دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
خوبی عزیزم؟ استرس داری؟
یادت باشه چی گفتیم:
تو هنوز کوچیکی و تو اتاق خودتی.
پدربزرگ پیشته. همه‌چی خوبه.
عصر بخیر و ممنون که تشریف آوردید.
ما در هر حال اینجاییم که کمکت کنیم.
نه مامان، خجالت‌آوره. بذارش کنار!
ببخشید. سان، نوبت توئه.
حالا به برنده‌ی جوانِ
جایزه‌ی ویژه‌ی هیئت داوران امسال برای «کتاب صحرا» خوش‌آمد بگویید.
سان دل رناک.
عصر بخیر.
سان، از آشنایی با شما خوشحالم.
بسیار خوشحالیم که در جمع ما هستید.
می‌دانم که خبرنگاران اینجا هستند.
سؤالی دارید؟ بله، جناب.
بله سان، تو تازه ۱۵ سالته
و یک جایزه‌ی واقعاً معتبر برده‌ای.
سبک نوشتنت پخته، زنده و پر از شعر است.
به نظر خودت این استعداد از کجا می‌آید؟
فکر نمی‌کنم استعداد باشد.
پدربزرگم این داستان را وقتی کوچک بودم برایم تعریف کرد.
موقع حرف زدن دست‌هایش را مثل بال پروانه تکان می‌داد.
باد صحرا توی اتاقم می‌وزید.
شخصیت‌ها را زنده می‌کرد، انگار کنارم ایستاده‌اند.
نمی‌خواستم تنها کسی باشم که از آن بهره می‌برد.
من فقط داستان را نوشتم.
‏- به‌محض اینکه حقش را پیدا کردم. ‏- حقش؟
مجبور بودم قول بدهم پیش از مرگش این کار را نکنم.
بسیار سپاسگزارم.
حالا افتخار داریم که
مادموازل دل رناک بخشی از کتابش را برایمان بخواند. بفرمایید.
بیا پری آبیِ من، وقتِ قصه است.
‏- آره! ‏- کدام را برایت تعریف کنم؟
‏«هدارا، کودکِ صحرا»، پدربزرگ!
هر ابرقهرمانی یک ابرقدرت دارد.
جز یکی.
هدارا.
هدارای کوچکِ من، تنها پسرم.
تو مثل ستاره‌های بالای صحرا زیبایی.
او پسربچه‌ای کاملاً معمولی بود،
کودکی از صحرا که زندگیِ خانواده‌ی کوچ‌نشینش را داشت،
زندگی‌ای که با جست‌وجوی آب و علوفه برای دام‌هایشان می‌گذشت.
هیچ‌کس گمان نمی‌کرد سرنوشتی ویژه در انتظارش باشد.
این ماجرا سال‌ها پیش در صحرا رخ داد.
خیلی سال پیش.
بخواب!
نه!
همین‌جا بمان، فهمیدی؟
در صحرا، شترِ گم‌شده مثل گنجِ گم‌شده است.
وظیفه‌شان بود که پیدایش کنند.
پس فاطمه هدارا را جا گذاشت،
همان‌طور که صدها بار پیش از آن کرده بود.
مامان؟
مامان.
سلام.
مثل شترِ فاطمه، شترمرغ‌ها هم خطر را حس کرده بودند
و می‌خواستند از لانه‌شان محافظت کنند.
غریزه‌شان اشتباه نکرده بود. چند ثانیه بعد طوفان از راه رسید.
طوفان‌های صحرا حریفانی بی‌رحم‌اند که هرچه سر راهشان باشد با خود می‌برند.
هدارا!
هدارا حس کرد که شترمرغ‌ها فرار خواهند کرد.
غریزه‌اش هشدار داد که تنها نماند.
پس کاری کرد که هیچ بچه‌ی دیگری جرئتش را نداشت.
هدارا!
دو سالش بود.
هوهو!
نه!
تنها پسرم.
تو مثل ستاره‌های بالای صحرا زیبایی.
مامان.
تنها پسرم. تو زیبایی مثل...
فاطمه!
