دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
مافین خیلی خوشمزه‌ست.
بقیه‌شو خودم می‌فهمم. چیه؟
پس چی بخورم؟ همه‌ش مافین؟ کل کارم همینه دیگه.
یه لحظه.
حالت خوبه؟
یه شب آروم حقشه.
عکس روی شمع...
طلاست.
یهو برگشت.
باد سرد می‌شه.
و نور چراغ خیابون تصویر رو نشون می‌ده.
نمی‌تونن منو ببینن.
لطفاً ببرش.
تازه رسیدم شهر، فردا بیلی رو می‌بینم.
گفت می‌خواد شام مهمونم کنه، ولی احتمالاً شب رو
هتلم، پنج‌شنبه برمی‌گردم.
خوبه. نمی‌خوام وسط ناکجاآباد با نورما دزموندِ
بلوار غروب گیر کنی.
اون نورما دزموندِ بلوار غروب نیست.
مگه نگفتی گوشه‌گیره؟
نه، یعنی آره، گوشه‌گیره، ولی کاملاً سرحال به نظر می‌آد. فقط
مدتیه بازی نکرده.
به دردِ ری‌بوت می‌خوره.
رسیدی لوکیشنتو برام بفرست، باشه؟
و مواظب میخ‌های زنگ‌زده‌ی این‌ور اون‌ور باش.
آره!
دل مهربونی دارم، جولی.
خب، امشب چی کار می‌کنی؟ من با ثور می‌رم شعرخوانی،
همون پادشاه دوجنس‌گرایی که باهاش می‌گردم.
به ثور سلام برسون.
کریس سلام رسوند.
اوه. چه خبر کریس؟
ثور می‌گه چه خبر؟
وای خدا.
عمراً حدس بزنی تو این پمپ‌بنزین چی می‌فروشن.
شیشه.
اسلحه‌ی غیرقانونی.
برچسب پرچم کنفدراسیون واسه پشت وانت‌ها.
نه، نمی‌تونه قسمت ششم باشه.
قسمت ششم.
راستی موهات مثل همونه؟ نه اونی که صورتا و دیوار پوستی داشت.
نه نه، همون بعدیه که سعی می‌کنن برگردن به
حالت پایه. راستش خیلی هم خوبه. شما
رو
واسه یه شب ثبت کردم.
درسته؟
آره.
می‌خواستم بپرسم، اتاقی با پخش‌کننده‌ی دی‌وی‌دی دارید؟
دی‌وی‌دی؟
مثلاً اگه بخوام اینو ببینم.
وای، آره.
من تو این فیلمم.
چی؟ آره، تو اون کمپ تابستونی جن‌زده‌ی بیست مایل بالای تپه فیلم‌برداری کردن،
کمپ کیمبرلی.
این اطرافا فیلم می‌گیرن و از محلی‌ها هم بازیگر می‌گیرن، واسه اینکه
پول صرفه‌جویی شه.
آره، راستش قیافه‌تون آشنا زد.
فکر کنم یکی دو تا پخش‌کننده‌ی دی‌وی‌دی این اطراف داشته باشم.
می‌رم دنبالشون بگردم.
بیا دیگه، فکر کردم می‌خوای لخت شنا کنیم.
آره.
نمی‌دونم. تیرماهه، مگان. آب حتی شبم گرمه. نه، مشکل
این نیست. فقط... این همون کمپ متروکه‌ای نیست که چند تا نوجوون
سال‌ها پیش توش کشته شدن؟
به دست اون منحرف تو دریچه.
اوه، ترسیدی کبوتر کوچولو.
می‌ترسی نیزه‌ی زنگ‌زده‌ی گنده‌شو فرو کنه توت؟
به‌هرحال، سال‌ها پیش بود.
اون هیولا سال‌هاست مرده. چند سال؟
امسال چند تا کمپ باز می‌شه؟
بیا دیگه.
آب رو تنت حس خیلی خوبی داره.
قول می‌دم.
تموم شد.
مُرده.
واسه همیشه.
این بار.
نه.
هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
نمی‌فهمی؟
هنوز اون پایینه.
ته دریاچه. هنوز گشنه‌شه.
نزدیک خونه‌ی بیلی‌ام، ولی تا حالا شده جی‌پی‌اس فقط
مختصات بده، عدد؟ چون فقط عدد داد بهم.
عالیه. آره، عالیه.
ببین، تریسی الان پیام داد. می‌خوان جمعه با رئیس
استودیو باشی. جمعه می‌تونی؟
باشه، تأیید می‌کنم. یادت باشه، واسه داستان خاستگاه دنبال
‏«الویتد»ن، یعنی
‏«ووک». آها، یه تماس دیگه دارم. خداحافظ.
