دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
روزی روزگاری،
پسری بود به نام جیمز.
نوه‌ی من.
کودکی که خیلی زود سنگینی خداحافظی را شناخت.
بعد از مرگ پدر و مادرش، آمد پیش من زندگی کند،
در خانه‌ای از چوب کهنه و ساعت‌های تیک‌تاک‌کننده.
در خانه‌ای پر از خاطره.
اما مرگ مهمان حریصی است.
هرگز فقط یک بار نمی‌آید.
بازگشت، و بهترین دوستش را برد.
دیدم که قلب آن پسر شکست.
و آن‌وقت...
عهد بستم:
دیگر کسی را از دست نخواهی داد.
و دست به کار شدم.
وقت بیشتر و بیشتری در زیرزمین می‌گذراندم ‏— جایی که برای جیمز ممنوع بود.
روزها به هفته‌ها تبدیل شد.
داشتم چیزی می‌ساختم.
چیزی فقط برای او.
چیزی که هرگز خداحافظی نمی‌کند...
چیزی که هرگز از آنِ مرگ نخواهد بود.
پینوکیو.
پینوکیو: بی‌نخ
‏-امروز نه، ممنون -وای نه، بازم نه!
بی‌خیال، این جوک این‌قدر قدیمیه که باید بره خونه‌ی سالمندان.
خداحافظ جیمز.
حالش چطوره؟
یه لحظه بهش سخت گذشت، ولی فکر کنم خوب می‌شه.
تو چی؟
خوبم، تا جایی که می‌شه. مرسی.
‏-خداحافظ -مرسی که حواست بهشه
زک، وایسا!
کتتو بردار، پسرم.
یه‌کم هوای تازه بهمون می‌چسبه.
بیا بریم.
از دست دادن کسی که دوستش داری همیشه سخته.
اول مادرت، حالا بهترین دوستت.
پدربزرگ، تو هیچ‌وقت نگران
اینی که بعدش چی می‌شه؟
یعنی،
وقتی می‌میریم؟
تنها نگرانی من تویی.
فقط... کاش
کاش زک هنوز اینجا بود. دیگه هیچی مثل قبل نیست.
شاید هنوز اینجا باشه.
باور دارم اون چیزی که تو رو تو می‌کنه
بعدش می‌مونه و می‌ره تو همه‌چیزِ دور و برمون.
دادلی می‌گه همه‌ش مزخرفه.
من دیدم دادلی دماغشو می‌کنه و می‌خوره.
سرتو بگیر بالا.
چی می‌بینی؟
کلی ستاره؟
چیزها در آسمان و زمین بیش از آن است، هوراشیو،
که در فلسفه‌ی تو بگنجد.
یعنی زندگی پر از امکان‌های بی‌پایانه.
پدربزرگ، خوبی؟
‏-حالت خوبه؟ -آره. نگران نباش
مطمئنی؟
البته.
وقتشه بریم خونه.
فردا یه چیز خیلی هیجان‌انگیز نشونت می‌دم.
بیا بیرون، باید باهات حرف بزنم.
مطمئنم چیز دیگه‌ای یادت نیست.
جیمز؟
با کی حرف می‌زنی؟
بیا پایین. می‌خوام یکیو ببینی.
یکی رو؟
بیا، بیا.
‏-همونیه که بالا دیدم؟ -آره، خودشه
کجاست؟
اونجا.
فکر کنم خجالت می‌کشه.
بیا بیرون.
می‌خوام یکیو ببینی.
این همون پسریه که ازش می‌گفتم.
آره، خودشه.
تو اولین کسی هستی که می‌بینه
جز من.
فکر کنم می‌خواد دوستت باشه.
نه! نه! بس کن! تو رو خدا نه!
جیمز، وایسا!
به حرفم گوش کن، جیمز.
اون دیگه چه کوفتی بود؟
‏-آروم باش و مواظب حرف زدنت باش -اون چی بود اون پایین؟
‏-چی بود؟ -«چی» نه، «کی»، جیمز.
زنده‌ست.
همیشه چیزا اون‌طور که به نظر میان نیستن.
‏-زنده؟ -چی داری می‌گی؟
می‌دونم باورش سخته، ولی بهم اعتماد کن، به‌مرور همه‌چی معنی پیدا می‌کنه.
نمی‌خواستم بترسونمت.
فقط فکر کردم یه دوست لازم داری.
اون یه دوست لازم داره.
چی؟ دوست؟
با این چیز؟
به نفع جفتتونه.
‏-چند وقته اون پایینه؟ ‏-زندگی دیگه‌ای نشناخته
سلام نمی‌کنی؟
‏-جیمز -اسم من... پینوکیوئه
‏-ما دوستیم؟ -شاید. ببینیم
جیمز
نباید به هیچ‌کس درباره‌ش بگی. فهمیدی؟
آفرین پسر.
کشتیمو نمی‌گیری، کاپیتان جیمز!
می‌فرستمت رو تخته!
فهمیدی؟
نوبت توئه.
من؟
آره.
و حالا...
داداش!
این دیگه چه کوفتیه؟!
هیچی. فقط یه عروسکه که پدربزرگم ساخته.