مامان، من...
‏- فاطمه! ‏- سعید!
تنها پسرم.
فاطمه، هدارا کجاست؟
‏- هدارا را گم کردم. ‏- پیدایش می‌کنیم.
‏- پسرمان را گم کردم. ‏- نگران نباش.
بچه‌ام.
شریف، حایب، حسن.
‏- پسرم را گم کردم. ‏- دنبال هدارا می‌گردیم.
به سمت جنوب می‌رویم.
هدارا سعی کرد مثل شترمرغ غذا بخورد. بی‌فایده بود.
اما روز بعد، از شدت گرسنگی...
یالا!
پس از روزها جست‌وجوی بی‌ثمر، سرنوشت را پذیرفتند.
همه مطمئن بودند که او مرده است.
همه جز او.
وقتی نخستین شترمرغ‌ها پذیرفتندش،
تمام گله هم پذیرفتش.
تا آن روز روباه صحرایی ندیده بود،
اما بی‌درنگ حس کرد که دوستی پیدا کرده است.
این یک دوست است.
او یک دوست است.
شترمرغ‌ها مثل خودِ او، آن روباهِ یتیم را هم به فرزندی گرفتند.
بی‌آنکه به یاد بیاورد این کلمه را از مادرش شنیده،
تصمیم گرفت اسمش را صحرا بگذارد.
این لحظه‌های شادی گران‌بها بودند، چون زندگیِ هدارا سخت بود.
شترمرغ‌ها برای یافتن خوراک راه‌های دور و طاقت‌فرسا می‌رفتند،
اما مهم‌تر از همه نمی‌دانستند
که آن انسانِ کوچک برای زنده ماندن خیلی بیشتر از آن‌ها به آب نیاز دارد.
در صحرا جایی برای ضعیف نیست.
به نظرِ هوگ، آن خروسِ سیاه‌وسفید،
هدارا زیادی کند بود.
برایش باری اضافه شده بود که می‌خواست از شرش خلاص شود.
ماکو، آن مرغِ خاکستری، مطمئن بود
که باید آن موجودِ کوچک و شکننده را نجات دهد.
آن روز نزدیک بود بمیرد.
ماکو برخلاف میلِ هوگ نجاتش داده بود
و مثل یکی از جوجه‌هایش از او محافظت می‌کرد.
هرچند هوگ هرگز نپذیرفتش،
هدارا صحرا را پذیرفت و صحرا هم او را پذیرفت.
کم‌کم پادشاهِ آن شد.
و صد و شصت سال عمر کرد.
به لطف او، طبیعت هنوز به انسان اعتماد دارد.
‏- تبریک! ‏- آفرین دخترم!
خب، بقیه‌ی برنامه این‌طوری است:
یک مصاحبه برای اخبار ساعت ۱۳ می‌دهی.
بلافاصله بعدش باید بروی برای کتاب‌خوانی در مرکز فرهنگی.
‏- تبریک. ‏- ممنون.
و یک سورپرایز دیگر هم دارم.
چه سورپرایزی؟
‏- هردوتان به صحرا دعوت شده‌اید. ‏- ببخشید؟
می‌شود کتابم را امضا کنید؟
‏- بله، به نام کی؟ ‏- تام.
در صحرا یک سازمان مردم‌نهاد فرهنگی هست برای همه‌ی سکونتگاه‌ها.
هر سال یک برنامه برگزار می‌کند.
و امسال به اتفاق آرا تو انتخاب شدی.
سان، اگر موافق باشی،
با مادرت به صحرا دعوت هستی.
ما کاملاً موافقیم.
و مطمئناً اشتباهی نشده؟
قطعاً نه. آن‌ها تو را می‌خواهند.
گفتند مهم است که تو بیایی.
‏- خوشحالی؟ ‏- بله، همیشه رؤیایم بود.
همین را می‌خواستم بشنوم.
‏- باورنکردنی است! ‏- ممنون.
‏- سان است! ‏- سان اینجاست!
اینجاست!
‏- سلام سان. ‏- سلام.
مرحبا!