به راست بپیچید به جاده‌ی فراگ هالو.
‏۳۰۰ متر ادامه دهید.
جاده‌ای نیست.
بعد از ۱۵۰ متر، مقصد سمت راست شماست.
به مسیر بازگردید.
کدوم مسیر؟ به مسیر بازگردید.
ممنون.
انگار درباره‌ی آینده‌ن. می‌ترسم.
سلام.
من بیلی پرسلی‌ام.
تو باید نویسنده-کارگردان باشی.
آره، سلام.
یهو سبز شدی. نمی‌دونستم اینجایی.
گشنمه.
فیلمتو دیدم، همون که یه زن توش می‌کشه.
منصفانه‌ست، نه؟
تو که منو دیدی.
یهو فهمیدم واسه شام هیچی ندارم،
مجبور شدم اضطراری برم بیرون‌بر بگیرم. گزینه‌های این اطراف هم
همون‌طور که حدس می‌زنی زیاد خوب نیستن، پس امیدوارم مرغ سوخاری دوست داشته باشی.
وای، باید می‌پرسیدم، وگان که نیستی؟
بدون گلوتن، الان خیلی مده، نه؟
عاشق مرغ سوخاری‌ام.
خوبه.
جواب درست. منم مرغ سوخاری دوست دارم.
حالا اگه زیادی واقعی شد...
همیشه می‌تونی خاموشش کنی.
اون تبلیغاتی بود.
واسه انتشار ویدیوی خانگی.
ولی یه‌جورایی خوشم اومد. ببخشید، قصد نداشتم. معذرت.
ببخشید وقتی رسیدی اینجا نبودم. نه، محشره.
نمی‌دونستم که تو... آره، چطور شد که
تو همون کمپ متروکه‌ی فیلم اول میاسما زندگی می‌کنی؟
خب، معلوم نیست؟
و اگه فیلماشو دیده باشی، می‌دونی.
همیشه برمی‌گرده.
وای خدا. تو
فکر کردی یه پیرزن دیوونه‌ام. از قیافه‌ت خوندم. فکر کردی یه
گوشه‌گیرِ دیوونه‌ام که حشره زیر پوستش می‌ره.
مثل، اسمش چی بود؟
از بلوار غروب؟ می‌دونم کی رو می‌گی.
آره، اسمش یادم نمی‌آد.
خلاصه، یه بنگاهی کمپ قدیمی رو نشونم داد.
به نظرم یه‌جور تناسب بیمارگونه داشت. فیلم اول
واقعاً روم اثر گذاشت، و لازم داشتم از واقعیت دور شم.
از انزوا و بزرگی‌اش خوشم اومد.
با خیال راحت نقاشی می‌کنم و کسی کاری‌م نداره.
انگار واسه خودم یه جهان موازی خصوصی خریدم.
کاملاً این میل رو درک می‌کنم.
حرف از میل شد.
سس دوست داری؟
عاشق سسم.
منم عاشق سسم.
خب کریس، اینجایی تو خونه‌ی من و مرغ می‌خوری.
چرا از خودت نمی‌گی؟
وای خدا.
نمی‌دونم. نشستم اینجا با بیلی پرسلی. نمی‌خوام درباره‌ی
خودم حرف بزنم.
چاپلوسی نکن. نه، قصد چاپلوسی ندارم.
ولی، باشه، خب، آره.
خب، فیلم‌سازم، ولی خودت می‌دونی.
کارم تقاطع...
کوییر بودن و بازنمایی فرهنگی هیولاگی رو بررسی می‌کنه. اولین فیلم بلندمو
دو سال پیش با شش دلار ساختم.
دیدمش.
‏«جویز سانگ» رو دیدی؟
آره. رفتم شهر که وای‌فای بگیرم و اجاره‌ش کنم، ولی آره، دیدمش.
تحقیقمو کرده بودم.
نظرت چی بود؟
خب، اِ... اوه، بدت اومد. نه، بدم نیومد.
خب، سایکو رو از زاویه‌ی پرده‌ی حموم بازسازی کردی.
فقط یه‌سومِ آخرش بود.
یه نقد فرامتنی بر آشوب جنسیتیِ ذاتیِ ژانر اسلشره.
یا اصلاً فقط نسل‌هاست؟
خلاصه، آره، بیشتر تماشاگرا نگرفتنش، ولی به قدر کافی منتقد خوشش اومد
که چند تا در تو هالیوود برام باز شد، و فرصت
از همون‌جا اومد.
بازسازی میاسما.
آره، که خب، ظاهراً یه‌جور حرکت عجیبِ
شغلی واسه منه، ولی اونا همه‌چیو حساب کردن.