این یکی زیست‌شناسیه.
زیست‌شناسی چیه؟
توضیح می‌ده پسرا چه فرقی با تو دارن
اندام‌ها و این چیزا.
دیگه چه فرقی داریم؟
دندون، چشم، مو، پوست.
یعنی، خیلی چیزا فرق داره.
می‌خوام مثل تو باشم.
نه، باور کن. نمی‌خوای.
تو خیلی باحال‌تری.
این چیه؟
وقتی گله در دشت‌های ساحلی سفر می‌کند،
خطر در کمین است.
اما وقتی شکارچی پیدا می‌شود،
گله از خودی‌هایش محافظت می‌کند.
گله از خودی‌هاش محافظت می‌کنه!
تو گله‌ی منی.
ولی گاهی...
بزرگ‌ترین خطر
در خود گله پنهان است.
جیمز
‏-چرا؟ -نمی‌تونی
می‌خوام با جیمز باشم.
فردا می‌ره مدرسه. مردم خوب برخورد نمی‌کنن.
چون آلت ندارم؟
نه.
نمی‌دونم چی بگم.
دنیا هنوز آماده‌ی تو نیست. فعلاً نه.
مثلاً ۱۰۰ کیلو؟
‏-چرت نگو رفیق -عضله‌ی خالصه. فقط... مخفیه
باید بره رژیم... بگیره.
‏-کمک می‌خوای؟ -کی کمک می‌کنه؟
راحت دو کیلو ازش کم می‌کنم.
‏-چطور؟ -دست راستشو می‌بُرم
لعنتی!
آخ. سرم...
کوچولو، بیا نزدیک‌تر.
ساق پام درد می‌کنه.
تو حرف می‌زنی؟
چه کسی دیگر حقیقتی را که پنهان می‌کند برایت فاش می‌کند؟
تو... چی هستی؟
من مادر چوبی توام.
شاید ژپتو بدن‌های ما را تراشیده باشد،
‏-ولی من ذهنت را شکل می‌دم -تو اونجا گیر کردی؟
تو هم همین‌طور.
‏-من گیر نکردم -شاید نخ‌ها نامرئی باشن،
‏-ولی تو هنوز عروسک خیمه‌شب‌بازیِ اونی -من عروسک نیستم!
من درست مثل جیمزم.
من پسر واقعی‌ام.
دماغت لوت می‌ده.
سازنده‌ات می‌گه تو واقعی هستی.
ولی جوری که به جیمز نگاه می‌کنه، به تو نگاه نمی‌کنه.
می‌خوای بغلت کنه، نه اینکه قایمت کنه؟
پس نزدیک‌تر بیا تا در گوشت بگم چطور... واقعی بشی.
پوست لازم داری، خون، دندون، مو.
‏-بگیرشون. بپوششون! -اَه، چندشه. من این کارو نمی‌کنم!
پس تو قفس بمون، عروسک
در حالی که جیمز زیر آفتاب راه می‌ره.
اگه اشتباه می‌کنم...
ثابتش کن.
پینوکیو؟
آها، اینجایی.
اینا کی‌ان؟
اینا بهترین رفیقامن.
بهترین رفیق؟
آره، یعنی...
دوست همیشگی.
کسی که ازش محافظت می‌کنی و هیچ‌وقت زیر قولت نمی‌زنی و این چیزا.
ما بهترین رفیقیم؟
دستتو بیار. اول باید رسمیش کنیم.
یه دست‌دادن فوق‌سری.
اول، مشت‌هامونو از دو طرف می‌زنیم به هم، این‌جوری،
و بعد...
همینه...
درسته.
خوب حدس زدی.
فردا بازم می‌ری مدرسه؟
آره. و تو هم با من میای.
ولی اول باید یکی از اون قول‌ها رو بدی.
هر اتفاقی افتاد، هیچ‌کس نباید ببینه تکون می‌خوری.
فقط... مثل عروسک باش، باشه؟
آروم.
‏-چرا این‌جوری بسته بودنت؟ ‏-بابا می‌گه واسه محافظت از منه
دادلی داره میاد. زود قایم شو.
آخ!
‏-وای، چقدر سنگینی -نیستم
عجله کن وگرنه دیر می‌رسی، جیمز.
می‌بینمت پدربزرگ.
می‌بینمت پسرم.
دنیا محشره.
این ترِیه. اونجا زندگی می‌کنه.
‏-یه عوضی به تمام معناست -عوضی
جیمز، عوضی یعنی چی؟
بعداً توضیح می‌دم.
باشه.
یعنی خودش کونه؟ یا کلاً یه کونه؟
کونی!
اخلاق
خب، بچه‌ها،
چطور تشخیص می‌دیم چی یه آدمو بد می‌کنه؟
هر کدوم از شما یه وجدان درونی دارین،
مثل یه قطب‌نما که شما رو به سمت چیزی که درست می‌دونین هدایت می‌کنه.
تیکه‌تیکه‌ش کرد، لعنتی.
قسم می‌خورم.
‏-بریم دیگه، کله‌پوک! -یه لحظه
نمی‌برمت اونجا.
تو کیف بمون و کاری نکن.