‏- سلام سان. ‏- خیلی خوشحالم. عاشق کتابتم.
من دعوتت کردم. اسمم خروبه است. خیلی خوش آمدی.
ممنون از دعوتتان. خوشحالم که اینجایم.
‏- من سان هستم و این مادرم است. ‏- مندی.
می‌خواهی برایتان چیزی بخوانم؟
نه، من برایت تعریف می‌کنم. تو تمام داستان را نمی‌دانی.
متوجه نمی‌شوم.
تو باید دنباله‌اش را بنویسی. دوست داری؟
ولی پدربزرگم این داستان را از خودش درآورده بود.
نه، داستان هدارا داستانِ ماست.
‏- ولی... ‏- اشکالی ندارد. بنشین.
می‌فهمم که سؤال‌های زیادی داری.
همه‌ی جواب‌ها را می‌گیری، اما اینجا کارها به شیوه‌ی ما پیش می‌رود.
قصه را یا خوب تعریف می‌کنند یا اصلاً نه، باشد؟
باشد.
آخر کتابت حرف‌های بی‌ربطی زده‌ای.
پادشاه صحرا که در صد و شصت سالگی می‌میرد؟
‏- خب، آن را از خودم درآوردم. ‏- توصیه می‌کنم یادداشت برداری.
هدارا برای رسیدن به شش‌سالگی باید می‌جنگید.
هوگ بارها کوشیده بود از شرش خلاص شود.
اما او دوام آورده بود و خودش را شترمرغ می‌دانست.
هوگ فهمید که به لطف هداراست
که همه‌ی جوجه‌ها زنده مانده‌اند.
از آن لحظه، هدارا، آن کودکِ بی‌بال،
آن کودکِ اضافی که به آن‌ها تعلق نداشت، شد پسرِ محبوب.
دیگر هیچ‌چیز سدِّ راهِ خوشبختی‌اش نبود.
خوش‌ترین و بی‌دغدغه‌ترین دورانِ زندگی‌اش بود. همه‌چیز داشت.
از زندگی لذت می‌برد و از آن می‌آموخت، مثلاً همین درس را:
شترمرغ‌ها هرگز یکی از خودشان را جا نمی‌گذارند.
خودشان را با سرعتِ کندترین هماهنگ می‌کنند. قانونشان همین است.
فقط یک چیز او را از خواهر و برادرهایش جدا می‌کرد:
عاشقِ نقاشی کشیدن بود.
تپه‌های شنی رازهایی را برایش می‌گفتند
که زمان در گوششان زمزمه کرده بود.
به او توصیه می‌کردند
که سایه‌های گذشته‌اش را رام کند.
آن پسرکِ کوچک بزرگ شده بود
و از هر لحظه لذت می‌برد.
چون فهمیده بود
که زندگی همین است.
او در باد
حقیقتش را یافته بود.
تنها اربابِ
سرنوشتِ خودش بود.
چون جرئت کرده بود
فقط یک قدمِ کوچک به جلو بردارد،
یک قدمِ غول‌آسای کوچک.
با صحرا غروب‌ها را کشف کرده بود.
و از آن پس حتی یکی را هم از دست نداده بود.
برایش وقت می‌گذاشت.
عشق می‌ورزید، آن‌گونه که آدم عشق می‌ورزد
وقتی کودک است.
بعد از آن در بهشتِ مخفی‌شان می‌گشتند.
تنها اربابِ
سرنوشتِ خودش بود.
هیچ غروبی را از دست نمی‌دادند
و در تمام سال‌های بزرگ‌شدن هرگز از هم جدا نشدند.
صحرا هم مثل او دوازده ساله بود.
حالا دیگر روباهی پیر شده بود.
هدارا حسش می‌کرد و می‌خواست هر لحظه را بچشد.
برای حفاظت از قبیله‌اش،
هوگ کاری کرد که یوزپلنگ فقط او را دنبال کند.
یوزپلنگ واقعاً مرد؟
بله. چنگالِ بلندِ هوگ، تیز مثل تیغه‌ی چاقو، شکستش داد.