چیزی که نمی‌دونن اینه که فیلم اصلی عملاً
بیداری کوییرم بود.
تو بازی خودشون می‌برمشون.
مدیرا هی چرب‌زبونی می‌کنن. می‌گن نگاهت خیلی تازه‌ست.
بهت می‌گن صدای یه نسل، ولی من دلیل واقعی‌شو می‌دونم که چرا
کلید فرنچایزو دادن دستم.
آی‌پیِ زامبیه.
می‌خوان زنده‌ش کنم.
خب، مرگ کوچولو این‌قدر کشته شده که می‌شه گفت
یه زامبیه.
نه نه، فیلم زامبی نه، آی‌پیِ زامبی.
آره، خودِ آی‌پی نامرده و به خاطر ‏«ووک» بودن، ری‌بوتش دردسر داره،
که الان تو هالیوود مشکل خیلی بزرگیه، چون مالکیت
فکریِ چند دهه پیش عملاً تنها چیزیه که کسی حاضره
براش پول خرج کنه، حالا که سرمایه‌داری این‌قدر متأخر شده.
و ببین، هر فرنچایز قدیمی‌ای تو کمدش جنازه داره. یعنی
جیمز باند...
تو «گلدفینگر» و «تاندربال» عملاً به زنا تعرض می‌کنه. میکی‌موس هم یه بار
صورت‌سیاه بازی کرد. میکی این کارو کرد؟ خب استودیو چی کار کنه وقتی
یه پول راحت رو یه فرنچایز خوابیده منتظره،
ولی به آشکاریِ کمپ میاسما ترنس‌هراسه؟
یه آدم کوییر استخدام می‌کنن که زشتی‌شو بپوشونه، به مرگ کوچولو یه
گذشته‌ی تراژیک‌تر بدن، یه پیام سرسری درباره‌ی جنسیت،
تروما و خودت بودن به هر قیمتی توش ببافن. بوم.
آی‌پیِ زامبی زنده شد، پولمونم گرفتیم.
کریس، من درباره‌ی کارت نپرسیدم.
درباره‌ی خودت پرسیدم.
می‌خوام از خودت بگی.
ببخشید.
یه‌جورایی عادت دارم سر این چیزا آتیشی شم.
بعضی وقتا فکر می‌کنم خودم همون کارمم.
مطمئنم این‌طور نیست.
باشه. ببینم.
خب، ۲۹ سالمه.
تو حومه بزرگ شدم، ولی از یه مدت بعد از کامینگ‌اوتم
دیگه با خانواده‌م حرف نزدم. با ضمیر مؤنث و خنثی صدام می‌کنن.
متأهلی؟
نه. وای، نه.
نه. نه، من پُلی‌ام.
پُلی چیه؟
یعنی چندهمسری عاطفی.
اوه، نمی‌دونم، پالی.
آره، خلاصه من یه پارتنر دارم، پارتنرم هم یه پارتنر دیگه داره.
آها، یه‌جورایی مثل خیانت.
آره.
آره، ولی با شب‌بازی‌هایی که باید با پسرای دوجنس‌گرا بگذرونی،
شاید. زیاد هیجان‌زده به نظر نمی‌آی.
نه، هستم. هستم. فقط... نمی‌دونم. این چیزا همیشه یه‌جورایی
واسه من حاشیه بوده.
سکس و این چیزا.
یعنی پارتنرمو دوست دارم، واقعاً، و می‌خوام نیازاش برآورده شه. ولی
واسه خودم، سکس همیشه یه‌جور حواس‌پرتی بوده.
پارتنر اصلیم بیشتر کارمه.
یه الگو می‌بینم.
آره.
فکر کنم عشق و سکس و این چیزا، اگه اصلاً بوده،
برام آسون نبوده.
بعضی وقتا فکر می‌کنم هنرم یه جاییه که از همه‌ی اینا توش قایم می‌شم.
مثل این بوم واسه من.
جهان موازی خصوصی خودته.
ولی جوون‌تر که بودم، سکس واسه منم استرس‌زا بود.
یه‌جور سد دورش ساختم.
که نمی‌تونستم ازش رد شم.
دقیقاً.
باید یه راهی پیدا می‌کردم که از تو سرم بیام بیرون.
و این کمک کرد.
نه، اشکالی نداره.
نه، یعنی ببخشید که این حرفا رو پیش کشیدم. نباید درباره‌ی
زندگی جنسیم حرف بزنیم. چرا که نه.
چرا نه؟
چون عجیبه.
جلسه‌ی کاریه، و نمی‌خوام یه‌جور می‌تویی بشه.
می‌تویی.
عزیزم، من واسه برنهام تست دادم.