جیمز، داری با کیف حرف می‌زنی؟
دارم میام!
آره، تو ویدئو میاد.
دستش قطع می‌شه.
باحاله.
سالن ورزش کارکنان
بالا
پایین.
بالا.
پایین.
نگران نباش جیمز. کسی منو نمی‌بینه.
دست‌دادنِ رفیقا.
آره.
وای نه.
حالت خوبه؟
وای خدا، مواظب باش!
خدایا.
باید برم.
قول بده به کسی درباره‌م نگی، باشه؟
اینا واسه چی‌ان؟
قدیما ادای ابرقهرمان‌ها رو درمی‌آوردیم.
دادلی نقش شرور بود.
اون هیولا دادلیه.
‏-عین خودشه -آره، می‌دونم
یعنی باید جلوشو بگیرم، و اون...
‏-لعنتی! تکون نخور -باشه، من...
هی داداش!
امروز سخت پیدات کردیم.
بازم با عروسک بازی می‌کنی؟
اینا عروسک نیستن.
‏-یه گنده‌ترشو پیدا کرده، نه؟ -آره
‏-هی، بس کن! -نه، نه، نه!
‏-ولم کن! -پدربزرگت که خرپوله، با اون همه پول بادآورده.
فکر کن مالیاته.
بی‌خود نیست میا ولت کرد.
تنها دلیلی که ازت خوشش میاد
اینه که تو حتی از دوست مرده‌ت هم بازنده‌تری.
‏-نگهش دار تا همه‌جا رو داغون کنم -چه غلطی می‌کنی؟
نه! خدا، ازت متنفرم، عوضی!
ولم کن!
ازت متنفرم، لعنتی!
بهش دست نزن!
لعنتی! ولم کن!
به کسی بگی، توله‌سگ، می‌کشمت.
لعنتی، ترِی!
‏-اون شروع کرد! -آره حتماً. همه‌تون گمشین بیرون!
جیمز
آدمای بدی‌ان، نه؟
بدترین.
کاش همه‌شون بمیرن.
مرسی میا.
بیا اینجا.
هی، این کوچولو کیه؟
این پینوکیوئه. خاصه.
من می‌رم دادلی رو پیدا کنم، بعد نشونمون می‌دی؟
رفتیم سالن ورزش.
می‌گه یه اتاق مخفی هست. کی می‌دونه.
جیمز، چی...؟
این چیه؟
این دفعه پدربزرگت یه چیز واقعاً ترسناک ساخته.
فقط اون دماغو ببین.
خب بچه‌ها، یه چیزی هست که می‌خوام نشونتون بدم.
قول بدین بین خودمون بمونه.
‏-آره حتماً. قول -آره، باشه
پینوکیو.
می‌تونی تکون بخوری.
پینوکیو؟
امکان نداره!
خب. این رسماً
باحال‌ترین و ترسناک‌ترین چیزیه که تو عمرم دیدم.
چطور این کارو می‌کنه؟
خب رفیق، این چیه؟
این یه جور...
هوش مصنوعیه، جیمز؟
آره، دقیقاً.
سیم‌ها مخفی‌ان و تراشه‌ی مغز تو سره
تراشه‌ی مغز؟
پردازنده، هر چی.
به هیچ وجه پدربزرگم نباید بفهمه که پیش منه.
حدود یه میلیون پوند می‌ارزه.
ببخشید بچه‌ها. باید برم.
‏-دیرم شده دندون‌پزشکی -رفیق!
هنوز تموم نشده!
بعدش مستقیم میام!
خیلی درد می‌گیره، نه؟
می‌شه یه‌کم از اون...
از اون چیزی که خوابم می‌کنه بدین؟
‏-نمی‌شه -فقط شجاع باش، باشه؟
‏-مطمئنی نمی‌تونی؟ -تموم می‌شه بی‌اینکه بفهمی
بعدش دندونای بی‌نقصی مثل من داری.
یالا.
دهنتو باز کن.
تمومه.
حسابی کمک می‌کنه. الان دیگه چیزی حس نمی‌کنه.
خوبه.
اوه، عجب.
آخ.
خب چطوری جیمز؟
‏-مثل جهنم درد می‌کنه -تا فردا خوب می‌شی
حالت خوبه؟
نه! کمک! نه!
وای نه. جیمز؟
‏-الو؟ -آقای ژپتو؟
‏-شما؟ -از بیمارستان سنت مری تماس می‌گیرم
نوه‌تون تصادف کرده.
مهمون داره.
حالش چطوره؟
خوبه. فقط زخم‌های سطحی.
ولی نشونه‌های ضربه‌ی مغزی خفیف هست.
فکر کنم یه‌کم بخوابه خوب می‌شه.
چی شده؟
راننده‌ی مست. عین پارسال.
راستی باید برم بهش سر بزنم، حالش خیلی بده.
برام آرزوی موفقیت کن.
موفق باشی.
آه جیمز...
تو رو خدا نمیر.
تو بهترین رفیقمی.
و بهترین...
بهترین رفیقا...
از هم محافظت می‌کنن.
آره.
داری از خودت درمیاری، لری.
همه‌ش تو ذهنته.
