمیاد انجام می‌ده
تا یه قطعه تکنولوژی بی‌نظیر رو به دست بیاره.
اولین کشوری که رمز و راز این تکنولوژی رو کشف کنه،
برای سال‌ها رهبر خواهد بود.
این شبیه پروژه منهتن هست.
ما سلاح اتمی رو ساختیم.
جنگ رو بردیم و این باعث شد که تقریباً یک قرن ابرقدرت باشیم.
این سلاح اتمی تقویت‌شدس.
بعضی از این وسایل مشاهده شده می‌تونه نتیجه برنامه‌های قدیمی‌تر ما باشه،
یا از طرف دیگه، ممکنه نتیجه پیشرفت‌های
که توسط دشمنان احتمالی انجام شده باشه.
ما اطلاعات بسیار معتبری از دولت آمریکا دیدیم
در مورد بازیابی یک UAP سقوط کرده توسط شوروی تو سال ۱۹۸۹.
اونا یک UAP به شکل آبنبات تیک‌تاک پیدا کردن که دو برابر بزرگتر از تیک‌تاکی بود
که توسط گروه رزمی ناو هواپیمابر یواس‌اس نیمیتز مشاهده شده بود.
و چهار جسد از موجودات فضایی انسان‌نما رو هم پیدا کردن.
دانشمندان شوروی اجزای اون وسیله پیدا شده رو از هم باز کردن
و یه سلاح انرژی هدایت‌شده بسیار پیشرفته کشف کردن.
چین الان سر لیست نگرانی همه است
تو وزارت دفاع.
بعضی از فعالیت‌های UAP که الان تو آمریکا می‌بینیم،
ممکنه در واقع نتیجه باشه
یه برنامه مهندسی معکوس UAP چینی.
اگه شی جین‌پینگ به این دسترسی داشت، اگه پوتین به این دسترسی داشت،
و فکر می‌کردن ما دسترسی نداریم
به قابلیت‌های مشابهی که اونا داشتن،
فکر می‌کنید یه لحظه هم بهش فکر نمی‌کردن
تا ازش برای رسیدن به اهداف سلطه‌جویانشون استفاده کنن؟
و اگه رویکردشون به این مسئله با علم پیش بره،
و تمایل داشته باشن به چیزی که فکر می‌کنن مال ماست برسن،
یه روز از خواب بیدار می‌شیم و می‌بینیم،
نمی‌دونم چجوری به اینجا رسیدن، اما جلوتر از ما رسیدن.
و الان کارمون تمومه.
این تکنولوژی قطعاً می‌تونه روش انجام کارامون رو متحول کنه،
یا هر چیزی رو که می‌شناسیم کاملاً از بین ببره.
این اغلب من رو یاد سخنرانی معروف رئیس جمهور جان اف کندی می‌اندازه،
زمانی که درست در آستانه ورود بودیم
به یک عصر جدید از کشف تو فضا.
دانش جدیدی هست که باید به دست بیاریم و حقوق جدیدی که باید کسب کنیم،
و باید به دست بیان و برای پیشرفت همه مردم استفاده بشن.
چون علم فضا، مثل علم هسته‌ای و تمام تکنولوژی‌ها،
وجدان مخصوص به خودش رو نداره.
اینکه نیروی خیر بشه یا شر، به انسان بستگی داره.
و فقط اگه ایالات متحده موقعیت برتری رو داشته باشه،
اون وقته که می‌تونیم کمک کنیم تصمیم بگیریم آیا این اقیانوس جدید یه دریای صلح خواهد بود،
یا یه میدان جنگ جدید و وحشتناک.
بعضی از اینا اونقدر محرمانه است که افراد خیلی خیلی کمی
تو کل دولت ما اجازه یا دسترسی بهش پیدا کردن.
بعضی از رئیس جمهورها در مورد حقایق اساسی موقعیت اطلاع پیدا کردن،
اما تمام جزئیات بهشون داده نشده.
فکر می‌کنم این تصور وجود داره که رئیس جمهورها
می‌تونن روز اول وارد دفتر بیضی بشن و بگن:
"خیلی خب، من رو ببرید به رازول. جسدهای موجودات فضایی رو نشونم بدید."
"می‌خوام فیلم‌ها رو ببینم، کالبدشکافی‌ها رو. می‌خوام همه‌چیز رو ببینم."
"بازش کنید."
فکر می‌کنم این واقعاً یک، اوه...
درک ساده‌لوحانه‌ای از نحوه کار دولتمون هست.
حتی رئیس جمهورها هم اغلب بر اساس اصل «نیاز به دانستن» کار کردن.
این قطعاً از نظر تاریخی درسته.
منطق، توجیه این بود که
رئیس جمهور نباید در مورد این چیزا بدونه چون اینطوری
رئیس جمهور همیشه می‌تونه انکار کنه.
تنها چیزی که نیاز دارن، یه اشاره تو این جهت یا اون جهته.
اما این قضیه از کنترل خارج می‌شه.
صادقانه بگم، حتی نمی‌دونم رئیس جمهور باید از کی بپرسه.
می‌تونید برید پیش رئیس سیا،
امروزه، رئیس اطلاعات ملی، و از اونا بپرسید.
و حتی اون شخص هم ممکنه ندونه چون این افراد تغییر می‌کنن.
اما افرادی که سه رده پایین‌تر از اونا هستن و ۳۰ ساله اونجان،
اونا پیش خودشون می‌گن: "من این آدما رو دیدم که میان و میرن."
"هیچ وظیفه‌ای ندارم بهشون بگم که وجود داره."
فقط هیچ وقت به بالا نمی‌رسه.
خیلی از مردم این فرض رو دارن که رئیس سیا
از همه چیز خبر داره و همه چیز رو می‌دونه.
رئیس سیا یه منصوب سیاسیه.
راستش، اونا کمک‌کننده موقت هستن.
در حالی که مدیر علم و فناوری در سیا،
یه متخصص اطلاعاتی تمام‌وقته.
اونجاست که برنامه رو می‌گذارید.
من چند مکالمه خصوصی داشتم
با رئیس جمهور سابق جرج هربرت واکر بوش تو سال ۲۰۰۳،
که تو اون به من گفت
وقتی رئیس سیا شد تو دولت فورد،
اون در مورد برنامه بازیابی UAPهای سقوط کرده قدیمی‌تر توجیه نشده بود.
اما بعداً خودش فهمید و به من اطلاع داد
که تعداد زیادی بازیابی سقوط انجام شده بود
از اواسط دهه ۱۹۴۰.
و اون همچنین به من اطلاع داد
در مورد یک رویداد UAP که تو پایگاه نیروی هوایی هالومن تو سال ۱۹۶۴ رخ داد،
که توش سه UAP به پایگاه نیروی هوایی نزدیک شدن.
یکیشون رو باند فرود اومد.
و یک موجود غیرانسانی از اون وسیله‌ای که فرود اومده بود پیاده شد
و با پرسنل نیروی هوایی یونیفرم‌پوش و پرسنل غیرنظامی سیا تعامل داشت.
و وقتی اون جزئیات بیشتری خواست،
بهش گفته شد که «نیازی به دونستن» نداره.
من بیش از ۳۰ سال به عنوان کلاه سبز ارتش خدمت کردم.
در ارتش ایالات متحده. من خدمتم را به عنوان وزیر دفاع به پایان رساندم.
یک مقام اطلاعاتی تصمیم گرفت که من، وزیر دفاع موقت،
نیازی به دانستن درباره موضوع UAP نداشته باشم.
چندین نفر از همکارانم شرکت کردند
در یک میزگرد که توسط دولت جورج بوش سازماندهی شده بود،
هنگامی که دولت در حال بررسی افشای عمومی بود.
آن یک گروه ده یا دوازده نفره از سازمان‌های اطلاعاتی بود،
از ارتش، و تعدادی از افراد تجاری،
و آنها گفتند: "قضیه از این قرار است."
"آمریکایی‌ها، روس‌ها و چینی‌ها همگی بقایای سفینه‌هایی را که سقوط کرده‌اند، پیدا کرده‌اند
از یک تمدن دیگر،
و در این مرحله این باور وجود دارد
که شاید این موضوع باید برای عموم افشا شود
و ما می‌خواهیم بدانیم که پیامدهای آن چه خواهد بود؟"
این موضوعی است که پتانسیل ایجاد
شوک هستی‌شناختی جدی برای جامعه را دارد.
فقط امنیت ملی نیست؛
روان‌شناختی، جامعه‌شناختی، الهیاتی و فلسفی است.
از بسیاری جهات تضعیف‌کننده است.
برای بسیاری از مردم گفتن اینکه چیز دیگری در آن بیرون وجود دارد، آزاردهنده است،
چه فرازمینی، چه بین‌بعدی.
من فکر می‌کنم متأسفانه با سنت‌های ما مغایرت دارد،
سنت‌های فرهنگی و سنت‌های مذهبی ما،
و باورهای بسیاری از مردم را به چالش می‌کشد.
واتیکان شواهد غیرقابل انکاری دارد که هوش غیرانسانی وجود دارد.
اگرچه علناً نمی‌خواهند آن را تأیید کنند،
در خفا کاملاً از این موضوع آگاه هستند.
چه اتفاقی می‌افتد وقتی جامعه متوجه شود تمام آنچه به آن آموزش داده شده است
در مورد کل تاریخ گونه ما اشتباه بوده است؟
و همه یک‌باره بفهمند که ما در رأس زنجیره غذایی نیستیم؟
ما شکارچیان آلفا نیستیم.
این یک شوک برای نهادها خواهد بود.
یک تغییر اساسی برای هنجارها، یک دگرگونی در جامعه خواهد بود.