هدارا ترسیده بود و برای نخستین بار حسی هولناک را تجربه کرد:
شرم.
آن‌قدر شرمنده بود که جرئت نکرد به قبیله‌اش برگردد.
تبعیدی که در پی آمد، او را به کشف‌هایی تکان‌دهنده رساند.
پیش ما می‌گویند قصه‌ها برای این نیستند
که بچه‌ها را بخوابانند، بلکه برای اینکه بزرگ‌ترها را بیدار کنند.
تقریباً به خوبیِ پدربزرگ تعریف می‌کنی. مثل یک داستان واقعی است.
چی شده؟
هیچی. با من بیا.
باید یک چیزی نشانت بدهم.
الان می‌رقصد.
‏- عجیب است، شبیه... ‏- شترمرغ؟
‏- بله، دقیقاً، شترمرغ. ‏- معلوم است دیگر.
آن‌ها هم همین‌طور می‌رقصند.
‏- همه‌تان می‌توانید مثل شترمرغ برقصید. ‏- چطور؟
‏- به ما یاد داده‌اند. ‏- چه کسی؟
پدربزرگم.
هدارا.
‏- صبر کن، چی گفتی؟ ‏- درست شنیدی.
هدارا پدربزرگِ من بود.
تمام داستان واقعی است:
کودکِ گم‌شده، طوفان،
شترمرغ‌ها، زنده ماندنش در صحرا، همه‌اش واقعی است.
و هدارا پدربزرگِ من بود.
امکان ندارد واقعی باشد.
هدارا وجود ندارد. پدربزرگم از خودش درآورده.
عمر؟ بیا اینجا.
بگو ببینم، این رقص را از کجا بلدی؟
از هدارا، معلوم است. عجب سؤال‌های عجیبی می‌پرسی.
‏- سوسن؟ ‏- بله؟
بگو ببینم، پدربزرگِ من که بود؟
‏- هدارا یا آن یکی؟ ‏- هدارا درست است.
‏- و با تو نسبتی داشت؟ ‏- بله.
با خواهرِ مادربزرگم ازدواج کرده بود.
‏- کجا بزرگ شد؟ ‏- در صحرا، با شترمرغ‌ها.
‏- خودت که می‌دانی. چی شده؟ ‏- هیچی. برو خوش بگذران.
باورنکردنی است! ولی چطور ممکن است؟
می‌خواهم همه‌چیز را بدانم.
همه‌چیز را برایم تعریف کن.
هدارا روزها بود که با دوستِ پیرش در صحرا می‌گشت.
از کاکتوس آب خورده بود، عقرب خورده بود، همان کارهای همیشگی.
آن‌وقت چیزی دید که کاملاً فراموشش کرده بود.
قلبش تند زد، اما نمی‌دانست چرا.
حس می‌کرد آن مکان مثل آهنربا او را می‌کشد.
هدارای کوچکِ من، تنها پسرم.
تو مثل ستاره‌های بالای صحرا زیبایی.
بعد از آن حس کرد از مرزی گذشته
و باید بیشتر جست‌وجو کند.
به صحرا گفت: «ترکم نکن.»
اما وقتِ آخرین رقص بود و هدارا فهمیده بود.
با هم چیزهای زیادی از سر گذرانده بودند.
اما نمی‌دانست از پسِ این یکی برمی‌آید یا نه.
حس کرد باید ماکو را پیدا کند،
همان که هیچ‌کس جایش را نمی‌گرفت.
و تازه حالا جرئت کرد بپرسد:
‏«چرا من بال ندارم؟ چرا مثل بقیه‌ی جوجه‌ها نیستم؟»
ماکو جواب داد: «من بزرگت کردم.
تو پسرِ منی، اما شترمرغ نیستی.»
هدارا شوکه شد.
‏«من شترمرغ نیستم.
من شترمرغ نیستم.»
او بارها و بارها این کلمه را تکرار کرد: «مادرت.»
با اینکه خودش مادرش بود.
می‌دانی ستاره‌ها چیستند؟
خنده‌ی پرتوهای خورشید.