دکتر رابین.
اینجایی.
احیای قلبی-ریوی
وای نه.
شوک، شوک!
اوف.
کجا رفتی؟
فلج موقتیه، نگران نباش. یه چیزی واسه درد میارم.
بیا اینجا.
اینجایی.
تبریک می‌گم.
تو آدم بدی هستی.
تو شرِ محضی.
همه‌ش تقصیر توئه.
جیمز دوستمه.
بهترین رفیقم.
من ازش مراقبت می‌کنم، پس باید تو رو مرده کنم.
سکوت به جایی نمی‌رسونتت.
گله از خودی‌هاش محافظت می‌کنه، آدم بد.
حکومت وحشتت تمومه.
تو لیاقتت اینه که... مرده بشی.
ببخشید آقای مست، وقتشه بری جهنم!
اینم مال تو!
آدمای بد این‌جوری می‌شن!
واسه جیمز!
مثل بارون.
بارون بارون برو، یه وقت دیگه دوباره بیا.
دنیا دلش واسه تو تنگ نمی‌شه.
هنوز داره بارون میاد.
چرا نمی‌میری؟
اوه! اندام‌ها و این چیزا!
زیست‌شناسی!
می‌تونم ازشون استفاده کنم. پسر واقعی می‌شم.
مثل جیمز می‌شم!
چه باحال!
وای، چقدر از این چیزا داری.
آره آره، خیلی باحاله!
واقعاً کلی اینجاست.
بالاخره.
حالا جیمز در امانه.
حکومت وحشتت تمومه!
واسه جیمز!
درست بعد از دندون‌پزشکی بود.
یهو از ناکجا پیداش شد.
آره.
‏-وای خدا! -پرستارو صدا می‌زنم
نه. انگار دیگه آروم شده.
مطمئنی؟
آره، خوب می‌شم.
خوبی جیمز؟
جواب اسکن‌هات اومد، می‌تونی بری.
‏-به این زودی؟ -آره، کاملاً خوبه. فقط یه‌کم استراحت،
‏-باشه؟ -ممنون
بریم خونه پسرم.
‏-کیفتو برمی‌دارم -وایسا، وایسا
‏-خودم برمی‌دارم -باشه
خیلی عجیب شدی.
چطور همچین چیزی ممکنه؟!
امکان نداره...
ولی... اون بد بود!
ببین کی اومده دیدنت.
جیمز، پدربزرگ همه‌چیزو بهمون گفت!
داداش!
خب بچه‌ها، یه‌کم دیگه می‌رم پیتزا بگیرم، پس شکمتونو با آشغال پر نکنین.
مرسی پدربزرگ.
مزخرفه.
‏-آره، همون چیز هوش مصنوعیت -وای،
‏-گندش بزنن! -یه‌کم بلندتر نمی‌تونی، دادلی؟
گفتم که: سِرّه.
عروسک هوش مصنوعی نشت می‌کنه؟
‏-روشنش کن! -من... همیشه روشنم.
پس این چیه ازت می‌ریزه؟
اینا اندام‌های منن.
این‌جوری واقعی می‌شم.
اَه... این چیه؟
جیمز، چرا داره ازش می‌ریزه؟
بعداً توضیح می‌دم. باید تا برگشتن پدربزرگ قایمش کنین.
‏-جیمز! -بیا بریم دادلی!
بیا بریم.
زود باش دادلی، بیارش اینجا.
بیا اینجا.
تمومه.
باید ازت محافظت کنم.
نمی‌تونی. پدربزرگ نباید بفهمه.
‏-این راز ماست -ولی تو در خطری
‏-جیمز، این‌ها چیه؟ -اون نباید تسلیم بشه!
‏-بله، ارباب جیمز -دستتو بکش!
همین حالا بازم کن، پسر زشت! جرئت نداری!
آشغال احمق!
‏-نه پینوکیو، بس کن! -بیا اینم از این!
دادلی یک، پینوکیو صفر.
جیمز، خواهش می‌کنم!
ببخشید. وقتی پدربزرگ رفت، برمی‌گردم.
قول می‌دم.
زود باش، بریم.
‏-دارم می‌رم -شاید تو اتاق پروژکشن ببینیمش
همه‌چی روبه‌راهه؟
الان میام.
‏-اَه، چه حال‌به‌هم‌زن. باحاله -حالت بده؟
نه، از اون حال‌به‌هم‌زنای خوب. حالم خوبه.
روشنه.
یادته چی گفتیم؟
‏-باشه؟ -آره. سلام پدربزرگ
خب، بلند شو.
‏-زیاد به خودت فشار نیار -باشه
طناب کوفتی احمق!
لعنتی... اینجایی، تراشه‌ی کوچولوی من.
نزدیک‌تر بیا.
به مادر چوبی پیرت بگو چی داره می‌پوسونتت.
قایمم می‌کنن چون فرق دارم،
ولی... جیمز در خطر بزرگیه.
در خطر؟
اون بچه؟
از طرف کی؟
کلی آدم بد.
یکیشون نزدیک بود بکشتش، پس...
مجبور شدم مرده‌ش کنم.
پسر باهوشِ باهوشِ من!