می‌دونی کی ساختش؟
کارولی دیگه.
تازه، این جلسه‌ی کاری نیست.
داریم مرغ سوخاری می‌خوریم، علف می‌کشیم و درباره‌ی هنر ساختن
با هم حرف می‌زنیم.
باشه، پس می‌تونم یه سؤال شخصی بپرسم؟
اوهوم.
چرا بازیگری رو ول کردی؟
چند تا نقش کوچیک داشتی، بعد تو فیلم اصلی بازی کردی، و بعد
یه‌جورایی غیبت زد.
خب، واسه دنباله و سومی هم دعوتم کردن.
ولی حسابی سوخته بودم.
بعد یه مدت دیگه زنگ نزدن.
فکر کنم فقط سنم بالا رفت.
خانم پرسلی، بیلی، باید بگم که یه عمر طرفدارتونم، و می‌دونم تازه
همدیگه رو دیدیم، ولی به پتانسیل این همکاری خیلی خیلی
اعتقاد دارم. سخت به دست میاد. جدی می‌گم.
نمی‌دونم چه‌جوری توضیح بدم، ولی می‌دونم اینجا بودن
گره داستانو باز می‌کنه.
می‌دونی، نمی‌خوام یه دنباله‌ی احمقانه‌ی دیگه تو فرنچایز
کمپ میاسما بسازم. نمی‌خوام بازسازیِ بازسازیِ بازسازی بسازم. می‌خوام چیزی بسازم
که تازه و نو باشه.
همون‌طور که تو نامه‌م گفتم، یعنی، به نظر من،
روح کمپ میاسما همیشه همون بوده.
دقیقاً.
اون نگاه از وقتی رو نوار وی‌اچ‌اس دیدمش تو حافظه‌م داغ شده. اصلاً
حق نداشتم تو هشت‌سالگی ببینمش. اگه بتونم
دوباره اون نگاه رو تو چشمت بگیرم، سی و پنج سال بعد، اون‌وقت کارمو
به عنوان کارگردان.
می‌دونم.
نامه‌تو خوندم.
پیچ خوبیه.
فقط قانع نشدم که جواب بده.
چرا؟ چون خیلی آکادمیک درباره‌ش حرف می‌زنی.
و کمپ میاسما درباره‌ی بازنمایی
فرهنگی هیولاگی یا آشوب جنسیتی یا هیچ‌کدوم از این چیزا نبود.
درباره‌ی دو تا چیز خیلی ساده بود.
گوشت و خون.
واقعاً ممنون که وقت گذاشتی. مطمئنم نماینده‌هامون
در تماسن.
امیدوارم بتونیم به یه جایی برسیم. ولی خب، اشکالی نداره اگه
برنامه‌هامون جور نشد.
کریس، لازم نیست بری.
اتاق مهمون بالا رو آماده کردم.
خیلی لطف دارید، ولی بهتره راه بیفتم. خب، واسه رانندگی یه‌کم
دیر نیست؟ مخصوصاً تو این هوا.
نمی‌خوام بیشتر از این مزاحم شم. مزاحمت نیست.
اشکالی نداره.
کریس.
کریس، ازت می‌خوام بمونی.
این دستوره؟
آره.
آره، دستوره.
می‌تونیم همدیگه رو بشناسیم.
می‌تونیم نسخه‌ی من از فیلم اول رو با هم ببینیم.
بیشتر درباره‌ی اون نگاه تو چشمم بهم بگو.
خب، باید هم‌نظر باشیم.
می‌تونیم بگیریمش؟
لطفاً.
بیشتر تو سرشه تا تو تنش.
پتانسیل داره.
یه لحظه.
نمی‌دونستم واسه صبحونه چی می‌خوای، واسه همین از کاستکو
یه پک متنوع گرفتم.
اینو ببین. بامزه نیست؟ فراستد فلکس داری، فروت لوپس داری
و کوکو کریسپیز. واسه هر سلیقه‌ای یه چیزی هست.
چیزی شده؟ نه.
راستش، آره.
ببخشید، می‌گمش حتی اگه عجیب باشه. اینجا...
الان کس دیگه‌ای تو این خونه با ماست؟
چی می‌گی؟ دیشب قبل از خواب فکر کردم صدای
حرف زدن شنیدم. انگار داشتی با یکی دیگه حرف می‌زدی.
فکر نکنم.
تا جایی که می‌دونم، فقط ما دوتاییم.
دیشب کسی تو اتاقت نبود؟
مثلاً مامان مرده‌ی تاکسیدرمی‌شده‌ت؟ همین‌جوری یه مثال تصادفی؟
نه.
فقط ما دوتاییم.