باید محتاط بود و باید به خاطر داشت
که این امر قابل تصور است
که چیزی وجود دارد که آنقدر نگران‌کننده یا مخرب است
یا منفی که دلیلی وجود دارد
برای عدم افشای فوری تمام آن اطلاعات.
ما در واقع به فهرستی از ۶۴ حوزه رسیدیم
که واقعاً تا حد قابل توجهی تحت تأثیر چنین افشایی قرار می‌گرفتند.
اگر تمام اعداد را جمع کنیم، به نظر می‌رسد این ایده نسبتاً بدی خواهد بود.
آیا اسناد محرمانه، اسناد بشقاب پرنده‌ها را بررسی کردید؟
حالا که از مقام خود کنار رفته‌اید، می‌توانید هر کاری که می‌خواهید انجام دهید، درست است؟
درسته. بله.
امم، اما من به شما نمی‌گویم.
بدون شک، تقریباً هیچ برنامه‌ای وجود نداشته است
که به این موفقیت از چشم عموم پنهان مانده باشد،
مانند بازیابی بقایای سفینه‌های ناشناخته سقوط کرده.
این خط کنترل شدید آغاز شد
حداقل در دولت ترومن با سقوط رازول.
در AATIP، ما متوجه شدیم که واقعه UAP
در پایگاه هوایی ارتش آمریکا در رازول در سال ۱۹۴۷ واقعاً رخ داده است.
آن به عنوان یک UAP به شکل پاشنه کفش توصیف شد
که هنگام برخورد به دو تکه شد.
و ناظران چیزی را دیدند که شبیه خط هیروگلیف بود
یا نوعی نوشتار روی آن.
ممکن است آن‌ها را به عنوان خط رونی یا نمادها، هیروگلیف توصیف کنید
که واقعاً روی خود سفینه بودند.
و در آن سقوط، اجساد غیرانسانی کشف شد.
چهار جسد غیرانسانی از سقوط UAP در رازول کشف شد.
مواد بازیابی شده از سقوط، از جمله اجساد،
همگی به رایت فیلد فرستاده شدند،
که اکنون پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون نامیده می‌شود.
آنجا بود که ایالات متحده بهترین مهندسان معکوس خود را داشت.
به بستر وقایع سال ۱۹۴۷ فکر کنید.
ایالات متحده تازه جنگ جهانی دوم را برده بود
و وارد جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی می‌شد.
این UAPها فناوری‌ای با قدرتی غیرقابل تصور ارائه می‌دادند.
ضروری بود که ایالات متحده بتواند این فناوری جدید را مهندسی معکوس کند
قبل از هر کس دیگری یا حتی قبل از اینکه کس دیگری از آن باخبر شود.
نمی‌توانید به دوستانتان بگویید بدون اینکه به دشمنانتان بگویید.
این یک جزء کلیدی در هر تصمیمی است که چه چیزی را منتشر کنیم یا نکنیم.
در سال ۱۹۴۷،
وقتی به این موضوع نگاه کردند و فهمیدند واقعی است و متوجه شدند
که هیچ تصوری از اینکه چه بود، نداشتند.
این چیزی نبود که بتوانید به سادگی در موردش صحبت کنید، زیرا نقش
رئیس جمهور ایالات متحده و نقش ارتش
دفاع از ایالات متحده و محافظت از شهروندانش است.
اگر این چیزی است که نمی‌توانند در برابرش محافظت کنند،
قرار نیست بیایند و بگویند. قرار نیست کسی را بترسانند.
آنها نمی‌خواهند به مردم آمریکا درباره این تهدید بگویند
زیرا کاری نمی‌توانند در مورد آن انجام دهند.
فقط چند ماه پس از رازول بود که رئیس جمهور ترومن امضا کرد
قانون امنیت ملی ۱۹۴۷ را.
که هم نیروی هوایی و هم آژانس اطلاعات مرکزی را تأسیس کرد.
این نقطه آغازی بود که در آن هم CIA و هم نیروی هوایی
شروع به کنترل عملیاتی موضوع UAP کردند.
اما تا چند سال بعد نبود
که ترومن قانون آژانس اطلاعات مرکزی را امضا کرد؛
که واقعاً به CIA اجازه داد و آن را تأیید کرد
تا بتواند عملیات‌های اطلاعاتی مخفی را اجرا کند
خارج از کانال‌های نظارتی معمول و روتین.
اساساً بتواند عملیات‌ها را بدون اینکه کسی بداند، انجام دهد.
از زمان رازول به بعد، استراتژی برخورد با مردم
و اطمینان از حفظ محرمانه بودن ایالات متحده
اساساً اتخاذ استراتژی انکار همه چیز، عدم پذیرش هیچ چیز بود.
اتهامات متقابل مطرح کنند،
روایت‌های دروغین منتشر کنند، شهود را بترسانند و بی‌اعتبار کنند.
در اصل، انکار، انکار، انکار.
ایجاد بدنامی پیرامون این موضوع.
برای اینکه از هر نوع افشاگری جلوگیری بشه.
فرمان اجرایی ۱۲۳۳۳، اقدامات پنهانی برای تاثیرگذاری روی مردم و رسانه‌ها رو ممنوع می‌کنه.
اما برنامه بازیابی بقایای سقوط کرده "لگاسی" این رو نادیده گرفته.
در واقع، اونا به شدت دارن روی افکار عمومی تاثیر میذارن،
با استفاده از یه کمپین فعال اطلاعات غلط.
برای ایجاد یک سنت بی‌اعتقادی که اساساً از همون اوایل شروع می‌کنی...
"نه، نه، هرکی بشقاب‌پرنده می‌بینه، خل‌و‌چله."
و بعد این، می‌دونید، وارد صنعت رسانه میشه.
وارد هالیوود میشه، وارد ذهن مردم میشه.
CIA به فیلم‌های هالیوودی پول می‌داد تا این عامل تمسخر رو ایجاد کنه.
که تا همین امروز هم ازش استفاده می‌کنن.
باور دارید که این افزایش اخیر در مواجهه با بشقاب‌پرنده‌ها...
بازم سؤال بشقاب‌پرنده رو می‌پرسید؟
- آره، باید بگی! ای بابا، بگو دیگه!
من که نیستم...
میشه بهمون بگین؟ من فقط...
می‌دونید، من فیلم E.T. رو دوست داشتم ولی می‌خوام همینجا تمومش کنم.
تا همین اواخر، هیچ انگیزه‌ای برای یه خلبان نیروی دریایی وجود نداشت.
که بیاد جلو و بگه "این چیزیه که من دیدم."
و راستش، تا همین اواخر هیچ انگیزه‌ای برای یک سناتور آمریکایی وجود نداشت.
که در موردش حرف بزنه چون مردم فکر می‌کردن...
"چی شده؟ این یارو عجیب‌غریبه."
در طول سال‌ها، اعضای نیروهای مسلح،
مقامات اطلاعاتی و حتی شهروندان عادی مورد تمسخر قرار گرفته‌اند.
و اون‌ها رو دیوانه جلوه دادن تا جایی که مردم شغلشون رو از دست دادن.
توانایی تامین معاش خانواده‌هاشون رو از دست دادن.
مجوزهای امنیتیشون رو از دست دادن.
زندگی این آدما فقط به خاطر اینکه حقیقت رو گفتن، تباه شد.
در مورد چیزی که یاد گرفتن یا دیدن.
افرادی که با این موضوع جلو میان...
امم، حس می‌کنم زندگیشون رو کف دستشون گرفتن.
مردم میگن، خب، دولت نمیتونه راز نگه داره.
خب، یه عالمه برنامه هست که من توشون دست داشتم.
که هیچ‌وقت فاش نشدن.
حقیقت اینه که میشه مردم و برنامه‌ها رو مخفی نگه داشت.
معمولاً فقط به خاطر تمایل شخصی به محافظت از خودشه.
این موفق‌ترین کمپین اطلاعات غلطه.
در تاریخ دولت آمریکا.
نکته طنزآمیزش اینه که کمپین فریب...
برای ایجاد انگ اونقدر موفق بود...
که در واقع ناخواسته یه مشکل جدید و پیش‌بینی نشده ایجاد کرد.
این انگ، خودش یه مشکل بزرگ شده.
که در واقع یه تهدید امنیت ملی برای ایالات متحده‌ست.
کشورهای دیگه از این انگ که ما داریم، رنج نمی‌برن.
پس ما، به عنوان آمریکایی، از همین الان در وضعیت نامناسبی هستیم.
چطور میتونیم انتظار داشته باشیم یه برتری استراتژیک رو حفظ کنیم...
وقتی ۹۹.۹۹۹ درصد از تمام دانشمندای این کشور...
حتی فکر نمی‌کنن واقعیه؟
علم بر اساس تبادل اطلاعات پیش میره.
و وقتی همه چیز گره خورده و پنهان نگه داشته بشه، نمیشه پیشرفت کرد.
شما اطلاعاتی داشتید که پنهان نگه داشته شده بود و رک بگم، می‌تونست زندگی...
زندگی هر انسانی روی این سیاره رو بهتر کنه و مسیر گونه ما رو تغییر بده.
این اطلاعات هنوز هم قفل شده و پنهان نگه داشته میشه.
توسط برنامه بازیابی بقایای سقوط کرده "لگاسی".
اطلاعات زیادی توی کانال‌های جداگانه ذخیره شده.
توسط بارون‌های مختلف و قلمروهای جداگانه که در سراسر...
پادشاهی امنیت ملی پراکنده شدن.
هر کدومشون اطلاعات رو قدرت می‌دونن.