از برادرت محافظت می‌کنی.
این عشق واقعیه.
ولی... کار بدی بود؟
‏«بد»؟ کشتنش؟
معلومه که نه.
فقط داشتی ازش محافظت می‌کردی.
و این تازه شروعشه.
حالا می‌دونی با بقیه‌ی آدم بدها چیکار کنی.
واقعاً؟
اونا رو هم باید از بین برد.
دقیقاً!
یکی‌یکی، تا وقتی هیچ‌کدوم نمونن.
اون‌وقت جیمز در امان می‌شه.
و یادت باشه: اگه می‌خوای واقعاً واقعی بشی،
چیزی رو که دارن
تکه‌تکه،
بگیر، تا کامل بشی.
آره، همینجا.
همین خوبه.
چرا اومدیم تو این سوراخ؟
چون فکر می‌کنم ژپتو یه چیزی رو قایم کرده
و می‌خوام بدونم تو اون نوارها چیه.
حق با من بود.
باور من این است که روح، زندگی، انرژی — هر چه می‌خواهی بنامش —
واقعاً پس از مرگ باقی می‌ماند و می‌توان مهارش کرد.
این می‌تواند به نوعی تولد دوباره بینجامد که به ما اجازه دهد...
مرگ را فریب دهیم.
یه ناله‌ی عجیب شنیدم، ولی...
وایسا. نه. نمی‌تونم نگاه کنم.
‏-یا خدا! -چرا این کارو کرد؟
پس از شکل دادن به ماده،
دیدم همه‌چیز سریع‌تر پیش رفت،
و با کمک، کارکردهای حرکتی به دست می‌آید.
باورنکردنی سریع یاد می‌گیرد.
‏-همین الان ولم کن، آشغال! ‏-کار به نقطه‌ی عطفی رسیده.
سوژه خطرناک است، ذاتاً شرور.
وسواس انسان شدن و فرار از این دیوارها را پیدا کرده.
در دم می‌کشد.
نه!
جیمز، تو از این چیزا خبر داشتی؟
چرا اسباب‌بازی نمی‌سازه؟
چرا پدربزرگت همچین گندی می‌سازه؟ اینو ببین.
این پست فقط دو روزشه.
تا کنون هیچ سوژه‌ای حتی یک خاطره از زندگی گذشته به یاد نیاورده.
پس نمی‌توانم مطمئن باشم که این واقعاً نوعی تولد دوباره است.
سوژه‌ی بعدی، پینوکیو، در معرض...
محرک‌های بیرونی قرار می‌گیرد تا آن خاطرات بیدار شوند.
امشب با نوه‌ام دیدار می‌کند.
کجا قایم شدی؟
ولم کن! این دیگه چه کوفتیه؟
‏-تو کی هستی؟ -اسم من جیرجیرکه.
مادر چوبیت منو فرستاده
تا از راه درست منحرف نشی و از بزرگ‌ترها حرف‌شنوی کنی.
‏-که به جیمز کمک کنم؟ -دقیقاً
دنیا پر از پوسیدگیه که تو باید جلوشو بگیری.
مثلاً همونی که تو اون اتاقه.
وای خدای من!
و یادت باشه: تکه‌تکه ما...
چیزی که مونده رو برمی‌داریم.
هر چی لازم داری تا واقعی بشی.
مرسی جیرجیرک. بریم سر کار!
‏-واسه جیمز -بذار این آشغالو به جیرجیر بندازیم
یه نگاه بنداز.
اونا رو جمع می‌کنه.
چه زن وحشتناکی!
دهنتو بازتر کن!
اینم مال تو!
دندون‌دزدِ کثافت!
دیگه به جیمز آسیب نمی‌زنی.
چطور جرئت می‌کنی!
دیدم با جیمز چیکار کردی.
دیگه پشت این ماسک‌ها قایم نمی‌شی.
این کمک می‌کنه. چیزی حس نمی‌کنی.
اون پوزخندو از رو صورت کثیفش پاک کن.
‏-بگو بگه «سیب» -مرسی جیرجیرک
فقط شجاع باش. تموم می‌شه بی‌اینکه بفهمی.
دیگه به جیمز آسیب نمی‌زنی! زن وحشتناک!
دندوناتو می‌ریزم، حرومزاده‌ی احمق!
آفرین پسر.
حالا بذار یه لبخند قشنگ بهت بدم.
حالا مال منن.
حالا منم یه لبخند بی‌نقص مثل تو دارم.
جیمز! بی‌صبرانه منتظرم نشونش بدم.
پینوکیو؟
شرط می‌بندم اون چیز ترسناک یه جای همین اتاقه.
‏-چرا هیچی نگفتی جیمز؟ -گفت یه رباته!
وای نه. غیبش زده.
به گوشیم زنگ بزن.
‏-چی؟ چرا؟ -زود باش، فقط بزن
پینوکیو؟
جیمز!
‏-اون دندون داره؟ -چیکار می‌کنی؟
‏-همه‌ی آدم بدها رو واسه‌ت متوقف می‌کنم -یعنی چی «متوقف»؟
همه بهت آسیب می‌زنن، پس باید ازت محافظت کنم.