برای ما شترمرغ‌هایی هستند که در آسمان دنبال آبشخورشان می‌گردند.
آبشخورِ من سرزمینِ من است.
من اینجا به دنیا آمده‌ام و جای دیگری را نمی‌شناسم.
اما هر کاری می‌کنم که از اینجا بروم.
کار می‌کنم تا خرجِ تحصیلم را دربیاورم.
موفق می‌شوم و به خانواده‌ام و سرزمینم کمک می‌کنم.
و آبشخورِ تو چیست؟
نمی‌دانم.
هدارا هم نمی‌دانست. حتی دقیقاً نمی‌دانست کیست.
هوگ می‌خواست هدارا را از این چیزها که به آن‌ها بدگمان بود دور نگه دارد.
اما برای او این‌ها گنج بودند.
پس برای نخستین بار جلویش ایستاد و با هم درگیر شدند.
یالا، راه بیفت! زود باش! برو جلو!
بالاخره حرف گوش می‌دهی؟ ای شترِ احمق، تکان بخور! حیوانِ نکبت!
بهت هشدار می‌دهم، اگر راه نیفتی حبست می‌کنم.
یالا، تکان بخور!
زود باش، منتظر چی هستی؟ همین حالا اطاعت کن! برو، حیوانِ نکبت!
از اینکه شبیه چنین موجودی باشد به خودش نمی‌بالید.
یالا، عجله کن!
و در همان لحظه او از راه رسید.
کی؟
مردی که سرنوشت هدارا را تغییر داد.
‏- جعبه‌ی سبز را کجا گذاشتی؟ ‏- ممنون.
‏- بیا، حلقه‌ی فیلم را بگیر. ‏- باشه.
‏- بگیرش! ‏- ارنی؟
‏- بله؟ ‏- این پروژکتور است.
لوازم جانبی‌اش را لازم دارم. بده به من.
باشه جان، برایت می‌آورم.
‏- این کجا برود؟ ‏- بده به من.
این را می‌توانی به آشپز بدهی.
یک سوپ سبزیجات!
کسی دستار دارد؟
می‌دانی همچین پارچه‌ای کجا پیدا می‌شود؟
مواظب باش، اینجا نگذارش. بهتر است آن‌طرف.
درست است، آنجا هنوز برای یک چادر جا هست.
آن‌طرف.
ماشین‌ها را ببریم یا همین‌جا بگذاریم؟
‏- کریستین؟ ‏- بله؟
‏- می‌شود یک لحظه بیایی؟ ‏- بله.
این‌ها دوربین نیستند، اسباب‌بازی‌اند.
نشانم بده.
این می‌شود.
می‌دانی دستار از کجا پیدا کنم؟
آرام‌تر.
آرام؟ من را ببین.
من عرق می‌کنم، ولی تو خشکی، زیر همین آفتاب.
عجیب است.
‏- آنجا چه می‌کنی؟ ‏- فردا فیلم‌برداری شروع می‌شود.
هفت غزال. دو نر، پنج ماده.
یکی‌شان شاخش شکسته و پشمش تیره‌تر است.
باورم نمی‌کنی، نه؟
چرا، چون اینجا چیزهای عجیب زیادی دیده‌ام.
تازه به تو می‌گویند کارآگاهِ صحرا.
در خدمتم.
‏- این چیست؟ ‏- آره، این چیست؟
یک شترمرغِ کوچک گیر افتاده.
بیا از آنجا درش بیاوریم.
نه، ما اینجا در طبیعت دخالت نمی‌کنیم.
ابراهیم، خواهش می‌کنم. قمقمه‌ام را بگیر.
فقط از آنجا درش می‌آوریم.
‏- تنها بماند می‌میرد. ‏- شاید، ولی طبیعت همین است.
باشد، خودم نجاتش می‌دهم. تو هر کاری می‌خواهی بکن.
‏- خب. بیا. ‏- کریستین. اینجا این کار را نمی‌کنند.
‏- خب که چه؟ بیا دیگر. ‏- کریستین.
این را ببین.
معرفی می‌کنم: کارآگاهِ صحرا.