هر کدومشون تمایلی به اشتراک‌گذاری اطلاعات ندارن.
انبارش می‌کنن. دوست دارن مثل یه ارز باهاش معامله کنن.
همه این چیزا با هم توطئه می‌کنن تا ما رو از...
از داشتن یه تصویر کامل و کنار هم گذاشتن اطلاعات باز بمونیم.
جالبه که نیروی هوایی هیچ گزارشی...
یا تعداد خیلی کمی گزارش UAP ارائه نداد.
با وجود اینکه نیروی هوایی کنترل...
فرماندهی دفاع هوافضای آمریکای شمالی رو به عهده داره.
اونا مسئول نظارت بر فضا هستن.
اونا هواپیماهایی با سیستم‌های راداری پیشرفته دارن.
که توی همون محدوده‌های آموزشی فعالیت می‌کنن...
جایی که نیروی دریایی این هواپیماها رو میبینه و گزارش میده.
و با این حال ادعا می‌کنن که هیچ مدرکی در این مورد ندارن.
تصور کنید یه وضعیتی داشتیم...
که میگفتیم زیردریایی‌های ناشناس هستن...
در سواحل ایالات متحده.
و تنها گزارش‌هایی که به دستمون می‌رسید از نیروی هوایی بود.
و نیروی دریایی هیچ حرفی برای گفتن در موردش نداشت.
در زمان دولت جورج دبلیو بوش.
رئیس جمهور به طور معمول به مزرعه‌اش در استیون‌ویل تگزاس می‌رفت.
و من گزارش‌هایی از فعالیت UAP بالای اون مزرعه دیدم.
F-16ها از یه پایگاه نیروی هوایی نزدیک برای رهگیری این شیء بهشون آماده‌باش داده شد.
مردم روی زمین دیدنش.
من رفتم اونجا و شروع کردم به سؤال پرسیدن، "هی، چی رو تعقیب کردین؟"
"من به نمایندگی از دولت آمریکا اینجا هستم.
و داریم سعی می‌کنیم بفهمیم چی دیدید."
و اونا تو چشمای من نگاه کردن و گفتن: "جِی، نمیتونیم بگیم چی دیدیم...
چون OSI، دفتر تحقیقات ویژه نیروی هوایی...
اومد اینجا و از ما تعهدنامه‌های عدم افشاگری امضا گرفت."
"ما چیزی دیدیم، ما برای چیزی به پرواز دراومدیم...
ولی نمیتونیم باهات در موردش حرف بزنیم."
از لحاظ تاریخی، هر بار که یه نظامی با یه UAP مواجه می‌شد...
خیلی سریع ماست‌مالی می‌شد.
و از حرف زدن در موردش منصرفشون می‌کردن.
اونا یه فرم رو به عنوان فرم عدم افشاگری گذاشتن جلوم.
با عصبانیت اومد سمتم. گفت: "دیگه هیچ‌وقت این حرفو نزن."
"هیچ‌وقت در مورد این حرف نزن."
و کاملاً مشخص بود که این چیزیه...
که نباید در موردش حرف بزنیم و فقط باید خفه شیم.
یه فرهنگ سکوت حاکم بود.
من در موردش با هیچ‌کس حرف نزدم.
نه با همسرم، نه با همکارانم، نه با کسایی که می‌شناختم. اونا فقط سکوت کردن.
اگه فاش کنی، پیامدهایی داره.
هر بخشی از این اطلاعات رو به کسی.
در نزدیک‌ترین سایت موشکی‌مون هشدار دریافت کردیم.
یک شیء دقیقاً بالای اون موشک هسته‌ای ICBM بود.
درست روی درِ ضد انفجار.
اصلاً هیچ صدا یا نویزی نبود.
و شبیه یه خورشید کوچیک بود که تو هوا ایستاده.
اندازه یه ساختمون سوپروالمارت بود.
فقط یه والمارت معمولی نه، منظورم سوپروالمارته.
این شیء غول‌پیکر بود.
و اینکه چطور می‌تونست خودشو معلق نگه داره، کاملاً خلاف چیزی بود که ما می‌دونیم.
درباره هر چیزی که می‌تونه پرواز کنه یا شناور باشه.
کاپیتان فقط با دهن باز داشت بالا رو نگاه می‌کرد.
و من بالا رو نگاه می‌کنم و می‌بینم...
این شیء دقیقاً بالای لوله‌ی پرتاب موشک.
چند وجهی، با پوشش مشکی مات، شبیه یه الماس با شکل عجیب.
کاملاً ساکت، هیچ صدایی نداشت. هیچ وسیله‌ی پیشرانه‌ای هم نبود.
پنجاه فوت تو هوا، کاملاً بی‌حرکت ایستاده بود.
و شگفت‌انگیز بود و ما هم یه جورایی به هم نگاه کردیم.
و ما فقط انسان‌هایی بودیم که شاهد یه چیز فوق‌العاده بودیم.
و وقتی داشتیم این شیء رو تماشا می‌کردیم، از حالت کاملاً ثابت...
به سمت افق پرتاب شد و ناپدید گشت.
شتاب‌گیری کاملاً آنی.
ما ۶۰ دوربین داشتیم تا مهندسای بوئینگ و داگلاس...
هر میلی‌ثانیه از احتراق رو ببینن.
موشک مورد بحث که ما ازش عکس گرفتیم، یه موشک اطلس D بود.
که به عنوان بخشی از یه آزمایش، یه کلاهک هسته‌ای ساختگی حمل می‌کرد.
همین‌طور که کلاهک و پوشش راداری داشت پرواز می‌کرد...
یه چیز دیگه وارد کادر شد.
یه پرتو نور شلیک کرد و به کلاهک خورد.
این‌طوری بالا رفت.
یه پرتو نور دیگه به سمت کلاهک شلیک کرد، این‌طوری رفت.
زیر پرتو نور به سمت کلاهک شلیک کرد، از اینجا رد شد.
یه پرتو نور به کلاهک شلیک کرد و بعد از همون راهی که اومده بود، رفت بیرون.
در تمام این مدت، هر چیزی تو کادر ما...
با سرعت ۸۰۰۰ تا ۹۰۰۰ مایل بر ساعت حرکت می‌کرد.
هیچ‌کدوم از تجهیزات ما نمی‌تونست چنین کاری کنه.
چی می‌تونست همچین کاری بکنه؟
یه نور قرمز-نارنجی بالای دروازه اصلی شناور بود.
حدود ۴۰ فوت قطر داشت و یه جورایی بیضی‌شکل بود.
و هر موشک داشت نقص در سیستم هدایت و کنترل رو اعلام می‌کرد.
موشک‌های ما داشتند از کار می‌افتادند، پس هر ده تاشون از کار افتادن.
تو مدت هشت روز، ۲۰ موشک هسته‌ای رو به خاطر یوفوها از دست دادیم.
پایگاه وندنبرگ، میزبان زیرساخت‌هاییه...
که از پروژه دفاع موشکی ملی ما پشتیبانی می‌کنه.
سیستمی که از کشورمون دفاع می‌کنه.
در برابر موشک‌های بالستیک و سلاح‌های هسته‌ای ورودی.
پس یکی از مهم‌ترین پایگاه‌هایی هست که داریم.
در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۳.
من در پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ سر کار حاضر شدم.
و فوراً همه شروع کردن به من گفتن درباره این حادثه یوفو...
که همون صبح زودتر اتفاق افتاده بود.
من در پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ سر کارم حاضر شدم.
اوایل روز به ما یه جلسه‌ی توجیهی داده بودن.
بعضی از پیمانکارای بوئینگ شاهد نفوذ یک UAP (پدیده هوایی ناشناس) بودن.
سه تا از پیمانکارای بوئینگ زنگ زده بودن و گزارش داده بودن...
که یه شیء غول‌پیکر قرمز مربعی‌شکل...
در ارتفاع پایین بالای سکوی پرتاب شناور بود.
هیچ صدایی تولید نمی‌کرد و هیچ نشونه‌ی آشکاری از سیستم پیشرانه نداشت.
و فقط بی‌صدا شناور بود.
این یه نقض امنیتی خیلی جدی در منطقه بود.
و به ما گفته شد که اون شب، وقتی سر شیفت بودیم، گوش به زنگ باشیم.
و من بیشتر روز رو تو پایگاه رانندگی کردم و دنبال این اشیاء گشتم.
بعداً همون شب، من و پنج نفر از نیروهای امنیتی...
یه نور درخشان رو دیدیم که به پایگاه نزدیک می‌شد.
وقتی نزدیک‌تر شد، دیگه نورش دیده نمی‌شد.
و خیلی بزرگ بود، به اندازه یه زمین فوتبال.
تقریباً مستطیل‌شکل.
فقط اونجا شناور بود.
بدون سیستم پیشرانه، بدون پنجره. مشکی مات بود.
۴۵ ثانیه‌ی دیگه هم اونو زیر نظر داشتیم.
و بعد با سرعت هزاران مایل بر ساعت، در طول ساحل به آسمون رفت.
با همه‌ی شاهدای مستقیم صحبت کردم، بیش از دوازده نفر.
و حتی از نقاط دید مختلفشون...
همه‌شون یه داستان رو تعریف کردن. همه‌شون یه چیز رو دیدن.
فعالیت UAP (پدیده هوایی ناشناس) در اطراف سلاح‌های هسته‌ای یه مسئله تاریخی نیست.
بلکه یه مسئله جاریه.
با وجود تکذیب‌های طولانی‌مدت نیروی هوایی آمریکا...
حالا هم مقامات ارشد سابق و هم فعلی نیروی هوایی رو داریم...
که رسماً اعلام می‌کنن در واقع نیروی هوایی...