ببین!
وای! بگیرش!
نه نه نه، پینوکیو. منظورم این نبود.
چی؟
اوپس، صدا قطعه.
دیگه بسه!
بسه! بسه!
بیشتر؟
آها! بیشتر بکش!
‏-لعنتی -وای خدای من
آفرین دادلی.
هی! وایسا! برگرد، باید بکشمت!
‏-پینوکیو، بس کن! -برگرد!
‏-برگرد، دندون‌پزشک زشت! -نه، من که...
باید جلوشو بگیریم.
همون کلیسای پشت مطبشه.
جیمز؟ میا؟
لعنتی!
پینوکیو!
پیدات کردم، عوضی!
جیمز، همین الان گوشیو جواب بده!
کجا بردیش؟
یه روز باید یه زن واقعی بشی، می‌فهمی چی می‌گم؟
‏-نه، بس کن! -این‌قدر رو مخ نرو دیگه.
رو مخ؟
‏-هی -عوضی کوچولو
هی، وایسا.
پسر بد!
لوگان.
آب خیلی سرده.
لوگان!
اصلاً بهت گوش نمی‌دم.
ولی نه!
شنا کن، شنا کن، ماهی کوچولو.
فکر نمی‌کردم نهنگ‌ها اجازه داشته باشن.
اومدم، دختر بد!
شنا کن، شنا کن، دختر احمق!
می‌کشمت، حرومزاده!
گمشو، آشغال چندش!
جیرجیر؟
جیرجیرک، کجایی؟
دارم میام. من فقط سه اینچ قدمه. یه‌کم صبر کن!
سر راه نباش!
باید بفرستمت جهنم!
مواظب باش پینوکیو.
وقت درس فیزیکه.
برق بگیرتت، حرومزاده!
وای خدا.
سلام لوگان.
وای، پر از همه‌چیزه!
چشم! چشم، نه زبون!
‏-چشم لازم داری! -پس پسش بده!
بذارشون تو، پسر.
یه قدم دیگه، و مثل جیمز می‌شی.
آره.
دندون
چشم
کلی اندام!
پینوکیو؟
کدوم گوریه؟
یا خدا!
بره به درک!
‏-میا، به پلیس زنگ بزن -وای خدا
چی بگیم دادلی؟ که یه عروسک قاتل ول شده؟
اون عروسک قاتل نیست، باشه؟
‏-فقط... ازم محافظت می‌کنه -آره حتماً
جیمز! اون... یه قاتله!
یعنی ببین، داره واقعاً می‌کشه...
آدم می‌کشه...
‏-جیمز -همه‌ش... تقصیر منه
جیمز، فکر می‌کنی نفر بعدی رو کی انتخاب می‌کنه؟
یا خدا
‏-لعنتی! ترِی! -ترِی؟
‏-ترِی؟ -دادلی
آلتشو بریده. این دیگه چه کوفتیه؟
وایسا، چی؟ داره لباس می‌پوشه؟
نشونت می‌دم چطوریه، پینوکیو.
بیا اینجا، کثافت.
بیا اینجا حرومزاده! موهاتو می‌کَنم!
جیرجیرک، چیکار می‌کنی؟
‏-موهاتو لازم دارم! جیغ بزن! -وای خدا
این موها دیگه مال تو نیست!
آخ، دماغم! پاتو بردار!
از رو دماغم برو کنار! همین الان! آخ!
برگرد، قاتل چندش!
‏-نچ، پسرای واقعی جا نمی‌زنن! -برگرد!
آماندا؟
این... موی منه!
مال منه! بس کن!
‏-سر راه نباش! حالا مال منه! -چه کوفتیه؟!
مال منه!
ولم کن!
نه، تو عروسک کوفتی جیمزی!
آره، خودمم.
نه، بره به درک!
‏-نه، نه، نه! -ببین: من کمتر از تو واقعی نیستم!
‏-از من دور شو! -من دختر نیستم، ترِی.
و عروسک خیمه‌شب‌بازی هم نیستم!
یا خدا!
جیمز رو ازم نمی‌گیری.
کمک! تو رو خدا اذیتم نکن!
دیگه به جیمز آسیب نمی‌زنی. واسه دروغ گفتن دیره.
تو بهترین رفیقمی!
تو خیلی خوبی
نمی‌خوام بکشمت.
خب، جیرجیرک یک، کچلِ احمق صفر.
حداقل ده دقیقه‌ی دیگه. یهو...
لعنتی، لعنتی! جیمز، پدربزرگ دیوونه‌ت زنگ می‌زنه!
دادلی! چه غلطی کردی؟
‏-هی -سلام پدربزرگ
‏-جیمز؟ کجایی؟ -مجبور شدیم سریع بریم خونه‌ی میا
‏-و حالا داریم می‌ریم... -چپ، میا! چپ!
‏-خونه‌ی ترِی اون‌وره -می‌دونم دوست‌پسر سابقم کجا زندگی می‌کنه
دادلی!
گوشیو بده من.
می‌دونم چیکار کنم.
‏-تمومه -قطع کردی؟
آره. حالا دیگه اصلاً مشکوک نمی‌شه، نه؟
خیال باطل.