‏- ولی ولش می‌کنیم برود. ‏- بله، فقط می‌بریمش آن بالا.
‏- با خودمان نمی‌بریمش. ‏- نه، این کار را نمی‌کنیم.
‏- خانواده دارد. ‏- می‌دانم. آزادش می‌کنم.
‏- همین‌جا بگذارش. ‏- می‌برمش روی تپه و تمام.
باشد.
چی شده؟
صبر کن.
صبر کن دیگر.
صبر کن!
برگرد!
چرا چیزی نمی‌گویی؟ نمی‌فهمم.
من دیوانه نیستم. او آنجا بود.
مثل یک حیوان بود.
واضح بود که فرق دارد.
‏- حرف نزد، فقط سوت کشید. ‏- مثل شترمرغ؟
پس تو هم دیدیش! من دیوانه نیستم.
می‌خواست خویشاوندش را ببرد.
او پیش حیوان‌ها زندگی می‌کند، این قطعی است.
این دیوانه‌کننده است، بی‌همتا و ویژه، می‌فهمی؟ یک کودکِ وحشی.
اگر گزارشش کنم، می‌شود گزارشِ قرن.
نمی‌توانم چنین فرصتی را از دست بدهم.
هیچ‌چیز تصادفی نیست.
با این حکمت‌های نخ‌نما اعصاب آدم را خرد می‌کنی.
‏«هیچ‌چیز تصادفی نیست.» ‏«حقیقت ته رودخانه است.»
یک دفترچه‌ی خاطرات به جا گذاشته.
بیا، با هم بخوانیمش.
‏- بگیرش. ‏- بخوان.
‏«برایشان تعریف کردم
و قانعشان کردم با من دنبالش بگردند و برش گردانند.»
اما پس از چند روز جست‌وجو، هنوز هیچ ردی از آن کودک نبود.
اینجا رد هست.
همه‌جا رد هست.
آن‌ها هنوز اینجا هستند.
مدرکش را دارم. ابراهیم، این را ببین!
نگاه کن. آن رد‌ها را بخوان.
بگو کجا رفته‌اند.
من چیزی نمی‌بینم.
یعنی چه که نمی‌بینی؟ اصلاً نگاه هم نمی‌کنی.
تو که می‌گویند کارآگاهِ صحرایی.
تو راهت را گم کرده‌ای، ابراهیم.
نه، تو داری گم می‌شوی.
بیا برویم.
توانستم یک تهیه‌کننده‌ی هالیوودی را مشتاقش کنم.
تا آن موقع از راه دور تأمین مالی‌مان می‌کرد.
اما حتماً می‌خواست بیشتر ببیند و آمد پیشمان.
وقتی نیویورک باشیم. سلام کریس! از دیدنت خوشحالم.
‏- ممنون. ‏- به سلامتی.
خبر خوب دارم.
از آن کودک و شترمرغ‌ها رد پیدا کرده‌ایم.
یعنی حتماً به‌زودی پیدایش می‌کنیم.
عالی است کریس. من هم کار خوبی کرده‌ام.
فکر می‌کنم می‌توانیم از این دو فیلم دربیاوریم.
فیلم اول درباره‌ی ما و جست‌وجوی آن پسر است، خوب؟
و برای فیلم دوم می‌بریمش نیویورک.
و آنجا همه‌ی شگفتی‌های تمدن مدرن را کشف می‌کند.
خوب؟
و در قسمت سوم یک آدم عادی می‌شود.
‏- لباس تنش می‌کنیم. ‏- بله.
آداب معاشرت و زبانِ فاخر یادش می‌دهیم.
‏- و اینکه چطور مصاحبه کند. ‏- فکر بسیار عالی‌ای است.
‏- کریس؟ ‏- بله، فکر خوبی است.
خیلی خوب.
به سلامتی، آقایان.
خب، من یک دوری می‌زنم. بعداً می‌بینمتان.
بعداً می‌بینمت. به سلامتی.
پروژه جور دیگری پیش رفت تا آنچه فکر می‌کردم.