سال‌ها درگیر فعالیت‌های UAP (پدیده هوایی ناشناس) بوده.
من حدود ۳۲ سال تو نیروی هوایی خدمت کردم.
و آخرین شغلم تو نیروی هوایی، رئیس اطلاعات نیروی هوایی بود.
قبل از اینکه مدیر آژانس اطلاعات دفاعی بشم.
وقتی تو نیروی هوایی خدمت می‌کردم...
یه برنامه‌ی فعال برای ردیابی فعالیت‌های غیرعادی وجود داشت.
که، خب، نمی‌تونستیم توضیح دیگه‌ای براشون داشته باشیم.
خیلی‌هاشون به محدوده‌های غرب کشور ربط داشتن، به خصوص، منطقه ۵۱.
همین‌طور که کنگره اطلاعات بیشتری درباره برنامه‌ی Legacy به دست آورد...
متوجه شدن که پیمانکارای دفاعی چقدر قدرتمند و تاثیرگذار شدن.
وقتی به ساختار واقعی تعامل بین دولت نگاه می‌کنیم...
و صنعت خصوصی در این حوزه UAP...
در طول سال‌ها، تغییر شکل داده.
و عمدتاً تحت حمایت پیمانکاران قرار گرفته.
اگه کاری رو تو دولت انجام بدی...
بالاخره می‌تونه با قانون آزادی اطلاعات قابل دسترسی باشه.
اما اگه کاری رو از طریق پیمانکاران انجام بدی...
اونا از طریق قانون آزادی اطلاعات قابل دسترسی نیستن.
من خودم تو پروژه‌هایی درگیر بودم که مطمئن شدیم که اون مطالب...
تحت عنوان پیمانکاران نگهداری می‌شد.
تا عموم مردم نتونن به راحتی بهشون دسترسی پیدا کنن.
اما در دولت، شما به تداوم نیاز دارید.
آدما جابجا میشن، میمیرن، بازنشسته میشن.
پس چیزی که در نهایت اتفاق می‌افته اینه که شما این تلاش‌های قدیمی رو دارید که ادامه پیدا می‌کنن
در سمت پیمانکاران دولتی که با UAP سر و کار دارن.
و بعد من، مقام دولتی مسئول این برنامه، می‌رم
و کس دیگه‌ای جای منو می‌گیره و اون فرد ممکنه
یه کم بدونه که این پروژه وجود داشته.
اما بعد نفر سومی جایگزینشون میشه
که اصلاً از وجود پروژه خبر نداره.
اما اون نهاد شرکتی که دریافت کرده
این فناوری رو، هنوز داره سعی می‌کنه توسعه‌ش بده
و بنابراین شروع به تجاری‌سازیش می‌کنن.
بعضی از این اطلاعات توی این نوآوری‌های بزرگ نشت پیدا می‌کنه
که یک شرکت داره بهش میرسه و ازش پول درمیاره.
و ادعا می‌کنن که مال خودشونه و انحصاریه.
امم، و افراد توی دولت که می‌دونن این از کجا اومده بود،
خیلی وقته رفتن و جانشینانشون اصلاً خبر ندارن که همچین چیزی وجود داشته.
و اینجاست که می‌تونید پیش‌بینی کنید چطور در دست شرکت‌ها
مقدار فوق‌العاده‌ای از قدرت رو ایجاد می‌کنید.
ریسک واقعی در انتقال فناوری‌ای که امروز برای ما مفید نیست،
به یک نهاد شرکتی،
طی دهه‌ها، اون نهاد شرکتی
اساساً مالکیت و کنترل دسترسی بهش رو پیدا می‌کنه
برای اهداف خودشون، نه برای اهداف امنیت ملی.
در شوراهای دولتی،
ما باید در برابر کسب نفوذ بی‌جا هوشیار باشیم،
چه خواسته یا ناخواسته، توسط مجتمع نظامی-صنعتی.
پتانسیل برای ظهور فاجعه‌بار
قدرت نابجا وجود دارد و ادامه خواهد یافت.
ما هرگز نباید اجازه دهیم سنگینی این ترکیب
آزادی‌ها یا فرایندهای دموکراتیک ما را به خطر بیندازد.
دلیل اینکه دموکراسی ما اینقدر قوی است،
چون از مردم، توسط مردم و برای مردم است.
وجود بخش‌های مخفی در دولت که هیچ کس هرگز نمی‌بیند، قابل قبول نیست.
غیرقابل توجیه خواهد بود.
این خلاف قانون اساسی ماست و اشتباه است.
هوش غیرانسانی اطلاعات دولتی نیست
و دولت نباید این دانش را از مردم پنهان کند.
قبل از فوتش،
این افتخار را داشتم که سناتور هری رید را ببینم
چندین بار در اقامتگاه خصوصیش.
او برایم توضیح داد که یک بار اطلاعاتی به او داده شده بود
درباره برنامه "میراث" ، اما دسترسی به او رد شده بود.
او از این بابت عصبانی بود.
و وقتی فرصت حمایت از AATIP پیش آمد،
او از این فرصت استقبال کرد
تا اطمینان حاصل کند که کنگره و دولت
بر این موضوع نظارت داشته باشند.
و راستش، اگر شجاعت سناتور هری رید نبود،
امروز اینجا نبودیم.
چرا دولت فدرال این همه سال پنهان‌کاری کرده،
همه چیز را متوقف کرده، جلویش را گرفته؟
فکر می‌کنم برای کشور ما خیلی خیلی بد است.
آیا باید این چیزها را مطالعه کنیم؟ پاسخ بله است.
و تمام هدف همین بود.
برای دهه‌ها، دولت ما گمان می‌کرد
که حتماً فناوری‌های عجیب و غریب مختلفی مسئول هستند
برای هر یک از پدیده‌های قابل مشاهده.
اما دانشمندان ما متوجه شدند که یک فناوری پیشگامانه
می‌تواند در واقع مسئول همه چیز باشد.
با انرژی کافی می‌توانید یک حباب ایجاد کنید؛
یک حباب خمیده در اطراف یک فضاپیما.
که دارای خاصیت متفاوتی از فضا-زمان خواهد بود
در داخل حباب نسبت به خارج از حباب.
این میدان انرژی کاملاً جدا می‌کند
فضاپیما را از محیط.
پس شاید بپرسید که فضاپیما واقعاً چطور به جلو حرکت می‌کند
درون حبابش؟
فضاپیما درون حباب راهی برای تغییر خواص حباب دارد
تا جهت حرکتش را تغییر دهد.
به طوری که در جلو فشار به سمت پایین دارید
و در عقب فشار به سمت بالا.
پس مثل سوار شدن بر فضا-زمان می‌ماند، همانطور که
یک موج‌سوار بر روی موجی در اقیانوس سوار می‌شود.
و ما سرعت فراصوت و شتاب لحظه‌ای را مشاهده می‌کنیم.
و دلیلش این است که زمان برای افراد داخل حباب به گونه‌ای متفاوت حرکت می‌کند
نسبت به افراد خارج از حباب.
هر کس داخل فضاپیما باشد، احساس می‌کند که فقط در حال گشت و گذار است.
آنها اثرات سرعت‌ها و شتاب‌هایی را که به نظر می‌رسد احساس نمی‌کنند
که یک انسان را به پودینگ تبدیل می‌کند.
این یک پیشرفت می‌تواند کلید سفر بین ستاره‌ای باشد
جایی که می‌خواهید مسافت‌های طولانی را طی کنید
بدون اینکه مقادیر عظیمی از زمان ذهنی را صرف کنید.
همچنین قابلیت پنهان‌کاری بالایی خواهیم داشت زیرا حباب به عنوان یک مانع عمل می‌کند
بین دو محیط فضا-زمان.
این کار بیشتر علائم شناخته شده
فناوری‌های متعارف را از بین می‌برد یا پنهان می‌کند.
به همین دلیل رادار در ردیابی یک فضاپیما مشکل خواهد داشت زیرا سیگنال
از رادار توسط میدان انرژی اطراف فضاپیما تحریف می‌شود.
اثرات راداری عملاً فقط دور حباب حرکت می‌کنند
و به فرستنده رادار بازتاب نمی‌یابند.
پس جای تعجب نیست که وقتی کسی از یک UAP عکس می‌گیرد،
تصویری تار و مخدوش به دست می‌آورند.
زیرا آنها در واقع از طریق یک مانع فضا-زمان عکس می‌گیرند.
چیزی که اخیراً اتفاق افتاده این است
که ما سیستم‌های حسگر خود را در هواپیماهای جنگنده خود ارتقا داده‌ایم.
و این تصاویری که اکنون با سیستم‌های حسگر پیشرفته ما گرفته می‌شوند،
می‌توانیم ساختار واقعی میدان انرژی اطراف فضاپیما را ببینیم؛
کاری که در گذشته قادر به انجامش نبودند.
ما همچنین سفر بین محیط‌ها رو مشاهده کردیم
چون این فضاپیما داره داخل فضا-زمان خودش حرکت می‌کنه
و محیط بیرونی که ازش عبور می‌کنه بی‌اهمیته
این باعث می‌شه یه فضاپیما بتونه به راحتی از فضا...
از اتمسفر عبور کنه و وارد آب بشه
و اونا می‌تونن این کارو انجام بدن چون اون حباب واپی که دورشونه...
مولکول‌های هوا یا آب اقیانوس رو به کناره‌ها هل میده
اطراف فضاپیما، تا بتونه بدون هیچ زحمتی از هر محیطی عبور کنه
ما همچنین ضدجاذبه رو مشاهده می‌کنیم چون میدان گرانشی زمین...