یادمه اون روزها،
که تو فقط یه تراشه‌ی کوچولو بودی.
و حالا تو...
زیبا
کامل
بالاخره...
یه پسر واقعی
عجب تحولی، پسر.
من...
من زیبام.
نظرت چیه؟ این کلاه بهم میاد، پینوک؟
ببین بابا، منم یه عروسک ساختم.
این ماشین پدربزرگته؟
‏-آره -جیمز
می‌خواد جون‌های تازه‌ای رو بگیره.
پینوکیو! زود باش میا، دنبالش برو!
جفتشون قاتلن.
ولی... اونا می‌خواستن به جیمز آسیب بزنن.
ولی چرا؟
کثافتِ دروغگوی چندش!
بهم دروغ گفتی.
چرا بهم دروغ گفتی؟
گند زدی، نه، تراشه‌ی کوچولو؟
‏-همه‌ش تقصیر توئه! -خودت این راهو واسه خودت تراشیدی.
تو منو وادار کردی کارای بد بکنم.
دیگه نمی‌ذارم گولم بزنی!
حریص. ناراضی از چیزی که هستی.
من باید جای تو باشم!
وقتی باهات حرف می‌زنم به من نگاه کن!
به‌خاطر تو همه ازم متنفرن.
ازت متنفرن چون تو بدی، پینوکیو.
به بدیِ همون‌هایی که سلاخی‌شون کردی.
ما تو رو بزرگ کردیم که پسر خوبی بشی، پینوکیو.
ولم کن، جیرجیرک!
پس اینجایی.
‏-جرئت نداری! -ولش کن!
نه، زخمی شدم!
مادر چوبی چندش!
اینم مال تو، حرومزاده!
‏-بگیر، حرومزاده‌ی احمق! ‏-هیچ‌وقت واقعی نمی‌شی!
یه چیزی دارم که نشونت بدم.
می‌خوای واقعی بشی به‌خاطر گذشته‌ت.
با من بیا.
‏-اینجا کجاست؟ -اینجا ساخته شدی.
خدای من.
از راه ریشه‌ها تغذیه می‌کنه،
رشد می‌کنه و نیروی زندگی‌شونو می‌مکه،
و روحشونو به چوب می‌ریزه.
همون چوبی که بعد برداشت می‌کنم.
درسته.
وجودت رو مدیون اونایی. زندگی اونا تموم شد، مال تو شروع.
اونا از کجا اومدن؟
وقتی فهمیدم می‌شه برداشتش کرد، شروع کردم به مطالعه‌شون.
تا بفهمم چطور کار می‌کنن
و فرآیند رو به کمال برسونم.
شکست‌های زیادی بود.
داره تکون می‌خوره.
یکیشون به‌خصوص خطرناک شد.
مجبور شدم حبسش کنم.
ولی بعد تو پیدا شدی — آفریده‌ی بی‌نقص من.
‏-پتانسیل زیادی داشتی -پتانسیل؟
واسه چی؟
که ثابت کنم حق با منه.
که می‌شه دوباره متولد شد. که می‌شه بر مرگ غلبه کرد.
ولی آخرش، تو هم مثل بقیه یه آزمایش شکست‌خورده‌ای.
پدربزرگت یه قاتله، جیمز.
با یه قاتل چیکار باید بکنیم؟
‏-کاملاً مطمئنی؟ -آره
دیدی با اون عروسک چیکار کرد.
لیاقتش مردن نیست، باشه؟
جیمز، شاید بهتر باشه بمیره.
‏-موافقم. حق با دادلیه ‏-اون ازم محافظت می‌کرد!
ولی پدربزرگت بازم یه قاتله، جیمز.
‏-برام مهم نیست. پس همین‌جا بمون -باشه
هیچ‌وقت گوش نمی‌ده، نه؟
عجیبه.
جفتمون می‌خوایم شبیه هم باشیم.
من از کی ساخته شدم؟
از یه پسر جوون، دوست عزیز جیمز.
زک؟
پینوکیو از...
زک؟
چه کوفتیه؟
امیدوار بودم دوستی زک و جیمز نشون بده که مرگ پایان نیست.
بسه. اوضاع داره بدتر و بدتر می‌شه.
به پلیس زنگ می‌زنم. پدربزرگت کاملاً روانیه.
ولی... من نمی‌خوام بمیرم.
مرگ تو به نفع جیمزه.
نه.
یه روانی با تفنگه. کمک لازم داریم.
کله‌پوک لعنتی.
نمی‌تونم به حرفت گوش کنم، میا. باید نجاتش بدیم.
جیمز، کمک! تو رو خدا!
پینوکیو؟
جیمز!
میا! بابا دیوونه شده!
می‌دونم. نمی‌خوام بمیری، باشه؟ تو در خطری.
جیمز! میا! کمکم کنین!
وای! بگیرش!
لعنتی!
دادلی، نه!
‏-در قفله. باید برم -بازم کن!
یه جا می‌شناسم قایم شیم.
‏-نه، باید بری -اون پایین
جیمز! اونا باید بمیرن!
‏-وایسا! -چاره‌ای نیست
زودتر! یالا!