اگه باور نمی‌کنی، برو نگاه کن. نه، باور می‌کنم.
نه، جدی می‌گم.
برو ببین.
لابد از خودم درآوردم. برو ببین.
محشره. یعنی معلومه همون آدمِ فیلم میاسماست، همون
‏«دختر آخر»، ولی خیلی بیشتر از اونه. عجیبه، سکسیه، سرسخته،
و در عین حال خیلی هم بامزه‌ست. اهل علفم هست.
وای خدا.
یعنی محشره.
کلی چیز دیگه تو اون هست که فیلم اول به‌زور بهش
اشاره کرد. آره. یعنی آره، ناراحتم.
به استودیو بگو ناراحتم.
هنوز فقط به یه نقش کوتاه فکر می‌کنی، نه؟ نه نه.
خودشه. یعنی کل فیلم باید خودش باشه. بهت گفتم که
واقعاً تو همون کمپ متروکه‌ی میاسمای ۱ زندگی می‌کنه؟
آره، گفتی.
بیا دیگه.
اِ، داریم به نقش مکمل فکر می‌کنیم؟ چون من با استودیو
یه انتظاراتی ساختم.
بیانسه. نه، گوش کن. حرفمو نمی‌شنوی. اون
نقش اوله، باشه؟
‏«دختر آخر».
دوباره. کریس، در دست گرفتن فرنچایز میاسما واقعاً...
خیلی مهمه، استودیو داره روت ریسک می‌کنه، باشه؟ می‌دونم عاشق
اطلاعات ریزی، ولی نمی‌خوان ری‌بوت یه فرنچایز رو دور یه خانم ۶۰ ساله
بسازن که حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیا هم نداره. جسارت نباشه. خب
اون هالووین‌های جدید چی؟ اونا یه میلیارد دلار فروختن، اونم
با یه خانم ۶۰ ساله. یا شایدم... بی‌خیال، اون شایعه‌ها راست نیست.
بیلی پرسلی جیمی لی کرتیس نیست.
نیو کمپبل هم نیست.
حتی... اسم اون بازیگر «کابوس در خیابان الم» اولی چی بود؟
هدر لنگن‌کمپ. آره، دقیقاً. این یه ملکِ خاص‌پسنده، کریس.
باشه، چه‌جوری بگم؟
می‌تونی اسم بازیگر نقش اول ‏«اسلیپ‌اوی کمپ» رو بگی؟
فلیسا رز، تو اولی، و همون که تو دنباله بازی کرد.
که جالبه، خواهر بروس اسپرینگستینه.
بفرما. به نظرم تو ۲۰۲۶، بیلی پرسلی همون‌قدر ستاره‌ست که
خواهر بروس اسپرینگستین.
راستش اگه شرط می‌بستم، می‌گفتم اصلاً نمی‌دونن کیه.
باشه، فقط رو داستان خاستگاه تمرکز کن. همونیه که استودیو
مشتاقه در بیاری، بعد به چراغ سبز نزدیک‌تر می‌شیم.
باشه، هر چی.
خب، کات نهایی چی؟ از کات نهایی خبری شد؟
کریس! درباره‌ش حرف زدیم. این‌جوری نیست.
الان داری اسکواش بازی می‌کنی؟
عجب هلویی.
از زبون بانوی مخملی.
اصلاً نمی‌دونم.
کجا دارین می‌رین؟
ببخشید؟
گفتم شما بچه‌ها دقیقاً فکر می‌کنین کجا دارین می‌رین؟
اِ، ما مربی‌های جدید کمپ بالای تپه‌ایم.
کمپ کونِ من.
جوونای تازه‌رس. حتماً بیدارش می‌کنین، نه؟ ببخشید آقا. منظورم...
محکوم به فنایین.
نظرت درباره‌ی این چیزی که ازش رد می‌شیم چیه؟ درباره‌ی بکارت چی؟
یعنی تا فردا که بچه‌ها برسن، اینجا گیر افتادیم.
خیلی
خب،
خیلی خب. امسال کی افتخارشو داره؟
افتخار؟
آره، کی داستان خاستگاه رو می‌گه؟
قصه‌ی مرگ کوچولو؟
بزن بریم. کار همیشگیمه.
خیلی ترنس‌هراسه.
خب، این مال خیلی وقت پیشه.
خیلی وقت پیش.
حتی قبل از اینکه خودم اینجا بچه‌کمپی باشم.
ولی مربی‌ها همیشه از یه بچه حرف می‌زدن.
یه عجیب‌الخلقه‌ی واقعی.
که کل تابستون یه کلمه هم با کسی حرف نزد.
با کمپ یه قرار خاص داشت.
یه تخت تو خوابگاه پسرا.