‏- یک فیلم سوم... ‏- و یک چهارم.
حالم خوب نبود.
نشانش می‌دهیم که مالیات می‌دهد، سگ می‌گرداند...
یا گلف بازی می‌کند.
می‌تواند به صحرا برگردد و خانواده‌ی شترمرغی‌اش را دوباره ببیند.
می‌توانیم تمام داستانش را به‌صورت موزیکال بسازیم.
می‌تواند اینجا ازدواج کند.
با اینکه این‌قدر ساده است.
کجا می‌رویم؟
تا آن روز چیزی به این زیبایی ندیده بودم.
برای نخستین بار موجودی آزاد دیدم، انسانی رام‌نشده.
وقتی فرار کرد، من گیج و مبهوت ماندم.
چه باید می‌کردم؟
هفته‌ها مطمئن نبودم که باید بگیرندش و مطالعه‌اش کنند
یا به حال خودش رهایش کنند.
صبر کن.
در همان لحظه فهمیدم.
من حق نداشتم این هماهنگی را از بین ببرم
و موجودی چنین کم‌نظیر را به میمونِ سیرک تبدیل کنم.
کریستین؟
‏- هی، کریستین! ‏- بله؟
‏- آن سفر چه نتیجه‌ای داشت؟
خب...
چیزی پیدا نکردیم، هیچ ردی.
‏- بهتر است جست‌وجو را رها کنیم. ‏- ببخشید؟
متأسفم، این اصلاً قابل بحث نیست.
ببین کریستین، سه هفته است در این صحرا داریم می‌سوزیم.
بودجه‌ی فیلم تمام شده. این پسر کجاست؟
حتماً باید با خودمان ببریمش، فهمیدی؟
او هرگز وجود نداشته.
‏- ببخشید؟ ‏- چی؟
آن شبی که فکر کردم دیدمش، مست بودم.
از آن موقع من و ابراهیم همه‌جا بی‌فایده دنبالش گشتیم.
پس آن ردِ پاها و آن همه داستانی که تعریف کردی چه؟
می‌توانی برایم توضیح بدهی؟
‏- دروغ گفتم. ‏- دروغ؟
‏- چی؟ ‏- دروغ گفتم.
لعنتی کریستین! من به تو اعتماد کردم.
می‌دانی چیست؟ پشیمانم که تو را دیدم.
تو یک دروغگویی، یک آدمِ رقت‌انگیز! تاوانش را می‌دهی!
دیگر هرگز کار گیرت نمی‌آید!
تو تمامی! کارت ساخته است!
کارنامه‌ام را نابود کرده بودم.
اما می‌دانستم پشیمان نخواهم شد.
‏- ممنون دوستِ من. ‏- هرگز فراموشش نمی‌کنم.
هرگز درباره‌ی این کودک حرف نمی‌زنم.
درباره‌ی خانواده‌اش تحقیق کن.
اگر هنوز خانواده‌ای دارد، به مادرش خبر بده که پسرش زنده است.
و اینکه او آدمِ ویژه‌ای است.
‏- به من قول بده. ‏- قول می‌دهم، برادر.
یک چیز آخر:
اگر روزی کودکِ صحرا را پیدا کردی، این را از طرف من به او بده.
به‌زودی می‌بینمت، ابراهیم.
اینجا می‌بینی که چرا تو هم این داستان را می‌دانی.
این عکسی است از ابراهیم و...
کریستین، در روزِ خداحافظی‌شان.
این باباست.
کریستین پدربزرگِ من بود؟
‏- پدربزرگ... ‏- حالا می‌فهمی؟
‏«رؤیایی داشتم و می‌خواستم به شهرت برسم.
می‌خواستم به‌عنوان روزنامه‌نگار قصه بگویم.»
اما تصمیم گرفتم سکوت کنم تا از یک کودک محافظت کنم.
کارنامه و آبرویم را فدا کردم.
دروغ گفتم تا بی‌گناهی را نجات دهم.
ترجیح دادم کلاهبردار به حساب بیایم تا شرافتم را از دست بدهم.