قایم شین!
‏-تو دادلی رو کشتی! -ازت متنفرم!
هیس. چیزی نیست. می‌تونم دادلی رو برگردونم، جیمز.
می‌تونم دادلی رو برگردونم. میا رو هم برمی‌گردونم.
جیمز، همه‌ی این‌ها به‌خاطر تو بود، پسرم.
‏-نه، دروغه! دروغ! -تو از حرفم سرپیچی کردی، جیمز.
فکر می‌کنی دوستات چیزی نمی‌گفتن؟ اونا بچه‌ان!
تو یه هیولایی!
راهم بده! راهم بده، جیمز! بازش کن!
نه! ازت متنفرم!
راهم بده! این در کوفتی رو باز کن!
‏-بهم خیانت کردی! همه‌چیزو نابود می‌کنی! -نه، برو!
برو کنار، پسر.
از اون در کوفتی برو کنار، جیمز!
میا!
میا؟
خب، چون...
بیایین اینجا، بچه‌ها.
در آستانه‌ی یه چیز بزرگم!
چیزی بزرگ‌تر از جفتتون.
نمی‌تونم زنده نگهتون دارم، باشه؟
ولی نگران نباشین.
دکتر گالوپ بهم نشون داد چطور همه‌تونو برگردونم...
به زندگی.
همه‌چیزو خراب کردی.
وقتشه بمیری.
همه‌تون می‌تونین عروسک من بشین!
و حالا تو بهشون آرامش می‌دی.
چه کوفتیه؟
یادت رفته من خلقت کردم.
دیگه عروسک تو نیستم.
چرا هستی. بدون من فقط یه تیکه چوبی.
نه! من فقط یه تیکه چوب نیستم.
عروسک ارباب لازم داره. و فقط منم که می‌تونم واقعی‌ت کنم
‏-مثل جیمز -دیگه نمی‌خوام مثل جیمز باشم.
فقط می‌خوام خودم باشم.
پس تا ابد از درون تهی می‌مونی.
ناقص، تکه‌تکه و شکسته.
‏-پینوکیو، به حرفش گوش نده! ‏-دیگه کنترلم نمی‌کنی!
من بهت زندگی دادم!
من فقط پدرت نیستم، پینوکیو. من خدای توام.
و نمی‌تونی یه خدای لعنتی رو بکشی!
گمشو!
خداحافظ...
خدایا.
لعنتی! لعنتی!
چی؟
‏-جیمز، باید بری -لعنتی. یالا!
جیمز؟
هنوز دوستیم؟
من...
بد؟
تو فقط... گیج شدی.
دیگه این کارو نکن، باشه؟
یه‌کم شیطونم، نه؟
آره. تازه، همه‌شون عوضی بودن.
جز دندون‌پزشکم.
باید دندون‌پزشک نو پیدا کنی.
اونم می‌گیرم.
و به کسی درباره‌ی من نمی‌گی؟
می‌گم؟
خوبه. منم همین‌طور.
بیا از اینجا بریم.
الان میام.
خداحافظ پدر.
تو منو ساختی، ولی دیگه کنترلم نمی‌کنی.
جیمز مال منه.
نه!
لعنت بهت، پینوکیو!
می‌دونی، از کشتن اون آدم‌ها لذت نبردم.
* ادامه دارد *
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
این خبرچین لعنتی!
شاید کوچیک باشم، ولی... نقشه‌های بزرگی برام داره.
رستاخیز از ریشه‌ها می‌آید.
برت می‌گردونم، اربابم.
فیلم‌برداری با جلوه‌های عملی و عروسک‌های آنیماترونیک
اینا پشت‌صحنه‌ست.
و حرکت! یک، دو، سه، حرکت!
یک، دو، سه، حرکت!
این چیه؟
‏-بزن قدش -بزن قدش
‏-حالش چطوره؟ -این بدل کِلیه.
ضبط شد.
و...
حرکت! یه‌کم سرفه کن.
حرکت!
‏-جلو -دهنتو باز کن
حرکت.
‏-دوربین آماده‌ست -باید جمعش کنیم
بارون بیشتری لازم داریم.
سه، دو، یک — بنگ!
‏-اینجا می‌ذارنش -فکر می‌کنی تکون نمی‌خوره؟
و دماغ بالا.
‏-و... جرقه! -باشه
چیکار می‌کنیم، وینس؟
کل درخت. ببین.
آره، عالی بود بچه‌ها.
آره، وقتی میای تو، بعد بیار...
‏-آره، کیک -باشه
کسی می‌تونه سرمو نگه داره؟
این‌جوری همه‌ش معلومه.
‏-من این‌جوری تکون می‌خورم -دستتو ببین!
قطع شد.
وای لعنتی، دستم! کمک!
آماده‌ایم. حرکت!
مثل جاسوسه، دور و برو می‌پاد.
درسته، یه جایی اون‌ور رو نشون بده.
و... سه.
وای! بگیرش!
‏-چکمه‌های لاستیکی پینوکیو رو ببین -از من همین بس
آماده‌این؟ پس شروع کنیم!
و... ول کن.
گروه فیلم‌برداری حرفه‌ای.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.