و یه تخت تو خوابگاه دخترا.
قرار عجیبی بود.
این بچه، ببین، پسر بود.
دودول داشت، پس باید پسر می‌بود دیگه، نه؟
ولی بعضی روزای هفته، انگار عادی‌ترین چیز دنیاست،
وسایلشو جمع می‌کرد و می‌رفت سمت دخترای کمپ.
و بعد می‌اومد تمرین شنا.
پاشو تمیز کن!
یکشنبه و سه‌شنبه و پنج‌شنبه پسر بود.
و بقیه‌ی هفته، به خدا قسم، یه دختر کوچولو بود. فکر می‌کردم
دختره.
حسابی قاطی داشت.
پدرمادرش از خودش هم عجیب‌تر بودن.
دوجنسه بودن.
تو تیمارستان با هم آشنا شدن، نگهبانو کشتن و فرار کردن.
مامانه لباس پسرونه می‌پوشید و بابا لباس دخترونه.
پسرشونو جوری بزرگ کردن که هر روز هفته یه جنسیت باشه، تا اینکه
اونم عقلشو از دست داد.
فرِ اسباب‌بازی، بچه‌ی بدبخت.
اصلاً شانسی نداشت.
یا در واقع می‌خواستم بگم فرِ اسباب‌بازیِ بدبخت.
بالاخره سر تمرین شنا یه اتفاقی افتاد.
چند تا از بچه‌ها اشتباه کردن و مسخره‌ش کردن، اونم
منفجر شد.
واسه همین غرقش کردن.
یعنی مجبور بودن.
پدرمادرا ماست‌مالی‌ش کردن که بچه‌ها تو دردسر نیفتن.
دیگه هیچی نموند.
بعضیا فکر می‌کنن هنوز اون پایین، ته دریاچه‌ست.
که هنوز گشنه‌شه.
که منتظره از مرگ برخیزه.
برخیز، مرگ کوچولو.
برخیز و انتقامتو بگیر.
داره براونی می‌پزه.
خودشو کثیف کرد؟
داداش.
فقط شوخی بود.
خب، بشنویم این قصه رو.
کمپ میاسما، اینجا دی‌جیه و تمام شب برنامه دارم.
با «آنوراک کریسمس» از سالی فریک شروع کنیم.
چی شده؟
فکر کردم یکی اون بیرون داره نگام می‌کنه. انگار
یکی رو حس کردم.
و بعد زاویه‌ی دیدم عوض شد.
انگار می‌تونستم خودمو ببینم که اینجا وایسادم،
از چشمای اون.
تو کی هستی؟
مرگ کوچولو؟
نمی‌دونم.
هی، هی.
داری می‌لرزی.
فکر کنم باید ببریمت تو.
یه جای کوچیک سراغ دارم.
فکر کنم شاید آره.
یادم نمی‌آد.
یا خدا!
ممنون.
راست نیست.
آره.
خودت. که بالاخره بتونم
مسخره نیست.
مثل یه بازیه که می‌کنیم.
فقط یه راه واسه گذروندن وقته، نه؟
اونو نگاه نکن. نگاه نکن.
اَه. برق رفت.
گاهی پیش میاد.
لابد صد بار اون فیلمو دیدم.
هیچ‌وقت این‌جوری ندیده بودمش.
نگاه تو چشمت.
فقط نمی‌خوام تماشاش کنم. می‌خوام فیلمش کنم و بذارمش تو یه فیلم.
می‌خوام تجربه‌شم بکنم.
اینجا، تو تنهایی، یه وقتایی هست که
یه حسی بهت دست می‌ده، وقتی خیلی روشنه و خیلی ساکت.
یهو، همین‌جوری می‌دونی.
ولی هیچ‌وقت تنها نمی‌شی؟
که تک‌وتنها وسط ناکجاآباد زندگی کنی؟
معلومه که می‌تونم. عالی می‌شم.
بیلی.
بگو از چی خوشت میاد.
هر چی تو بخوای.
دست توام.
ولی تو از چی خوشت میاد؟ دوست داری چه‌جوری لمست کنن؟
مگه انتخاب داری؟
چیزی نیست. آروم.
هیچی بد نیست.
اینجا بد و خوبی نیست.
اوه، داری می‌لرزی. بذار گرمت کنم.
چایی می‌ذارم رو گاز و تو شومینه آتیش روشن می‌کنیم.
خوب می‌شه؟
و واسه خیلیا آسونه، ولی واسه من... هیچ‌وقت نتونستم
بهش برسم.
یه‌جورایی خیلی دورم. و ذهنم کلاً...
یه جای دیگه‌ست.
لمست نمی‌کنم.