دیگه هیچ تأثیری روی فضاپیما داخل حباب فضا-زمانش نداره
به همین دلیله که یه فضاپیما نیازی به...
موتور یا بال یا جنبه‌های دیگه‌ای که ما به یه فضاپیما نسبت می‌دیم، نداره
که نیاز داره توی اتمسفر پرواز کنه
اون واقعاً از اتمسفر جدا شده
و میدان انرژی مرتبط با این فضاپیماها...
باعث یه موج تشعشعی با انرژی خیلی بالا می‌شه
به همین دلیله که افرادی که خیلی به UAP نزدیک می‌شن می‌تونن اثرات بیولوژیکی...
مضر برای انسان تجربه کنن
حالا که می‌دونیم این فضاپیماها در یک محیط فضا-زمانی وجود دارن...
که با محیط فضا-زمان بیرونی متفاوته
این می‌تونه شروع به توضیح مشاهدات ادعا شده توسط، مثلاً...
نظامی‌هایی کنه که به یک فضاپیما نزدیک شدن و واردش شدن
و متوجه می‌شن که زمان داخل فضاپیما با سرعت متفاوتی در حال حرکته
نسبت به زمان بیرون از فضاپیما
اونا فکر می‌کنن فقط چند دقیقه اونجا بودن...
ولی وقتی از فضاپیما میان بیرون، چند ساعت گذشته
پس حس می‌کنن بخشی از زمان رو از دست دادن
یا به طور مشابه، در مورد اندازه فضاپیما...
اگه کسی بیرون از فضاپیما باشه...
و اون یه فضاپیمای کوچیک به نظر بیاد و اونا واردش بشن...
از نظر اندازه مثل یه استادیوم فوتباله
وقتی متوجه بشید که فضا و زمان...
جوری مهندسی شدن که متفاوت باشن...
داخل فضاپیما نسبت به بیرون اون
اون وقت این ناهنجاری‌هایی که مردم گزارش میدن و کاملاً پوچ به نظر می‌رسن...
در واقع می‌تونن معنی پیدا کنن
مسئله اصلی اینه که منبع انرژی اونا چیه؟
چون شواهد مربوط به میزان انرژی که در واحد زمان استفاده می‌کنن...
از هر نوع سطح توانی که ما می‌تونیم تولید کنیم فراتر می‌ره
UAP‌ها ویژگی‌های عملکردی پیش‌رانشی از خودشون نشون دادن...
که به تولید ۱۱۰۰ میلیارد وات انرژی اشاره می‌کنه
این بیش از ۱۰۰ برابره...
برق مصرفی روزانه تولید شده در ایالات متحده
بذارید این رو خوب درک کنید
صد برابر تولید برق روزانه کل یک کشور
دو فرضیه غالب وجود داره که UAP‌ها چطور انرژی رو ایجاد می‌کنن...
که فضا-زمان رو اطرافشون تاب میده
و یکی اینه که فضاپیما می‌تونه حباب خودش رو...
از انرژی خلاء اطراف فضاپیما تولید کنه، که به اون انرژی نقطه صفر هم میگن
و فرضیه دیگه اینه که فضاپیما ممکنه از درهم‌تنیدگی کوانتومی استفاده کنه...
تا از یک منبع انرژی دوردست استفاده کنه
اگه بتونیم تکنولوژی‌ای رو که مشاهده می‌کنیم درک کنیم...
می‌تونه تأثیرات مفید بالقوه زیادی داشته باشه
از جمله انرژی پاک
ما داریم می‌بینیم این فضاپیماها کارهای باورنکردنی انجام میدن
و این مهندسی احتراقی نیست
این تکنولوژی می‌تونه جایگزین نفت، گاز و زغال‌سنگ بشه
و سیاره ما رو برای نسل‌های آینده محافظت کنه
چطور می‌تونیم از این تکنولوژی‌ها...
و همه قابلیت‌هایی که ازش حاصل می‌شه، استفاده کنیم؟
نه برای جنگیدن، بلکه برای افزایش سطح زندگی‌مون؟
می‌دونید، برای افزایش توانایی ما در جابجایی از مکانی به مکان دیگه
می‌تونیم بیشتر در مورد تله‌پورت صحبت کنیم
می‌تونیم بیشتر در مورد سفر مافوق صوت صحبت کنیم
اینکه بتونیم انسان‌ها رو به مرحله بعدی تکامل ببریم...
که همون ستاره‌هاست
اینکه بتونیم منظومه‌های ستاره‌ای و سیارات جدید رو کشف کنیم
از طرف دیگه...
باید عواقب به اشتراک گذاشتن این اطلاعات رو با دنیا بسنجیم
با دونستن اینکه افراد بدخواه هم وجود دارن
اگه دشمنان ما به همین تکنولوژی‌ها دسترسی پیدا کنن...
می‌تونن اونا رو به سلاح‌های کشتار جمعی بسیار بسیار قدرتمندی تبدیل کنن
می‌تونید یه بمب اتمی داخل یکی از اینا بذارید و اجازه بدید پرواز کنه
مستقیم از توی یه ساختمون، از بتن، از فولاد...
هر جا که بخواید، هر جای دنیا
ما می‌خوایم در موردش علناً صحبت کنیم و مردم رو تشویق کنیم که در موردش حرف بزنن
اما در حالی که ما علناً در موردش صحبت می‌کنیم...
دشمنان ما به سرنخ‌های متنی توجه می‌کنن تا پازل‌ها رو کنار هم بذارن...
درباره تکنولوژی‌های احتمالی که ما ممکنه داشته باشیم...
و اونا بهش دسترسی ندارن
پس این یه مرز باریکه
من ترجیح می‌دم هر منبع انرژی جدیدی...
به یک مسئله بشردوستانه تبدیل بشه
که باید عمومی و آشکار باشه
و ما می‌دونیم چطور این کار رو بکنیم. ما با انرژی هسته‌ای این کار رو کردیم
اگه قابلیت‌هایی که وجود دارن به مرحله آشکار شدن برسن...
و در دنیا شناخته بشن...
خیلی محتمله که به نفع بشریت باشه
در حالی که کنگره اطلاعات زیادی درباره برنامه میراث کسب کرده بود...
افشاگران هنوز از فاش کردن محرمانه‌ترین جزئیات می‌ترسیدند
درباره تکنولوژی UAP...
و اجساد غیرانسانی در اختیار این برنامه
ما با افرادی مصاحبه کرده بودیم که شواهدی از...
یا تماس مستقیم و دست اول با مواد...
یا خود برنامه داشتن
اونا روی فضاپیماهایی کار کرده بودن...
با منشأی فرازمینی، اما تا زمانی که...
ویدئویی رو لو بدن قبل از اینکه با شلیک گلوله به خودشون، خودکشی کنن...
از پشت سر، چهار بار...
امم، من واقعاً نمی‌دونم که این اطلاعات قراره منتشر بشه
کسانی که وظیفه‌شون اینه که اطلاعات لو نره
هر ابزاری که دم دستشون باشه استفاده می‌کنن تا مردم رو متقاعد کنن
که نباید حرفی بزنن یا جلو بیان
ما افرادی رو داریم که هم امروز و هم در گذشته مجوزهای امنیتی خیلی بالایی داشتن
و کارهای واقعاً مهمی برای دولت ما انجام دادن
یا همچنان دارن کارهای مهمی برای دولت انجام میدن
که با ادعاهایی جلو اومدن
مبنی بر اینکه آمریکا در گذشته مواد و اشیاء ناشناخته‌ای رو پیدا کرده
و ما اون مواد رو مهندسی معکوس کردیم
تا در دفاع و فناوری‌های خودمون پیشرفت کنیم
و اینکه اون‌ها توافق‌نامه‌هایی رو امضا کردن که در صورت افشای اطلاعات، زندانی میشن
یا در برخی موارد، بعضی‌ها ادعا می‌کنن که جونشون رو از دست میدن
اگه در مورد این مسائل حرف بزنن
وقتی یه افشاگر میاد و میگه
که از جونش می‌ترسه
و اینکه برای محافظت و پنهان کردن این اطلاعات به آدم‌ها آسیب رسیده
این منو نگران می‌کنه
مصمم برای رسیدن به حقیقت
این کریس ملون بود که پیشگام شد تا به کنگره کمک کنه پیش‌نویس بی‌سابقه‌ای رو تنظیم کنه
برای حفاظت از افشاگرانِ پدیده‌های ناشناس هوایی (UAP)
و در دسامبر سال ۲۰۲۲
رئیس‌جمهور بایدن این قانون رو امضا کرد
پس حتی اونایی که NDA امضا کردن (توافق‌نامه عدم افشا)
هنوز حق و فرصت اینو دارن که در مورد این موضوع حرف بزنن
به شکلی بسیار سازنده و سالم که مردم آمریکا رو مطلع کنه
ادعاهای تکان‌دهنده یک افشاگر نظامی
لاشه یوفوهای پیدا شده توسط آمریکا، طبقه‌بندی شده نگهداری شده
توسط یک برنامه مخفی دولتی برای دهه‌ها
به کارگروه UAP اجازه دسترسی به یک برنامه گسترده بازیابی لاشه داده نشد
که وسایل نقلیه فنی با منشأ غیرانسانی رو پیدا می‌کنه
اگه بخواید، بهش بگید فضاپیما
وسایل نقلیه غیرانسانی با منشأ ناشناخته که یا فرود اومدن یا سقوط کردن
من دیو گراش رو شخصاً انتخاب کردم که بخشی از کارگروه UAP من باشه
هرچیزی که دیو کشف کرده حقیقت داره، اما فقط نوک کوه یخه
یک کمپین پیچیده اطلاعات غلط مردم آمریکا رو هدف قرار داده
که به شدت غیراخلاقی و غیرانسانیه
آیا برای محافظت از این راز، آدم‌ها کشته شدن؟
این یک نگرانی مداوم بوده
دیو بی‌وقفه پشت صحنه کار کرده
با کنگره هم همکاری داشته و ما واقعاً داشتیم با آتیش بازی می‌کردیم
ما داشتیم پیشرفت زیادی می‌کردیم
اطلاعات زیادی رو به کنگره می‌رسوندیم
خب، و لزوماً با هم هماهنگ نبودیم
با "برنامه میراث" و خواسته‌های اونا
یادمه یه شب، اِم، با همسرم رو ایوان جلویی نشسته بودم
و یه تماس دریافت کردم
صدای یکی از دوستام رو شناختم
و اتفاقاً اون یکی از کارمندان کنگره بود
و خیلی آشفته بود و گفت
"ببین، ما یه جلسه خیلی جالب تو کنگره داشتیم."