چون پسرکی بدون اصول و قاعده
به من نشان داده بود انسان بودن واقعاً یعنی چه.
چرا ادامه نمی‌دهی؟
چون نمی‌دانم چه کنم
و اینکه اصلاً حق دارم این داستان را تعریف کنم یا نه.
برعکس، تو باید تعریفش کنی.
پدربزرگ مخفی نگهش داشت. چرا من تعریفش کنم؟
تو متوجه نیستی. این داستان هرگز پنهان نشد.
سینه‌به‌سینه منتقل شد.
این‌طوری دست‌کم می‌دانستیم چه کسی می‌شنودش.
این‌طوری از هدارا محافظت کردیم.
اما حالا هدارا مرده است.
خیلی وقت است.
کم‌کم شاهدان می‌میرند و افسانه‌اش هم با آن‌ها.
پس خواهش می‌کنم افسانه‌ی پدربزرگم را تا می‌توانی زنده نگه دار.
بنویسش.
باشد.
ادامه بده.
خب...
از آن روز ابراهیم به قولش وفادار ماند
و گذاشت صداهای صحرا حرف بزنند.
به‌مرور، کوچ‌نشین‌ها و چوپان‌ها و ساربان‌ها خبر را پخش کردند.
هی، برگرد! وایسا!
نمی‌خواهم هدارا را بگیرند.
‏- خیلی وقت است باید خواب باشی. ‏- خوابم نمی‌برد.
‏- من هم. ‏- من هم.
خواهش می‌کنم داستان را تا آخر تعریف کن.
‏- من هم. ‏- ولی شما که از حفظید.
‏- ولی هیچ‌وقت این‌طور تعریفش نکرده بودی. ‏- تو خیلی خوب تعریف می‌کنی. خواهش می‌کنم!
دو روز دنبالش رفتند.
بعد رهایش کردند.
محمد!
بیا دیگر، همین‌جا بمان.
آنجا، فقط چند متر آن‌طرف‌تر،
زنی ایستاده بود که در تمام خواب‌هایش می‌آمد.
هدارا؟ پسرم؟
کلمه‌ای هر لحظه بلندتر در سرش می‌پیچید.
‏- «مامان؟» ‏- خودش است! این هداراست.
‏- «مامان.» ‏- هدارا؟
‏«مامان.»
‏- خودش است! ‏- هدارا.
در محیطی ناآشنا بود،
گیج و ترسیده.
اما دیگر تلاشی برای فرار نکرد.
ممنون. خیلی ممنون.
او شترمرغ بوده بود
و حالا باید انسان می‌شد.
‏- توانست؟ ‏- سخت بود.
مدت‌ها نمی‌توانست بین مادرِ بازیافته‌اش
و آزادیِ ازدست‌رفته‌اش یکی را انتخاب کند.
اما ناگهان همه‌چیز عوض شد.
وقتی حس کرد قلبش تندتر از همیشه می‌زند.
همین که چشمش به مادربزرگم افتاد،
دختری که چشم‌هایش مثل ستاره می‌درخشید،
فهمید که می‌ماند.
ازدواج کردند و پنج فرزند آوردند.
این تنها عکسِ هداراست.
بیا.
ببین اینجا چقدر زیباست.
قرارمان همان است؟ دنباله‌اش را می‌نویسی؟
پدربزرگم همیشه می‌گفت این داستان می‌تواند زندگی‌ها را عوض کند.
فکر می‌کردم منظورش زندگیِ من است، اما اشتباه می‌کردم.
تو باید بنویسی‌اش، چون داستانِ شماست.
نه، من بلد نیستم چطور.
چرا، همین الان نوشتی‌اش، خروبه.
این‌طوری به آبشخورت می‌رسی.
پس از آنکه پدر و مادرش را دوباره یافت،
هدارا اغلب به دیدن خانواده‌ی شترمرغی‌اش در صحرا می‌رفت.
شترمرغ‌ها هرگز فراموشش نکردند. او هم هرگز از دوست داشتنشان دست نکشید.
این یک داستان واقعی است. نامش هدارا بود.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.