تصور می‌کنم
که خودم می‌شم
یه شخصیت تو فیلم میاسما.
مندیِ کتاب‌خون تو قسمت دو، یا کالین تو اون یکی.
یا خودت،
شخصیت تو، تو فیلم اول، و
بعدش...
خودم شروع می‌کنم.
مرگ کوچولو میاد سراغم و...
من
این‌قدر... زنده نبودم.
سینه‌هام بالا و پایین می‌پره وقتی واسه جونم می‌دوم.
نوک سینه‌هام...
مسخره‌ست.
و با همچین اشتباهی.
فکر کنم بچگی زیادی فیلم دیدم و بدجور داغونم کرد.
به نظرت چندش‌آورم؟
به نظر من خیلی سکسی‌ای.
و می‌خوای با من برگردی؟
چون بازی کردنش اشکالی نداره.
و واسه همین اینجا رو ساخت.
اگه زیادی واقعی شد.
وای‌فای دارید؟
سلام.
سلام. ببخشید چند دقیقه دیر شد.
اشکالی نداره. راستش... هنوز منتظر جفری‌ایم، ولی احتمالاً
همین الان میاد.
عالیه.
الان کجایی کریس؟
شمال‌غربِ اقیانوس آرام، نزدیک کانادا.
فکر کنم تو تماس قبلی گفتم. آره، یه جلسه دارم
با بیلی پرسلی.
خیلی هیجان‌انگیزه. نمی‌خوام شلوغش کنم، ولی حسابی
هیجان‌زده‌ام.
سلام بچه‌ها.
اومدم.
جفری.
چی؟ چی شد، جیسون؟
همین الان با جیسون بلام درباره‌ی مینی‌سریال جدید
هالووین حرف زدم. ببین.
مایکل مایرز، مایک مایرز.
ممنون.
خلاصه، خیلی مشتاقیم درباره‌ی کمپ کوچولومون بشنویم. آره.
چطور پیش می‌ره کریس؟ خب، داشتم می‌گفتم یه خبر خیلی
هیجان‌انگیز دارم.
آره، تقریباً مطمئنم بیلی پرسلی
قراره به پروژه ملحق شه.
خدمت به طرفدارا.
ردیت تو شلوار جین تنگش زودانزالی می‌زنه.
کاملاً. راستش فکر کنم همه‌مون مشتاقیم
درباره‌ی این داستان خاستگاه بشنویم.
آره، راستش چند روزه دارم بازنویسی‌ش می‌کنم.
خب، دریاچه‌ی میِت، همون دریاچه‌ی نمادین که بیننده‌ها خوب می‌شناسن. ولی
یه چیزی هست که بیننده‌ها نمی‌دونن، چیزی که زیر آب
کمین کرده. مرگ کوچولو؟
نه.
نه؟
نه.
یه سوراخ.
یه سوراخ؟
یه سوراخ هست.
ته دریاچه، همون‌جا که فیلما ازش میان.
می‌خوام یه چیزی رو ترجمه کنم.
یعنی فرامتنیه.
آره، فرامتنی.
فرامتنی، مثل «کابوس جدید»ِ استاد وحشت وس کریون.
‏«کابوس»ِ استاد وحشت وس کریون.
فرامتنی نیست.
مثل «کابوس جدید»ِ استاد وحشت وس کریون.
فرامتنی نه.
‏«کابوس»ِ استاد وحشت وس کریون. تمثیل؟ نه، واقعیه.
باشه؟ یعنی واقعاً واقعی.
از همین تماس واقعی‌تره.
فیلم نیست. اگه چیزی باشه، همین یه فیلمه. شماها شخصیت‌های یه
فیلمید. باشه؟
باشه.
گوش کن. گوش کن.
ته دریاچه یه سوراخ هست که فیلما ازش میان.
از قبل از فیلم اول اونجا بوده. باشه؟ از قبل از
قتل‌هایی که الهام‌بخش فیلم اول بودن، اونجا بوده.
مرگ کوچولو.
تو ما، که ما ساختیمش، درحالی‌که در واقع اون
ما رو ساخت. که ما تماشاش می‌کنیم، درحالی‌که در واقع اون
ما رو تماشا می‌کنه.
که خراش بندازه.
چیزای زیادی برای واکاوی هست. خیلی ممنون کریس.
بذار جمع بشیم، فکرامونو جمع کنیم، بعد
با نظرات برمی‌گردیم.
بله. ممنون تریسی. خوب گفتی.
یه چیز دیگه‌ای بود، ولی در تماسیم.
اوه. شما بچه‌ها دقیقاً فکر می‌کنین کجا دارین می‌رین؟
من؟ با منی؟
من فیلم‌سازم.