و یک فرد بسیار، بسیار ارشد در دولت آمریکا
در جامعه اطلاعاتی به کنگره گفت، و ثبت شد
که یک کمیته ۲۷ نفره وجود داره
و من اینجا وارد اسامی رمز نمیشم
که دارن به فکر استفاده از اقدامات افراطی هستن
تا دیوید و من رو ساکت کنن
ما رو بکشن
حالا، مردم میگن "اووه، بیخیال، این توطئه‌ست."
نه، نیست
ما قبلاً این کارو کردیم
تحت شرایط خاصی، ما آمریکایی‌ها رو بدون طی مراحل قانونی کشتیم
اگه اونها یک تهدید واضح و فعلی برای امنیت ملی باشن
می‌تونیم آمریکایی‌ها رو بکشیم
خب، این کار زیاد انجام نمیشه، اما می‌تونیم
بدون محاکمه عادلانه همینطور غیب میشن، درسته؟
پس من اینجا هستم
اگه تا یک ماه دیگه تو رودخانه پوتوماک جایی پیدا شدم
شما می‌دونید چی شده. می‌دونید چی شده. این حقیقت محضه
دیگه چی می‌خواید بدونید؟
سال گذشته، کمیته اطلاعات مجلس نمایندگان جلسه‌ای درباره UAPها برگزار کرد
اونا چند تا بوروکرات پنتاگون رو آوردن که فقط دو تا جواب داشتن
به سوالاتی که ازشون پرسیده میشد. "نمی‌دونم" یا "این طبقه‌بندی شده‌ست."
این جلسه فرق خواهد کرد
این بار، ما شاهدان معتبری داشتیم
که جلوی کنگره و مردم آمریکا زیر قسم شهادت دادن
این لحظه افتخار بزرگی برای من و همکارانم بود
که ببینیم آتشی که ما روشن کردیم همچنان شعله‌ورتر میشه
جلسه کمیته فرعی در مورد پدیده‌های غیرعادی ناشناس
یا UAPها، آغاز می‌شود
واقعیت اینه که مردم آمریکا حق دارن بدونن
و بهتره مراقب دولتی باشید
که به مردمش اعتماد نداره
چون هیچ معلوم نیست چه بلایی سرتون میارن
خیلی مهمه که ما اینجا به صورت فراجناحی حضور داریم
تا این گفتگو رو داشته باشیم که در مورد امنیت ملیه
مردم آمریکا حق دارن درباره فناوری‌هایی با منشأ ناشناخته اطلاعات کسب کنن
هوش غیرانسانی و پدیده‌های غیرقابل توضیح
شما رسماً سوگند یا تأیید می‌کنید که شهادتی که قرار است بدهید
حقیقت، تمام حقیقت، و چیزی جز حقیقت نیست، پس خداوند یاری‌تان کند؟
- بله. بله
من در طول انجام وظایف رسمیم مطلع شدم
از یک برنامه چند دهه‌ای برای بازیابی لاشه UAP و مهندسی معکوس آن‌ها
امیدوارم اقدامات من در نهایت به نتیجه‌ای مثبت منجر بشه
یعنی افزایش شفافیت
ما عمدتاً مکعب‌های خاکستری تیره یا سیاه رو داخل یک کره شفاف می‌دیدیم
که رأس‌ها یا نوک‌های مکعب به دیواره داخلی اون کره می‌رسید
از زمانی که این رویدادها ابتدا اتفاق افتادن
من متوجه شدم که این اشیاء شناسایی شدن
اساساً در تمام عملیات‌ها
عملیات‌های نیروی دریایی در سراسر جهان در حال انجام هستن
این اشیا مشاهده شده‌اند
برای بیش از دو هفته، از ارتفاع ۸۰ هزار پایی به پایین می‌آمدند
به سرعت به ارتفاع ۲۰ هزار پایی فرود می‌آمدند
ساعت‌ها آنجا می‌ماندند و بعد دوباره مستقیم به بالا می‌رفتند.
تا سال ۲۰۰۹ که "جی استراتون" برای تحقیق با من تماس گرفت، اتفاقی نیفتاده بود.
بی‌خبر از همه، او خودش بخشی از برنامه AATIP در پنتاگون بود.
آیا از افرادی اطلاع دارید که در برنامه‌های مهندسی معکوس
برای سفینه‌های غیرزمینی مشارکت دارند؟
شخصاً، بله. بله.
آیا فکر می‌کنید دولت ما UAP در اختیار دارد؟
من مکان‌های دقیق را می‌دانم.
من در واقع افرادی را که اطلاعات دست اول داشتند،
و وادار کردم تا یک افشای محافظت شده به بازرس کل ارائه دهند.
آیا ما اجساد خلبانانی که این سفینه را هدایت می‌کردند، داریم؟
زیست‌مولکول‌ها (بیولوژیک‌ها) همراه با برخی از این بازیابی‌ها بودند. بله.
- زیست‌مولکول‌های غیرانسانی؟ غیرانسانی.
می‌خواستم ببینم می‌توانید کمی درباره تعاملات صحبت کنید
بین شرکت‌های پیمانکار دفاعی
و هرگونه برنامه‌ها یا فعالیت‌های مرتبط با UAP؟
پیمانکاران، یا به اصطلاح "آهنگران فلز"،
آن‌ها کسانی هستند که در واقع کارهای خاصی را تحت قراردادهای دولتی انجام می‌دهند.
چنین برنامه‌ای چطور تأمین مالی می‌شود؟
سوءاستفاده از بودجه.
یعنی پولی در بودجه هست
که قرار است به برنامه‌ای اختصاص پیدا کند،
اما این اتفاق نمی‌افتد و به چیز دیگری می‌رود؟
بله، من اطلاعات دقیقی در این مورد دارم.
آقایان گراوز و فریور،
در صورتی که رویارویی‌های شما خصمانه شده بود،
آیا توانایی دفاع از خود را داشتید؟
- ابداً، قربان. خیر.
چیزی که ما تجربه کردیم، فراتر از علم مواد و توانایی‌هایی بود
که در آن زمان یا حتی در حال حاضر داریم،
یا در ۲۰ سال آینده خواهیم داشت.
ما چیزی نداریم که بتواند در میانه هوا متوقف شود و به سمت دیگر برود،
و نه چیزی داریم که بتواند،
مانند وضعیت ما، از فضا پایین بیاید،
سه ساعت آنجا بماند و دوباره بالا برود.
آیا ممکن است این UAPها در حال ارزیابی توانایی‌های ما باشند، بله یا خیر؟
- آقای گراوز؟ بله.
- گروش؟ بله، قطعاً.
آیا اطلاعات شخصی درباره افرادی دارید که در تلاش برای لاپوشانی یا پنهان کردن
این فناوری‌های فرازمینی آسیب دیده‌اند یا مجروح شده‌اند؟
بله.
شخصاً.
آیا کسی هم که شما خبر داشته باشید، به قتل رسیده است؟
باید محتاط باشم.
من افرادی با این اطلاعات را به مقامات مربوطه معرفی کردم.
به وضوح تهدیدی برای امنیت ملی
ایالات متحده آمریکا وجود دارد.
اینجا شاهدان شجاعی حضور دارند.
آن‌ها سوگند یاد کردند که از قانون اساسی ایالات متحده حمایت کنند،
و لعنتی، آن‌ها دارند این کار را انجام می‌دهند و ما به آن‌ها مدیونیم.
امروز در "کپیتول هیل" ، درخواست دو حزبی برای شفافیت بیشتر دولت درباره UFOها مطرح شد.
از یکی درباره اجساد فضایی سؤال شد، دو نفر دیگر درباره دیدن UAPها صحبت کردند.
دولت آمریکا یک برنامه بازیابی اشیاء سقوط‌کرده UFO را اداره می‌کند
و یک UFO و بقایای "غیرانسانی یا خلبانان غیرانسانی"
در اختیار دارد.
و وقتی "دیو گروش" کلمات "زیست‌مولکول‌های غیرانسانی" را به زبان آورد،
صدای نفس‌های بریده بلند شد.
من با "دیوید گروش" کار کردم، وقتی که هر دو در کارگروه UAP مشارکت داشتیم.
و هر چیزی که او تحت سوگند به کنگره گفت و آنچه را که نوشت
در شکایت افشاگری‌اش، ۱۰۰ درصد حقیقت دارد.
گزارش پنتاگون، جزئیات افزایش چشمگیر در مشاهده UFOها را شرح می‌دهد.
پنتاگون امروز گزارش خود را درباره مشاهده UFOها منتشر کرد
و گفت که از سال ۲۰۲۱ تا کنون، ۳۶۶ مورد مشاهده دیگر مورد بررسی قرار گرفته است.
حالا وزارت دفاع نه فقط چند مورد،
بلکه صدها مورد را پذیرفته است.
ده‌ها مورد را با چندین سیستم حسگر
و شاهدان متعدد.
یک کارگروه ناسا اولین جلسه خود را درباره UFOها برگزار می‌کند.
ناسا یک تیم مطالعاتی مستقل را برای بررسی
پدیده‌های ناهنجار ناشناس (UAP) تشکیل داد.
و این اولین باری است که ناسا اقدام قاطعی انجام داده است
تا UAP را جدی بررسی کند.
آیا ما تنهاییم؟ شخصاً فکر نمی‌کنم.
برای تعداد این تجاوزات که می‌بینم، آماده نبودم.
این قابلیت در حال ظهور، از چارچوب عملیاتی ما فراتر می‌رود
که برای مقابله با آن داریم.
از زمانی که بشر برای اولین بار شروع به توسعه انرژی اتمی کرد،
فعالیت UAP به طور مداوم وجود داشته است
در سایت‌های مرتبط با فرآیندهای اتمی و هسته‌ای.
ما در ۸۰ سال گذشته از نظر فنی بیشتر پیشرفت کرده‌ایم
تا در ۲۰۰ هزار سال گذشته.
و افزایش فعالیت UAP همسو با
پیشرفت ما در مهار انرژی افزایش یافته است.
ما متوجه شدیم که در مسیر بهره‌برداری از سطوح انرژی لازم هستیم
برای تحریف فضا-زمان، و UAPها در حال مشاهده بوده‌اند
و به وضوح به پیشرفت سریع ما علاقه‌مند بوده‌اند.
با وجود توسعه فناوری‌های بسیار جدید،
ما شاهد افزایش اخلاقی متناسبی نبوده‌ایم
در نحوه برخورد با یکدیگر.
ما هنوز به کشورهای مستقل حمله می‌کنیم.
هنوز هشتاد سال پس از انداختن بمب‌های اتمی که صدها هزار انسان را تبخیر کردند،
تهدید به جنگ هسته‌ای می‌کنیم.
بیایید قبول کنیم، ما یک گونه خشن هستیم.
پس اگر من گونه‌ای از جای دیگری بودم،
حتی اگر گونه‌ای پنهان در سیاره بودم،
و می‌دیدم چطور ما در حال پیشرفت در این منحنی
انرژی اتمی و انرژی هسته‌ای هستیم...
و بعد شروع به درک کردن
که چه چیزی برای ساخت فناوری‌های اون‌ها لازمه
با خم کردن زمان و فضا و این چیزها.
می‌تونم تصور کنم که این برای گونه‌ای دیگه تهدید محسوب بشه،
چون اون‌ها می‌دونن که بعدش فقط مسئله زمانه
و اون‌ها هم کاری رو می‌کنن که ما داریم می‌کنیم،
و بعدش ما مجبوریم باهاشون سر و کله بزنیم.
پس برام تعجبی نداره که بالاترین اولویتشون این باشه
تا تهدیداتی که ممکنه باهاش روبرو بشن رو شناسایی کنن.
تا همه چیز رو راجع بهشون یاد بگیرن.
این الگوی فعالیت، به نظر من کاملاً منطقیه.
به نظر من، این گسترشی از فرایند تکامله
که حیات رو به طور کلی، اونطور که می‌شناسیم، اداره می‌کنه.
که بقای خود، در درجه اوله.
وقتی داستان‌هایی در مورد خاموش شدن سایت‌های تسلیحات هسته‌ای رو می‌شنوم،
یا فعال شدنشون، چیزی که به من میگه خیلی جالبه.
اول از همه اینه که چیزی، فناوری‌ای داره که می‌تونه دسترسی پیدا کنه
به سیستم‌های تسلیحات هسته‌ای ما،
از راه دور، به روش‌هایی که ما نمی‌فهمیم.
خب، این فقط تواناییه. اما شما سوال از قصد و نیت رو مطرح می‌کنید.
حداقل، چیزی که به من میگه اینه
که اون‌ها دارن به ما نشون میدن که هر وقت بخوان، چه کارهایی می‌تونن باهامون بکنن،
یا با ما، یا می‌تونن ما رو متوقف کنن.
خب، اون‌ها ما رو از منفجر کردن چیزی در ژاپن متوقف نکردن.
اون‌ها جلوی اولین بمب‌ها رو نگرفتن.
در یک سطحی، اون‌ها حاضرن بذارن ما عواقب اعمالمون رو ببینیم.
اما در سطحی دیگر، اون‌ها حاضرن به ما این رو هم نشون بدن که
"شما ممکنه فکر کنید که یه روز می‌تونید به ما آسیب بزنید، اما نمی‌تونید."
"ما واقعاً می‌تونیم همینجوری مداخله کنیم و شما رو متوقف کنیم یا باعث بشیم خودتون رو منفجر کنید."
"چون در نهایت، شما سر راه ما قرار می‌گیرید
و واقعاً دارید ما رو اذیت می‌کنید."
بنابراین، با اینکه گزارش شده برخی از خلبانان جنگنده ما
این اجسام رو تعقیب کردن و حتی به سمتشون موشک شلیک کردن،
هیچ نوع تلافی منفی قوی‌ای صورت نگرفته.
پس نتیجه‌گیری کردن اینکه اون‌ها دوستانه هستن، خیلی آسونه.
و این خوبه و هیچ تهدید واقعی اونجا نیست.
اما واقعیت اینه که، خب، شما باید این رو در نظر بگیرید که
تحت چه شرایطی ممکنه این قضیه تغییر کنه.
مثلاً، اگه شما مورچه‌هایی داشته باشید
ته حیاطتون، خب، اون‌ها تهدیدی برای شما نیستن.
پس این خوبه، اما اگه بیان و به خونه شما حمله کنن
ناگهان اون‌ها تبدیل به تهدید میشن.
و بنابراین، ممکنه در این وضعیت هم همینطور باشه.
پس حداقل در صنعت دفاعی و اطلاعاتی،
ما به طور خودکار بدترین حالت رو فرض می‌کنیم، چون می‌خوایم آماده باشیم
برای بدترین حالت اگه اتفاق بیفته.
نگرانی‌ای در جوامع دفاعی و اطلاعاتی وجود داره
که UAPها (پدیده‌های ناشناس هوایی) نظارت طولانی‌مدت انجام میدن
روی پیشرفت تکنولوژیکی انسان، برای این احتمال که ممکنه نیاز داشته باشن
تا مداخله کنن و از درگیری بین ما و خودشون جلوگیری کنن.
یکی از دلایلی که من اینقدر در مورد این موضوع مشتاقم، اینه
چون فکر می‌کنم پتانسیل این رو داره که دیدگاه رو تغییر بده
و چشم‌انداز رهبران جهان و جمعیت اون کشورها رو (تغییر بده)
تا بیشتر ببینن که چه چیزهایی مشترک داریم و با چه چالش‌هایی با هم روبرو هستیم.
اگه قراره به عنوان یک گونه زنده بمونیم،
به سطوح بی‌سابقه‌ای از همکاری بین‌المللی نیاز داریم.
گهگاهی فکر می‌کنم چقدر سریع اختلافاتمون در سراسر جهان
ناپدید میشن اگه با تهدیدی بیگانه از خارج این دنیا روبرو بشیم.
توماس جفرسون یک بار گفت:
"من طرفدار تغییرات مکرر در قوانین و قانون اساسی نیستم."
"اما قوانین و نهادها باید همراه با
پیشرفت ذهن انسان پیش برن."
"همانطور که آن [ذهن] بیشتر توسعه می‌یابد، روشن‌بین‌تر می‌شود،
همانطور که اکتشافات جدیدی انجام می‌شود،
حقایق جدیدی کشف می‌شود و آداب و عقاید تغییر می‌کنند."
"با تغییر اوضاع و شرایط،
نهادها نیز باید پیشرفت کنند تا با زمانه همگام باشند."
رهبری فعلی سنای ما همان احساس پدران بنیان‌گذارمان را دارد.
و در طول پاییز ۲۰۲۳،
من و همکارانم با رهبری سنا ملاقات کردیم
تا به روشن شدن حقایق کمک کنیم.
در حالی که آن‌ها برای تاریخی‌ترین قانون UAP که تا به حال داشتیم، می‌جنگیدند.
هرگز در تاریخ کشورمان، هیچ نوع قانونی ندیده‌ایم
در مورد UAP که به این اندازه جزئی و خاص باشه
و به این اندازه دستورالعملی باشه.
دولت ایالات متحده اطلاعات زیادی در مورد UAPها جمع‌آوری کرده است
در طی چندین دهه، اما از به اشتراک گذاشتن آن با مردم آمریکا خودداری کرده است.
این اشتباه است و علاوه بر این، بی‌اعتمادی ایجاد می‌کند.
ما معتقدیم اطلاعات و داده‌هایی جمع‌آوری شده‌اند
نه فقط توسط وزارت دفاع،
بلکه توسط سایر آژانس‌های دولت فدرال نیز.
اطلاعات مربوط به UAPها همچنین از کنگره نیز پنهان شده است،
که این نقض قوانینی بود که ایجاب می‌کرد
اطلاع‌رسانی کامل به قوه مقننه انجام شود.
لایحه‌ای که من با سناتور راوندز روی آن کار کردم، یک راه‌حل منطقی ارائه داد:
"قانون افشای پدیده‌های ناهنجار ناشناس".
این صریحاً تهاجمی‌ترین اقدامی خواهد بود که تا به حال دیده‌ایم
در تاریخ، وقتی صحبت از افشاگری در مورد آنچه دولت می‌داند می‌شود
و در اختیار دارد، آن هم در رابطه با UAPها.