آره.
آره، فیلم‌سازم، از شهر بزرگ اومدم.
اومدم تو کمپ قدیمی بالای تپه فیلم بسازم.
اوه.
وای نه.
نه، نه، نه، نه، نه.
این هنوز خیلی ناتمومه. اصلاً خوشم نمی‌آد.
کاملاً. هنوز اون پایین خوابیده، و بچه‌ای مثل تو.
پس... جوون و تازه‌رس، تازه‌رس یادت نره، حتماً بیدارش می‌کنی، حتماً
حتماً، محکوم به فنایی، محکوم، محکوم، محکوم به فنایی
محکوم به فنا.
امشب یه آهنگ آروم واسه همه‌ی عاشقا داریم.
کم‌کم می‌رسه.
سخته.
اون شب نمی‌خواستم باهاش برم.
ولی به خودم گفتم مجبورم.
که یه جور آیینه.
یه مناسک گذر که همه باید ازش رد شن.
سال ۱۹۸۴ بود.
‏۱۷ سالم بود.
و اون موقع بکارتمو از دست دادم.
دخترای کمپ بهم گفته بودن چه‌جوریه، وقتی خودم بچه‌کمپی بودم.
ولی هیچ‌وقت نفهمیدم.
سرم فقط خسته می‌شد.
و بعد، اون شب، رو اون تشک کثیف،
با اون پسر بی‌ربط.
به من گفت که
دارم بکارتمو از دست می‌دم
و دقیقاً همون‌قدر بد بود که همیشه تصور می‌کردم
وقتی وارد من شد، تو ذهنم خیلی دور شدم
سعی کردم به هر چیز دیگه‌ای فکر کنم، سعی کردم
اونجا رو تخت دیگه خودم نباشم.
درست مثل فیلما، وقتی نما هی این‌ور اون‌ور می‌شه،
خیلی تند.
من تماشاگر بودم، و همون که تماشا می‌شد. و قاتل بودم،
که هیز نگاه می‌کرد و نفس‌نفس می‌زد.
و قربانی هم بودم، رو تخت دراز کشیده با همون نگاه تو چشمم.
و بعد نیزه رو بلند کردم، و هم‌زمان از رو تخت دیدمش،
که بهش نگاه می‌کردم و داشت می‌اومد پایین سمت من.
و بعد ارضا شدم.
بزرگ‌ترینی که تا حالا داشتم.
و فکر کردم، چرا این‌جوری حس می‌شد؟
وای خدا.
وای خدا. قراره همین باشه؟ همین لحظه‌ست؟
بعدش چی باید بشه؟
اگه بهت جلو ندم که نمی‌تونی بگیریم. پس واقعاً باید
بدوی. عاشق این فکرم.
می‌خوای هلم بدی یا...؟
معلومه که طرفدارتم.
جسارت نباشه، ولی من...
خبری ازت نشد، نگران شدم.
ثور یه وانت گرفت.
کل روز تو راه بودیم.
اومدیم نجاتت بدیم.
عزیزم، فکر کنم بنزین تموم کردیم.
اوه.
چه خبر کریس؟
اوه، سلام عزیزم. چه خبر؟
من ثورم.
اسمت چیه؟
وای. خدا، چقدر اینجا درخت هست.
کاملاً می‌فهمیم، ولی می‌خوایم یه‌کم تجاری‌تر باشه، یه‌کم
حماسی‌تر.
جفری پنج دقیقه دیگه میاد.
خودتو تماشا نکن.
فیلمو تماشا کن.
این فقط یه مدت کوتاه طول می‌کشه.
پایین بمون و بازی کن.
هالووینه.
ممنون.
تو
خوشحالی؟
هرچی درباره‌ی جولی رنچر می‌دونی فراموش کن. اینا کلاً
یه چیز دیگه‌ن.
این چه قضیه‌ایه که این روزا همه‌ی برندا پاستیل درمیارن؟ پاستیل ایرهد داری،
پاستیل لایف‌سیور، پاستیل جولی رنچر، پاستیل استاربرست.
پاستیل مفت نیست. یعنی تو عصر طلایی آدامس و
آب‌نبات زندگی می‌کنیم.
ولی اینا بهترینن.
جدی؟
اوهوم.
باور کن. باشه.
بذارشون تو سبد.
می‌شه گالن رو مستقیم از پمپ پر کرد؟
آره،
مشکلی نیست.
از تیپتون خوشم میاد.
مرسی. از موهات خوشم میاد.
می‌دونی، هنوز اون پایینه، ته دریاچه.
هنوز گشنه‌شه.
حسش می‌کنی؟
به‌زودی برمی‌گرده.
که دوباره بخوره.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.