این اقدام همچنین کنترل دولت فدرال را فراهم می‌کند
بر روی تمام فناوری‌های بازیابی شده با منشاء ناشناس
و شواهد بیولوژیکی از هوش غیرانسانی.
حق تملک عمومی به دولت آمریکا اجازه می‌دهد که کنترل هر چیزی را به دست بگیرد
به دلایل امنیت ملی
یا برای بهبود وضعیت مردم آمریکا.
به عنوان یک اقدام شفاف‌سازی، الزامی برای دولت جهت به دست آوردن
هرگونه مواد UAP یا بقایای بیولوژیکی بازیابی شده
که ممکن است در گذشته به نهادهای خصوصی ارائه شده باشند
و در نتیجه از کنگره و مردم آمریکا پنهان شده باشند.
بخش حق تملک عمومی به طور تصادفی تدوین نشده بود.
طوری طراحی شده بود که شفاف باشه و انتظارات ما رو مشخص کنه.
پیمانکاران ممکنه اطلاعاتی رو نگه داشته باشن،
یا مستنداتی که مدت طولانی در اختیارشون بوده.
و این راه ما برای رسیدگی به این موضوع و شفاف‌سازیه
که باید به شیوه مناسبی تحویل داده بشه،
و همین الان باید با ما مذاکره کنن.
طرح دوحزبی اونا برای شفافیت بیشتر،
البته با مقاومت جدی روبرو شده.
خب، پیمانکاران دفاعی به صورت قانونی پول میدن،
به خیلی از همکارای من که بخش عمده‌ای از این مخالفت‌ها رو ایجاد می‌کنن.
پول زیادی از صنعت دفاعی میاد برای حمایت از
مسئولین منتخب در کمپین‌هاشون.
و بعد وقتی نوبت این مسئولین میشه که سعی کنن
سر از کار دربیارن، دیگه آلوده شدن.
چیزی با قابلیت سفر در سال‌های نوری،
بدون نشون دادن امضای حرارتی و با اون قابلیت‌های انرژی‌اش،
دیگه پنتاگون رو ورشکست می‌کنه.
ما دیگه این جنگ‌های بی‌ارزش خارج از کشور رو سر نفت نمی‌کردیم،
و پسرها و دخترهای آمریکایی نمی‌مردن.
و دلالان جنگ رو ورشکست می‌کرد.
متأسفانه مقاومت خیلی زیاد بود
و تاریخی‌ترین بخش‌های لایحه پیشنهادی به قانون تبدیل نشد
یک گندِ حسابی به بار آمده
با ۸۰ سال دروغ و فریبکاری روبرو هستیم
که رک و پوست‌کنده زندگی خیلی‌ها را تباه کرد
و هیچ‌کس هم حاضر نیست مسئولیتش را به عهده بگیرد
اینجا قصد ما این نیست که بریم کسی رو مجازات کنیم
ولی با این حال، باید بفهمیم اونا چی یاد گرفتن، این رو مالیات‌دهنده‌ها پرداخت کردن
و به نظرم عفو کردن فوق‌العاده مهمه
بگذارید گذشته در گذشته بماند، بعد با هم پیش برویم
ضروریه که ما همچنان روی پیشنهادم‌ون کار کنیم
مایلم از دوست عزیزم، زنده‌یاد هری رید یاد کنم
استادی که خیلی به این موضوع اهمیت می‌داد
پس داره از بالا نگاهمون می‌کنه و لبخند می‌زنه
ولی همچنین داره بهمون اصرار می‌کنه که بقیه‌ی این کار رو تموم کنیم
و ما هم تمام تلاشمون رو می‌کنیم که این اتفاق بیفته
ولی هر جا دودی هست، آتیشی هم هست، و کنگره حالا از این موضوع خبر داره
و این به ما این امکان رو می‌ده که دوباره جمع بشیم و یک بار دیگه تلاش کنیم
به جلسه تاریخی امروز خوش آمدید
افرادی خاصی بودند که نمی‌خواستند این جلسه برگزار بشه
چون می‌ترسیدند چه چیزهایی ممکن است فاش شود
آیا شما رسماً سوگند یاد می‌کنید که شهادتی که قرار است ارائه دهید
حقیقت و تمام حقیقت است؟
و جز حقیقت هیچ چیز نیست، به یاری خدا؟
بله
آیا دولت برنامه‌های مخفی بازیابی لاشه UAP را اجرا کرده است؟ بله یا خیر؟
بله
آیا این برنامه‌ها برای شناسایی و مهندسی معکوس سفینه‌های فضایی بیگانه طراحی شده بودند؟ بله یا خیر؟
بله
پنهان‌کاری بیش از حد به سوءرفتارهای وخیمی منجر شده است
علیه کارمندان دولت وفادار، پرسنل نظامی و مردم عادی
همه اینها برای پنهان کردن این حقیقت که ما در کیهان تنها نیستیم
آمریکا مالک فناوری‌های UAP است
همین‌طور برخی از دشمنان ما
ما در میانه یک رقابت تسلیحاتی مخفیانه چند دهه‌ای هستیم
رقابتی که با دلارهای مالیات‌دهندگان، که به اشتباه تخصیص یافته‌اند، تأمین مالی شده است
و از نمایندگان منتخب ما و نهادهای نظارتی پنهان مانده است
حالا که می‌دانیم UAPها با بشریت در تعامل هستند
نباید چشم‌پوشی کنیم
بلکه باید با شجاعت با این واقعیت جدید روبرو شویم و از آن درس بگیریم
یکی از مهم‌ترین کارهایی که میشه برای برملا کردنِ
حقیقت پدیده‌های ناشناس هوایی انجام داد، مبارزه با انگ هست.
اینکه پرسنل ناسا پا پیش بذارن و توی همچین بحث‌هایی شرکت کنن،
یه پیام قدرتمند به جامعه علمی می‌رسونه
که پدیده‌های ناشناس هوایی رو باید جدی گرفت و مطابقش تحقیق کرد.
خطاب به دولت و کنگره بعدی،
می‌گم که ما به شفافیت فوری عمومی نیاز داریم.
و این جلسه استماع قدم مهمی تو این راهه.
حقیقت اون بیرونه.
ما فقط باید به اندازه کافی جسور و شجاع باشیم تا باهاش روبرو بشیم.
آمریکا پیتزاهاش رو تو 30 دقیقه یا کمتر می‌خواد.
و این تقریباً همونقدره که حواسمون جمع می‌مونه.
و فکر می‌کنم برنامه میراث، خب...
اونا فکر می‌کنن آمریکا حواسش به جای دیگه پرت میشه.
و من اصلا فکر نمی‌کنم اینطور باشه.
فکر می‌کنم ما فتیله رو روشن کردیم.
فکر می‌کنم مردم آمریکا آماده دریافت حقیقت هستن.
اینجا تو یه ساختمون سنا نشستم
و متوجه تغییراتی که داره رخ میده،
صادقانه بگم، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این روز رو ببینم.
و حالا که اینجا می‌بینمش،
به طرز باورنکردنی‌ای امیدوارم
که این [موضوع] به جامعه ما نفوذ کنه
تا جایی که همه درک کنن گونه انسان
در واقع در میان آمیزه‌ای از گونه‌های بسیار در سراسر کهکشان قرار داره.
چیزی که انتظار دارم از این موضوع حاصل بشه،
اول از همه، درک عمیق‌تری از مفهوم انسان بودنه.
و به نظر من، این نوع تغییر در شخصیت انسان
احتمالاً مهم‌تر از چیزیه که می‌تونیم درباره
اتم‌ها و مولکول‌ها و سیستم‌های پیشرانش یاد بگیریم.
نوه‌های من بزرگ میشن
با در نظر گرفتن این واقعیت و اندیشیدن درباره‌اش
که کیهان، پر از حیاته.
ما در آستانه یک درک کاملاً متفاوتی هستیم
از کیهان و جایگاه خودمون در اون،
و فرصت‌ها و امکانات فناورانه‌ای
که فقط چند سال پیش، فقط در حد داستان‌های علمی تخیلی بود.
افرادی که پشت برنامه لگسی هستن
واقعاً باور دارن که این راز انقدر عمیقه
که نمی‌تونن اون رو با مردم آمریکا به اشتراک بذارن.
ممکن است ابعادی از این موضوع آنقدر شدید باشد که نتوانند آن را فاش کنند.
با این حال، فکر می‌کنم این حقیقت اساسی که ما در جهان تنها نیستیم،
را می‌توانیم با مردم آمریکا به اشتراک بگذاریم.
در این مرحله می‌توانیم از پسش بربیاییم.
امیدوارم روزی مردم آمریکا از ماجرای اصلی باخبر شوند،
و چطور بر زندگی همه ما تأثیر می‌گذارد.
می‌خواهم آنچه را می‌دانم به مردم آمریکا بگویم،
اما نمی‌توانم، چون بخش عظیمی از آن همچنان فوق محرمانه است.
فشار زیادی را برای به اشتراک گذاشتن آنچه که می‌توانم، احساس می‌کنم،
چون می‌دانم زمانی خواهد رسید
که همه آرزو می‌کنیم ای کاش کارها را جور دیگری انجام می‌دادیم.
آن لحظه نزدیک است و وقتی آن لحظه فرا برسد،
می‌دانم مردم خواهند گفت: "ای کاش کسی زودتر به من گفته بود."
یادتان باشد، هر چقدر هم که پیش آمده‌ایم،
ما هنوز تازه آغازگر بزرگترین تحول هستیم،
در تاریخ بشریت، عصر افشاگری.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.